Akala ng Lahat Ay Simpleng Down Payment Lang ang Ihahatid ng Isang Ama, Ngunit Isang Sikretong Plano ng Manugang ang Nagbukas ng Mas Mabigat na Pasya na Walang Sinuman ang Nakahula
# Bahagi 2 – Akala ng Lahat Ay Simpleng Down Payment Lang ang Ihahatid ng Isang Ama, Ngunit Isang Sikretong Plano ng Manugang ang Nagbukas ng Mas Mabigat na Pasya na Walang Sinuman ang Nakahula
Ilang segundo pang nanatiling nakatayo si Mang Ernesto sa labas ng pintuan.
Hindi niya namalayang halos malamig na ang hawak niyang supot ng pagkain.
Sa loob ng apartment, muling nagsalita si Nico.
—Ma… huwag muna sana ninyong sabihin kina Papa.
—Ayokong isipin nilang nagpapabida ako.
Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.
—Nag-iipon ako nang palihim nitong nakaraang dalawang taon.
—Tuwing may overtime, hindi ko na ginagastos.
—Pati bonus at incentive, diretso sa hiwalay na account.
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay muli siyang nagsalita.
—Kapag nakalipat na kami, gusto kong unti-unting bilhin pabalik ang perang ilalabas ni Tatay Ernesto.
—Hindi man niya tanggapin, ilalagay ko iyon sa account ni Liam para sa pag-aaral niya.
Napakurap si Mang Ernesto.
Hindi niya inaasahang may ganoong balak ang manugang.
Hindi pa rin natatapos si Nico.
—Hindi habang buhay malakas ang biyenan ko.
—Ayokong maubos ang lahat ng ipon niya para lang sa amin.
Tumahimik muli ang kabilang linya.
Pagkatapos ay marahang tumawa si Nico.
—Ma…
—Kapag tumanda ako, gusto kong maalala ng anak ko na may isang lalaking hindi kailanman umasa sa pera ng iba.
Naramdaman ni Mang Ernesto na tila may bumara sa kanyang lalamunan.
Sa loob ng maraming taon, hindi niya ipinahalata.
Ngunit sa isip niya, paulit-ulit niyang sinusukat ang pagkatao ng manugang.
Ngayon lamang niya napagtantong maaaring siya ang nagkamali.
Hindi na niya hinintay ang susunod pang usapan.
Marahan siyang umatras.
Huminga nang malalim.
Saka marahang kumatok sa pintuan.
Agad namang binuksan ni Angela.
—Pa!
Napangiti ito.
—Bakit hindi ka tumawag? Bababa sana kami.
Ngumiti lamang si Mang Ernesto.
—Kakadating ko lang.
Lumabas naman si Nico mula sa kusina.
Agad nitong kinuha ang mga dala ng biyenan.
—Naku, Pa, bakit ang dami na naman nito?
—Sabi ko sa inyo, huwag na kayong nahihirapan.
Tinapik lang siya ni Mang Ernesto sa balikat.
—Mas masarap pa rin ang gulay sa probinsya.
Mabilis na naging masaya ang tanghalian.
Habang kumakain, walang nakahalata na paminsan-minsan ay palihim na pinagmamasdan ni Mang Ernesto ang manugang.
Simple lang itong kumilos.
Una nitong sinandukan ng pagkain ang asawa.
Pagkatapos ay ang anak.
Bago kumuha para sa sarili.
Kapag may nahuhulog na kanin sa mesa, agad itong nagpupunas.
Kapag may gustong inumin si Angela, kusa na itong tumatayo.
Mga simpleng bagay.
Ngunit ngayon lamang iyon napansin ni Mang Ernesto.
Marahil dahil noon, ang hanap lang niya ay pagkakamali.
Hindi kabutihan.
Pagkatapos kumain, naglalaro si Liam sa sala habang naghuhugas ng pinggan sina Angela at Nico.
Tahimik namang naupo si Mang Ernesto.
Maya-maya ay inilabas niya ang puting sobre.
Ipinatong sa mesa.
Napalingon ang mag-asawa.
—Pa… ano po ‘yan?
Marahang itinulak ni Mang Ernesto ang sobre papunta sa kanila.
—Buksan ninyo.
Nang makita ang laman, agad napaatras si Angela.
—Pa…
—Hindi…
—Napakalaki nito.
Napaiyak siya.
Samantalang si Nico ay agad na isinara ang sobre.
Ibinalik ito sa biyenan.
—Pa.
—Maraming salamat.
—Pero hindi namin kayang kunin lahat.
Nagulat si Mang Ernesto.
—Bakit?
Tahimik na ngumiti si Nico.
—May pension pa kayo.
—May mga gamot pa kayong bibilhin.
—May mga araw na baka kayo naman ang mangailangan.
—Hindi puwedeng maubos ang ipon ninyo dahil lang sa amin.
Napatingin si Angela sa asawa.
Halatang hindi nila ito napag-usapan.
Ngunit alam niyang totoo ang bawat salitang lumalabas sa bibig nito.
Muling nagsalita si Nico.
—Kung papayag kayo…
—Kalahati lang ang hihiramin namin.
—Unti-unti naming ibabalik.
Hindi na napigilan ni Mang Ernesto.
Napangiti siya.
Ngunit kasabay niyon ay may isang pasyang biglang nabuo sa kanyang isip.
Isang pasyang hindi pa niya sasabihin kahit kanino.
Kinahapunan, nagpaalam na siyang uuwi.
Paglabas ng apartment, hindi siya dumiretso sa terminal.
Sa halip ay sumakay siya ng jeep papuntang opisina ng isang dati niyang kaibigan.
Si Arturo.
Isang lisensiyadong real estate broker na mahigit dalawampung taon na niyang kakilala.
Pagpasok pa lamang niya sa opisina, agad siyang sinalubong nito.
—Uy, Ernesto!
—Akala ko nagpapahinga ka na.
Ngumiti si Mang Ernesto.
—May gusto sana akong ipahanap.
—Townhouse?
—Condo?
Tahimik siyang tumango.
Pagkatapos ay inilabas ang maliit na notebook.
—Art.
—Kung hindi limang daang libo ang budget…
—Paano kung kaya kong magdagdag pa?
Napakunot-noo si Arturo.
—Magkano ba ang balak mo?
Tumingin si Mang Ernesto sa bintana.
Parang ngayon lang niya tuluyang napagdesisyunan ang lahat.
Marahan siyang nagsalita.
—Kung kailangan kong ibenta ang lumang lupa namin sa Batangas…
—At idagdag ang retirement fund ko…
—May bahay bang sapat para hindi na kailanman mangupahan ang pamilya ng anak ko?
Nanlaki ang mga mata ni Arturo.
Hindi siya agad nakasagot.
Samantalang si Mang Ernesto ay mahigpit na nakatingin sa isang brochure ng bagong subdivision na nakapatong sa mesa.
Hindi niya alam na sa mismong sandaling iyon…
May isa ring taong tahimik na nakakita sa kanyang pagpasok sa opisina.
At ilang minuto lang ang lumipas…
May tumawag na agad sa isang taong hindi niya inaasahang makikialam sa desisyon niyang ito.
(Itutuloy sa Bahagi 3…)