kapilyang nagtatago ng patay
part 3: ang kapilyang nagtatago ng patay
Hindi kami agad pumunta sa lumang kapilya.
Bilang forensic doctor, alam kong ang padalos-dalos na pagpunta sa posibleng hideout ay maaaring makasira ng ebidensya o magbigay ng pagkakataon sa salarin na makatakas. Ngunit bilang taong binantaan sa telepono, alam kong bawat minutong lumilipas ay maaaring magdala ng panibagong bangkay.
Kaya hinati ni Captain Ramos ang grupo.
Isang team ang naiwan sa mansyon para bantayan ang pamilya Del Rosario. Isang team ang pumunta sa ospital para protektahan si Sofia. Ako, si Captain Ramos, at dalawang senior investigator naman ang nagtungo sa lumang kapilya ng pamilya.
Nasa dulo iyon ng pribadong lupain ng mga Del Rosario, lagpas sa makapal na hanay ng mga puno ng niyog at lumang hardin na matagal nang hindi inaasikaso.
Habang bumibiyahe, tahimik si Lolo sa tabi ko. Pinilit niyang sumama kahit paulit-ulit siyang pinigilan ng mga pulis.
“Kung may lihim ang pamilyang ito, ako ang may pinakamalaking kasalanan kung bakit natabunan iyon,” sabi niya. “Hindi ako uupo sa mansyon habang kayo ang naghuhukay sa kasalanan namin.”
Hindi ako sumagot.
Sa labas ng bintana, ang langit ay mababa at mabigat, tila paparating ang ulan.
Pagdating namin sa kapilya, halos lamunin na ito ng mga baging. Kupas ang puting pader, basag ang ilang stained glass, at ang malaking kampana sa itaas ay nakabitin pa rin sa lumang kahoy na tore.
Tama ako.
Iyon ang tunog na narinig ko sa tawag.
Pumasok muna ang mga pulis. Nang masigurong walang tao sa pangunahing bulwagan, saka ako pumasok.
Malamig sa loob.
Hindi normal ang lamig.
May amoy ng kandila, alikabok, at isang bagay na mas mabigat—amoy na pamilyar sa akin.
Pagkabulok.
Hindi bago.
Hindi rin ganap na luma.
“May bangkay dito,” sabi ko.
Napahawak si Lolo sa sandalan ng pew.
Sinundan namin ang amoy hanggang sa likod ng altar. May lumang pinto roon pababa sa basement.
Naka-lock ito, ngunit bago pa masira ng pulis ang kandado, napansin ko ang gasgas sa paligid nito.
“May nagbukas nito kamakailan.”
Binuksan ang pinto.
Bumungad ang makitid na hagdan pababa.
Sa ilalim, may maliit na silid na bato. Doon namin nakita ang mga lumang kahon, sirang santo, at ilang nakaplastik na dokumento.
Sa pinakagilid ng silid, may isang bagong hukay na mababaw.
At sa loob nito, isang bangkay.
Hindi pa ito matagal na patay.
Lalaki, nasa edad singkuwenta. Nakasuot ng lumang polo at pantalon. May tali sa leeg, at ang mga kamay ay nakatali sa likod.
Lumuhod ako at nagsimulang magsuri.
“Dead for less than forty-eight hours. Cause of death appears to be strangulation. Pareho ng driver.”
Lumapit si Captain Ramos.
“Kilala mo siya?”
Hindi ko siya kilala.
Ngunit nang makita ni Lolo ang mukha ng bangkay, halos bumagsak siya.
“Si Roberto,” bulong niya.
“Roberto?” tanong ko.
“Roberto Villar. Dating assistant ng police officer na humawak sa kaso mo noon. Siya ang biglang nagbitiw.”
Nagkatinginan kami ni Captain Ramos.
Kung siya ang assistant noon, maaaring alam niya kung bakit nawala ang ebidensya.
At ngayon, patay na siya.
May gustong linisin ang nakaraan.
Sinuri ko ang mga kuko ng bangkay. Sa ilalim nito, may bahid ng balat. Posibleng nakalmot niya ang pumatay sa kanya.
“Captain, kailangan nating i-preserve ito. May defensive trace.”
Tumango siya at inutusan ang team.
Habang sinisiyasat ang basement, nakakita ang isang investigator ng lumang cassette recorder sa loob ng kahong metal. Nakabalot ito sa plastik, kasama ang ilang papel na halos madurog na sa tanda.
“Sir, may label.”
Binasa ni Captain Ramos.
“Testimony of Roberto Villar.”
Natahimik kami.
Binalot ito bilang ebidensya, ngunit dahil may lumang player sa basement, pinayagan ni Captain Ramos na pakinggan namin ang unang bahagi habang naka-record ang chain of custody.
Umugong muna ang tape.
Pagkatapos, isang boses ng lalaki ang narinig.
“Kung may makakarinig nito, ibig sabihin patay na ako o hindi ko na kayang magsalita. Ang batang Del Rosario ay hindi basta napagpalit. May nagbayad sa loob ng ospital. May utos mula sa loob ng pamilya.”
Naramdaman kong nanigas ang likod ko.
Nagpatuloy ang boses.
“Ang tunay na target ay ang sanggol na lalaki—si Andres. Dahil siya ang nakasaad sa lihim na kasunduan ng matandang Don bilang pangunahing tagapagmana kapag umabot siya sa tamang edad. May takot na kapag nabuhay siya, mawawala ang kontrol sa kayamanan.”
Napaupo si Lolo.
“Hindi ko sinabi kahit kanino ang kasunduang iyon,” bulong niya.
Ngunit may nakakaalam.
May malapit sa pamilya.
Nagpatuloy ang tape.
“Hindi ko nakita ang mukha ng mastermind. Pero narinig ko ang pangalan ng taong nag-utos sa nurse. ‘Valeria.’ Iyon ang sabi nila. Valeria ang nagbayad. Valeria ang nag-utos na mawala ang bata.”
Kumunot ang noo ko.
“Valeria?”
Tumingin ako kay Lolo.
Nanginginig ang labi niya.
“Valeria Montenegro,” sabi niya. “Kapatid ng asawa ko. Tiya ni Camila. Siya ang dating humawak sa negosyo bago ko ibinigay kay Emilio.”
“Buhay pa ba siya?”
Matagal bago sumagot si Lolo.
“Oo. Pero dalawampung taon na siyang hindi nakikita sa publiko. Nakatira siya sa lumang estate sa kabilang isla.”
Captain Ramos immediately called the station to verify the name. Habang naghihintay, sinuri ko ang natitirang dokumento.
May listahan ng hospital staff.
May resibo ng bayad.
May photocopy ng birth certificate ko.
At may larawan.
Larawan ng isang nurse na may hawak na sanggol.
Sa likod nito, nakasulat:
“Kung hindi mamatay ang bata, alisin siya sa pangalan.”
Kaya pala hindi ako pinatay.
May nagbago ng plano.
May taong dapat pumatay sa akin, pero iniligtas ako.
Iniwan ako sa ilog.
Hindi iyon kabutihan.
Ngunit iyon ang dahilan kung bakit buhay pa ako.
Biglang tumunog ang cellphone ni Captain Ramos.
Pagkasagot niya, nag-iba ang mukha niya.
“Miguel, may DNA preliminary sa pangalawang dugo sa pinto ng mansyon.”
“Kanino?”
“Hindi pa exact match, pero male relative ng Del Rosario line.”
Natahimik ako.
Male relative.
Ibig sabihin, maaaring si Rafael, si Don Emilio, o ibang lalaking kamag-anak.
Bago ko masabi ang iniisip ko, tumawag naman ang officer na nagbabantay sa mansyon.
“Sir! Nawawala si Rafael.”
Napapikit ako.
“Paano nawala?”
“Sabi ng maid, pumunta raw sa chapel room para magdasal. Pagbalik namin, wala na siya. Naiwan ang phone niya.”
Napatingin ako sa lumang kapilya.
“Hindi siya tumakas,” sabi ko.
“Paano mo nasabi?” tanong ni Captain Ramos.
“Kung tatakas siya, dadalhin niya ang phone niya. Kung iniwan niya iyon, may kumuha sa kanya o pinilit siyang pumunta.”
Ilang segundo pa lang ang lumipas, may pumasok na message sa phone ni Lolo.
Unknown number.
Isang larawan.
Si Rafael, nakagapos sa isang upuan. May takip ang bibig. Sa likod niya, may lumang rebulto ng santo.
Kasunod ang mensahe:
“ibalik ninyo ang kahon, o ang pekeng anak ang susunod na ililibing.”
Nanlamig ang hangin sa paligid namin.
Si Rafael, na buong buhay na itinuring na kapalit ko, ngayon ay naging pain.
Tumingin sa akin si Lolo.
“Anak…”
Hindi ko alam kung bakit niya ako tinawag na anak sa sandaling iyon, ngunit naramdaman ko ang bigat ng salitang iyon.
Si Rafael ay hindi ko kaibigan.
Hindi ko siya kapatid sa dugo.
Inagaw niya ang pangalan ko, kahit hindi niya pinili.
Ngunit hindi ko siya hahayaang mamatay para lang matapos ang galit ko.
“Captain,” sabi ko, “kailangan nating hanapin kung saan kinuha ang larawang iyon.”
Tiningnan kong mabuti ang background.
Lumang rebulto. Basag na pader. May pattern ng tiles na hindi kapareho ng kapilyang kinaroroonan namin.
Naalala ko ang sinabi ni Lolo.
“May chapel room ba sa lumang estate ni Valeria Montenegro?”
Namutla siya.
“Meron.”
Tumayo ako.
“Kung ganoon, nandoon siya.”
Ngunit bago kami makaalis, may nakita akong maliit na bagay sa ilalim ng bangkay ni Roberto Villar.
Isang piraso ng tela.
Dilaw-kayumanggi.
Pareho ng nasa kuko ng driver.
Pareho ng nasa evidence bag.
Ngunit ngayon, may nakaburda ritong dalawang letra.
V.M.
Valeria Montenegro.
Sa unang pagkakataon, nagkaroon ng mukha ang multong humahabol sa akin mula pagkabata.
At hawak niya ngayon si Rafael.