PAG-AMIN PAGKATAPOS NG BAGYO
BAHAGI 4: ANG PAG-AMIN PAGKATAPOS NG BAGYO
Mabilis na kumilos si Gabriel.
Mas mabilis kaysa sa inaasahan ko.
Hindi siya gumawa ng eksena.
Hindi rin niya agad kinompronta si Isabella.
Sa halip, tahimik niyang ipinakita ang lahat ng ebidensiya sa kanyang ama.
At doon nagsimulang bumagsak ang buong plano.
Lumabas ang katotohanan.
Napatunayan ang lihim na pakikipag-ugnayan ng pamilya ni Isabella sa ilang empleyado.
Nabunyag ang pagtatangkang makakuha ng kumpidensyal na impormasyon.
At tuluyang naputol ang ugnayan ng dalawang pamilya.
Hindi nagtagal.
Lumipat ng paaralan si Isabella.
Walang malaking iskandalo.
Walang sigawan.
Ngunit alam ng lahat na may nangyari.
At sa pagkakataong ito, hindi na niya kayang kontrolin ang kuwento.
Lumipas ang mga buwan.
Unti-unting bumalik sa normal ang lahat.
Ngunit may isang bagay na nagbago.
Ako at si Gabriel.
Mas madalas na kaming magkasama.
Mas madalas kaming mag-usap.
Mas madalas kaming magtawanan.
At sa bawat araw na lumilipas, lalo kong nararamdaman na hindi na ako ang dating Maria na laging nagtatago sa sulok.
Isang hapon.
Habang nag-aaral kami sa library.
Biglang inilapag ni Gabriel ang hawak niyang libro.
Tumingin siya sa akin.
Diretsong-diretso.
Parang may mahalaga siyang sasabihin.
“Maria.”
“Oo?”
May bahagyang ngiti sa labi niya.
“May gusto akong itanong.”
Kinabahan ako.
“Ano iyon?”
Huminga siya nang malalim.
“Naalala mo ba noong una kitang pinapakiusapang itapon ang mga liham?”
Tumango ako.
“Paano ko makakalimutan iyon?”
Tumawa siya.
“Ako rin.”
Sandaling natahimik.
Pagkatapos ay nagsalita siya.
“Alam mo ba kung bakit ikaw ang pinili ko?”
Naguluhan ako.
“Hindi.”
Ngumiti siya.
“Dahil ikaw lang ang taong hindi kailanman tumingin sa akin dahil sa pera, kasikatan, o pangalan ko.”
Parang huminto ang oras.
Narinig ko ang bawat tibok ng puso ko.
At pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang matagal ko nang pinapangarap marinig.
“Matagal na kitang gusto, Maria.”
“Mas matagal pa kaysa sa inaakala mo.”
Napatulala ako.
“H-ha?”
Ngumiti siya.
Sa unang pagkakataon, mukhang kinakabahan din siya.
“Alam kong mabagal ako.”
“At alam kong muntik ko nang hindi makita ang taong talagang mahalaga.”
“Pero ayoko nang magkamali ulit.”
Marahan niyang inabot ang kamay ko.
“Pwede bang bigyan mo ako ng pagkakataon?”
Hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko.
Tatlong taon.
Tatlong taong lihim na pagtingin.
Tatlong taong pagtatago ng nararamdaman.
At ngayon, nasa harap ko na ang taong pinakamamahal ko.
Nakatingin sa akin.
Naghihintay ng sagot.
Ngumiti ako habang pinupunasan ang luha ko.
At mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.
“Oo.”
Sa wakas.
Hindi na lihim ang pag-ibig ko.
At hindi na rin ako nag-iisa.
Sa labas ng library, unti-unting lumulubog ang araw.
Pinupuno ng ginintuang liwanag ang buong campus.
At habang magkahawak-kamay kaming naglalakad palabas, alam kong may mga taong dumarating lamang sa buhay upang magturo ng sakit.
Ngunit mayroon ding mga taong nananatili.
Mga taong pipiliin ka kahit matapos ang lahat ng pagsubok.
At para sa akin, si Gabriel ang taong iyon.
Ang unang pag-ibig ko.
At sana…
Ang huling pag-ibig ko rin.
WAKAS ❤️