LIHIM NA KASUNDUAN NG ASAWA KO AT SARILI KONG KAPATID, AT ANG EBIDENSIYANG MUNTIK NANG MAGPAWASAK SA AMING PAMILYA
BAHAGI 2 — ANG LIHIM NA KASUNDUAN NG ASAWA KO AT SARILI KONG KAPATID, AT ANG EBIDENSIYANG MUNTIK NANG MAGPAWASAK SA AMING PAMILYA
– Isabella, makinig kang mabuti. Huwag kang pupunta rito nang mag-isa. Mas malaki ang problemang ito kaysa sa inaakala natin.
Iyan ang huling sinabi ni Marco bago pansamantalang maputol ang aming tawag.
Nanatili akong nakaupo sa hapag-kainan, nanginginig ang mga daliri habang nakatitig sa cellphone.
Apatnapu't dalawang milyong piso.
Iyon ang halagang binanggit ng hindi kilalang lalaki sa kabilang linya.
Ngunit higit pa sa nawawalang pera, isang pangalan ang paulit-ulit na umiikot sa aking isip.
Gabriel Monteverde.
Ang nakababata kong kapatid.
Ang batang minsan kong ipinagtanggol laban sa mga nang-aapi sa kanya sa paaralan. Ang kapatid na tinulungan kong makapagtapos ng kolehiyo. Ang taong niyakap ako habang umiiyak ako dahil sa pagtataksil ni Adrian.
Hindi ko matanggap na maaaring may kinalaman siya sa isang panlolokong ganito kalaki.
– Papa, sabihin mong hindi mo alam ang tungkol dito.
Tumingin sa akin si Papa.
Sa unang pagkakataon sa buong gabing iyon, nakita kong tila tumanda siya nang ilang taon.
– May mga hinala ako, anak. Pero ayokong magbintang nang walang ebidensiya.
– Tungkol kay Gabriel?
Hindi siya agad sumagot.
At ang katahimikang iyon ang higit na nagpasakit sa dibdib ko.
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang aming abogado na si Atty. Rafael Santos, kasama ang isang independent forensic accountant na tinawag ni Papa nang mas maaga.
Doon ko nalaman na tatlong linggo na palang may isinasagawang internal review sa ilang transaksiyon ng Monteverde Medical Imports.
Nagsimula ang lahat nang mapansin ng aming accounting supervisor na may mga bayad sa isang logistics company na hindi tumutugma sa aktuwal na mga delivery.
Ang pangalan ng kompanya ay Pacific Meridian Logistics.
Sa unang tingin, lehitimo itong service provider na may opisina sa Pasig.
May business registration.
May mga kontrata.
May mga invoice.
Ngunit nang suriin ang mga dokumento, natuklasang may ilang delivery receipt na hindi mapatunayan ng mga warehouse supervisor.
At ang kabuuang halagang inilabas sa loob ng labingwalong buwan ay umabot sa ₱42 milyon.
– Sino ang nag-apruba? tanong ko.
Inilapag ni Atty. Rafael ang isang folder sa mesa.
– May mga approval na gumagamit ng electronic credentials ng finance department. May ilang dokumentong pinirmahan ni Gabriel bilang authorized project coordinator.
Parang nawalan ng hangin ang paligid.
– At si Adrian?
– May mga transfer na nagmula sa Pacific Meridian papunta sa mga account ng kompanyang konektado sa kanya.
Napapikit ako.
Ang negosyong tinulungan kong itayo mula sa wala ay posibleng ginamit upang ilihis ang pera ng sarili kong pamilya.
Ngunit hindi pa iyon ang pinakamasakit.
Ipinakita sa akin ng accountant ang isang dokumentong may petsa noong nakaraang taon.
Isang kasunduan tungkol sa paghahati ng kita mula sa mga kontratang makukuha sa pamamagitan ng Pacific Meridian.
May dalawang pangalan sa ilalim.
Adrian Salcedo.
Gabriel Monteverde.
– Hindi maaari…
Halos pabulong kong nasabi iyon.
– Hindi gagawin ni Gabriel ito.
Hinawakan ni Papa ang kamay ko.
– Anak, hindi pa natin alam ang buong nangyari. Kaya kailangan nating marinig ang paliwanag niya.
Biglang tumunog muli ang cellphone ko.
Si Marco.
– Ma'am, nandito na po ang mga security officer ng hotel. May komosyon sa private dining lounge. Pinipilit ni Sir Adrian na kunin ang mga dokumentong dala ng representative ng isang creditor.
– Nasaan si Gabriel?
Sandaling natahimik si Marco.
– Nandito rin po siya.
Napatayo ako.
– Pupunta ako riyan.
Hindi ako pinigilan ni Papa.
Sa halip, tumayo siya at kinuha ang kanyang amerikana.
– Sasama ako.
Pagdating namin sa hotel sa Makati, halos alas-diyes na ng gabi.
Ang marangyang lobby na nakita ko lamang sa mga litrato ni Clarisse ay puno ng mga taong nagbubulungan.
May ilang bisitang nakatingin sa direksiyon ng private lounge.
Pagbukas ng pinto, agad kong nakita si Adrian.
Wala na ang kumpiyansang ipinakita niya sa akin kaninang hapon.
Namumula ang kanyang mukha.
Nakaluwag ang kanyang kurbata.
Sa tabi niya, hawak ni Clarisse ang isang maliit na handbag habang paulit-ulit na pinipindot ang cellphone.
Sa mesa ay naroon pa rin ang mga bulaklak at mamahaling alak.
Ngunit wala na ang masayang selebrasyon.
Sa kabilang dulo ng silid, nakaupo si Gabriel.
Nakayuko siya.
At nang makita niya ako, biglang namutla ang kanyang mukha.
– Ate…
Isang salita lamang.
Pero sapat iyon para maramdaman kong may bumiyak sa puso ko.
– Gabriel, tumingin ka sa akin.
Dahan-dahan siyang tumingala.
– Totoo ba?
Hindi siya sumagot.
– Tinatanong kita. May kinalaman ka ba sa nawawalang pera ng kompanya?
Tumulo ang luha sa kanyang pisngi.
Bago siya makapagsalita, sumingit si Adrian.
– Isabella, huwag kang magdrama rito. Negosyo ang pinag-uusapan natin.
Humarap ako sa kanya.
– Negosyo? Ang paggamit ng mga pekeng delivery document para maglabas ng pera ay tinatawag mong negosyo?
Napatingin ang lahat sa amin.
– Wala ka pang napapatunayan! sigaw niya.
Lumapit si Atty. Rafael.
– Mr. Salcedo, may mga dokumentong kailangang suriin. Mas mabuting makipag-usap kayo sa inyong sariling abogado.
Ngunit lalo lamang nagalit si Adrian.
– Akala ninyo matatakot ninyo ako dahil mayaman ang pamilya ninyo?
Hindi sumagot si Papa.
Tahimik lamang siyang tumayo sa tabi ko.
Doon nagsalita ang lalaking unang narinig ko sa telepono.
Siya si Roberto Lim, kinatawan ng isang financing company na nagpautang sa negosyo ni Adrian.
Ipinaliwanag niyang may ilang dokumentong ipinakita si Adrian upang makakuha ng malaking credit facility.
Kabilang doon ang mga purchase order na umano'y may kaugnayan sa aming kompanya.
Ngunit matapos magsagawa ng verification ang kanilang opisina, lumitaw na may mga dokumentong hindi kinilala ng Monteverde Medical Imports.
– Mr. Salcedo, hindi kami narito upang gumawa ng eksena, sabi ni Roberto. Narito kami upang ipaalam na ipinasa na sa aming legal department ang mga seryosong discrepancy.
Napaatras si Clarisse.
– Adrian, ano ang ibig sabihin nito?
– Huwag kang makialam!
Nagulat ang babae.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong sumigaw si Adrian sa kanya.
At sa isang iglap, naalala ko ang mga gabing ganoon din niya ako kausapin kapag nagtatanong ako tungkol sa kanyang negosyo.
Lumapit si Clarisse sa akin.
– Ate Isabella, hindi ko alam na ganito ang nangyayari.
Tiningnan ko siya.
– Hindi mo kailangang ipaliwanag sa akin ang relasyon ninyo ngayon. Ang mahalaga, huwag kang pumirma o magsinungaling para pagtakpan ang anumang hindi mo naiintindihan.
Natahimik siya.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Gabriel.
– Ikaw. Sumama ka sa amin.
Tumayo siya.
Ngunit biglang hinawakan ni Adrian ang kanyang braso.
– Gabriel, tandaan mo ang pinag-usapan natin.
Napalingon ako.
– Anong pinag-usapan ninyo?
Nanginginig ang boses ni Gabriel nang sumagot.
– Ate, may kailangan akong aminin.
Biglang nagbago ang mukha ni Adrian.
– Tumahimik ka!
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na nakinig ang kapatid ko.
– Ako ang nagbigay sa kanya ng access sa ilang internal procurement records.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa aking buong katawan.
– Bakit?
Napayuko siya.
– Dahil nangako siyang tutulungan niya akong makapagtayo ng sarili kong negosyo.
Huminga siya nang malalim.
– Noong una, akala ko lehitimong subcontracting arrangement lang. Sinabi niyang mas mabilis ang proseso kapag may sariling logistics partner.
– At naniwala ka?
Tumango siya habang umiiyak.
– Oo, Ate. Gusto kong patunayan kay Papa na kaya kong magtagumpay nang hindi umaasa sa pangalan ng pamilya natin.
Napatingin ako kay Papa.
Nakatayo lamang siya, ngunit kitang-kita ko ang sakit sa kanyang mga mata.
Nagpatuloy si Gabriel.
– Nang mapansin kong may mga invoice na hindi tumutugma sa delivery, kinompronta ko si Adrian. Sinabi niyang accounting adjustment lamang iyon.
– At pagkatapos?
– Sinubukan kong umatras. Pero ipinakita niya sa akin ang mga dokumentong may pirma ko. Sinabi niyang kapag nagsalita ako, ako ang pagbibintangan niyang utak ng lahat.
Biglang sumigaw si Adrian.
– Sinungaling ka! Kasama ka sa lahat!
Hindi umatras si Gabriel.
– Oo, may kasalanan ako. Hindi ko iyon itatanggi. Pero hindi ako ang gumawa ng mga pekeng delivery confirmation.
Natahimik ang silid.
– May mga mensahe ako, Ate. May mga email. May mga recording ng mga pulong na pinayagan niyang i-record noon. At may mga kopya ako ng mga orihinal na dokumento.
Napahawak ako sa likod ng upuan.
– Bakit ngayon mo lang sinabi?
Napahagulgol siya.
– Dahil duwag ako.
Walang nagsalita.
– Nang malaman kong niloloko ka ni Adrian, akala ko pagkakataon ko nang makalayo sa kanya. Ako ang nagsabi sa iyo tungkol kay Clarisse dahil gusto kong maghiwalay kayo.
Tumingin siya sa akin.
– Pero hindi ko sinabi ang tungkol sa pera dahil natatakot akong mawala rin ang pamilya ko.
Hindi ko napigilan ang aking luha.
Ang taong akala kong tumutulong sa akin ay may sariling lihim na itinatago.
At sa bawat araw na niyayakap niya ako habang umiiyak ako dahil kay Adrian, alam niyang may mas malaking katotohanang hindi niya masabi.
Lumapit si Papa.
– Gabriel, ibigay mo sa abogado ang lahat ng hawak mo. Walang buburahin. Walang babaguhin.
Tumango ang kapatid ko.
– Opo, Papa.
– At kailangan mong harapin ang anumang pananagutang mapapatunayan laban sa iyo.
Napayuko siya.
– Naiintindihan ko po.
Akala ko doon na matatapos ang gabing iyon.
Ngunit biglang lumapit si Clarisse, hawak ang kanyang cellphone.
– Isabella, may gusto akong ipakita.
Nakita kong nanginginig ang kanyang kamay.
Binuksan niya ang isang conversation sa pagitan nila ni Adrian.
May mensaheng ipinadala tatlong buwan na ang nakalilipas.
– Kapag naayos na ang separation, maililipat na natin ang mga asset. Hindi na makakahabol si Isabella.
Sumunod ang isa pang mensahe.
– Sigurado ka bang wala siyang malalaman tungkol sa accounts?
At ang sagot ni Adrian:
– Huwag kang mag-alala. Nasa loob ang taong kailangan natin.
Nanlaki ang mga mata ko.
Ngunit ang pinakanakapangingilabot ay ang sumunod na mensahe.
May kalakip itong isang dokumento.
Isang draft ng kasunduan sa pagbebenta ng malaking bahagi ng negosyo ni Adrian sa isang overseas investor.
Sa listahan ng mga asset na ipinapakitang kabilang sa transaksiyon ay may mga kagamitan at inventory na pag-aari ng aming kompanya.
Mga kagamitang nakalaan sana para sa mga ospital sa iba't ibang probinsiya.
– Adrian, balak mo ring ibenta ang mga bagay na hindi mo pag-aari?
Hindi siya sumagot.
Sa halip, kinuha niya ang kanyang telepono at mabilis na lumakad patungo sa pinto.
Ngunit bago siya makalabas, nagsalita si Papa.
– Adrian, walang pumipigil sa iyong umalis. Pero tandaan mong hindi mawawala ang mga dokumento dahil lamang tumalikod ka.
Huminto siya.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
– Isabella, kaya kong ayusin ito kung bibigyan mo ako ng pagkakataon.
Tiningnan ko ang lalaking minsan kong minahal nang buong puso.
Sa loob ng labintatlong taon, ilang beses ko na siyang binigyan ng pagkakataon.
Pagkakataong magsabi ng totoo.
Pagkakataong magbago.
Pagkakataong piliin ang aming pamilya.
Ngunit sa bawat pagkakataon, pinili niya ang sarili niya.
– Hindi na ako ang taong magliligtas sa iyo, Adrian.
Tahimik siyang lumabas.
At sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang pagnanais na habulin siya.
Ngunit hindi pa rin ako nakahinga nang maluwag.
Dahil bago matapos ang gabing iyon, may isang mensaheng dumating mula sa aming warehouse manager sa Laguna.
May tangkang kumuha ng ilang kahon ng medical equipment gamit ang isang delivery authorization na hindi niya kinilala.
Ang kabuuang halaga ng mga kagamitang nakalista ay mahigit ₱16 milyon.
At sa ilalim ng authorization, may pirma na tila pirma ko.
Napatingin ako kay Marco.
– Hindi ako pumirma niyan.
Tumango siya.
– Alam ko po, Ma'am. Kaya pinahinto na namin ang release habang bineberipika ang dokumento.
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil hindi lamang pera ang sinusubukang mawala.
Pati ang pangalan ko ay ginagamit na.
At kinabukasan, kailangan kong patunayan na hindi ako ang babaeng pumirma sa mga dokumentong iyon.
Bago pa tuluyang mawala ang negosyong itinayo ng aking pamilya sa loob ng tatlumpung taon.