PAGBALIK KO SA CEBU, NATUKLASAN KONG ANG ASAWANG INAKALA KONG WALANG PUSO AY MAY LIHIM NA LIMANG TAONG ITINAGO
BAHAGI 3 — PAGBALIK KO SA CEBU, NATUKLASAN KONG ANG ASAWANG INAKALA KONG WALANG PUSO AY MAY LIHIM NA LIMANG TAONG ITINAGO
Hindi ako agad nakasagot.
Nakatayo si Rafael sa harapan ko, suot ang simpleng puting polo at maitim na pantalon. Wala ang dati niyang mamahaling relo. Wala rin ang dalawang bodyguard na palaging sumusunod sa kanya.
Mas payat siya kaysa noong huli kaming nagkita.
May ilang puting buhok na sa gilid ng kanyang ulo.
Ngunit ang pinakanagulat ako ay ang kanyang mga mata.
Dati, palagi siyang kalmado.
Ngayon, para siyang isang taong maraming gabing hindi nakatulog.
– Camila.
Muli niyang binanggit ang pangalan ko.
Napahigpit ang hawak ko sa maleta.
– Rafael. Hindi ko inaasahang magkikita tayo rito.
Tumingin siya sa dalawang lalaking kasama niya.
– Maaari ba ninyo kaming iwan?
Agad na lumayo ang mga ito.
Nanatili kaming magkaharap sa gitna ng airport lounge.
Limang taon.
Limang taong hindi ko narinig ang kanyang boses.
Limang taong sinanay ko ang sarili kong hindi na umasa sa kanya.
At ngayon, parang gusto niyang bawiin ang lahat sa loob lamang ng ilang minuto.
– Ano ang ibig mong sabihin na may ninakaw sa akin ang pamilya mo?
Bumaba ang kanyang tingin.
– Ang pagkakataon mong malaman ang buong katotohanan.
Napatawa ako nang mapait.
– Rafael, limang taon na akong nabubuhay nang maayos. Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo nang diretso.
Tumango siya.
– Hindi ako pumirma para bilhin ang pag-alis mo.
Napatigil ako.
– Nakita ko ang pirma mo.
– Pumirma ako sa dokumentong nagsasabing hindi ako tututol kung gugustuhin mong makipaghiwalay. Hindi ko alam na may kasamang alok na pera.
Tinitigan ko siya.
– At gusto mong maniwala ako?
– Hindi. Gusto kong makita mo ang ebidensiya.
May inilabas siyang maliit na sobre mula sa kanyang bag.
Ngunit hindi ko iyon tinanggap.
– Hindi rito.
Tumango siya.
– Saan mo gustong magkita?
– Sa opisina ng abogado ko. Bukas. Alas diyes.
Agad siyang pumayag.
– Pupunta ako.
Pagkatapos ay umatras siya.
Wala siyang ginawang pagtatangkang hawakan ako.
Wala siyang sinabi tungkol sa pagbalik namin sa isa't isa.
Ngunit bago ako tuluyang lumayo, narinig ko ang mahina niyang boses.
– Masaya akong ligtas kang nakauwi.
Hindi ako lumingon.
Pero sa loob ng sasakyang naghihintay sa akin, napahawak ako sa dibdib ko.
Bakit hanggang ngayon, kaya pa rin niyang guluhin ang puso ko?
Kinabukasan, nagtungo ako sa opisina ni Attorney Patricia Mendoza sa Cebu Business Park.
Siya ang abogado kong tumulong sa akin noong umalis ako.
Sa loob ng limang taon, siya rin ang namahala sa mga legal na usapin ng negosyo ko sa Pilipinas.
Pagdating ko, naroon na si Rafael.
May dala siyang tatlong makakapal na folder.
At may kasama siyang isang matandang lalaki na hindi ko kilala.
– Camila, ito si Attorney Benjamin Cruz. Siya ang dating corporate counsel ng pamilya namin.
Tumango ang lalaki.
– Ma'am Camila, matagal ko na pong gustong makausap kayo.
Umupo ako.
– Kung tungkol ito sa kasal namin, gusto kong maging malinaw. Hindi ako bumalik para makipagbalikan.
Tumango si Rafael.
– Naiintindihan ko.
Binuksan ni Attorney Benjamin ang unang folder.
Nandoon ang kopya ng kasunduang pinirmahan ko limang taon na ang nakalilipas.
Katabi nito ang isa pang dokumento.
Magkahawig ang mga pahina.
Ngunit magkaiba ang nilalaman.
Ipinaliwanag ng abogado na may unang kasunduang inihanda si Don Ernesto.
Sa dokumentong iyon, pinapayagan lamang ni Rafael ang legal na paghihiwalay kung iyon ang pipiliin ko.
Walang halagang nakasaad.
Walang obligasyong umalis ako sa bansa.
Walang probisyong nagbabawal sa akin na makipag-ugnayan sa kanya.
Ngunit ang ipinakita sa akin noon ay ibang bersiyon.
May halagang ₱180 milyon.
May mga kundisyon tungkol sa aking paglayo.
At may kalakip na lumang sulat na nagsasabing pumayag si Rafael na pakasalan ako kapalit ng pagbabalik ni Bianca.
– Ang liham na iyon ay tunay, Ma'am Camila — sabi ni Attorney Benjamin.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
Ngunit nagpatuloy siya.
– Ang konteksto lamang ang hindi sinabi sa inyo.
Tiningnan ko si Rafael.
Tahimik siyang nakaupo.
Hindi siya umiwas sa aking tingin.
– Ipaliwanag ninyo.
Huminga nang malalim ang abogado.
– Noong panahon na iyon, may usapin tungkol sa pagbabalik ni Bianca mula Singapore. Gusto ng pamilya na manatili siya roon dahil sa isang dating iskandalo. Ang kondisyon ng lolo ni Rafael ay dapat magpakasal muna ang apo niya bago siya papayagang makabalik sa bahay ng pamilya.
Napakunot ang noo ko.
– Bakit kailangang magpakasal si Rafael?
– Dahil nais ni Don Ernesto na matiyak na hindi magkakaroon ng romantikong relasyon ang dalawa. Matagal na niyang pinaghihinalaan ang damdamin ni Bianca.
Napatingin ako kay Rafael.
– At ikaw? Ano ang nararamdaman mo noon?
Sa unang pagkakataon, hindi siya nag-atubiling sumagot.
– Minahal ko si Bianca bilang bahagi ng pamilya namin. Pero hindi sa paraang gusto niya.
Napailing ako.
– Kung ganoon, bakit hindi mo iyon sinabi sa akin?
Tumahimik siya.
At doon muling sumiklab ang galit ko.
– Iyan ang problema mo, Rafael! Palagi kang tahimik! Hinayaan mong magmukha akong tanga sa harap ng buong pamilya ninyo!
Yumuko siya.
– Alam ko.
– Hindi sapat ang alam mo!
Napahampas ako sa mesa.
– Alam mo ba kung ilang gabing tinanong ko ang sarili ko kung ano ang kulang sa akin? Kung bakit kaya mong ngumiti kay Bianca pero hindi mo kayang kausapin ang sarili mong asawa?
Nanginginig ang boses ko.
– Alam mo ba kung gaano kasakit ang makita kang umalis sa anibersaryo natin dahil lamang tumawag siya?
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang sinabi:
– Walang kulang sa iyo, Camila. Ako ang nagkulang.
Tahimik ang buong silid.
Nagpatuloy siya.
– Lumaki ako sa pamilyang kapag may problema, pinapatahimik kami. Kapag may galit, itinatago. Kapag may takot, hindi ipinapakita. Akala ko sapat na ang magbigay ng bahay, seguridad, at lahat ng kailangan mo.
Tumingin siya sa akin.
– Hindi ko naintindihan na ang kailangan mo ay isang asawang handang makinig at magsalita.
Napapikit ako.
Sa loob ng maraming taon, iyon mismo ang gusto kong marinig.
Ngunit hindi ko alam kung sapat pa iyon ngayon.
May inilabas pang mga dokumento si Attorney Benjamin.
Mga email.
Mga tala ng pagpupulong.
At isang pormal na reklamo tungkol sa paglabag sa mga tungkulin ng ilang dating opisyal ng Salcedo Pacific Group.
Doon ko nalaman na pagkatapos kong umalis, nagsimulang mag-imbestiga si Rafael.
Ayon sa mga dokumentong ipinakita, natuklasan niyang may mga taong gumagamit ng kanyang pirma at pangalan upang gumawa ng mga kasunduang hindi niya lubusang inaprubahan.
Isa sa mga kasunduang iyon ang tungkol sa akin.
– Nang malaman ni Rafael ang nangyari, sinubukan niyang makipag-ugnayan sa inyo — paliwanag ng abogado.
Napakunot ang noo ko.
– Wala akong natanggap.
– Dahil may mga mensaheng hindi nakarating sa inyo.
Naglabas siya ng mga kopya ng email na ipinadala sa dati kong business address.
May mga sulat din na ipinadala sa dating bahay ng mga magulang ko.
Ngunit noon, lumipat na ang pamilya ko sa ibang lugar.
Tiningnan ko ang mga petsa.
Tatlong linggo matapos akong umalis.
Dalawang buwan.
Anim na buwan.
Isang taon.
Paulit-ulit na pagtatangkang makipag-ugnayan.
Ngunit may napansin ako.
Pagkatapos ng ikalawang taon, huminto ang mga sulat.
– Bakit ka tumigil? — tanong ko kay Rafael.
Tumingin siya sa akin.
– Dahil sinabi ng abogado mo noon na ayaw mo nang makipag-ugnayan. Ayokong labagin ang desisyon mo.
Napatingin ako kay Attorney Patricia.
Tumango siya.
– Totoo iyon. Nagpadala ako ng pormal na abiso na huwag ka nang kontakin, ayon sa bilin mo noong panahong iyon.
Bigla kong naalala.
Ako mismo ang nagbigay ng utos na iyon.
Sa sobrang sakit na nararamdaman ko, gusto kong burahin ang lahat ng may kaugnayan kay Rafael.
At sa loob ng limang taon, iyon ang pinaniwalaan kong pinakamabuting gawin.
Ngunit may isa pa akong tanong.
– Nasaan si Bianca ngayon?
Nagkatinginan ang dalawang abogado.
Si Rafael ang sumagot.
– Nasa Manila siya. May asawa na.
Napatingin ako sa kanya.
– May asawa?
Tumango siya.
– Tatlong taon na siyang kasal. May isang anak na babae.
Hindi ko alam kung bakit biglang sumikip ang dibdib ko.
Hindi dahil nagseselos pa ako.
Kundi dahil napagtanto kong ang babaeng naging dahilan ng pagkawasak ng kasal namin ay matagal nang nagpatuloy sa buhay niya.
Samantalang kami ni Rafael ay nanatiling nakakulong sa nakaraan.
– May isa pa kayong dapat malaman — sabi ni Attorney Benjamin.
Inilabas niya ang isang dokumentong may tatak ng isang auditing firm.
Nakasulat doon ang mga transaksiyon ng isang kompanyang tinatawag na Meridian Asset Management.
Ang kompanyang iyon ang namahala sa ilang investment account ng pamilya Salcedo.
At ayon sa paunang audit, may malalaking halagang nailipat mula sa mga account ng kumpanya patungo sa mga pribadong entity na kontrolado ng ilang miyembro ng pamilya.
– Ano ang kinalaman nito sa akin?
Tumingin sa akin ang abogado.
– Isa sa mga transaksiyong sinuri ay ang ₱180 milyong ibinigay sa inyo.
Napatayo ako.
– Legal na kabayaran iyon. Nasa kasunduan.
– Hindi namin kinukuwestiyon ang pagtanggap ninyo. Ngunit may mga dokumentong nagpapakitang ginamit ang pangalan ninyo upang bigyang-katwiran ang iba pang paglilipat ng pera.
Nanlamig ang mga kamay ko.
– Ibig sabihin, ginamit nila ang pangalan ko?
Tumango ang abogado.
– Posible. Kaya namin kayo gustong makausap bago lumaki ang problema.
Huminga ako nang malalim.
Sa loob ng limang taon, inakala kong nakalayo na ako sa lahat ng gulo ng pamilya Salcedo.
Ngunit ngayon, parang hinahabol pa rin ako ng mga kasalanang hindi ko ginawa.
– Sino ang nasa likod nito?
Walang agad sumagot.
Hanggang sa nagsalita si Rafael.
– Ang lolo ko.
Napatitig ako.
– Si Don Ernesto?
Tumango siya.
– At may iba pang tumulong sa kanya.
Ibinigay niya sa akin ang huling folder.
Sa loob ay may mga larawan ng bank records, corporate resolutions, at isang lumang kasunduan.
Ngunit ang pinakanagulat ako ay ang pangalan sa huling pahina.
Bianca Villareal.
Hindi lamang siya ang babaeng minahal ko noon bilang kapatid ng aking asawa.
Lumabas sa mga dokumentong siya rin ang naging direktor ng isang kumpanyang tumanggap ng malaking halaga mula sa mga transaksiyong iyon.
– Alam niya ang lahat? — tanong ko.
Napapikit si Rafael.
– Hindi ko pa alam kung gaano karami ang alam niya. Kaya kailangan nating mag-ingat sa mga paratang.
Sa unang pagkakataon, nakita kong pinipili niyang maging maingat sa halip na basta ipagtanggol si Bianca.
Ngunit hindi pa ako handang magtiwala.
– Bakit mo ito sinasabi sa akin ngayon?
Tumingin siya sa akin nang diretso.
– Dahil may karapatan kang malaman. At dahil hindi ko na hahayaang gamitin ka ng pamilya ko.
Natahimik ako.
Pagkatapos ay kinuha ko ang mga dokumento.
– Susuriin ito ng sarili kong legal team. Wala akong pipirmahan ngayon.
Tumango siya.
– Tama iyon.
Tumayo ako.
Akala ko tapos na ang pagpupulong.
Ngunit bago ako makalabas, tumunog ang telepono ni Attorney Patricia.
May natanggap siyang email mula sa development company na kumuha sa akin bilang consultant.
Binasa niya iyon.
Biglang nagbago ang mukha niya.
– Camila, kailangan mong makita ito.
Iniabot niya ang tablet.
Nakasulat doon na pansamantalang sinuspinde ang kontrata ko dahil sa isang reklamo tungkol sa umano'y hindi malinaw na pinagmulan ng pondo ng aking negosyo.
May kalakip na mga dokumentong gumagamit ng pangalan ko.
At sa dulo ng reklamo, may pirma ng isang taong hindi ko inaasahan.
Doña Mercedes Salcedo.
Ang dati kong biyenan.
Ngunit hindi iyon ang pinakamasakit.
Sa ibaba ng email, may isa pang mensaheng ipinadala sa aking kumpanya.
"Kung gusto ni Camila Reyes na mapanatili ang kanyang negosyo, dapat siyang makipagkita sa pamilya Salcedo ngayong gabi. Kung hindi, ilalabas namin sa publiko ang lahat ng dokumentong may kaugnayan sa ₱180 milyon."
Napatingin ako kay Rafael.
Sa unang pagkakataon, nakita kong namula sa galit ang kanyang mukha.
At sinabi niya ang mga salitang hindi ko kailanman inakalang maririnig mula sa kanya.
– Sa pagkakataong ito, hindi na ako mananahimik. Kahit sarili kong ina ang kailangan kong harapin.