LIHIM NA KASUNDUAN, ANG PAGKAKABUNYAG NG PANLOLOKO, AT ANG PINAKAMASAKIT NA PAGTATANGGOL NG AKING NOBYO SA KANYANG DATING KASINTAHAN
BAHAGI 3 — ANG LIHIM NA KASUNDUAN, ANG PAGKAKABUNYAG NG PANLOLOKO, AT ANG PINAKAMASAKIT NA PAGTATANGGOL NG AKING NOBYO SA KANYANG DATING KASINTAHAN
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Paulit-ulit kong tinitingnan ang mga larawang ipinadala ng hindi kilalang lalaki.
Isang property agreement.
Isang business proposal.
At isang pangalan na paulit-ulit na lumilitaw sa bawat pahina.
Dr. Nathaniel Villareal.
Hindi ko maunawaan kung paano nagawang itago sa akin ng isang taong araw-araw kong nakakasama ang ganoon kalaking desisyon.
Mas lalong hindi ko maunawaan kung bakit kailangan pa niyang magsinungaling tungkol sa sakit ng ina ni Camille.
Kinabukasan, pagkatapos kong matiyak na maayos ang kalagayan ni Lola Elena, nakipagkita ako kay Atty. Patricia sa isang café malapit sa Greenhills.
Kasama namin ang lalaking nagpadala ng mga dokumento.
Nagpakilala siya bilang Roberto Salazar, apatnapu't anim na taong gulang, dating bookkeeper ng Mercado Family Pharmacy.
May dala siyang brown envelope at isang maliit na USB drive.
– Miss Sofia, hindi ako lumapit para makialam sa relasyon ninyo. Lumapit ako dahil ayaw kong may ibang madamay sa nangyayari sa kompanya.
Umupo siya at inilapag ang envelope.
– Ano ang alam ninyo? tanong ko.
Huminga siya nang malalim.
– Hindi po nalulugi ang pharmacy dahil lamang sa medical expenses ni Mrs. Mercado. May matagal nang problema sa accounting at pagbabayad sa suppliers. Noong nakaraang taon, may ilang malalaking obligasyong hindi nabayaran.
Ipinakita niya ang mga lumang financial summaries.
Ayon sa kanya, nakapagbenta ang pamilya Mercado ng isang maliit na lote sa Rizal, ngunit hindi ginamit ang buong halaga upang bayaran ang mga supplier.
Sa halip, sinimulan nilang planuhin ang isang mas malaking negosyo.
Isang medical wellness center na may pharmacy, laboratory, at consultation rooms.
– Gusto nilang palawakin ang negosyo kahit hindi pa naaayos ang dating mga utang, paliwanag ni Roberto.
– At saan pumasok si Nathaniel?
Binuksan niya ang isa pang folder.
– Siya ang kinumbinsi nilang maging investor at medical director.
Nakita ko ang isang draft memorandum.
Nakalista roon ang inaasahang kontribusyon ni Nathaniel.
₱8,400,000.
Eksaktong halaga ng joint savings namin.
Napatakip ako sa bibig.
– Ibig sabihin, hindi nila ito hiniram?
– Sa mga dokumentong nakita ko, tinatalakay nila ito bilang capital contribution. Hindi ko alam kung ano ang pinirmahan nila pagkatapos kong umalis sa trabaho.
Ipinakita niya ang ilang email na naipadala sa kanyang dating work account habang nagtatrabaho pa siya roon.
Sa isa, nakasulat ang mungkahi ni Camille na gamitin muna ang perang nakalaan para sa kasal dahil maaari naman daw itong palitan kapag kumita ang bagong negosyo.
May tugon mula sa account ni Nathaniel.
"Mas mahalaga munang maayos ang investment. Ako na ang bahala kay Sofia."
Nang mabasa ko iyon, parang biglang nawala ang lakas ng aking mga kamay.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang pagkawala ng pera.
O ang katotohanang may mga taong nag-uusap tungkol sa kinabukasan ko na para bang isa lamang akong problemang kailangang ayusin.
– May isa pa, sabi ni Roberto.
Inilabas niya ang kopya ng minutes mula sa isang planning meeting.
May pangungusap na nakabilog sa pulang tinta.
"Postpone wedding expenses until business stabilization."
Napatingin ako kay Patricia.
– Tatlong buwan bago ang kasal, pinag-uusapan na nila ang pagpapaliban nito.
Tumango siya.
– Kaya mahalagang makuha natin ang orihinal na dokumento at kumpirmahin kung sino ang nag-apruba. Malinaw na may seryosong mga tanong dito.
Hindi kami nagmadaling magparatang.
Alam kong hindi sapat ang isang screenshot upang mapatunayan ang lahat.
Pero sapat iyon upang malaman kong hindi ko na puwedeng basta paniwalaan ang mga sinasabi ni Nathaniel.
Nang hapong iyon, bumalik ako sa ospital.
Natutulog si Lola Elena.
Sa bedside table, nakalagay ang pulang kahon ng mga pulseras.
Dahan-dahan kong hinawakan ang kanyang kamay.
Bigla niyang iminulat ang mga mata.
– Apo, bakit parang lagi kang pagod?
Napangiti ako.
– Marami lang pong inaasikaso.
Tinitigan niya ako nang matagal.
– May problema ba kayo ni Nathaniel?
Hindi ako agad sumagot.
Hinaplos niya ang pisngi ko.
– Sofia, hindi mo kailangang magsinungaling para lang hindi ako mag-alala.
Doon ako tuluyang napaiyak.
Ikinuwento ko ang nangyari.
Ang nawalang pera.
Ang mga dokumento.
Ang pagpapaliban ng kasal.
At ang katotohanang hindi na ako sigurado kung kilala ko pa ang lalaking pakakasalan ko.
Tahimik na nakinig si Lola.
Hindi siya sumigaw.
Hindi rin siya nagalit.
Hinawakan lamang niya ang aking kamay.
– Apo, noong bata ka pa, minsan nawalan tayo ng kuryente dahil wala akong pambayad. Naaalala mo?
Tumango ako.
– Pero kahit mahirap tayo noon, hindi kita tinuruang kumuha ng hindi sa atin.
Pinunasan niya ang aking luha.
– Kung ang isang lalaki ay kayang ipagpalit ang tiwala mo para sa pangarap niya, huwag mong ipagpalit ang buong buhay mo para lang mailigtas ang pangarap niyang iyon.
– Lola, sayang po ang anim na taon.
– Mas masasayang ang susunod na animnapung taon kung mananatili ka sa maling tao.
Niyakap ko siya.
Sa unang pagkakataon mula nang mawala ang pera, naramdaman kong hindi ako nag-iisa.
Kinagabihan, ipinadala ko kay Nathaniel ang isang maikling mensahe.
– Kailangan nating mag-usap bukas. Kasama ang abogado ko.
Wala pang isang minuto, tumawag siya.
– Sofia, bakit kailangan pang may abogado?
– Dahil may mga dokumentong kailangan mong ipaliwanag.
– Ano na naman ang ginawa ni Camille sa iyo?
Napakunot ang noo ko.
– Bakit si Camille agad ang naisip mo?
Tumahimik siya.
– Nathaniel, alam ko na ang tungkol sa wellness center.
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay narinig ko ang mabigat niyang paghinga.
– Sino ang nagsabi sa iyo?
– Totoo ba?
– Sofia, investment iyon. Hindi ko naman itinapon ang pera.
– Bakit sinabi mong para sa gamot at suppliers?
– Dahil alam kong hindi mo maiintindihan kapag sinabi kong gusto kong tulungan silang magtayo ng negosyo.
Napapikit ako.
– Hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataong umintindi.
– Alam kong tututol ka.
– Kaya mas pinili mong magsinungaling?
– Ginawa ko ang sa tingin ko ay tama.
Natawa ako nang mapait.
– At ang pirma ko sa dokumento?
Bigla siyang natahimik.
– Hindi ko alam na may ganoon.
– Si Camille ang may hawak. May kopya pa ng identification card ko.
– Kakausapin ko siya.
– Hindi sapat ang kakausapin mo siya. Kailangan kong malaman kung paano niya nakuha ang mga dokumento ko.
Hindi siya sumagot.
Kinabukasan, nagkita kami sa opisina ni Patricia.
Dumating si Nathaniel nang mag-isa.
Maayos ang suot niyang polo, pero halatang hindi siya komportable.
Nang makita niya ang mga dokumento sa mesa, biglang nagbago ang mukha niya.
– Saan ninyo nakuha ang mga iyan?
Sumagot si Patricia.
– Ang mahalaga ngayon, Dr. Villareal, ay maipaliwanag ninyo kung saan napunta ang pondo at kung anong pahintulot ang mayroon kayo sa paggamit ng kontribusyon ni Sofia.
Umupo siya.
– Joint account iyon. Pareho kaming may access.
– Ang access sa account ay hindi nangangahulugang walang pananagutan sa pagitan ninyong dalawa, sagot ni Patricia. May mga kasunduan at representasyong kailangang suriin.
Inilabas ko ang talaan ng aking mga deposit.
Bawat buwan.
Bawat bonus.
Bawat perang ipinadala ng aking ama bago siya namatay.
– Ito ang ₱3.1 milyon ko, Nathaniel. Hindi ito numero lang sa screen. Anim na taon ito ng trabaho ko.
Hindi niya ako matingnan.
– Ibabalik ko.
– Kailan?
– Kapag nagsimula nang kumita ang negosyo.
– Paano kung hindi kumita?
Wala siyang maisagot.
– May iba ka bang paraan para mabayaran ako?
– May condo ako sa Mandaluyong.
– Nasa pangalan mo ba iyon?
Tumango siya.
– May outstanding loan pa ba?
Muli siyang tumango.
– Kung ganoon, kailangan nating malaman ang tunay na equity mo bago mo ipangakong mababayaran mo ako.
Napahawak siya sa noo.
– Sofia, parang hindi na tayo magkasintahan kung makipag-usap ka.
Tinitigan ko siya.
– Dahil hindi na tayo magkasintahan.
Napatingala siya.
– Talagang itutuloy mo ang paghihiwalay?
– Oo.
– Kahit anim na taon na tayo?
– Kahit animnapung taon pa, hindi magiging tama ang ginawa mo.
Nagkaroon ng mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay inilabas ni Patricia ang draft na may pirma ko.
– Kilala ninyo ba ang dokumentong ito?
Namutla si Nathaniel.
– Hindi ko iyan pinirmahan.
– Hindi namin sinasabing kayo ang pumirma. Ang tanong, paano nakuha ng ibang tao ang impormasyon at kopya ng lagda ni Sofia?
Napayuko siya.
Makalipas ang ilang sandali, umamin siya.
– May access si Camille sa ilang scanned documents na ipinadala ko dati para sa insurance proposal. Hindi ko alam na gagamitin niya iyon.
– Alam mo bang may investment proposal gamit ang account ko? tanong ko.
– Alam kong naghahanap siya ng additional financing. Pero sinabi kong huwag niyang ituloy hangga't hindi ka pumapayag.
Napangiti ako.
– Kaya pala may nakahanda nang pirma ko.
Bigla siyang tumayo.
– Hindi ako ang gumawa niyan!
– Kung ganoon, tulungan mong linawin ang nangyari.
Tumigil siya.
– Pero huwag mo namang kasuhan si Camille. Baka tuluyang bumagsak ang negosyo nila.
Hindi ako makapaniwala.
Sa harap ng ebidensiya na may gumamit ng aking personal na impormasyon, ang una pa rin niyang inalala ay ang negosyo ni Camille.
– Nathaniel, kung ako ang gumawa nito sa kanya, ipagtatanggol mo rin ba ako?
Hindi siya sumagot.
At ang katahimikang iyon ang pinakamalinaw na sagot.
Nang araw ding iyon, opisyal kong kinansela ang kasal.
Tinawagan ko ang wedding coordinator, venue, photographer, at catering team.
May mga depositong hindi na maibabalik.
May mga bayaring kailangang ayusin.
Pero wala akong pinagsisihan.
Mas mura ang pagkawala ng reservation kaysa ang paggugol ng buong buhay sa taong hindi marunong rumespeto sa akin.
Kinabukasan, nagpadala ako ng maikling abiso sa mga bisita.
Walang paninira.
Walang mahabang paliwanag.
Sinabi ko lamang na hindi na matutuloy ang seremonya dahil sa mga personal na dahilan at humingi ako ng paumanhin sa abalang naidulot.
Pagkatapos, ibinalik ko ang engagement ring sa pamamagitan ng courier, kasama ang isang sulat.
"Wala na akong hinihinging pagmamahal mula sa iyo. Ang hinihingi ko na lamang ay ang pananagutan mo sa perang kinuha mo."
Akala ko, doon na magsisimula ang tahimik na pag-aayos.
Nagkamali ako.
Tatlong araw bago ang orihinal na petsa ng kasal, biglang kumalat sa social media ang isang mahabang post mula kay Camille.
May larawan niya kasama ang kanyang ina sa ospital.
At sa caption, nakasulat:
"May mga taong mas pinipili ang pera kaysa buhay ng isang matandang may sakit. Nakakalungkot na ang kabutihan ng isang doktor ay ginagawang kasalanan ng taong dapat sana ay unang makakaunawa."
Hindi niya binanggit ang pangalan ko.
Pero sapat ang mga detalye para makilala ako ng aming mga kaibigan.
May mga nagkomento.
"Napakaselfish naman ng fiancée."
"Kung mahal mo ang isang doktor, dapat marunong kang umunawa."
"Pera lang iyan, kikitain pa."
Masakit basahin.
Pero hindi ako sumagot.
Hanggang tumawag ang pinsan kong si Bea.
– Ate Sofia, may nakita ka na bang video?
– Anong video?
– Kumakalat na. Si Nathaniel ang nagsasalita.
Agad kong binuksan ang link.
Nasa isang maliit na press interview si Nathaniel, kaugnay ng bagong medical center na itatayo nila.
May nagtanong tungkol sa mga tsismis sa kanyang personal na buhay.
Ngumiti siya nang pilit.
– May mga hindi pagkakaunawaan lang sa financial priorities. Naniniwala akong kapag tunay ang pagmamahal, matututunan nating unahin ang kapakanan ng ibang tao.
Nanginig ang aking kamay.
Hindi niya ako pinangalanan.
Pero alam niyang ang mga salitang iyon ay magpapalabas sa akin bilang babaeng walang puso.
Pagkatapos ay lumapit si Camille sa tabi niya.
Hinawakan niya ang braso ni Nathaniel.
At sa harap ng camera, sinabi niya:
– Matagal nang bahagi ng pamilya namin si Nathaniel. Kahit ano pang mangyari, alam naming hindi niya kami iiwan.
Napatitig ako sa screen.
Ngunit hindi pa iyon ang pinakamasakit.
Dahil ilang minuto pagkatapos kong mapanood ang video, tumawag ang wedding coordinator.
Halos nanginginig ang boses niya.
– Ma'am Sofia, pasensiya na po. May kailangan akong itanong.
– Ano iyon?
– May nag-request po kasi na gamitin ang dati ninyong wedding venue sa parehong petsa.
Napakunot ang noo ko.
– Para saan?
Sandaling tumahimik ang babae.
– Para raw po sa isang private engagement celebration.
– Kaninong engagement?
Huminga siya nang malalim.
– Ma'am, ang nakalagay po sa request ay Dr. Nathaniel Villareal at Miss Camille Mercado.