Dalawang Taon Nang Kasal Pero Para Pa Ring Estranghero, Nang Pilitin Kaming Matulog sa Iisang Kama Ay Kaswal Kong Pinatugtog ang Boses ng Isang Lalaking Pampatulog—Biglang Nagselos ang Asawa Ko, Pero Kinaumagahan, Isang Detalye sa Pulso ng Lalaking Nasa Livestream ang Nagpalamig ng Buong Katawan Ko
Dalawang Taon Nang Kasal Pero Para Pa Ring Estranghero, Nang Pilitin Kaming Matulog sa Iisang Kama Ay Kaswal Kong Pinatugtog ang Boses ng Isang Lalaking Pampatulog—Biglang Nagselos ang Asawa Ko, Pero Kinaumagahan, Isang Detalye sa Pulso ng Lalaking Nasa Livestream ang Nagpalamig ng Buong Katawan Ko
BAHAGI 1
Dalawang taon na mula nang ikasal kami dahil sa kasunduang ginawa ng dalawang pamilya, pero namumuhay pa rin kami ni Miguel na parang dalawang taong nagkataong umuupa sa iisang bahay.
Sa harap ng mga kamag-anak, para kaming huwarang mag-asawa.
Siya ang nagbubukas ng pinto ng kotse para sa akin.
Ako naman ang nag-aayos ng kurbata niya.
Kapag may handaan ng pamilya, palaging nakapatong ang kamay ni Miguel sa likod ng upuan ko, at paminsan-minsan ay yumuyuko pa siya para mahina akong tanungin:
“Nilalamig ka ba?”
Kung may makakakita sa amin, iisipin nilang mahal na mahal namin ang isa’t isa.
Pero sa sandaling magsara ang pinto ng bahay, liliko siya pakaliwa at ako naman pakanan.
Ang kuwarto niya ay nasa dulo ng hallway.
Ang kuwarto ko naman ay nasa kabilang panig.
Hindi namin tinatanong kung saan pupunta ang isa’t isa, sino ang kasama, o anong oras uuwi.
May tatlo kaming malinaw na patakaran.
Huwag makialam sa pribadong buhay ng isa’t isa.
Huwag tingnan ang cellphone ng isa’t isa.
At higit sa lahat, huwag na huwag papasok sa kuwarto ng isa kung walang pahintulot.
Akala ko mananatiling ganoon katahimik ang pagsasama namin habambuhay.
Hanggang sa isang Linggo ng gabi, biglang dumating ang nanay ko at ang nanay ni Miguel.
Walang pasabi.
Walang tawag.
At lalong walang pagkakataon para makapagkunwari kami.
Nakatayo ako sa sarili kong kuwarto, suot ang dilaw kong pajama na may duck print.
Samantala, kalalabas lang ni Miguel mula sa kuwarto niya, basa pa ang buhok.
Biglang natahimik ang apat na nakatatanda.
Tiningnan ako ng nanay ko.
Tiningnan si Miguel ng nanay niya.
Pagkatapos ay sabay nilang tiningnan ang dalawang pintuan ng kuwarto na halos sampung metro ang pagitan.
Makalipas ang limang minuto, ibinaba ng nanay ko ang tasa ng kape.
“Dalawang taon na kayong kasal pero magkahiwalay pa rin kayong natutulog?”
Mabilis akong nagpaliwanag.
“Magulo po akong matulog. Naninipa ako kapag tulog.”
Kalmadong sumalo si Miguel.
“Magaan naman po ang tulog ko.”
Napalingon ako sa kanya.
Magaling.
Marunong ding makipagsabayan.
Pero ngumiti lang nang malamig ang nanay ni Miguel.
“Talaga lang ha.”
Tinawag niya ang kasambahay.
“Alisin lahat ng kumot at sapin sa kuwarto ni Miguel.”
Nanigas ako.
Mas malala pa ang nanay ko.
“I-lock na rin ang dalawang guest room.”
Mabilis akong tumayo.
“Sandali! May sofa pa naman sa sala!”
Lumingon ang nanay ko sa mahabang sofa.
Makalipas ang sampung minuto, binuhat din iyon palabas.
Ang dahilan?
“Luma na. Papalitan bukas.”
Tinitigan ko ang bakanteng lugar kung saan dati nakalagay ang sofa.
Isa lang ang pumasok sa isip ko.
Pinagplanuhan na ito ng dalawang babaeng iyon.
Nang gabing iyon, nakatayo si Miguel sa tapat ng pinto ko habang may hawak na unan.
Nakasuot siya ng itim na T-shirt at kulay abong pajama pants.
Karaniwan siyang naka-long sleeves, polo, o suit.
Palaging maayos.
Palaging pormal.
Mukha siyang abogadong kayang manalo ng kaso nang hindi man lang nagtataas ng boses.
Kaya noon ko lang napansin na ganoon pala kalapad ang mga balikat niya.
At ganoon pala kalinaw ang muscles sa mga braso niya.
Napatingin ako nang medyo matagal.
Tinaasan niya ako ng kilay.
“May problema ba?”
Mabilis akong umiwas ng tingin.
“Wala.”
“Tatlongpung segundo mo na akong tinitingnan.”
“Yung damit lang ang tinitingnan ko.”
“Damit ko?”
“Iniisip kong bilhan ng kapareho ang kapatid kong lalaki.”
Yumuko siya at tiningnan ang suot niya.
“Five-eight lang ang kapatid mo.”
“So?”
“XL ito.”
Hindi ako nakasagot.
Talagang walang talentong magkunwaring tanga ang lalaking ito para lang mapanatili ang katahimikan.
Sapat nang awkward ang unang gabing matutulog kami sa iisang kuwarto.
Mas malala pa dahil isang kumot lang ang iniwan ng dalawang pamilya.
Hinila ko ang kumot papunta sa akin.
Hinila niya pabalik.
Tinitigan ko siya nang masama.
“Hindi ka marunong magbigay sa babae?”
“Nasa iyo na ang tatlong-kapat.”
“Kailangan ng babae ng init.”
“Twenty-six degrees ang aircon.”
Sa huli, gumawa kami ng imaginary line sa gitna ng kama.
Ang tatawid ay aso.
Pagkahiga ko, agad akong tumalikod sa kanya.
Pinatay ni Miguel ang ilaw.
Binalot ng katahimikan ang buong kuwarto.
Makalipas ang halos sampung minuto, hindi pa rin ako makatulog.
May isa kasi akong nakasanayang gawin gabi-gabi.
Nakikinig ako sa podcasts ng mga lalaking may magandang boses bago matulog.
Wala namang masama.
Karaniwang roleplay lang.
“Boyfriend na tumatawag pagkatapos ng trabaho.”
“Kasintahang inaalo ka bago matulog.”
“Kapitbahay na nagbabasa ng kuwento sa hatinggabi.”
Pinakagusto ko ang isang channel ng male blogger na gumagamit ng pangalang Liam.
Mababa ang boses niya.
Mabagal magsalita.
At paminsan-minsan ay mahina pang tumatawa.
Limang minuto ko lang siyang marinig, inaantok na ako.
Akala ko tulog na si Miguel kaya binuksan ko ang audio nang mahina.
Sa dilim, lumabas ang boses ng isang lalaki mula sa cellphone ko.
“Hindi ka pa rin natutulog?”
Hinila ko pataas ang kumot.
Nagpatuloy ang boses.
“Kung katabi mo lang ako ngayon, hindi kita hahayaang magpuyat.”
May narinig akong bahagyang paggalaw sa likod ko.
Hindi ko pinansin.
Nagpatuloy ang podcast.
“Pumikit ka na.”
“Nandito lang ako.”
“Matulog ka na, baby.”
Biglang—
Click.
Bumukas ang bedside lamp.
Napalingon ako sa gulat.
Nakaupo si Miguel, nakasandal sa headboard.
Napakasama ng mukha niya.
“Gabi-gabi mo itong pinapakinggan?”
Natigilan ako.
“Oo.”
“Gaano na katagal?”
“Mga isang taon.”
Lalong dumilim ang ekspresyon niya.
Akala ko naiingayan siya kaya hininaan ko ang volume.
“Sorry. Hihinaan ko pa.”
Tahimik siya nang ilang segundo.
“Hindi volume ang problema.”
“Eh ano?”
Tinitigan niya ang cellphone ko.
Sakto namang nagsalita ulit si Liam mula sa speaker.
“Sana nayayakap kita ngayong gabi.”
Napatawa si Miguel.
Pero may kung ano sa tawa niyang iyon na nagpataas ng balahibo ko.
“Katabi mo ang sarili mong asawa pero nakikinig ka sa ibang lalaking gustong yumakap sa iyo?”
Napakurap ako.
“Podcast lang naman iyon.”
“Patayin mo.”
“Bakit?”
“Ayoko.”
Nagsimula akong mainis.
Dalawang taon kaming hindi nakikialam sa buhay ng isa’t isa.
Pwede siyang makipag-dinner sa babaeng business partner hanggang alas-onse ng gabi at hindi ko siya tinatanong.
Pero isang podcast lang, bawal na?
Pinatay ko ang screen at malamig na sinabi:
“Sige. Mag-e-earphones na lang ako.”
“Hindi.”
“Eh di kapag tulog ka na lang ako makikinig.”
“Hindi rin.”
Bigla akong umupo.
“Miguel, hindi ka ba masyadong unreasonable?”
Matagal niya akong tinitigan bago nagsalita.
“Burahin mo.”
Doon talaga ako nainis.
“Hindi.”
“Isang channel lang naman iyon.”
“Hindi.”
“Gusto mo talaga ang boses niya nang ganyan?”
“Nasanay na ako.”
“Nasanay ka hanggang sa hindi mo na kayang alisin?”
“Oo.”
Hindi ko alam kung bakit pero biglang nagbago ang mukha ni Miguel.
Tumingin siya sa kabilang direksyon, mariing nakapikit ang panga.
“Sige.”
Wala na siyang sinabi.
Inis akong nagsuot ng earphones at natulog.
Kinabukasan, nakaalis na si Miguel bago pa ako nagising.
Akala ko tapos na roon ang lahat.
Pero nang hapon ding iyon, habang nasa café ako kasama ang matalik kong kaibigan, binuksan ko ang app para pakinggan ang bagong episode ni Liam.
Biglang lumabas ang notification.
Magla-livestream si Liam.
Excited akong pinindot iyon.
Sinabi ng host na sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, lalabas si Liam sa camera.
Halos sumabog ang livestream room sa dami ng comments.
Napaupo rin ako nang tuwid.
Tatlo.
Dalawa.
Isa.
Bumukas ang camera.
Pero hanggang leeg lang ng lalaki ang nakikita.
Nakasuot siya ng puting polo.
May metal watch sa pulsuhan.
Pagkatapos ay narinig ko ang pamilyar na boses.
“Sorry, everyone. Hanggang dito lang muna ang maipapakita ko ngayon.”
Bahagya akong nadismaya.
Pero ilang segundo lang ang lumipas nang bigla akong mapatigil.
May manipis na peklat na hugis kalahating buwan sa pulsuhan ng lalaki.
Parang may tumama sa dibdib ko.
Nakita ko na ang peklat na iyon.
Kaninang umaga.
Habang isinusuot ni Miguel ang relo niya.
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Agad kong nilakasan ang volume.
Mahinang tumawa si Liam sa livestream.
“May nagtatanong kung bakit bihira na akong mag-upload ng pampatulog nitong mga nakaraang araw.”
Sandali siyang tumigil.
Pagkatapos ay sinabi:
“Dahil nagsimula nang matulog sa tabi ko ang asawa ko.”
Nanigas ang kamay ko.
Napalingon sa akin ang kaibigan ko.
“Bakit namumutla ka?”
Hindi pa ako nakakasagot nang may pumasok na message mula kay Miguel.
Iisa lang ang laman.
“Mas maganda pa rin ba ang boses niya kaysa sa akin?”
Kasabay noon, may naka-pin na comment mula sa admin ng livestream.
“Kuya Liam, so yung asawa na palagi mong kinukuwento sa amin nitong dalawang taon… alam na ba niya ngayon kung sino ka talaga?”
Nakatitig lang ako sa screen.
Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko.
Dalawang taon?
Dalawang taon na niyang kinukuwento ang asawa niya?
Pero ang kasal namin ni Miguel…
Eksaktong dalawang taon na rin.
BAHAGI 2
Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatitig sa mensahe ni Miguel.
“Mas maganda pa rin ba ang boses niya kaysa sa akin?”
Parehong mga salita.
Parehong paraan ng paghinto sa dulo.
Parehong malamig na tono na narinig ko kagabi.
Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.
Ang sugat sa pulsuhan.
Ang puting polo.
Ang relo.
At higit sa lahat, ang boses.
Hindi ko lang napansin dahil sa loob ng dalawang taon, halos palaging pormal at maikli kung magsalita si Miguel sa akin.
Samantalang si Liam—
Malambing.
Mahinahon.
Parang ibang tao.
“Hindi puwede…”
Mahina kong bulong.
“Anong hindi puwede?” tanong ng kaibigan ko.
Hindi ako sumagot.
Sa livestream, patuloy pa rin ang mga komento.
“Kuya Liam, ipakilala mo na si wife!”
“Dalawang taon mo na siyang kinukuwento!”
“Siya ba yung babaeng dahilan kung bakit hindi ka nagfa-face reveal?”
Namutla ako lalo.
Dalawang taon niyang kinukuwento?
Binuksan ko agad ang mga lumang episode.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hanggang sa makarating ako sa pinakaunang audio na in-upload niya matapos ang kasal namin.
Pamagat:
Para sa Babaeng Hindi Marunong Matulog Kapag Umuulan.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Takot ako sa kulog.
At noong unang gabi pagkatapos ng kasal, umulan nang malakas.
Wala akong sinabi kay Miguel.
Pero nang madaling-araw, may nakita akong thermos ng mainit na tsokolate sa labas ng pinto ko.
Akala ko noon kasambahay ang nag-iwan.
Binuksan ko ang audio.
Narinig ko ang boses ni Liam.
“Kung hindi ka makatulog dahil sa ulan, huwag kang matakot. Hindi kita pipilitin magsalita. Mananatili lang ako rito hanggang makatulog ka.”
Napalunok ako.
Sunod kong binuksan ang isang episode mula noong nagkasakit ako.
Huwag Kang Magmatigas Kapag May Lagnat Ka.
Isa pa mula sa buwan ng birthday ko.
Hindi Ko Alam Kung Paano Sasabihin sa Iyo na Maganda Ka Kapag Tumatawa.
Isa pa.
Kung Ayaw Mo sa Akin, Ayos Lang. Basta Huwag Kang Umalis Nang Hindi Nagpapaalam.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Ang bawat episode…
May bahagi ng buhay ko.
May mga bagay na hindi ko alam na napansin pala ni Miguel.
Biglang natapos ang livestream.
Kasabay noon, tumunog ulit ang cellphone ko.
Miguel.
Nasa bahay ako.
Ilang segundo ang lumipas.
Isa pang mensahe.
Kung gusto mong malaman ang lahat, umuwi ka.
Hindi ko na maalala kung paano ako nakauwi.
Pagbukas ko ng pinto, tahimik ang buong bahay.
Nasa sala si Miguel.
Wala siyang suit.
Wala ring malamig na ekspresyon.
Nakaupo lang siya sa sofa na bagong dating noong umaga, habang nasa mesa sa harap niya ang isang laptop, mikropono at maliit na audio mixer.
Hindi na niya kailangang magpaliwanag.
Tinitigan ko siya.
“Liam?”
Bahagyang pumikit si Miguel.
Pagkatapos ay sumagot sa boses na kilalang-kilala ko.
“Hmm.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Talaga ngang ikaw.”
Hindi siya ngumiti.
“Ako.”
“Bakit?”
Matagal bago siya sumagot.
“Dahil hindi ko kayang kausapin ka bilang asawa mo.”
Kumunot ang noo ko.
“Ano?”
Huminga siya nang malalim.
“Bago pa tayo ikasal, alam ko nang ayaw mo sa arranged marriage.”
“Alam kong pakiramdam mo ibinenta ka ng pamilya mo sa isang lalaking halos hindi mo kilala.”
“Kaya nang sabihin mong gusto mong magkaroon tayo ng malinaw na hangganan…”
“Pumayag ako.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero hindi ibig sabihin noon na wala akong nararamdaman.”
Natahimik ako.
Dahan-dahan niyang binuksan ang laptop.
Sa screen ay isang folder.
Mahigit dalawang daang audio files.
Pero hindi iyon ang nagpahinto sa paghinga ko.
Kundi ang pangalan ng folder.
For Isabella.
Pangalan ko.
May petsa ang unang recording.
Tatlong buwan bago ang kasal namin.
“Miguel…”
Hindi ko natapos.
Dahil biglang tumunog ang cellphone niya.
Isang mensahe ang lumitaw sa screen.
Mula sa kanyang ina.
Sabihin mo na sa kanya ang tunay na dahilan kung bakit mo tinanggap ang kasal. Hindi mo puwedeng itago sa kanya habambuhay ang nangyari tatlong taon na ang nakaraan.
Napatingin ako kay Miguel.
Biglang nagbago ang mukha niya.
At doon ko naunawaan.
Hindi nagsimula ang lahat sa kasal namin.
May nangyari bago pa iyon.
At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, nakita kong umiwas ng tingin ang lalaking palaging kontrolado ang lahat.
“Anong nangyari tatlong taon na ang nakaraan?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit ako.
“Miguel.”
Nang muli niya akong tingnan, namumula na ang mga mata niya.
“Yung lalaking nagligtas sa iyo noong gabing naaksidente ka…”
Huminto siya.
“Hindi siya estranghero.”
Nanigas ako.
At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpatahimik sa buong bahay.
“Ako iyon.”
BAHAGI 3
Parang nawalan ng hangin ang sala.
Hindi ako makapagsalita.
Tatlong taon na ang nakaraan.
Isang gabi.
Malakas ang ulan.
Galing ako sa birthday dinner ng kaibigan ko nang mawalan ng kontrol ang sinasakyan naming kotse sa madulas na kalsada.
Hindi naman malubha ang aksidente.
Pero dahil sa pagkabigla, hindi ko halos maalala ang buong pangyayari.
Ang tanging malinaw sa alaala ko ay isang lalaki.
May dugo ang kamay niya.
Siya ang unang nakarating sa amin.
Siya ang nagbukas ng pinto.
Siya ang nagtanggal ng seat belt ko.
At habang hinihintay ang ambulansya, paulit-ulit niyang sinasabi:
“Pumikit ka kung gusto mo, pero huwag kang matutulog.”
Hindi ko nakita nang maayos ang mukha niya.
Umuulan.
Madilim.
At bago pa ako tuluyang kumalma, dumating na ang mga rescuer.
Pagkatapos noon, sinubukan kong hanapin siya.
Pero walang pangalan.
Walang numero.
Wala akong nakuha kundi sinabi ng isang nurse na umalis ang lalaking tumulong sa akin matapos gamutin ang hiwa sa kanyang kamay.
Dahan-dahan kong tiningnan ang pulsuhan ni Miguel.
Ang peklat na hugis kalahating buwan.
Biglang nanghina ang tuhod ko.
“Doon mo nakuha iyan?”
Tumango siya.
“Nasugatan ako sa basag na salamin habang binubuksan ang pinto.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil noong malaman kong ikaw ang babaeng gustong ipakilala sa akin ng pamilya ko makalipas ang isang taon…”
Napatawa siya nang mapait.
“Akala ko pagkakataon na iyon.”
“Pero noong una nating pagkikita, sinabi mong ayaw mong magpakasal.”
Naalala ko iyon.
Nakaupo kami sa isang tahimik na restaurant.
Hindi ko pa man halos nahahawakan ang tubig ko, sinabi ko na agad:
“Wala akong balak magmahal ng taong pinili para sa akin.”
At ang sagot niya?
“Hindi rin kita pipilitin.”
Noon akala ko wala siyang pakialam.
Ngayon ko lang naunawaan.
“Nasaktan ka ba noon?” tanong ko.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Medyo.”
“Medyo?”
“Okay. Sobra.”
Napakagat ako sa labi.
Umupo siya sa kabilang dulo ng sofa.
Hindi lumalapit.
Parang kahit ngayon, natatakot pa rin siyang lumampas sa hangganang ako mismo ang nagtakda.
“Nang ikasal tayo, gusto kitang bigyan ng oras.”
“Isang buwan.”
“Tatlong buwan.”
“Isang taon.”
“Pero habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman na ayaw mong may lumapit sa personal mong espasyo.”
“Kaya hindi ako nagsalita.”
Tinuro ko ang laptop.
“Pero gumawa ka ng podcast?”
Napakamot siya sa batok.
Sa unang pagkakataon, mukhang nahihiya ang lalaking iyon.
“May kaibigan akong may maliit na audio channel noon.”
“Sinabi niyang maganda raw boses ko.”
“Una, gumawa lang ako ng recording para sa sarili ko.”
“Gusto ko lang sabihin ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin sa iyo.”
“Hanggang sa na-upload niya nang hindi sinasadya ang isa.”
“Maraming nakinig.”
“Nagpatuloy ako.”
Tinitigan ko siya nang matagal.
“So bawat gabi…”
“Hindi lahat para sa iyo.”
Bahagya akong nakahinga.
“Mga ninety-eight percent lang.”
Napalingon ako nang mabilis.
Ngumiti siya.
Hindi ko napigilan ang sarili ko.
Hinampas ko siya ng unan.
“Loko ka!”
Nahuli niya ang unan.
“Aray.”
“Isang taon akong kinikilig sa boses ng sarili kong asawa!”
“Hindi ko rin naman alam na ikaw pala ang listener na laging nagko-comment ng…”
Bigla siyang tumigil.
Ako rin.
Unti-unting lumaki ang mga mata ko.
“Anong comments?”
Umubo siya.
“Wala.”
“Miguel.”
“Wala talaga.”
Tumayo ako.
“Alam mo ang account ko?”
Tumayo rin siya.
“Pure coincidence.”
“Anong comments ang nakita mo?”
Umatras siya.
Ako naman ang lumapit.
Hanggang sa napasandal siya sa dingding.
“Miguel.”
Napapikit siya.
Pagkatapos ay sinabi:
“Yung ‘Lord, kung kasalanan ang boses na ito, handa akong magsisi araw-araw.’”
Napasigaw ako.
“Tumigil ka!”
“At yung ‘Kuya Liam, pwede bang pakasalan kita kahit may asawa na ako?’”
Tinakpan ko ang mukha ko.
“Hindi na kita asawa!”
Mahina siyang tumawa.
“Late na. Legal tayo.”
Gusto kong lamunin ako ng sahig.
Isang taon.
Isang buong taon akong nagsusulat ng walang kahihiyang comments tungkol sa boses ng sarili kong asawa.
At nababasa niya lahat.
“Bakit hindi mo sinabi?!”
“Masaya akong nababasa iyon.”
“Masaya?”
“Oo.”
Lumambot ang ekspresyon niya.
“Doon ko lang nalalaman na may parte pala sa akin na gusto mo.”
Unti-unting nawala ang hiya ko.
Napatingin ako sa kanya.
Hindi siya nagbibiro.
“Pero kagabi…”
Nagbaba siya ng tingin.
“Ano?”
“Selos ka?”
Hindi siya sumagot.
Ngumiti ako nang kaunti.
“Miguel.”
“Hindi.”
“Sinabihan mo akong burahin ang sarili mong channel.”
“Tama na.”
“Selos ka sa sarili mo?”
“Isabella.”
Hindi ko napigilan ang pagtawa.
Talagang tumawa ako nang malakas.
Hanggang sa mapaupo ako sa sofa.
Si Miguel naman ay nakatayo lang, namumula ang tainga.
“Hindi nakakatawa.”
“Napakaseryoso mo kagabi!”
“Hindi ko alam na gusto mo si Liam nang ganoon.”
“Pero ikaw si Liam!”
“I know.”
“Then?”
Mariin niyang pinisil ang pagitan ng kilay niya.
“Hindi logical.”
Mas lalo akong natawa.
Pero nang tumigil ako, napansin kong tahimik na siyang nakatingin sa akin.
May lungkot sa mga mata niya.
“Ang totoo…”
Mahina ang boses niya.
“Hindi ako nagselos kay Liam.”
Napatigil ako.
“Kanino?”
“Sa paraan ng pakikinig mo sa kanya.”
Hindi ko agad naintindihan.
Nagpatuloy siya.
“Kapag ako ang kausap mo, palagi kang handang makipagtalo.”
“Pero kapag siya ang naririnig mo, kalmado ka.”
“Ngumingiti ka.”
“Pinagkakatiwalaan mo siyang samahan ka hanggang makatulog.”
“Samantalang ako…”
Huminga siya.
“Dalawang taon akong asawa mo pero hindi ko man lang alam kung paano kita lalapitan nang hindi ka naiilang.”
Biglang bumigat ang dibdib ko.
Dalawang taon kong inakala na pareho kaming komportable sa distansya.
Hindi ko naisip na baka siya lang ang sumusunod sa gusto ko.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin na gusto mo akong lapitan?”
“Dahil nangako akong hindi kita pipilitin.”
“Hanggang kailan mo balak maghintay?”
Tumingin siya sa akin.
“Hanggang ikaw ang lumapit.”
Tahimik ako.
Ilang segundo.
Pagkatapos ay ilang hakbang akong lumapit.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hanggang halos isang dangkal na lang ang pagitan namin.
Nagulat siya.
“Isabella?”
“Ganito ba?”
“Ano?”
“Lumapit ako.”
Hindi siya gumalaw.
Tumingin ako sa kanya.
“Ngayon ano?”
Napakalakas ng tibok ng puso ko.
Ngunit hindi niya ako hinawakan.
Sa halip, marahan niyang sinabi:
“Sigurado ka?”
Doon ko tuluyang naunawaan kung bakit sa loob ng dalawang taon ay hindi niya kailanman nilampasan ang anumang guhit na inilagay ko.
Hindi dahil wala siyang pakialam.
Kundi dahil mahalaga sa kanya ang pahintulot ko.
Ako ang unang humawak sa laylayan ng kanyang damit.
“Hindi ko alam kung mahal na kita.”
Bahagyang kumislap ang sakit sa mata niya.
Pero nagpatuloy ako.
“Pero gusto kong subukan.”
“Hindi bilang kasunduan ng pamilya.”
“Hindi bilang palabas sa harap ng mga magulang natin.”
“Kundi bilang tayo.”
Matagal niya akong tinitigan.
“Pwede?”
Mahina kong tanong.
“Saan?”
Ngumiti ako.
“Yumakap.”
Hindi ko na kailangang ulitin.
Dahan-dahan niya akong hinila palapit.
Hindi mahigpit.
Hindi padalos-dalos.
Parang binibigyan pa rin niya ako ng pagkakataong umatras.
Pero ako mismo ang humigpit ng yakap.
At sa unang pagkakataon sa dalawang taong kasal namin, narinig ko ang tibok ng puso niya nang walang mikropono, walang earphones at walang ibang pangalan.
Mabilis.
Mas mabilis pa sa akin.
“Kinakabahan ka?” bulong ko.
“Hindi.”
Siniko ko siya.
“Sinungaling.”
Tumawa siya sa ibabaw ng ulo ko.
Parehong-pareho ng tawang naririnig ko sa podcast.
Biglang uminit ang mukha ko.
“Pwede bang huwag ka munang gumamit ng Liam voice?”
“Bakit?”
“Nakakahiya.”
“Akala ko paborito mo.”
“Miguel!”
Tumawa ulit siya.
Makalipas ang ilang linggo, hindi na ibinalik ang lumang sistema ng pagtulog namin.
Hindi dahil sa mga nanay namin.
Sa katunayan, nang malaman ng dalawang matanda na kusa na kaming magkasama sa isang kuwarto, halos gusto nilang magdaos ng thanksgiving party.
Pero may bagong problema.
Si Miguel pala ang tunay na magulong matulog.
Siya ang nagnanakaw ng kumot.
Siya rin ang tumatawid sa imaginary line.
At bawat umaga, ako ang nagigising na halos nakadagan ang isang braso niya sa bewang ko.
Isang gabi, habang nag-aayos ako ng kama, nakita kong inilabas niya ang mikropono.
“Magre-record ka?”
“Oo.”
“Anong episode?”
Hindi niya sinabi.
Kinabukasan, lumabas ang bagong upload ni Liam.
Para sa Asawang Sa Wakas Ay Hindi Na Natutulog sa Kabilang Kuwarto.
Naging viral iyon.
Libo-libong comments.
Pero walang nakakaalam kung sino ang asawa.
Maliban sa akin.
Binuksan ko ang audio bago matulog.
“May isang babae akong minahal nang matagal bago niya ako mapansin.”
“Akala niya ang tahimik kong paglayo ay kawalan ng pakialam.”
“Hindi niya alam na bawat hakbang paatras ko ay paraan ko lang para bigyan siya ng espasyong kailangan niya.”
“Ngayon, hindi ko na kailangang kausapin siya sa pamamagitan ng mikropono.”
“Dahil kapag pinatay ko ito…”
Biglang natigil ang audio.
Napalingon ako.
Nasa pintuan si Miguel.
Kinuha niya ang cellphone ko at pinatay ang podcast.
“Hoy.”
“Hindi mo na kailangan iyan.”
“Bakit?”
Humiga siya sa tabi ko.
Pagkatapos ay yumuko at bumulong sa mismong tainga ko, gamit ang boses na minsan kong pinapakinggan gabi-gabi mula sa isang estranghero.
“Dahil nandito na ako.”
Natawa ako.
“Teka, hindi pa tapos yung episode.”
“Ako ang gumawa. Alam ko ang ending.”
“Ano?”
Tinitigan niya ako.
Sa pagkakataong iyon, wala nang Liam.
Wala nang arranged marriage.
Wala nang dalawang taong distansya.
Si Miguel lang.
Ang lalaking minsang nagligtas sa akin sa ulan.
Ang lalaking naghintay nang hindi ako pinipilit.
At ang lalaking naging paborito kong boses bago ko pa nalaman na siya pala ang taong katabi ko sa hapag-kainan araw-araw.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Ang ending…”
Marahan siyang ngumiti.
“Sa wakas, pinili rin ako ng asawa ko.”
Pinisil ko ang kamay niya.
“Mali.”
Bahagya siyang natigilan.
“Ano?”
“Hindi ito ending.”
Inilapat ko ang ulo ko sa balikat niya.
“Simula pa lang.”
Sa labas, nagsimulang umulan.
Dati, tuwing ganitong gabi, naghahanap ako ng earphones.
Ngayon, hindi na.
Dahil bago pa ako makapikit, narinig ko ang pamilyar na boses sa tabi ko.
“Matulog ka na.”
Ngumiti ako.
“Good night, Liam.”
Napabuntong-hininga siya.
“Isabella.”
Tumawa ako at yumakap sa kanya.
“Good night, Miguel.”
At sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, wala nang guhit sa gitna ng kama.
