Lihim na Ibinunyag ng Aking Anak ay Nagbukas sa Isang Sabwatang Sumira sa Aming Pamilya Limang Taon na ang Nakalilipas
Bahagi 2: Ang Lihim na Ibinunyag ng Aking Anak ay Nagbukas sa Isang Sabwatang Sumira sa Aming Pamilya Limang Taon na ang Nakalilipas
Nang marinig ko ang sinabi ni Sofia, para bang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid. Ang tanging naririnig ko ay ang mabilis na pagtibok ng aking puso habang nakatitig ako kay Gabriel, ang lalaking tatlong taon kong pinagkatiwalaan ng pinakamahalagang tao sa buhay ko.
— Gabriel, ano ang ibig sabihin ng sinabi ng anak ko?
Hindi siya agad sumagot. Mahigpit niyang hawak si Sofia, ngunit kapansin-pansin ang panginginig ng kanyang mga daliri.
Lumapit ako at maingat na kinuha ang aking anak mula sa kanyang mga bisig.
— Isabella, makinig ka muna. Hindi lahat ng narinig mo ay katulad ng iniisip mo.
Napatawa ako nang mapait.
— Talaga? Kung ganoon, ipaliwanag mo kung bakit kilala mo ang dating asawa ko. Ipaliwanag mo kung bakit kasama mo ang kanyang ina noong araw ng aming diborsyo. At higit sa lahat, bakit ka tumatanggap ng pera mula sa babaeng pakakasalan niya?
Natahimik si Gabriel.
Si Adrian naman ay nakatayo sa aming harapan, namumula ang mga mata sa galit.
— Sagutin mo siya, Gabriel! Limang taon kitang itinuring na kapatid. Noong pinakamahirap na panahon ng buhay ko, ikaw ang nagsabing kailangan kong kalimutan si Isabella. Ngayon, ikaw pala ang nagpapalaki sa anak ko?
Biglang nagsalita si Sofia.
— Mommy, galit po ba kayo kay Daddy Gabriel?
Agad kong pinahid ang luha sa aking pisngi at ngumiti sa anak.
— Hindi, sweetheart. May pinag-uusapan lang ang matatanda. Wala kang ginawang masama.
Napatingin ako sa katrabaho kong si Nina, na nagkataong lumabas mula sa kabilang opisina.
— Nina, maaari mo bang samahan muna si Sofia sa pantry? Pakibigyan siya ng biscuits at juice.
Tumango si Nina at magiliw na inakay ang bata.
Nang tuluyan silang makalayo, muling bumaling ako kay Gabriel.
— Ngayon, sabihin mo ang totoo.
Huminga siya nang malalim.
— Limang taon na ang nakalilipas, kinausap ako ni Doña Victoria. Sinabi niyang gusto niyang ilayo ka kay Adrian dahil may ibang plano siya para sa anak niya.
— At pumayag ka? — halos pasigaw na tanong ni Adrian.
— Hindi mo naiintindihan! May sakit noon ang nanay ko. Kailangan niya ng operasyon na nagkakahalaga ng mahigit isang milyong piso. Nangako ang nanay mo na babayaran niya ang lahat kung tutulungan ko siyang kumbinsihin kang wala nang dahilan para hanapin si Isabella.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
— Kaya nagsinungaling ka tungkol sa anak ko?
Yumuko si Gabriel.
— Oo.
Isang salita lamang iyon, ngunit para akong sinaksak sa dibdib.
Naalala ko ang mga gabing nilalagnat si Sofia at si Gabriel ang nagdadala sa amin sa ospital. Ang mga kaarawang siya ang bumibili ng cake. Ang mga pagkakataong sinasabi niyang hindi niya kami kailanman iiwan.
Lahat ng alaala ay biglang nagkaroon ng ibang kahulugan.
— At ang dalawang milyong piso? — tanong ko.
Matagal bago siya sumagot.
— Nalaman ni Camille noong nakaraang buwan na anak ni Adrian si Sofia. Sinabi niyang kapag nalaman iyon ni Adrian bago ang kasal, maaaring kanselahin niya ang lahat. Inutusan niya akong ilayo muna kayo sa Manila hanggang matapos ang seremonya.
— Kaya pala gusto mong magbakasyon kami sa Cebu sa susunod na linggo! — bulalas ko.
Hindi siya makatingin sa akin.
Biglang hinawakan ni Adrian ang kuwelyo ni Gabriel.
— Ginawa mong negosyo ang buhay ng anak ko!
Agad akong namagitan.
— Adrian, tama na! Hindi makatutulong ang pananakit.
Binitiwan niya si Gabriel, ngunit nanginginig ang kanyang buong katawan.
— Isabella, hindi ko alam. Isinusumpa kong hindi ko alam na buntis ka noon.
Tiningnan ko siya nang malamig.
— Hindi mo alam dahil hindi mo ako pinakinggan. Noong araw na umalis ako, tatlong beses kitang tinawagan. Sinagot mo ba kahit isa?
Hindi siya nakapagsalita.
— Nagpadala ako ng mensahe. Sinabi kong may mahalaga akong kailangang sabihin. Pero ang natanggap ko ay sagot na huwag na kitang guluhin dahil may bago ka nang buhay.
Dahan-dahang napaupo si Adrian.
— Hindi ako ang nagpadala ng mensaheng iyon.
Napakunot ang noo ko.
— Ano?
— Nawala ang telepono ko noong araw na iyon. Sinabi ni Camille na naiwan ko raw sa conference room. Kinabukasan niya lamang ibinalik.
Natahimik kaming dalawa.
Ngunit hindi ko hinayaang ang bagong impormasyong iyon ay agad magbura sa lahat ng nangyari.
— Kahit hindi ikaw ang nagpadala, Adrian, pinili mo pa ring maniwala sa iba. Hindi mo ako hinanap. Hindi mo man lamang tinanong kung ligtas akong nakarating sa pupuntahan ko.
Tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata.
— Alam ko. At wala akong maidadahilan para doon.
Bago pa kami makapagsalita muli, bumukas ang pinto ng conference room.
Isang babaeng nakasuot ng mamahaling kulay-rosas na damit ang pumasok.
Si Camille Villanueva.
May hawak siyang designer handbag at isang malaking ngiti, ngunit agad iyong naglaho nang makita kaming tatlo.
— Adrian? Bakit kayo magkakasama rito?
Tumayo ang dating asawa ko.
— Tamang-tama ang dating mo, Camille. May gusto akong itanong.
Napatingin si Camille kay Gabriel, na agad umiwas ng tingin.
— Tungkol saan?
Inilapit ni Adrian ang telepono sa kanya at ipinakita ang litrato ni Gabriel kasama ang kanyang ina.
— Alam mo bang may anak ako kay Isabella?
Namuti ang mukha ni Camille.
— Adrian, hindi ko alam ang sinasabi mo.
— Huwag kang magsinungaling!
Napaatras siya.
— Bakit ka sumisigaw? May mga tao sa labas!
Malamig na ngumiti si Adrian.
— Limang taon akong namuhay sa kasinungalingan. Ngayon, mas mahalaga pa rin sa iyo ang sasabihin ng ibang tao?
Biglang lumingon sa akin si Camille.
— Isabella, ikaw ang may pakana nito, hindi ba? Bumalik ka para sirain ang kasal namin!
Tahimik ko siyang tiningnan.
— Hindi ako bumalik sa buhay ninyo. Ang magiging asawa mo ang itinalagang CEO sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ko. At wala akong balak agawin ang sinuman.
— Sinungaling ka!
— Kung may gusto kang sisihin, sisihin mo ang sarili mo. Hindi ako ang nag-alok ng dalawang milyong piso para itago ang isang bata sa kanyang ama.
Nanigas si Camille.
Napatingin siya kay Gabriel.
— Sinabi mo sa kanila?
Hindi sumagot ang lalaki.
Ngunit sapat na ang kanyang katahimikan.
Dahan-dahang inalis ni Adrian ang engagement ring na suot niya.
— Tapos na tayo, Camille.
Napasinghap siya.
— Ano? Adrian, isang linggo na lang bago ang kasal natin!
— Mas mabuti nang kanselahin ang kasal kaysa magsimula ng buhay kasama ang taong kayang itago sa akin ang sarili kong anak.
Lumapit si Camille at hinawakan ang kanyang braso.
— Ginawa ko iyon dahil mahal kita!
— Hindi pagmamahal ang tawag sa pagsira sa buhay ng ibang tao.
Nang makitang hindi siya mapipigilan, biglang nagbago ang kanyang mukha.
— Akala mo ba napakabuti ni Isabella? Kung talagang mahal ka niya, bakit niya itinago ang anak ninyo sa loob ng limang taon?
Masakit ang tanong, ngunit hindi ako umiwas.
— Dahil noong panahong iyon, malinaw na sinabi ng pamilya Monteverde na wala akong lugar sa buhay nila. Hindi ko hahayaang lumaki ang anak ko sa isang tahanang ituturing siyang pabigat.
Huminga nang malalim si Adrian.
— Tama na, Camille. Umalis ka na.
Bago lumabas, itinuro niya ako.
— Pagsisisihan mo ito, Isabella!
Hindi ako sumagot.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot sa mga taong gumagamit ng pera at kapangyarihan upang kontrolin ang buhay ko.
Kinagabihan, pagdating namin ni Sofia sa bahay sa Quezon City, nadatnan kong naghihintay ang aking ina sa sala.
Nang makita niya ang aking mukha, agad siyang tumayo.
— Anak, anong nangyari?
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Yumakap ako sa kanya at umiyak.
Ikinuwento ko ang lahat, mula sa pagkikita namin ni Adrian hanggang sa pag-amin ni Gabriel.
Matagal akong niyakap ni Mama.
— Isabella, hindi mo kailangang magdesisyon ngayong gabi. Ang mahalaga, ligtas kayo ni Sofia.
Kinabukasan, tumawag si Adrian.
Hindi ko sinagot.
Makalipas ang isang oras, nagpadala siya ng mensahe.
"Isabella, hindi ko hinihinging patawarin mo ako. Gusto ko lamang malaman kung maaari kong makita si Sofia. Handa akong sumunod sa anumang kundisyong ilalagay mo."
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos, tumingin ako sa anak kong masayang nagkukulay sa hapag-kainan.
— Sofia, sweetheart, may itatanong si Mommy.
Tumingala siya.
— Ano po iyon?
— Gusto mo bang makilala ang tunay mong daddy?
Natigilan ang bata.
— Yung daddy na nasa malayo?
Tumango ako.
— Oo.
Sandali siyang nag-isip.
— Mabait po ba siya?
Hindi ko alam kung paano sasagutin.
Sa huli, sinabi ko ang pinakatapat na bagay na kaya kong sabihin.
— May mga pagkakamali siyang nagawa, anak. Pero gusto niyang makilala ka.
Ngumiti si Sofia.
— Kung ganoon, puwede ko po ba siyang tanungin kung bakit ang tagal niyang umuwi?
Sa simpleng tanong na iyon, muling napuno ng luha ang aking mga mata.
At doon ko napagtanto na ang pinakamahirap na bahagi ng lahat ay hindi ang pagharap sa nakaraan.
Kundi ang pagbibigay sa aking anak ng pagkakataong mahalin ang isang amang matagal niyang hindi nakilala.