Pinagtawanan ako ng buong campus dahil “hindi ako bagay” sa sikat kong boyfriend. Pinilit pa akong humingi ng tawad sa magandang best friend na lagi niyang pinoprotektahan; pero nang tanggapin ko ang perang ibinayad nila para patahimikin ako, biglang nag-activate ang sistema—at ang unang recording ang nagpatahimik sa lahat…
Pinagtawanan ako ng buong campus dahil “hindi ako bagay” sa sikat kong boyfriend. Pinilit pa akong humingi ng tawad sa magandang best friend na lagi niyang pinoprotektahan; pero nang tanggapin ko ang perang ibinayad nila para patahimikin ako, biglang nag-activate ang sistema—at ang unang recording ang nagpatahimik sa lahat…
Bahagi 1
Hindi ako maganda.
O kahit papaano, iyon ang tingin sa akin ng halos lahat sa campus.
Morena ako, medyo malaman ang katawan, at hindi rin ako marunong mag-makeup.
Samantala, ang boyfriend kong si Gabriel ay isa sa pinakasikat na estudyante sa departamento namin.
Matangkad.
Magaling mag-basketball.
May kaya ang pamilya.
At sa tuwing dumadaan siya sa hallway, halos lahat ng babae ay napapalingon.
Kaya nang opisyal naming ipaalam na kami na, parang sumabog ang student forum ng university.
Ilang oras lang, nasa pinakataas na agad ang isang post.
【Talaga bang gusto ni Gabriel ang babaeng iyon, o ginagamit lang niya ito para mapalapit kay Bianca?】
Si Bianca ang tinutukoy nilang “campus goddess.”
Roommate ko siya.
At siya rin ang taong itinuring kong pinakamatalik kong kaibigan.
Mula first year pa lang, sikat na si Bianca dahil sa ganda niya.
Maputi.
Mahaba ang buhok.
Mahinhin magsalita.
At galing sa pamilyang may kaya.
Mas mahalaga pa roon—
magkakilala na sila ni Gabriel bago ko pa nakilala si Gabriel.
Nakaupo ako sa kama sa dorm habang isa-isang binabasa ang mga komento.
“Hindi talaga sila bagay.”
“Mas bagay sina Gabriel at Bianca.”
“Baka ginagamit lang si Andrea bilang tulay.”
“Hintayin n’yo lang. Maghihiwalay din ang mga ‘yan.”
Ako si Andrea.
At habang patuloy akong nagbabasa, unti-unting nanlamig ang mga daliri ko.
Sa huli, nag-screenshot ako at ipinadala kay Gabriel ang post.
Wala naman akong hinihinging mahirap.
Gusto ko lang sana siyang makitang magsulat ng isang pangungusap.
Kahit simpleng:
“Huwag ninyong bastusin ang girlfriend ko.”
Pero tumawag si Gabriel.
Bahagyang iritado ang boses niya.
“Bakit mo ba pinapansin ang mga ganyang bagay?”
“Kung ano ang gusto nilang sabihin, sasabihin nila. Hindi naman natin makokontrol ang bibig ng lahat.”
Natahimik ako.
Marahil napansin niyang masyadong malamig ang tono niya.
Makalipas ang ilang sandali, tumunog ang cellphone ko.
Natanggap mo: ₱5,000.
May kasamang mensahe.
【Bumili ka na lang ng masarap. Huwag ka nang mag-isip nang kung anu-ano.】
Matagal kong tinitigan ang halagang iyon.
At sa mismong sandaling iyon—
may malamig at mekanikal na boses na biglang umalingawngaw sa isip ko.
【Natukoy na nakatanggap ang host ng emotional compensation mula sa isang lalaking may mataas na influence value.】
Halos mabitawan ko ang cellphone.
【Nakumpleto ang activation condition.】
【Opisyal nang na-unlock ang Personal Reconstruction System.】
Mabilis kong hinila ang kumot at tinakpan ang ulo ko.
“Ano?”
Muling nagsalita ang boses.
【Ang bawat perang matatanggap mo mula sa mga taong nanakit, nang-insulto, o nagpabaya sa iyong damdamin ay maaaring gawing upgrade points.】
【Hitsura.】
【Kumpiyansa.】
【Talento.】
【Kondisyon ng katawan.】
【Kakayahang akademiko.】
【Lahat ay maaaring i-upgrade.】
Napigil ko ang paghinga.
“So… sapat ba ang ₱5,000 para gumanda ako?”
Tumahimik ang sistema nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay malamig nitong sinabi:
【Masyado mong mataas ang tingin sa ₱5,000.】
Ako: “…”
【Para magkaroon ng malinaw na pagbabago, kailangan mong makaipon ng hindi bababa sa ₱500,000.】
Muntik ko na itong murahin.
Pero bigla itong naglabas ng isa pang mensahe.
【Starter information reward.】
【Tatlong araw bago ka ligawan ni Gabriel, naghanda siya ng bouquet para umamin ng nararamdaman kay Bianca.】
Nanigas ako.
Parang may biglang humampas sa dibdib ko.
Bago pa ako makapag-isip nang maayos, bumukas ang pinto ng dorm.
Pumasok si Bianca.
Pagkakita niya sa maluwag kong T-shirt at lumang pajama, agad siyang natawa.
“Grabe, Andrea. Suot mo pa rin ‘yan?”
“Kung ako siguro nakasuot niyan, hindi ako lalabas ng kwarto.”
Tiningnan ko siya.
Noon, tatawa rin sana ako.
Pero hindi ngayon.
Bigla kong tinanong:
“Bianca, sa tingin mo ba kaya kong gumanda?”
Sandaling natigil ang ngiti niya.
Pagkatapos, umupo siya sa harap ng salamin at marahang inayos ang buhok niya.
“Andrea, huwag mong masyadong i-pressure ang sarili mo.”
“Hindi naman kailangang maging maganda ang lahat.”
Hindi ako nagsalita.
Nagpatuloy siya.
“Malaki kasi ang frame ng katawan mo.”
“Mabilis ka ring umitim.”
“Bilugan pa ang mukha mo.”
“Kapag masyado kang pumayat, baka mas magmukha ka pang matanda.”
Lumingon siya sa akin at ngumiti nang matamis.
“Actually, okay ka na nga ngayon.”
“Maganda naman ugali mo.”
Parang papuri.
Pero biglang bumalik sa isip ko ang napakaraming bagay.
Tuwing gusto kong bumili ng magandang damit, sasabihin ni Bianca:
“Hindi bagay sa body type mo ‘yan.”
Kapag gusto kong matutong mag-makeup, sasabihin niya:
“Hindi mo kailangang habulin ang standards ng ibang tao.”
Pero siya mismo?
Hindi niya kailanman nilalaktawan ang Pilates classes niya.
Sinusukat niya ang bawat kinakain niya.
Puno ng skincare products ang isang buong drawer niya.
Minsan, nang pumayat ako ng tatlong kilo, sinabi niya sa harap ng ibang tao:
“Andrea, huwag ka nang pumayat. Nakakatakot na tingnan ang mukha mo.”
Pagkatapos ay bigla siyang bumaling sa lahat at nagtanong:
“Ako ba, tumaba?”
Agad namang nagsalita ang mga lalaki.
“Hindi ah.”
“Sakto lang.”
“Perfect ka nga.”
Habang ako—
nakatayo lang sa tabi na parang punchline ng isang biro.
Ibinaba ko ang tingin ko.
“System.”
【Nandito ako.】
“Sumasali ako.”
【Kumpirmahin?】
“Kumpirmado.”
Agad na lumitaw sa harap ko ang isang linya.
【Unang target: Makaipon ng ₱500,000.】
【Tip: Ang mga taong may guilt ay kadalasang handang magbayad para bumili ng kapayapaan ng konsensiya.】
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon—
napangiti ako.
Dalawang araw ang lumipas.
Si Gabriel mismo ang nag-text at niyaya akong magkita malapit sa main academic building.
Pagdating ko, nakita ko siyang nakatayo sa ilalim ng bubong malapit sa entrance.
Puting polo.
Silver na relo.
Matangkad at malinis tingnan.
Kahit ang mga babaeng dumaraan ay napapalingon.
Dati, ipinagmamalaki ko na boyfriend ko siya.
Pero nang araw na iyon, ang unang sinabi niya sa akin ay:
“Nakita mo na ba ang mga bagong comments?”
Akala ko tungkol sa akin.
Akala ko sa wakas, ipagtatanggol niya ako.
Pero sinabi niya:
“May mga umaatake na ngayon kay Bianca.”
“May naglabas pa ng mga lumang picture naming dalawa.”
“May pinakiusapan na akong mag-delete ng ibang comments.”
Tinitigan ko lang siya.
Nagpatuloy si Gabriel.
“Sensitive si Bianca.”
“Kapag may makarinig kang pinag-uusapan siya sa dorm, pigilan mo.”
“Huwag mong hayaang makarating sa kanya.”
Unti-unting nanlamig ang puso ko.
“At ako?”
Napatingin siya sa akin.
“Ha?”
“Ako ang unang pinagtawanan.”
“Ako ang unang sinabihang pangit at hindi bagay sa ‘yo.”
“May nagtanong ba sa akin kung nasaktan ako?”
Bahagyang kumunot ang noo ni Gabriel.
“Andrea, huwag ka namang makipagkompetensiya sa ganyang bagay.”
“Alam mo namang walang masamang intensiyon si Bianca.”
Napakagat ako sa labi.
Kung dati iyon, tatahimik na lang ako.
Magpapanggap na naiintindihan ko.
Magpapanggap na mabait akong girlfriend.
Pero ngayon—
hindi na.
Tumalikod ako nang bahagya.
Namula ang mga mata ko.
Napabuntong-hininga si Gabriel.
“Sige na.”
Kinuha niya ang cellphone niya.
Isang notification ang tumunog.
Natanggap mo: ₱30,000.
Sabi niya:
“Bumili ka ng bagong damit sa weekend.”
“Huwag ka nang magtampo.”
Agad namang nagsalita ang sistema sa utak ko.
【Accumulated amount: ₱35,000 / ₱500,000.】
Tiningnan ko si Gabriel.
At sa unang pagkakataon—
hindi ko ibinalik ang pera.
“Sige.”
Akala niya siguro tapos na ang usapan.
Pero biglang may sumigaw mula sa likuran.
“Andrea!”
Lumingon ako.
Mabilis na naglalakad papunta sa amin si Marco.
Childhood friend siya ni Bianca.
At halos palagi ring nakadikit sa kanya.
Naka-itim siyang jacket.
Madilim ang mukha.
Pagdating sa harap ko, wala man lang siyang pagbati.
“Masaya ka na?”
Kumunot ang noo ko.
“Sa ano?”
“Umiyak si Bianca buong gabi.”
“Marco.” Malamig na binalaan siya ni Gabriel.
Pero hindi siya tumigil.
“Lahat ng ito nagsimula dahil ipinagsigawan mong boyfriend mo si Gabriel.”
“Kung hindi mo pinost ang litrato ninyong dalawa, walang manghihila kay Bianca sa issue.”
Natawa ako sa sobrang absurd ng sinabi niya.
“So dahil may boyfriend ako, bawal kong sabihin na boyfriend ko siya?”
Itinuro ako ni Marco.
“At least matuto kang lumugar.”
Biglang natahimik ang paligid.
Ilang estudyante ang nagsimulang tumingin sa direksiyon namin.
Nagpatuloy si Marco.
“Hindi naman gustong agawin ni Bianca si Gabriel.”
“Pero paulit-ulit mong ipinipilit sa lahat na sa ‘yo si Gabriel.”
“Sa huli, si Bianca pa ang nasasaktan.”
Tumingin ako kay Gabriel.
Inaasahan kong kahit ngayon lang—
magsasalita siya.
Sasabihin niyang mali si Marco.
Pero tahimik lang siya.
Kinuha ni Marco ang cellphone niya.
Isang segundo ang lumipas.
Umilaw ang screen ko.
Natanggap mo: ₱50,000.
Napatingin ako sa kanya.
Malamig niyang sinabi:
“Burahin mo ang post tungkol sa relasyon ninyo.”
“Mag-post ka rin ng public apology kay Bianca.”
“Consider this compensation.”
Sa isip ko, agad tumunog ang system notification.
【Accumulated amount: ₱85,000 / ₱500,000.】
Bigla akong natawa.
Iyon pala ang tingin nila sa dignidad ko.
Isang bagay na puwedeng bilhin.
Tinignan ko si Marco.
Pagkatapos si Gabriel.
At saka dahan-dahan kong pinindot ang Accept.
Ngumisi si Marco.
Mukhang akala niya sumuko na ako.
Pero nang lumabas ang salitang:
Transaction successful.
Itinaas ko ang tingin ko.
“So kailangan ko lang humingi ng tawad kay Bianca?”
Agad sumagot si Marco.
“Oo.”
Tumango ako.
“Sige.”
Binuksan ko ang cellphone ko.
Sa mismong harap nilang dalawa, nag-log in ako sa student forum.
Kumunot ang noo ni Gabriel.
“Andrea, anong ginagawa mo?”
Hindi ako sumagot.
Pinindot ko ang Create New Post.
At nagsulat ako ng isang title.
【Humihingi ako ng tawad kay Bianca—pero bago iyon, gusto kong ilabas muna ang lahat ng transfer records, messages, at voice recordings na natanggap ko.】
Agad nagbago ang mukha ni Gabriel.
Lumapit si Marco para agawin ang cellphone ko.
“Baliw ka ba?!”
Mabilis akong umurong.
Pero bago pa siya makalapit—
may narinig kaming mahinang hikbi mula sa likuran.
Nandoon si Bianca.
Hindi ko alam kung gaano na siya katagal nakatayo roon.
Namumula ang mga mata niya.
May hawak din siyang cellphone.
Tinitigan niya ako na para bang ako ang pinakamasamang tao sa mundo.
“Andrea…”
“Naging best friend ang turing ko sa ‘yo.”
“Pero gusto mo pala akong sirain?”
Hindi pa ako nakapagsalita nang biglang humakbang si Gabriel.
Tumayo siya sa harap ni Bianca.
Parang kusang-kusa niya itong pinrotektahan mula sa akin.
Pagkatapos ay lumingon siya.
At tinitigan ako sa paraang hindi ko pa kailanman nakita.
Malamig.
Matalim.
Puno ng babala.
“Andrea.”
“Humingi ka ng tawad sa kanya.”
“Ngayon na.”
Kasabay noon—
isang kakaibang notification ang umalingawngaw sa isip ko.
Hindi katulad ng mga nauna.
Mas malakas.
Mas malamig.
【High-level betrayal event detected.】
【Special mission activated.】
【Kapag tumanggi ang host na humingi ng tawad at naipakita ang katotohanan bago maghatinggabi—】
【Reward: Instant 30% appearance upgrade.】
Tinitigan ko si Gabriel na nakatayo sa harap ni Bianca.
Tinitigan ko rin ang babaeng minsan kong itinuring na pinakamatalik kong kaibigan.
Pagkatapos—
dahan-dahan kong itinaas ang cellphone ko.
“Sige.”
“Humihingi ako ng tawad.”
Agad na gumaan ang mukha ni Bianca.
Pero sa mismong sandaling iyon—
pinindot ko ang Play.
Mula sa speaker ng cellphone ko, may isang boses na malinaw na umalingawngaw sa paligid.
At ang boses na iyon…
ay kay Bianca mismo.
Bahagi 2 — Ang Boses na Nagpabagsak sa Perpektong Imahe
“…Kung hindi ko tutulungan si Andrea na maging close kay Gabriel, paano ako makakasigurong lagi ko siyang makikita?”
Boses iyon ni Bianca.
Malinaw.
Walang putol.
Walang ingay na maaaring pagtakpan bilang edited audio.
Biglang natahimik ang paligid.
Nawala ang kulay sa mukha ni Bianca.
Mabilis siyang lumapit.
“Andrea, patayin mo ‘yan!”
Pero umatras ako at tinaasan ang volume.
Nagpatuloy ang recording.
“Hayaan mong ligawan niya si Andrea. Hindi naman siya seryoso roon.”
“Kapag girlfriend niya si Andrea, mas madali ko pa ring makakasama si Gabriel nang hindi ako mapagbibintangan.”
May isa pang babaeng boses na tumawa.
“Hindi ka ba naaawa kay Andrea?”
Sumagot si Bianca.
“Ano naman ang dapat kong kaawaan?”
“Masaya na nga siyang napansin siya ni Gabriel.”
“At saka… alam naman nating hindi sila magtatagal.”
Parang may sumabog sa paligid.
Ang mga estudyanteng kanina’y nakatingin lang ay nagsimulang magbulungan.
May kumuha na ng cellphone para mag-record.
Nanigas si Gabriel.
Samantalang si Marco ay napatingin kay Bianca na para bang hindi niya kilala ang babaeng ilang taon niyang ipinagtatanggol.
“Bianca…”
“Hindi totoo ‘yan!”
Bigla siyang umiyak.
“Edited ‘yan!”
Tumingin siya kay Gabriel.
“Gabriel, kilala mo ako. Hindi ko kayang sabihin ang mga ganyang bagay.”
Bago pa makapagsalita si Gabriel, binuksan ko ang susunod na file.
Screenshot ng group chat.
May petsa.
May oras.
At may account ni Bianca.
【Andrea wants to start working out again. Please don’t praise her too much. Baka seryosohin niya.】
Kasunod:
【Kapag gumanda siya, mawawala na ang charm niya bilang harmless friend.】
Napahawak sa bibig ang isang babaeng nakatayo malapit sa amin.
Narinig kong bumulong siya:
“Grabe…”
Tumingin ako kay Bianca.
“Gusto mong ipakita ko pa ang iba?”
Namumutla siya.
Pero sa halip na sumagot, bigla siyang tumakbo papunta sa akin para agawin ang cellphone ko.
Hinarang siya ni Marco.
Hindi ako ang pinrotektahan niya.
Pinipigilan lang niya si Bianca.
“Enough.”
Isang salita lang.
Pero iyon ang unang pagkakataong hindi siya pumanig sa kanya.
Napatingin si Bianca sa kanya.
“Marco?”
“Sabihin mong hindi totoo.”
“Sabihin mong may paliwanag.”
Humagulgol si Bianca.
Hindi siya nakasagot.
At doon ko nalaman—
tapos na.
Hindi ko na kailangang magsigaw.
Hindi ko na kailangang ipagtanggol ang sarili ko sa bawat taong naniwala sa kanya.
Ang kailangan ko lang gawin ay iharap ang katotohanan.
Kinuha ko ang cellphone ko at pinost ang screenshots, transfer records at audio file sa forum.
Pagkatapos ay nagsulat ako ng isang linya:
【Hindi ako humihingi ng simpatiya. Gusto ko lang matapos ang kuwentong ginawa ninyo para sa akin nang hindi ninyo ako tinatanong.】
Pinindot ko ang Post.
Sa parehong segundo, umalingawngaw ang sistema.
【Special mission completed.】
【Truth successfully revealed before midnight.】
【Reward unlocked: 30% appearance enhancement.】
Biglang uminit ang buong katawan ko.
Parang may banayad na agos na dumaan mula ulo hanggang paa.
Hindi dramatic.
Hindi biglang nagbago ang mukha ko sa harap nilang lahat.
Pero nang tumingin ako sa reflection ng madilim na glass window sa tabi—
napatigil ako.
Mas malinaw ang balat ko.
Mas maayos ang postura.
Mas defined ang mga linya ng mukha ko.
At higit sa lahat—
parang nawala ang bigat na matagal kong pasan sa mga balikat.
Tumingin sa akin si Gabriel.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Andrea…”
Pero sa pagkakataong iyon, wala na akong pakialam kung ano ang nakikita niya.
Tumunog muli ang sistema.
【New status unlocked: Self-Worth Level 1.】
Napangiti ako.
Ito yata ang unang reward na hindi ko kailangang bilhin gamit ang pera ng ibang tao.
Lumapit si Gabriel.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Umiling ako.
“Hindi ngayon.”
“Andrea, hindi ko alam na ginagawa niya ‘yon.”
“Totoo.”
“Totoo na hindi mo alam.”
Huminto ako.
“Pero alam mong ako ang girlfriend mo.”
“Alam mong ako ang pinagtatawanan.”
“At pinili mo pa ring protektahan siya bago ako.”
Hindi siya nakasagot.
Tumingin ako sa ₱30,000 na ipinadala niya.
Pagkatapos sa ₱50,000 ni Marco.
“Salamat sa pera.”
Napasinghap si Marco.
Pero ngumiti lang ako.
“Hindi ko ibabalik.”
“Tuition fee ko ‘yan para sa pinakamahalagang lesson na natutunan ko ngayong taon.”
“Ano?”
“Na huwag hayaang ibang tao ang magtakda kung magkano ang halaga ko.”
Tumalikod ako.
At sa likuran ko, unang beses kong narinig si Gabriel na tumawag sa pangalan ko nang parang siya naman ang natatakot maiwan.
Pero hindi na ako lumingon.
Bahagi 3 — Nang Hindi Ko Na Kailangang Patunayan na Karapat-dapat Akong Mahalin
Kinabukasan, paggising ko, mahigit tatlong libong notifications ang nasa cellphone ko.
Sumabog ang university forum.
May humihingi ng tawad.
May nagtatanggol sa akin.
May mga dating nang-insulto sa akin na nag-delete ng comments.
May ilan ding nagsabing noon pa raw nila napapansin ang ginagawa ni Bianca.
Hindi ko binasa lahat.
Dati, isang masamang comment lang tungkol sa mukha ko, kaya kong isipin nang buong gabi.
Ngayon, nagsawa ako pagkatapos ng sampu.
Mas mahalaga ang notification mula sa system.
【Current accumulated compensation: ₱85,000.】
【Appearance enhancement: 30%.】
【New mission available.】
Akala ko kailangan ko na namang mangolekta ng pera mula kina Gabriel at Marco.
Pero iba ang nakasulat.
【Mission: Kumita ng unang ₱20,000 gamit ang sariling kakayahan.】
【Reward: Skill Enhancement Ticket ×1.】
Napaupo ako.
“So hindi pala forever kailangan kong kumuha ng pera sa mga lalaking nanakit sa akin?”
【Correction.】
【Ang sistema ay hindi ginawa upang turuan kang umasa sa kanila.】
【Ginawa ito upang tulungan kang gamitin ang pinsalang natanggap mo bilang panimulang kapital—hanggang sa kaya mo nang tumayo nang mag-isa.】
Matagal akong natahimik.
Pagkatapos ay natawa ako.
Sa lahat ng tao sa buhay ko, isang walang emosyong sistema pa ang unang nagsabing hindi ko kailangang mabuhay sa awa ng iba.
Simula noon, nagbago ang routine ko.
Hindi ako nag-crash diet.
Hindi ako nagpagutom.
Nagsimula akong maglakad tuwing umaga.
Sumali ako sa beginner fitness class sa campus.
Bumili ako ng ilang simpleng damit na talagang gusto ko—hindi iyong pinili ni Bianca para “itago ang katawan ko.”
Nag-aral din akong mag-ayos ng buhok at gumamit ng basic makeup.
Pero ang pinakamalaking pagbabago ay hindi makikita sa salamin.
Tumigil akong humingi ng permiso para sumubok.
May talento pala ako sa paggawa ng digital illustrations.
Matagal ko na iyong hobby, pero lagi kong iniisip na hindi sapat ang gawa ko para bayaran.
Dahil sa mission, nagbukas ako ng maliit na online commission page.
Una kong kliyente ay isang estudyanteng gusto ng customized graduation illustration.
₱1,500 ang binayad niya.
Nang pumasok ang bayad, mas masaya ako kaysa noong tumanggap ako ng ₱50,000 kay Marco.
Dahil unang beses—
hindi iyon bayad para tumahimik ako.
Bayad iyon dahil may nagustuhan sa ginawa ko.
Sunod-sunod ang commissions.
₱2,000.
₱3,500.
₱5,000.
Pagkalipas ng halos isang buwan, umabot ako sa ₱20,000.
【Mission completed.】
【Skill Enhancement Ticket obtained.】
Pinili ko ang Digital Design.
Sa mga sumunod na linggo, parang biglang naging mas malinaw ang lahat ng konseptong dati’y kailangan kong aralin nang ilang oras.
Mas mabilis akong gumawa.
Mas maganda ang composition.
Mas malinis ang output.
Nagsimulang dumami ang referrals.
At habang abala ako sa pagtatayo ng maliit kong mundo—
unti-unti namang bumagsak ang mundong itinayo ni Bianca sa paningin ng ibang tao.
Lumabas ang iba pang screenshots.
May dalawang dating kakilala siyang nagsalita.
Lumabas na hindi lang ako ang minamaliit niya para mapanatili ang imahe niyang siya ang pinakamaganda at pinakakawawa sa lahat.
Hindi siya na-expel.
Hindi rin biglang nasira ang buong buhay niya.
At mabuti iyon.
Ayokong maging kontrabidang ang tanging kaligayahan ay makita siyang wasak.
Pero nawala ang posisyong hinahawakan niya sa isang student organization matapos mapatunayang ginamit niya ang anonymous account nito para magpakalat ng ilang mapanirang post.
Kailangan din niyang mag-public apology.
Ang pinakanakakatawa?
Ginamit niya ang eksaktong linyang dati niyang ipinipilit sa akin.
【I take full responsibility for my actions.】
Nang makita ko iyon, isinara ko lang ang post.
Tapos na.
Wala na akong kailangang idagdag.
Si Marco naman ay isang beses lang lumapit sa akin pagkatapos noon.
Nakita niya ako sa cafeteria.
“Andrea.”
Tumingin ako sa kanya.
Parang ilang segundo siyang nahirapang magsalita.
“Sorry.”
Simple.
Walang dahilan.
Walang “pero.”
Walang sisihan.
Kaya tumango ako.
“Tinanggap ko.”
Napatingin siya sa akin.
“Friends?”
Ngumiti ako.
“Hindi.”
Napakamot siya sa batok.
“Fair.”
At umalis siya.
Si Gabriel ang mas mahirap.
Halos dalawang buwan niya akong hinabol.
May bulaklak sa dorm.
May pagkain.
May messages.
May tawag.
Pero hindi ko pinansin ang karamihan.
Hanggang isang gabi, nakita ko siyang naghihintay sa labas ng library.
Mukhang pagod.
Wala na ang dating kumpiyansang parang sigurado siyang sapat ang isang transfer para maging maayos ang lahat.
“Andrea.”
Huminto ako.
“Limang minuto lang.”
Hindi ako umalis.
Huminga siya nang malalim.
“Hindi ko hihilinging balikan mo ako.”
Nagulat ako.
“Gusto ko lang sabihin na mali ako.”
“Tama ka noon.”
“Hindi ko kailangang malaman ang lahat ng ginawa ni Bianca para malaman kong dapat kitang protektahan.”
“Ako ang boyfriend mo.”
“At noong kailangan mong maramdaman na kakampi mo ako, pinili kong maging neutral dahil iyon ang mas madali.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero ang pagiging neutral habang may taong nasasaktan… pagpili rin pala iyon.”
Hindi ako agad sumagot.
Dahil iyon ang unang beses na hindi niya sinubukang bilhin ang kapatawaran ko.
Walang transfer notification.
Walang regalo.
Walang dahilan.
“Pinapatawad kita,” sabi ko.
Kumikislap ang pag-asa sa mga mata niya.
Pero idinagdag ko:
“Hindi ibig sabihin noon babalik tayo.”
Nawala iyon.
Pero tumango siya.
“Alam ko.”
“At sana, Gabriel…”
“Ano?”
“Sa susunod na mahalin mo ang isang tao, huwag mong hintaying maging maganda siya sa paningin ng iba bago mo siya ipagtanggol.”
Namula ang mga mata niya.
Tumango siya ulit.
At iyon ang huling mahabang pag-uusap namin.
Lumipas ang semestre.
Ang commission page ko ay naging maliit na online design business.
Nakahanap ako ng dalawang fellow students na tumutulong sa editing at orders.
Sa unang buwan na lumampas ang kinita ko sa ₱100,000, may bagong notification ang sistema.
【Milestone achieved.】
【Independent income exceeds accumulated compensation.】
【Final transformation stage unlocked.】
Napakapit ako sa gilid ng mesa.
“Final?”
【Oo.】
【May dalawang option ang host.】
【Option A: Gamitin ang lahat ng natitirang points para sa maximum physical enhancement.】
【Option B: I-convert ang lahat sa permanent talent, health, confidence at career growth.】
Napatingin ako sa salamin.
Mas payat na ako kaysa dati, pero hindi sobrang payat.
Mas healthy ang balat ko.
Mas maayos ang buhok.
Mas marunong akong magdala ng sarili.
Kung dati, kapag tumitingin ako sa salamin, ang una kong nakikita ay lahat ng kailangang baguhin—
ngayon, ako lang ang nakikita ko.
Hindi proyekto.
Hindi pagkakamali.
Hindi babaeng kailangang maging kasingganda ni Bianca.
Ako.
“Option B.”
Mabilis ang sagot ko.
【Are you sure?】
“Oo.”
【Once confirmed, the system will no longer interfere directly with your physical appearance.】
Napangiti ako.
“Mas mabuti.”
【Reason?】
Napaisip ako.
Pagkatapos ay sinabi ko:
“Kasi ayoko nang maging maganda para pagsisihan nila ang ginawa nila sa akin.”
“Gusto kong maging masaya kahit hindi nila ako makita.”
Ilang segundo itong natahimik.
Pagkatapos—
【Choice confirmed.】
Mainit na liwanag ang tila dumaloy sa buong katawan ko.
Hindi nagbago ang mukha ko.
Walang himala.
Pero biglang naging magaan ang pakiramdam ko.
【Final reward distributed.】
【Health +20%.】
【Learning ability +20%.】
【Creative talent +30%.】
【Emotional resilience +40%.】
【Self-worth: No longer system-dependent.】
Natawa ako.
“Anong ibig sabihin ng huli?”
Sumagot ang sistema.
【Hindi mo na kailangan ng sistema upang malaman ang halaga mo.】
At pagkatapos noon—
unang beses itong tuluyang natahimik.
Isang taon ang lumipas.
Sa graduation ceremony, isa ako sa mga estudyanteng napili para sa exhibit ng creative projects.
Nakasabit sa malaking hall ang design campaign na ginawa ng team ko.
Habang inaayos ko ang ID lace ko, may babaeng first year na lumapit.
“Miss Andrea?”
“Oo?”
Namumula siya sa hiya.
“Gusto ko lang sabihin… nakita ko online iyong old post tungkol sa inyo.”
Napakunot ang noo ko.
Bago pa ako kabahan, ngumiti siya.
“Hindi dahil doon kaya ako lumapit.”
“Itong design page mo po ang nakita ko pagkatapos.”
“Dahil sa post mo tungkol sa pagiging beginner, nag-start din akong mag-drawing ulit.”
“Thank you.”
Hindi ako agad nakasagot.
Sa dami ng inakala kong magiging pinakamagandang paghihiganti—
wala ni isa roon ang kasinggaan ng pakiramdam na iyon.
“Continue mo lang,” sabi ko.
“Huwag mong hintaying sabihin ng iba na magaling ka bago ka magsimula.”
Tumango siya nang mabilis at umalis.
Maya-maya, narinig ko ang pamilyar na boses mula sa likuran.
“Congratulations.”
Si Gabriel.
Mas mature na ang dating niya.
Ngumiti lang ako.
“Salamat.”
Sa malayo, nakita ko rin si Marco na kasama ang mga kaibigan niya.
Tinaas niya ang kamay bilang bati.
Tumango ako.
Wala si Bianca.
Narinig kong lumipat siya ng university noong nakaraang semester.
Hindi ko alam kung saan.
Hindi ko rin hinanap.
Dati, akala ko ang pinakamasayang ending ay iyong araw na makita nilang lahat na gumanda ako.
Na magsisi si Gabriel.
Na mainggit si Bianca.
Na lahat ng taong tumawa sa akin ay mapahiya.
Pero habang nakatayo ako sa graduation hall, hawak ang sarili kong portfolio at nakikita ang pangalan ng maliit kong studio sa malaking screen—
naintindihan kong mali ako.
Ang pinakamagandang ending ay hindi iyong araw na gusto ka na ng mga taong minsang tumanggi sa iyo.
Ito iyong araw na wala ka nang pakialam kung gusto ka nila o hindi.
Tumunog ang cellphone ko.
May bagong client inquiry.
May kasunod na message mula sa team ko.
【Boss, may tatlo pa tayong booking para next month!】
Napangiti ako at isinilid ang cellphone sa bag.
Paglabas ko ng hall, maliwanag ang araw.
Sa glass door, sandali kong nakita ang reflection ko.
Morena pa rin.
Hindi maliit ang frame ko.
Hindi rin ako naging babaeng parang lumabas mula sa magazine.
Pero tuwid ang likod ko.
Maliwanag ang mga mata ko.
At nakangiti ako.
Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko—
hindi ko na tinanong kung maganda ba ako.
Dahil alam ko nang mas mahalaga ang sagot sa isa pang tanong.
Masaya ba ako sa taong naging ako?
At ngayon—
oo.
Sobra.
