Nang Mabunyag ang Dalawampu’t Limang Milyong Pisong Utang, Isang Lihim na Matagal Nang Itinago ng Aking Asawa ang Tuluyang Sumira sa Kaniyang Pamilya
Bahagi 2 — Nang Mabunyag ang Dalawampu't Limang Milyong Pisong Utang, Isang Lihim na Matagal Nang Itinago ng Aking Asawa ang Tuluyang Sumira sa Kaniyang Pamilya
Hindi ko maalis ang tingin sa mensaheng lumitaw sa aking cellphone. Dalawampu't limang milyong piso. Isang napakalaking utang na hindi ko kailanman hiniling, hindi ko pinirmahan, at lalong hindi ko pinahintulutang gamitin ang aking pangalan. Sa loob ng tatlong taong pagsasama namin ni Rafael, ni minsan ay hindi ko naisip na darating ang araw na kailangan kong ipagtanggol ang sarili ko laban sa mismong lalaking pinakasalan ko sa harap ng altar.
—Rafael, tingnan mo ako.
Mahina ang boses ko, ngunit sapat iyon upang mapalingon ang lahat.
Hindi siya gumalaw.
—Tinanong kita. Ginamit mo ba ang pangalan ko para mangutang ng dalawampu't limang milyong piso?
Biglang lumapit si Lourdes at hinawakan ang braso ko.
—Sofia, anak, huwag nating pag-usapan ito sa harap ng maraming tao. Pamilya tayo. Kahit ano pang nangyari, puwede nating ayusin nang tahimik.
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya.
—Noong kailangan ninyo ang pera ko, pamilya ang tawag ninyo sa akin. Pero noong pinagpaplanuhan ninyong kunin ang lahat ng iniwan ng mga magulang ko, bakit hindi ninyo naisip na pamilya rin ninyo ako?
Hindi nakasagot si Lourdes.
Si Bianca naman ay nakaupo na sa sofa, umiiyak habang hawak ang kaniyang mamahaling handbag.
—Ate, hindi ko alam na aabot sa ganito! Ang sabi lang ni Kuya, may investment siyang inaasahan!
Napatingin sa kaniya si Carlo.
—Bianca, narinig ko mismo noong sinabi mong dapat ilipat agad sa pangalan mo ang pera bago malaman ni Sofia.
Biglang tumigil ang pag-iyak niya.
—Carlo, bakit mo ako pinapahiya? Ikakasal na tayo!
—Dahil ayokong magsimula ng pamilya sa perang ninakaw sa ibang tao!
Umalingawngaw ang boses ni Carlo sa buong sala.
Ngunit mas nakakagulat ang sumunod niyang sinabi.
—Sofia, may dapat pa akong ipakita sa iyo. Tatlong buwan na ang nakalilipas, lumapit sa akin si Rafael para humingi ng tulong. Sinabi niyang may malaking proyekto siyang kailangang pondohan. Gusto niyang gamitin ang kompanya ko para tumanggap ng investment. Noong una, naniwala ako dahil magiging bayaw ko siya. Pero nang hingin ko ang mga dokumento, napansin kong hindi tugma ang mga pirma at pangalan.
Inilabas niya ang isang folder mula sa kaniyang bag.
—Nagpagawa ako ng sarili kong pagsusuri. Doon ko nalaman na ang kompanyang sinasabi niyang pag-aari niya ay halos wala nang natitirang pera.
Napahawak si Rafael sa gilid ng mesa.
—Carlo, tumahimik ka!
Ngunit hindi umatras ang binata.
—Hindi. Matagal na akong nanahimik dahil mahal ko si Bianca. Pero hindi ko kayang manood habang sinisira ninyo ang buhay ng isang inosenteng babae.
Binuksan ng aking abogado ang folder.
Sa loob ay may mga bank statement, kontrata, at mga resibo ng malalaking paglilipat ng pera.
Unti-unting lumitaw ang buong katotohanan.
Dalawang taon na ang nakalilipas, palihim na nagtayo si Rafael ng isang construction development company kasama ang dalawa niyang kaibigan. Nangako silang magtatayo ng mga luxury vacation villa sa Batangas. Nangutang sila sa ilang pribadong nagpapautang at tumanggap ng paunang bayad mula sa mga mamimili.
Ngunit hindi natuloy ang proyekto.
Tumaas ang presyo ng materyales, nagkaproblema sa mga permit, at umatras ang pangunahing investor.
Sa halip na aminin ang pagkabigo, patuloy silang nanghiram ng pera upang bayaran ang naunang mga obligasyon.
Hanggang sa umabot sa dalawampu't limang milyong piso ang utang.
At nang malaman ni Rafael na malapit nang maningil ang mga nagpapautang, naisip niyang gamitin ang aking mana bilang panakip sa lahat.
—Kaya mo gustong bilhin ang villa sa Tagaytay? —tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Si Carlo ang nagpaliwanag.
—Hindi talaga para kay Bianca ang bahay. Balak niyang gamitin ang transaksiyon bilang dahilan para mailabas ang malaking halaga mula sa account mo. May kasunduan siya sa isang taong sangkot sa bentahan upang ibalik ang malaking bahagi ng pera sa kompanyang kontrolado niya. Pagkatapos, gagamitin niya iyon sa pagbabayad ng mga utang.
Nanlambot ang mga tuhod ko.
Kung hindi ako nakinig kay Tita Teresa, baka sa oras na iyon ay wala na ang perang iniwan ng aking mga magulang.
Lumapit sa akin ang tiyahin ko at hinawakan ang balikat ko.
—Sofia, hindi mo kailangang matakot. Nasa ligtas na account ang pera mo. Hindi makukumpleto ang anumang transaksiyon nang walang wastong pahintulot mo.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang kaguluhan, nakahinga ako nang maluwag.
Ngunit hindi pa tapos ang lahat.
Biglang lumuhod si Rafael sa harap ko.
—Sofia, patawarin mo ako! Wala na akong ibang maisip na paraan! Kapag hindi ko nabayaran ang utang, mawawala ang lahat ng pinaghirapan ko!
Tinitigan ko siya.
—At kaya naisip mong kunin ang lahat ng pinaghirapan ng mga magulang ko?
—Babayaran din naman kita kapag nakabangon ang negosyo!
—Paano mo ako babayaran kung ang plano mo ay hiwalayan ako pagkatapos mong mailipat ang pera?
Napatigil siya.
Wala na siyang maisagot.
Sa likuran niya, nagsimulang magbulungan ang mga kamag-anak. Ang mga taong kanina lamang ay pumapalakpak sa kaniyang pagiging mapagbigay na kuya ay ngayon nakatingin sa kaniya nang may pagkadismaya.
Biglang nagsalita ang aking abogado.
—Mr. Villanueva, kailangan naming ipaalam na magsasampa kami ng kaukulang reklamo tungkol sa posibleng pamemeke ng mga dokumento at hindi awtorisadong paggamit ng personal na impormasyon ni Mrs. Mendoza. Ang anumang pananagutan ay matutukoy matapos ang wastong imbestigasyon.
Biglang tumayo si Lourdes.
—Hindi ninyo puwedeng ipakulong ang anak ko! Asawa niya si Sofia!
Tumingin ako sa kaniya.
—Ang pagiging asawa ko ay hindi nagbibigay sa kaniya ng karapatang nakawin ang pagkakakilanlan ko.
Pagkatapos ay lumingon ako kay Rafael.
—Simula ngayon, hindi na ako ang taong maaari mong lokohin gamit ang matatamis na salita.
Inalis ko ang singsing sa aking daliri at inilapag iyon sa mesa.
—Tapos na tayo, Rafael.
Walang sumunod na sigawan.
Walang pagmamakaawang nakapagpabago sa desisyon ko.
Tahimik akong lumakad palabas ng villa kasama si Tita Teresa at ang abogado.
Ngunit bago ako makarating sa sasakyan, may narinig akong mabilis na yabag sa likuran.
Si Bianca.
Namumugto ang kaniyang mga mata.
—Ate Sofia, sandali!
Huminto ako.
—Ano pa ang kailangan mo?
Napayuko siya.
—Hindi ko alam kung paano magsisimula. Pero gusto kong sabihin na… pasensiya na.
Hindi ako nagsalita.
—Lumaki akong nakukuha ang lahat ng gusto ko. Kapag may problema, si Kuya ang umaayos. Kapag kulang ang pera, si Mama ang naghahanap ng paraan. Akala ko normal lang iyon. Hindi ko naisip na may taong masasaktan dahil sa pagiging makasarili ko.
Tumingin siya sa akin, nanginginig ang labi.
—Hindi ko hinihinging patawarin mo ako ngayon. Gusto ko lang malaman mong mali ang ginawa namin.
Matagal ko siyang tinitigan.
—Bianca, ang paghingi ng tawad ay simula lamang. Ang mahalaga ay kung ano ang gagawin mo pagkatapos nito.
Tumango siya.
Pagkatapos ay lumayo ako.
Sa loob ng sasakyan, tuluyan nang bumuhos ang mga luha ko.
Hindi dahil nanghihinayang ako sa perang muntik mawala.
Kundi dahil sa wakas, tinanggap kong ang lalaking minahal ko nang buong puso ay hindi pala ang taong inaakala kong kilala ko.
Hinawakan ni Tita Teresa ang kamay ko.
—Anak, masakit ang mawalan ng taong mahal mo. Pero mas masakit ang manatili sa piling ng taong unti-unting sumisira sa iyo.
Sumandal ako sa kaniyang balikat.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, umiyak ako nang walang pagpipigil.
Kinabukasan, hindi na ako bumalik sa condominium namin sa Quezon City.
Pansamantala akong tumira sa bahay ni Tita Teresa sa San Juan.
Sa tulong ng abogado, inayos ko ang mga dokumento para maprotektahan ang aking mga ari-arian at sinimulan ang naaangkop na legal na proseso upang wakasan ang aming pagsasama.
Hindi naging madali ang mga sumunod na linggo.
Halos araw-araw tumatawag si Rafael.
Minsan umiiyak siya.
Minsan nagagalit.
Minsan ipinapaalala ang masasayang alaala namin.
May pagkakataong nagpadala siya ng napakalaking bouquet ng puting rosas sa opisina ko.
May kasama itong sulat.
“Babalik ako sa dating Rafael. Bigyan mo lang ako ng isa pang pagkakataon.”
Tinitigan ko ang mga bulaklak.
Naalala ko ang panahong isang simpleng tangkay ng rosas mula sa kaniya ay sapat nang magpasaya sa buong araw ko.
Ngunit iba na ang pakiramdam ko ngayon.
Tinawagan ko ang receptionist at hiniling na ibigay ang mga bulaklak sa isang lokal na organisasyong tumutulong sa mga matatandang walang pamilya.
Hindi ko na binasa muli ang sulat.
Samantala, unti-unting lumabas ang katotohanan tungkol sa negosyo ni Rafael.
Nagsampa ng reklamo ang ilang investor.
Nagkaroon ng imbestigasyon sa mga dokumentong ginamit sa pagkuha ng mga pautang.
Napatunayang may mga transaksiyong hindi maayos ang pagkakagawa at may mga lagdang kailangang suriin ng mga eksperto.
Dahil dito, nawalan ng trabaho si Rafael at kinailangang ibenta ang ilan sa kaniyang mga ari-arian upang tugunan ang mga obligasyon ng kaniyang kompanya.
Ang marangyang pamumuhay na ipinagmamalaki ng pamilya Villanueva ay unti-unting naglaho.
Ngunit hindi ko iyon ipinagdiwang.
Wala akong naramdamang tagumpay sa pagbagsak nila.
Ang gusto ko lamang ay mabawi ang kapayapaan ko.
At isang umaga, habang nagkakape ako sa hardin ni Tita Teresa, may natanggap akong mensahe mula kay Carlo.
“Ate Sofia, may gusto sana akong sabihin. Naghiwalay na kami ni Bianca. Pero bago ako umalis, may iniwan siyang isang bagay para sa iyo.”
Kasama sa mensahe ang larawan ng isang maliit na kahon.
Sa loob ay isang lumang gintong kuwintas na may hugis sampaguita.
Nanlaki ang mga mata ko.
Kuwintas iyon ng aking ina.
Ang kuwintas na ilang buwan ko nang hinahanap.
At sa sandaling iyon, may isang bagong tanong na sumagi sa isip ko.
Paano napunta kay Bianca ang pinakamahalagang alaala ko mula sa aking ina?
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)