Hindi ko sinasadyang maipadala sa childhood enemy ko ang litrato ng isang guwapong lalaki, tapos buong tapang ko pa siyang tinawag na “future boyfriend ko”; kinagabihan, sa harap ng buong pamilya, bigla niyang inilabas ang isang lumang sulat mula labing-isang taon na ang nakalipas—at namutla agad ang tatay ko.
Hindi ko sinasadyang maipadala sa childhood enemy ko ang litrato ng isang guwapong lalaki, tapos buong tapang ko pa siyang tinawag na “future boyfriend ko”; kinagabihan, sa harap ng buong pamilya, bigla niyang inilabas ang isang lumang sulat mula labing-isang taon na ang nakalipas—at namutla agad ang tatay ko.
Bahagi 1
Ang balak ko lang naman ay ipadala sa best friend ko ang litrato ng isang lalaking nakaputing polo habang naglalaro ng basketball.
Pero sa isang maling pindot, dumiretso ang litrato sa chat ng lalaking halos sampung taon ko nang itinuturing na mortal enemy.
Wala pang tatlong segundo, nag-reply agad siya.
【Sino ’to?】
Napako ang tingin ko sa pangalan ng ka-chat ko.
Gabriel.
Parang tumigil ang puso ko.
Mabilis kong binawi ang litrato.
【Maling send. Huwag mo nang pakialaman.】
Akala ko roon na matatapos ang lahat.
Pero nag-message ulit si Gabriel.
【Ganito pala ang type mo?】
Napakunot ang noo ko.
【Anong pakialam mo?】
【Ordinaryo lang naman ang balikat. Hindi rin ganoon kaganda ang mga kamay. Pati tindig, wala namang espesyal.】
Napatawa ako sa inis.
【Wala palang espesyal, pero bakit pinag-aralan mo nang mabuti?】
Halos isang minuto siyang hindi sumagot.
Pagkatapos, isang linya lang ang ipinadala niya.
【Matulog ka na. Busy ako.】
Inihagis ko ang phone sa kama at palihim siyang minura.
Pero eksaktong alas-dos y disisiyete ng madaling-araw, muling nag-vibrate ang phone ko.
Message ni Gabriel.
【Seryoso, sino ba talaga siya?】
Napatingin ako sa screen at tuluyang nawala ang antok ko sa kakatawa.
Isang lalaking paulit-ulit na nagsasabing wala siyang pakialam, pero gising pa rin nang alas-dos para lang magtanong tungkol sa isang estranghero?
Sinadya kong asarin siya.
【Number one candidate para maging future boyfriend ko.】
Pagkatapos noon, hindi na siya sumagot.
Kinabukasan, tumawag ang nanay ko at pinaalalahanan akong umuwi nang maaga dahil may anniversary dinner ang isang pamilyang matagal nang malapit sa amin.
Na-late ako nang halos dalawampung minuto.
Pagpasok ko sa private dining room ng restaurant, agad kong nakita si Gabriel na nakaupo malapit sa bintana.
Naka-itim siyang polo, nakatiklop ang manggas hanggang siko, at kumikislap sa ilaw ang silver watch sa kanyang pulsuhan.
Nakakainis pa rin ang mukha niya gaya ng dati.
Ang kaibahan lang, may bahagyang eyebags siya.
Umupo ako sa tapat niya.
“Magandang gabi, Mr. Thirty-Years-Old-At-Wala-Pa-Ring-Girlfriend.”
Tumingala si Gabriel.
“Magandang gabi rin sa twenty-eight-year-old na mahilig magpadala ng litrato ng mga lalaki sa ibang tao.”
Muntik akong mabulunan sa tubig.
“Ikaw—”
Kalmado niyang itinaas ang baso.
“Hinay-hinay. Nandiyan lang sa tabi ang mga magulang natin.”
Napakagat ako sa labi pero napilitan pa ring ngumiti.
Magkaibigan na ang pamilya namin bago pa kami ipinanganak.
Halos sa iisang bahay kami lumaki ni Gabriel.
Sabay pumasok sa school.
Sabay kumain.
Sabay ding gumawa ng kalokohan.
Madalas pa ngang biro ng matatanda na kung wala ring ibang makatiis sa aming dalawa paglaki namin, kami na lang daw ang magpakasal para hindi na kami makaperwisyo ng ibang tao.
Nagbago lang ang lahat noong huling taon namin sa high school.
Noon, nagkagusto ako sa isang senior na kasama sa school basketball team.
Halos dalawang buwan akong nag-ipon ng lakas ng loob bago nakapagsulat ng maliit na love note na balak kong ilagay sa desk niya.
Pero biglang nawala ang sulat.
Tatlong araw ang lumipas bago ko ito nakita sa bag ni Gabriel.
Sumabog ako sa galit.
Pero kalmado lang siyang nagsabi,
“May girlfriend na siya.”
“Anong pakialam mo?”
“Ayokong mapahiya ka.”
“Kaya may karapatan kang kunin ang gamit ko?”
Grabe ang naging away namin noong araw na iyon.
Sinabi ko pa sa kanya na mula noon, kahit saan siya pumunta, kahit sino ang mahalin niya, kahit sino pa ang pakasalan niya, wala na akong pakialam.
Mula noon, naging parang aso’t pusa kami.
Nang pumasok kami sa parehong university, nagpaligsahan kami sa scholarship.
Pagkatapos naming magtrabaho, nag-unahan kami kung sino ang unang mapo-promote.
Kahit nang simulang pilitin ng mga magulang namin na mag-asawa na kami, ginagamit pa rin namin ang pagiging single ng isa’t isa para mang-asar.
Akala ko palagi, competitiveness na lang ang natitira sa pagitan namin ni Gabriel.
Hanggang ngayong gabi.
Sa gitna ng dinner, nakangiting nagtanong ang nanay ni Gabriel,
“May nanliligaw na ba sa anak mo?”
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang sumingit si Gabriel.
“Meron na po.”
Napalingon sa kanya ang buong mesa.
Sinipa ko siya sa ilalim ng mesa.
Hindi man lang nagbago ang expression niya.
Biglang naging interesado ang nanay ko.
“Talaga? Bakit hindi mo sinasabi sa akin, Sofia?”
Napangiti ako nang pilit.
“Nagsasalita lang siya ng kung anu-ano.”
Sumimsim si Gabriel ng tubig.
“Hindi ba sinabi niyang future boyfriend niya iyon?”
Parang nanigas ang buong katawan ko.
Gago talaga!
Agad ko siyang hinila palabas sa hallway.
“Ano ba talagang gusto mo?”
Sumandal si Gabriel sa pader at matagal akong tinitigan.
“Ipakita mo ulit sa akin ang picture.”
“Ayoko.”
“Ano pangalan niya?”
“Hindi ko sasabihin.”
“Anong trabaho niya?”
“Hindi rin.”
“Gaano na kayo katagal magkakilala?”
Naka-cross arms akong tumingin sa kanya.
“Gabriel, iniimbestigahan mo ba ako?”
Tahimik siya.
Bigla akong nakaisip ng kalokohan.
Lumapit ako nang kaunti at ngumiti nang nang-aasar.
“O baka naman… nagseselos ka?”
Natigil ang tingin niya.
Isang segundo lang.
Pagkatapos, tumawa siya.
“Ikaw?”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Kahit mawala pa ako sa katinuan, hindi ako magseselos dahil sa ’yo.”
Diretsong tinamaan ang pride ko.
Ngumiti ako nang malamig.
“Mabuti. Kasi makikipag-date ako sa kanya ngayong weekend.”
Nawala ang ngiti sa labi ni Gabriel.
“Kilala mo siya sa personal?”
“Oo.”
Nagsisinungaling lang ako.
Ang lalaking nasa litrato ay isa lang namang sikat na fitness coach na ipinadala sa akin ng kaibigan ko.
Pero nang makita kong nag-iba ang mukha ni Gabriel, lalo ko siyang gustong asarin.
“Balak ko pang hingin ang number niya.”
Ilang segundo niya akong tinitigan bago biglang inilabas ang phone niya.
“Bibigyan kita ng isang pagkakataon.”
“Ano?”
“Bawiin mo ang sinabi mo.”
“Bakit?”
Binuksan niya ang photo gallery.
Pagkatapos, iniharap niya sa akin ang screen.
Nanigas ako.
May litrato roon na hindi ko pa nakita.
Parehong basketball court.
Parehong puting polo.
Pero ngayon, kuha ito mula sa harapan.
Kitang-kita ang mukha ng lalaki.
Tatlong segundo bago tuluyang pumasok sa isip ko—
Ang lalaking nasa litrato kagabi…
si Gabriel pala.
Napatanga ako.
“Sandali…”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Future boyfriend?”
Napaatras ako.
“Misunderstanding lang iyon.”
“Gusto mong hawakan ang abs?”
Napaatras ulit ako.
Tumama ang likod ko sa pader.
“Gabriel, makinig ka muna—”
Ipinatong niya ang isang kamay sa pader sa tabi ng ulo ko at bahagyang dumilim ang kanyang tingin.
“Paano naman iyong sinabi mong, ‘Kapag nakita ko siya sa personal, hihingin ko agad ang number niya’?”
Biglang uminit ang mukha ko.
“Sincreenshot mo lahat?”
“Oo.”
“Pervert ka!”
Sinubukan kong agawin ang phone niya.
Itinaas lang niya iyon nang mas mataas.
Saktong bumukas ang pinto ng dining room sa likod namin.
Lumabas ang nanay ko at ang nanay ni Gabriel.
Pareho silang natahimik nang makita ang posisyon namin.
Agad kong itinulak si Gabriel.
Pero hindi siya umatras.
Sa halip, bigla niyang hinawakan ang pulsuhan ko.
Pagkatapos, tumingin siya nang diretso sa dalawang matanda.
“Ma.”
“Tita.”
“May gusto rin akong sabihin ngayong gabi.”
Agad akong kinabahan.
“Gabriel, tumahimik ka!”
Lumingon siya sa akin, bahagyang ngumiti.
Pagkatapos, sa harap ng nagulat naming mga ina, dahan-dahan niyang sinabi,
“Ang lalaking sinabi ni Sofia na gusto niyang ligawan…”
“Ako iyon.”
Nanigas ako.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang totoong nagpablangko sa isip ko.
“At hindi ito nagsimula kagabi.”
May kinuha si Gabriel sa wallet niya.
Isang lumang card na nanilaw na ang mga gilid.
Sa unang tingin pa lang sa sulat-kamay doon, parang nanlamig ang dugo ko.
Iyon ang love note na isinulat ko noong seventeen years old ako.
Ang sulat na sinabi ni Gabriel na matagal na niyang itinapon.
Pero sa ibaba ng sulat ko, may isa pang linya.
Sulát-kamay niya.
At ang petsa…
labing-isang taon na ang nakalipas.
Nanginginig kong inabot ang card.
Pero mas hinigpitan ni Gabriel ang hawak dito.
“Sofia.”
“May isang bagay tungkol sa gabing iyon na hindi ko sinabi sa ’yo kailanman.”
Biglang namutla ang nanay ni Gabriel.
“Gabriel!”
Pero huli na.
Diretso niya akong tiningnan.
“Hindi ko itinago ang sulat dahil may girlfriend na iyong lalaki.”
“Kundi dahil…”
Hindi pa niya natatapos ang sinasabi nang biglang lumabas ang tatay ko mula sa dining room.
Nang makita niya ang card sa kamay ni Gabriel, agad nagbago ang mukha niya.
“Itago mo ’yan!”
Biglang namatay ang ingay sa paligid.
Napatingin ako sa tatay ko.
Pagkatapos kay Gabriel.
At sa unang pagkakataon, naisip ko—
Baka ang nangyari noong seventeen years old ako…
ay hindi kailanman katulad ng kuwento na pinaniwalaan ko sa loob ng labing-isang taon.
Bahagi 2
“Bakit kailangan mong itago?”
Ang tanong ko ang unang pumutol sa katahimikan.
Hindi ako nakatingin kay Gabriel.
Sa tatay ko ako nakatingin.
Kanina lang, masaya siyang nakikipagkuwentuhan sa loob. Ngayon, namutla siya na para bang isang lihim na matagal niyang ibinaon ang biglang hinukay sa harap namin.
“Papa?”
Huminga siya nang malalim.
“Sofia, hindi ito ang tamang lugar.”
Napatawa ako, pero wala ni katiting na saya.
“Labing-isang taon akong naniwala na ninakaw ni Gabriel ang sulat ko dahil pakialamero siya. Labing-isang taon ko siyang sinisi. Tapos ngayon sasabihin mong hindi ito tamang lugar?”
“Sofia—”
“Ano ba talaga ang nangyari?”
Tahimik na iniabot ni Gabriel sa akin ang lumang card.
Sa likod nito, may sulat-kamay niya.
Isang maikling pangungusap.
Kapag kaya ko nang magsabi nang hindi nasisira ang lahat, sasabihin ko sa ’yo na ako ang unang nahulog.
At sa ilalim noon—
March 18. Eleven years ago.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Tumingin ako kay Gabriel.
“Sinulat mo ito noon?”
“Oo.”
“Bakit?”
Hindi agad siya sumagot.
Ang tatay ko ang pumikit.
“Ako ang humiling sa kanya na huwag sabihin.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
“Ano?”
Lumapit ang nanay ko, halatang ngayon lang din niya naririnig ang buong kuwento.
Noong high school pala, hindi simpleng crush lang ang problema.
Ang senior na pinadalhan ko sana ng love note ay anak ng isang dating business partner ni Papa.
Ilang buwan bago iyon, nagkaroon ng malaking alitan sa pagitan ng dalawang pamilya dahil sa isang investment deal na nauwi sa demanda.
At ang pinakamasama—
Ginagamit pala ng pamilya ng lalaking iyon ang pagkakaibigan namin para pilitin si Papa na bawiin ang kaso.
Noong malaman ni Papa na gusto kong umamin sa anak nila, natakot siyang gamitin ako bilang tulay.
Pero bago niya ako mapigilan, si Gabriel ang nakakita sa sulat.
“Ako ang nagsabi kay Tito,” mahina niyang sabi.
Nanlaki ang mata ko.
“所以… nagsumbong ka nga.”
“Oo.”
Humigpit ang panga niya.
“Pero hindi dahil gusto kitang kontrolin.”
“Then why?”
Ngayon lang siya umiwas ng tingin.
“Dahil seventeen ako. Seloso. Tanga. At takot.”
Natahimik ako.
“Kinabukasan,” dugtong niya, “pinapunta ako ni Tito. Sinabi niyang huwag akong umamin sa ’yo. Kapag nalaman mong may problema ang dalawang pamilya, baka isipin mong pinipigilan ka lang nila. Kapag nalaman mo namang gusto rin kita…”
Huminto siya.
Papa ang nagtuloy.
“Baka lalo kang kumapit kay Gabriel para lang magrebelde.”
Hindi ako makapaniwala.
“Kaya ginawa ninyong kontrabida siya?”
Walang sumagot.
Iyon na ang sagot.
Bigla akong nakaramdam ng matinding galit.
Hindi lamang kay Papa.
Pati kay Gabriel.
“Puwede mo namang sinabi sa akin pagkaraan ng ilang taon!”
“Sofia—”
“College tayo! Graduate school! Nagtrabaho na tayo! Ilang beses tayong magkasama? Ilang beses kitang tinawag na traydor?”
Tumingin siya sa akin.
“Every time.”
“Then bakit hindi ka nagsalita?”
Napangiti siya nang mapait.
“Kasi bawat taon na lumilipas, mas nagiging mahirap.”
Huminga siya.
“Noong college, may nanliligaw sa ’yo.”
“Tumigil iyon after one month.”
“Dahil sinabi kong cheater siya.”
Napatitig ako.
“Ha?”
“At noong graduate school, may lalaking laging naghahatid sa ’yo.”
“Pinsan iyon ng roommate ko!”
“I found out later.”
Napahawak ako sa noo.
Hindi ko alam kung sisigaw ba ako o tatawa.
Pero biglang naging seryoso ang mukha ni Gabriel.
“Then you started treating me like an enemy.”
“Dahil iyon naman ang pinakita mo!”
“I know.”
Tumango siya.
“Kaya naisip ko, baka mas mabuting manatili na lang akong ganoon kaysa mawala ka nang tuluyan.”
May kung anong bumigat sa lalamunan ko.
“Then bakit ngayon?”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Dahil kagabi, nang sabihin mong may future boyfriend ka…”
Bahagya siyang natawa.
“Hindi ako nakatulog.”
Naalala ko ang alas-dos y disisiyete niyang message.
“Sabi mo wala kang pakialam.”
“Nagsinungaling ako.”
“Sinabi mo ring kahit mawala ka sa katinuan, hindi ka magseselos sa akin.”
“Nagsinungaling ulit ako.”
Muntik akong matawa sa gitna ng galit.
Pero bago pa ako makapagsalita, dinampot ni Gabriel ang phone niya.
May ipinakita siyang conversation.
Isang chat nila ni Papa mula noong nakaraang linggo.
【Gabriel: Tito, hanggang kailan ko kailangang manahimik?】
【Papa: Hangga’t hindi ka sigurado.】
【Gabriel: Eleven years na akong sigurado.】
Napalunok ako.
At sa huling message, kagabi lang ipinadala—
【Gabriel: Kung may ibang lalaking mahalin si Sofia dahil duwag ako, kasalanan ko na iyon. Bukas, sasabihin ko na sa kanya ang lahat.】
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
Sa loob ng labing-isang taon, akala ko ang galit ang nag-uugnay sa amin.
Hindi ko alam na sa likod ng bawat pang-aasar, bawat pakikipagkompetensya, bawat pagkakataong bigla siyang sumusulpot kapag kailangan ko ng tulong—
may isang bagay palang hindi niya kailanman nagawang sabihin.
Pero hindi ibig sabihin noon na handa akong patawarin siya.
Iniabot ko pabalik ang card.
“Galit pa rin ako.”
Tumango si Gabriel.
“Karapatan mo.”
“Kay Papa rin.”
Tumango si Papa nang tahimik.
“At sa ’yo pinakagalit.”
“Expected.”
“Gabriel!”
Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, ngumiti siya nang bahagya.
Pero bago ko pa siya masampal o mayakap—hindi ko rin alam alin ang gusto kong gawin—biglang tumunog ang phone ko.
Message mula sa best friend ko.
【Sofia, may problema.】
Kasunod noon ay isang screenshot.
Ang lalaking akala kong fitness coach na nasa original na litrato—
may post online.
At ang caption:
“Some people are stealing my photos and pretending to know me. Please be careful.”
Nanlaki ang mata ko.
Dahan-dahan akong lumingon kay Gabriel.
“Wait.”
“Hmm?”
“Kung ikaw talaga ang nasa picture…”
Tinaas ko ang phone ko.
“Bakit may ibang lalaking nagsasabing sa kanya ang litrato?”
Nawala ang ngiti ni Gabriel.
At sa likod namin, biglang napamura nang mahina ang nanay niya.
Doon ko napagtanto—
Mukhang hindi pa pala tapos ang mga lihim ngayong gabi.
Bahagi 3
“Ma.”
Isang salita lang ang sinabi ni Gabriel, pero parang may babalang nakatago rito.
Ang nanay niya ay agad umiwas ng tingin.
Ako naman ay tuluyang nalito.
“Ano na naman ito?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Kinuha niya ang phone ko at tiningnan ang screenshot.
Pagkatapos ay napabuntong-hininga siya.
“Hindi ako iyon sa original post.”
“Pero sinabi mong ikaw ang nasa litrato!”
“Ako nga.”
“Gabriel!”
“Let me explain.”
“Lahat na lang sa buhay ko may explanation pagkatapos ng eleven years!”
Doon natawa ang nanay ko.
Isang maling oras para tumawa.
Napalingon kaming lahat sa kanya.
“Sorry,” sabi niya, pilit na pinipigil ang ngiti. “Pero tama naman siya.”
“Ma!”
Sa wakas, nagsalita ang nanay ni Gabriel.
“Tatlong buwan na ang nakalipas, may charity basketball event ang kumpanya nila.”
Tumango si Gabriel.
“May professional fitness influencer doon. Magkapareho kami ng puting polo dahil sponsor uniform iyon.”
Unti-unti kong naintindihan.
Ang litrato palang ipinadala sa akin ng best friend ko ay kuha mula sa likuran.
Hindi kita ang mukha.
Kaya akala niya iyong sikat na fitness coach ang nasa litrato dahil iyon ang lalaking naka-tag sa original album.
Pero ang lalaking nasa mismong frame—
si Gabriel talaga.
Napapikit ako.
“So technically… hindi ako nagkamali?”
“Technically,” sagot niya, “pinili mo pa rin ako.”
“Tumahimik ka.”
“Future boyfriend.”
“Gabriel!”
“Gusto mong hawakan ang—”
Tinakpan ko ang bibig niya.
“Isang salita pa at ililibing kita sa parking lot.”
Tawanan ang mga magulang namin.
Ako lang ang gustong lamunin ng lupa.
Pero habang nakatakip ang kamay ko sa bibig ni Gabriel, may kakaiba akong naramdaman.
Mainit ang balat niya.
At mas malapit pala siya kaysa sa akala ko.
Mabilis kong binawi ang kamay.
Naging tahimik kaming dalawa.
Si Papa ang unang naglinis ng lalamunan.
“Siguro… bumalik na tayo sa loob?”
“Hindi pa,” sabi ko.
Tumingin ako sa kanya.
“Papa, may utang kang apology.”
Tumango siya.
At doon, sa hallway ng restaurant, sa edad kong twenty-eight, unang humingi ng tawad sa akin ang tatay ko para sa desisyong ginawa niya noong seventeen ako.
Hindi niya raw pinagsisisihang protektahan ako.
Pero pinagsisisihan niyang hindi niya ako pinagkatiwalaang malaman ang katotohanan.
“Akala ko noon,” sabi niya, “kapag pinili kong akuin ni Gabriel ang galit mo, lilipas din iyon.”
Napatingin ako kay Gabriel.
“Hindi pala.”
“Hindi,” sagot ko.
“Lumala.”
Bahagyang natawa si Papa.
“Napansin ko.”
Pagkatapos, tumingin siya kay Gabriel.
“At ikaw. Puwede ka namang tumanggi noon.”
“Puwede.”
“Bakit hindi mo ginawa?”
Sandaling natahimik si Gabriel.
“Because she loved you more than she liked me.”
Napatitig ako sa kanya.
He continued quietly.
“Kung nalaman niya noon na ikaw ang nagbawal, baka kayo ang mag-away. Mas madali para sa akin na ako ang kamuhian niya.”
Hindi ko inaasahang iyon ang sagot.
At iyon ang unang pagkakataon nang gabing iyon na tuluyang nawala ang galit ko.
Hindi lahat.
Pero sapat para maramdaman ko ang sakit sa likod ng labing-isang taon naming kalokohan.
“Ang tanga mo,” mahina kong sabi.
“Oo.”
“Napakatanga.”
“Agreed.”
“Hindi ka man lang lumaban.”
“Tried once.”
“Kailan?”
“Noong graduation natin sa college.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano?”
Naalala ko iyong araw.
May bouquet ng white roses sa desk ko sa restaurant kung saan kami nag-celebrate.
Walang pangalan.
Akala ko regalo iyon ng professor namin sa buong batch kaya iniwan ko.
Si Gabriel pala ang bumili.
“Bakit walang card?”
“Tinanggal mo.”
“Ako?”
“Ginamit mo bilang bookmark sa menu, tapos naiwan mo.”
Napahawak ako sa mukha.
“Okay. Next?”
“Your twenty-fifth birthday.”
Biglang may pumasok sa isip ko.
May cake na dumating sa office ko noon na may nakasulat:
For the most annoying woman I know.
Akala ko prank ng officemates ko.
Tinapon ko ang card.
Napapikit si Gabriel.
“That was also me.”
“Bakit ganyan ang message mo kung nagko-confess ka?”
“Hindi ako magaling dito.”
“Obvious!”
Natawa ang lahat.
At sa unang pagkakataon matapos mabuksan ang lihim, parang bumalik ang hangin sa paligid.
Pagkatapos ng dinner, ako at si Gabriel ang huling lumabas ng restaurant.
Naglakad kami papunta sa parking area nang walang nagsasalita.
Sa huli, ako ang unang bumasag sa katahimikan.
“So.”
“So?”
“Eleven years.”
“Eleven years.”
“Gusto mo ako for eleven years?”
“More than that.”
Huminto ako.
“Ano?”
Huminto rin siya.
“Noong fourteen tayo.”
“Fourteen?!”
“Don’t shout.”
“Fourteen?!”
Napahawak siya sa noo.
“Remember the school fair?”
Naalala ko.
May booth noon kung saan kailangang bumato ng tatlong ring para manalo ng stuffed toy.
Halos maubos ang allowance ko pero hindi ako nanalo.
Kinabukasan, may maliit na stuffed rabbit sa desk ko.
Sinabi ni Gabriel na nakuha niya lang nang libre.
“You won that for me?”
“Oo.”
“Bakit sinabi mong pangit iyon at ayaw mo kaya binigay mo sa akin?”
“Because I was fourteen.”
Hindi ko napigilang tumawa.
“May emotional problem ka talaga.”
“Probably.”
Nagpatuloy kami sa paglalakad.
Pero bago ako makarating sa sasakyan ko, bigla niyang tinawag ang pangalan ko.
“Sofia.”
Pagharap ko, seryoso na siya.
“Hindi kita pipilitin.”
Nawala ang ngiti ko.
“Alam kong marami akong itinago. Alam kong marami akong maling ginawa. Hindi dahil matagal kitang gusto, may obligasyon kang gusto rin ako.”
Hindi siya lumapit.
Hindi rin niya hinawakan ang kamay ko.
Nakatayo lang siya roon.
“Kung pagkatapos nito gusto mong bumalik tayo sa dati, tatanggapin ko.”
“Sa pagiging mortal enemies?”
“If that keeps me in your life.”
May kung anong kumirot sa dibdib ko.
“Pero ayoko nang magsinungaling.”
Huminga siya nang malalim.
“I love you.”
Walang dramatic music.
Walang ulan.
Walang fireworks.
Parking lot lang.
Mga kotse.
At isang lalaki na labing-isang taon kong tinawag na kalaban, nakatayo sa harap ko na para bang handa siyang tanggapin kahit ano ang sagot ko.
Biglang pumasok sa isip ko ang lahat.
Noong college, nang masiraan ako ng sasakyan sa gabi, sino ang unang dumating kahit isang oras ang layo niya?
Gabriel.
Nang ma-confine si Mama at hindi ako makaalis sa office, sino ang nagdala ng pagkain sa ospital nang hindi man lang sinabi sa akin?
Gabriel.
Nang bumagsak ako sa unang job interview ko at umiiyak ako sa gilid ng convenience store, sino ang umupo sa tabi ko at sinabing,
“Okay lang. Hindi rin naman bagay sa ’yo iyong kumpanya. Pangit logo nila.”
Gabriel.
Akala ko noon, ganoon lang talaga siya.
Nakakainis.
Palaging nandiyan.
Hindi ko naisip kung bakit.
Tumingin ako sa kanya.
“Gabriel.”
“Hmm?”
“May kondisyon ako.”
Bahagyang umangat ang kilay niya.
“Sabihin mo.”
“Hindi tayo magiging boyfriend-girlfriend agad.”
Saglit siyang natahimik.
“Okay.”
“Ligawan mo ako.”
Napakurap siya.
“Seriously?”
“Eleven years kang naghintay. Hindi ka naman siguro mamamatay kung maghihintay ka pa nang kaunti.”
Biglang lumitaw ang ngiting matagal kong hindi nakikita sa kanya.
Hindi iyong mapanuksong ngiti.
Hindi iyong competitive smile.
Kundi isang totoong ngiti.
“Gaano katagal?”
Nagkunwari akong nag-isip.
“Depende.”
“On what?”
“Sa performance.”
“Sofia.”
“Applicant ka. Ako ang hiring manager.”
Napatawa siya.
“Fine.”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Can I at least ask one thing?”
“Ano?”
“Delete mo na iyong fitness coach sa saved photos mo.”
“Seloso.”
“Yes.”
“Akala ko ba kahit mawalan ka ng katinuan—”
“Please forget everything I said before tonight.”
Napahalakhak ako.
At iyon ang simula.
Hindi naging dramatic ang panliligaw ni Gabriel.
Mas nakakainis pa nga siya.
Tuwing umaga, may kape sa desk ko.
Kapag tinatanong ko kung bakit alam niya ang order ko, sasabihin niya,
“Eleven years akong nag-observe. Huwag mong maliitin ang research.”
Minsan nagpadala siya ng flowers.
May card:
Application for the position of Future Boyfriend. Second attempt.
Binalik ko ang card na may sulat:
Under review.
Kinabukasan, may chocolate.
Any update?
Sinagot ko:
Do not contact HR repeatedly.
Pagkaraan ng dalawang buwan, inimbitahan niya ako sa lumang basketball court ng school namin.
Doon mismo kung saan nagsimula ang kalokohang larawan.
Walang ibang tao.
May dalawang paper cup ng milk tea sa bench.
“Akala ko may grand surprise,” sabi ko.
“Na-trauma ako sa surprises. Lagi mong nami-misinterpret.”
Umupo ako sa tabi niya.
Tahimik kami nang ilang sandali.
Pagkatapos, inilabas ko mula sa bag ang lumang love note.
Ipina-frame ko iyon.
Sa likod, nagdagdag ako ng isang linya sa ilalim ng isinulat niya labing-isang taon na ang nakalipas.
Binasa niya.
Buti na lang sinabi mo rin sa wakas.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Does this mean…”
“Approved na ang application.”
Nanlaki ang mata niya.
“Seriously?”
“May probation period.”
“Sofia.”
Natawa ako.
Pero bago pa siya makapagreklamo, ako na mismo ang humawak sa kamay niya.
Sa unang pagkakataon.
Mainit.
Mahigpit.
At nakakagulat na pamilyar.
Parang kamay na matagal ko nang dapat hinawakan.
Pagkaraan ng isang taon, sa anniversary dinner ulit ng mga magulang namin, may inilabas si Gabriel na maliit na kahon.
Agad akong napaatras.
“Hoy. Anong ginagawa mo?”
Nagtawanan ang buong mesa.
“Relax,” sabi niya.
Binuksan niya iyon.
Hindi singsing ang nasa loob.
Kundi ang lumang framed love note namin, ngayon ay may isa pang maliit na papel sa likod.
Binasa ko.
Eleven years ago, I was too scared to tell you I wanted to be your first choice.
Today, I only want to ask if I can be your last.
Pagtingala ko, saka niya inilabas ang totoong singsing mula sa bulsa.
“Cheater!” sigaw ko habang tumatawa at umiiyak.
“Strategic planning.”
“Kinunsinti n’yo ’to?”
Lumingon ako sa mga magulang namin.
Sabay-sabay silang umiwas ng tingin.
Napailing ako.
Gabriel lumuhod sa harap ko.
“Sofia.”
“This time, walang secret. Walang misunderstanding. Walang eleven-year delay.”
Ngumiti siya.
“Will you marry me?”
Hindi ko siya pinaghintay nang labing-isang taon.
Actually, pinaghintay ko siya nang eksaktong tatlong segundo.
Para lang makabawi.
“One.”
Napakunot ang noo niya.
“Two.”
“Sofia…”
“Three.”
Pagkatapos ay iniabot ko ang kamay ko.
“Yes.”
Palakpakan at tawanan ang buong silid.
At habang isinusuot niya ang singsing sa daliri ko, yumuko ako at bumulong,
“By the way…”
“Ano?”
“Mas maganda nga pala iyong abs mo kaysa sa nasa picture.”
Napatigil siya.
Namula hanggang tenga.
At sa wakas—
pagkatapos ng labing-isang taon na pang-aasar, maling akala, lihim, at walang katapusang kompetisyon—
ako naman ang nanalo.
