Tinanggap ko lang naman ang susi ng penthouse ng boss ko para alagaan ang kanyang mga orchid. Pero makalipas ang pitong araw, sabay-sabay na sumibol ang mga mamahaling halaman. Bumalik siya agad mula abroad—at pagkatapos, inilapag ng kanyang lola sa harap ko ang isang dokumentong may pirma ng sarili kong ina…

Tinanggap ko lang naman ang susi ng penthouse ng boss ko para alagaan ang kanyang mga orchid. Pero makalipas ang pitong araw, sabay-sabay na sumibol ang mga mamahaling halaman. Bumalik siya agad mula abroad—at pagkatapos, inilapag ng kanyang lola sa harap ko ang isang dokumentong may pirma ng sarili kong ina…

Tinanggap ko lang naman ang susi ng penthouse ng boss ko para alagaan ang kanyang mga orchid. Pero makalipas ang pitong araw, sabay-sabay na sumibol ang mga mamahaling halaman. Bumalik siya agad mula abroad—at pagkatapos, inilapag ng kanyang lola sa harap ko ang isang dokumentong may pirma ng sarili kong ina…

Bahagi 1

Tatlong araw bago lumipad papuntang ibang bansa para asikasuhin ang isang malaking business deal, biglang naglagay ang boss kong si Adrian Villareal ng isang kulay-pilak na susi sa ibabaw ng mesa ko.

“Pagkatapos ng trabaho, dumaan ka sa condo ko isang beses kada araw.”

Napasinghot ako sa kape at muntik nang mabilaukan.

“Para… saan po?”

Tinitigan niya ako nang seryoso, na para bang malapit nang malugi ang buong kumpanya.

“Alagaan mo ang mga orchid ko.”

Limang segundo akong natulala bago tuluyang naintindihan ang sinabi niya.

Ang pinakakilalang suplado at mailap na CEO sa kumpanya ay may sarili palang orchid garden sa balcony ng kanyang penthouse.

Paulit-ulit pa niya akong pinaalalahanan.

“Eksaktong dami lang ng tubig na nakasulat sa note ang ilagay mo. Huwag mong gagalawin ang posisyon ng mga paso. At huwag mong bubuksan ang kurtina sa west side pagkatapos ng alas-tres ng hapon.”

Sunod-sunod akong tumango.

Hanggang sa dumating ang ikapitong araw.

Nakatayo ako sa gitna ng balcony, hawak ang pandilig, habang nakatitig sa isang tanawing tuluyang nagpablangko sa isip ko.

Ang isang bihirang orchid na dati ay may iisang tangkay lang ay biglang napuno ng mumunting berdeng usbong.

Hindi isa.

Hindi dalawa.

Halos natatakpan na ang buong paso.

At mas nakakatakot, pati ang ilan sa mga kalapit na orchid ay nagsisimula ring magsibulan.

Sa sobrang kaba ko, agad kong tinawagan si Adrian.

May naririnig akong mga taong nagsasalita ng Ingles sa kabilang linya. Mukhang nasa meeting pa siya.

Mahina akong nagsalita.

“Sir… puwede po ba akong magtanong?”

“Magsalita ka.”

“Yung mga orchid niyo po… mahal ba talaga bawat isa?”

Biglang natahimik ang kabilang linya.

Pagkalipas ng tatlong segundo, bumaba ang tono ng boses niya.

“May napatay kang halaman?”

“Wala po.”

Narinig kong bahagya siyang huminga nang maluwag.

Mabilis akong nagpatuloy.

“Pero parang… nanganganak sila.”

“…”

“Marami po.”

“…”

“Siguro nasa ilang dosena yung usbong.”

Biglang may malakas na tunog ng upuang nahila sa kabilang linya.

Hindi makapaniwalang tanong niya,

“Anong ginawa mo?”

“Diniligan ko lang po.”

“Hindi mo pinalitan ang lupa?”

“Hindi po.”

“Hindi ka naglagay ng fertilizer?”

“Hindi rin.”

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos ay bigla siyang nagtanong,

“February 14 ang birthday mo?”

Napakurap ako.

“Opo.”

“Malapit sa hatinggabi ka ipinanganak?”

Biglang tumayo ang balahibo ko.

“Sir… chineck niyo po ba ang personal records ko?”

Narinig ko ang malalim niyang paghinga.

Pagkatapos, mahina siyang nagsalita na para bang sarili lang niya ang kausap niya.

“Hindi kaya… ikaw talaga…”

“Ako po ang ano?”

Biglang may tumawag sa pangalan niya sa kabilang linya.

Agad nagbago ang tono niya.

“Huwag mong gagalawin ang mga halaman. I-lock mo ang pinto. Hintayin mo akong bumalik.”

“Pero—”

Patay na ang tawag.

Nakatayo lang ako sa gitna ng balcony na punô ng mga bulaklak, habang paulit-ulit sa isip ko ang bitin niyang sinabi.

Hindi kaya… ikaw talaga…

Halos hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Kinabukasan, pagdating ko sa opisina, agad kong napansing kakaiba ang atmosphere sa buong floor.

Isang grupo ng mga lalaking naka-suit ang lumabas mula sa elevator.

At nasa gitna nila si Adrian.

Nakabalik na siya.

Dalawang araw na mas maaga kaysa sa schedule.

Naka-black shirt siya, bahagyang nakaluwag ang kurbata, at halatang kulang sa tulog dahil sa mahabang biyahe.

Awtomatiko akong napatingin sa kanya.

Napatingin din siya sa akin.

Isang segundo lang.

Pagkatapos ay malamig niyang inilihis ang tingin, na para bang hindi kami nagkaroon ng kakaibang pag-uusap kagabi.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong bumagsak sa dibdib ko.

Ang totoo, pareho kami ng pinasukan na unibersidad noon.

Tatlong taon siyang ahead sa akin at kilala na siya noon pa man dahil sa talino, itsura at sobrang malamig na personalidad.

Ako naman ay simpleng estudyante lang na nagtatrabaho part-time sa isang maliit na flower shop malapit sa campus.

Hindi kami kailanman nag-usap.

O iyon ang matagal kong pinaniwalaan.

Pagkatapos kong grumaduate, nagkataon namang sa kumpanya niya ako natanggap.

Sa unang taon ko roon, trabaho lang halos ang pinag-uusapan namin.

Hanggang isang araw, dumaan siya sa mesa ko at napansin ang maliit na orchid na nailigtas ko mula sa mga tuyong halaman na balak nang itapon ng maintenance staff.

Matagal niya iyong tinitigan.

“Marunong kang mag-alaga ng orchid?”

“Kaunti lang po.”

Simula noon, naging kakaiba ang relasyon namin ng pinakamalapit ngunit pinakamalayong tao sa kumpanya.

Kapag naninilaw ang dahon ng halaman niya, ako ang tinatawag.

Kapag nabubulok ang ugat, ako rin.

Kapag ayaw mamulaklak, ako na naman.

Pinagtatawanan pa ako ng mga katrabaho ko na hindi na raw ako marketing assistant.

“Private doctor ka na ng mga halaman ni Sir Adrian.”

Tinatawanan ko lang iyon noon.

Hanggang ngayon.

“Mia Santos.”

Nakatayo sa tabi ng mesa ko ang executive secretary.

“Pinapatawag ka ni Sir Adrian sa office niya.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Pumasok ako sa opisina.

Pagkasara pa lang ng pinto, agad siyang nagtanong.

“Nasaan ang susi ng condo ko?”

Mabilis ko iyong kinuha sa bag.

Tiningnan niya ang susi sa palad ko, pero hindi niya inabot.

“Itago mo.”

Napakunot ang noo ko.

“Pero nakabalik na po kayo.”

“Kakailanganin mo pa iyan.”

Biglang uminit ang mukha ko.

“Ibig niyo pong sabihin… gusto niyo pa rin akong mag-alaga ng mga halaman?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, binuksan niya ang isang drawer at inilabas ang isang lumang kahoy na kahon.

Kabaligtaran iyon ng lahat ng moderno at mamahaling gamit sa opisina.

Mukhang ilang dekada na ang kahon.

Itinulak niya iyon palapit sa akin.

“Alam mo ba kung bakit ko tinanong ang birthday mo?”

Umiling ako.

Binuksan niya ang kahon.

May lumang litrato sa loob.

Isang matandang babae ang nakatayo sa harap ng isang lumang ancestral house, hawak ang isang paso ng puting orchid.

Sa likod ng litrato ay may sulat-kamay na halos kupas na.

Iniabot niya iyon sa akin.

Binasa ko nang malakas.

“Ang babaeng ipinanganak sa gabi ng February 14… kapag napasibol niyang muli ang halamang ito…”

Natigil ako.

Nanlamig ang likod ko sa huling linya.

“…siya ang babaeng nakatakdang pakasalan ng panganay na lalaki ng pamilya.”

Napatawa ako sa sobrang gulat.

“Sir, anong panahon na ngayon? Hindi naman siguro kayo naniniwala sa ganito?”

Hindi siya ngumiti.

“Hindi rin ako naniwala.”

“Mabuti naman.”

“Hanggang sa makita ng lola ko ang litrato mo.”

Biglang natigil ang kamay ko.

“Kilala ako ng lola niyo?”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay kumuha pa siya ng isa pang bagay mula sa kahon.

Isa pang litrato.

Sa pagkakataong iyon, hindi na ako natawa.

Kuha iyon sa university festival anim na taon na ang nakalipas.

Sa gitna ng napakaraming estudyante, nakatayo ako sa tabi ng flower booth, nakapusod ang buhok at malawak ang ngiti.

Wala pang tatlong metro mula sa akin si Adrian.

Pero hindi iyon ang pinakanakakatakot.

Sa likod ng litrato ay may nakasulat na isang linya.

Ang petsa ay eksaktong kapareho ng araw ng festival.

“Nahanap na ang babae.”

Mabilis akong napatingin sa kanya.

“Ano ang ibig sabihin nito?”

Hindi pa siya nakakasagot nang biglang bumukas ang pinto ng opisina.

Pumasok ang isang matandang babae na eleganteng nakasuot, kasunod ang dalawang abogado.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

Malamig ang kanyang mga mata.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.

“Hanggang kailan mo balak itago ito?”

Napabangon ako.

“Itago ang ano?”

Naglapag siya ng isang makapal na folder sa mesa.

At sa unang pahina pa lang, para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig.

MARRIAGE AGREEMENT.

Nasa ibaba ang pangalan ko.

Mia Santos.

At may pirma roon na halos eksaktong-eksakto sa pirma ko.

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Hindi ko ito pinirmahan.”

Tinitigan ako ng matandang babae.

“Sigurado ka?”

Nanginginig ang kamay kong binaliktad ang susunod na pahina.

Nakita ko ang petsa.

Anim na taon na ang nakalipas.

Eksaktong araw ng university festival.

Pero mas nakakakilabot ang pinakahuling linya.

WITNESS: ELENA SANTOS.

Pangalan ng sarili kong ina.

Bigla akong humarap kay Adrian.

“Magpaliwanag ka.”

Mariing kumuyom ang panga niya.

Pero bago pa siya makapagsalita, malamig nang nagsalita ang matandang babae.

“May isang bagay kang dapat malaman.”

Itinuro niya ang dokumento.

“Kung tunay ang pirma rito…”

Huminto siya sandali.

“…anim na taon ka nang legal na asawa ng apo ko.”

Parang hindi ako makahinga.

At bago pa ako makapagsalita, biglang nag-vibrate ang cellphone sa bulsa ko.

May bagong mensahe mula kay Mama.

Isang linya lang.

“Mia, kung nahanap ka na ng pamilyang iyon, huwag kang maniwala kahit kanino—lalo na sa lalaking nakatayo sa harap mo ngayon.”

Bahagi 2

Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko.

Paulit-ulit kong binasa ang mensahe ni Mama.

Huwag kang maniwala kahit kanino—lalo na sa lalaking nakatayo sa harap mo ngayon.

Dahan-dahan akong tumingin kay Adrian.

“Alam mo ba kung bakit sinabi ito ng nanay ko?”

Hindi siya agad sumagot.

At iyon mismo ang sagot na pinakakinatakutan ko.

“Alam mo.”

“Mia—”

“Gaano katagal?”

Napaatras ako.

“Gaano katagal mong alam ang tungkol sa dokumentong ito?”

Mahigpit niyang hinawakan ang gilid ng mesa.

“Tatlong taon.”

Parang may malamig na kamay na sumakal sa lalamunan ko.

Tatlong taon.

Ibig sabihin, bago pa niya ako tanungin tungkol sa orchid sa mesa ko, alam na niyang may kakaibang koneksiyon ang pangalan ko sa pamilya niya.

“Yung trabaho ko rito…”

Napahinto ako.

“Hindi aksidente?”

“Mia, pakinggan mo muna ako.”

“Sumagot ka.”

Tumahimik siya.

Sapat na iyon.

Kinuha ko ang bag ko.

“Ginawa mo akong tanga.”

Hinawakan niya ang pulsuhan ko ngunit agad din niyang binitiwan nang makita ang tingin ko.

“Hindi kita pinapasok sa kumpanya.”

“Pero alam mong nandito ako.”

“Oo.”

“At sinundan mo ako?”

“Hindi.”

“Pinabantayan?”

Hindi siya sumagot.

Napatawa ako nang mapait.

Ang matandang babae—ang lola niyang si Doña Mercedes—biglang nagsalita.

“Hindi ka niya pinabantayan. Ako.”

Napalingon ako.

“Kayo?”

“Anim na taon na kitang hinahanap.”

Nanlamig ang sikmura ko.

Bago pa ako makapagtanong, bumukas muli ang pinto.

At sa pagkakataong iyon, si Mama ang pumasok.

Maputla ang mukha niya.

“Mia.”

“Mama?”

Lumapit ako agad.

“Anong ginawa mo anim na taon na ang nakaraan?”

Napapikit siya.

“May kasalanan ako sa iyo.”

“Pinirmahan mo ba ito?”

“Hindi.”

Napatingin ako sa dokumento.

“Pero pangalan mo ang witness!”

“Dahil ako ang dapat pumirma.”

Tahimik ang lahat.

Huminga nang malalim si Mama.

“Anim na taon na ang nakaraan, noong university festival, nagtatrabaho ka sa flower booth. Hindi mo alam na bigla kang nawalan ng malay sa likod ng building.”

Napakunot ang noo ko.

“Naalala ko iyon. Sabi mo dehydration lang.”

“Hindi.”

Nanginginig ang boses niya.

“May congenital heart condition ang tatay mo. Akala ng doktor noon, baka minana mo. Dinala kita sa isang private clinic para magpa-test.”

Napahawak ako sa dibdib ko.

“Anong kinalaman niyan sa kasal?”

Tumingin siya kay Doña Mercedes.

“Ang clinic na iyon ay pag-aari ng pamilya nila.”

Doon nagsalita si Adrian.

“May administrative error. Napunta ang pangalan mo sa isang legal trust document na para sana sa ibang tao.”

“Ano?”

“Hindi marriage certificate ang orihinal na dokumento,” sabi niya. “Family trust beneficiary form iyon.”

Parang huminto ang utak ko.

“Kung ganoon… bakit naging marriage agreement?”

Mahigpit na napapikit si Mama.

“Dahil may taong nagpalsipika nito.”

Biglang nagbago ang mukha ni Doña Mercedes.

“Adrian.”

Tumango siya.

Binuksan niya ang laptop at ipinakita sa akin ang scanned copy ng lumang dokumento.

“Dalawang buwan na akong nag-iimbestiga.”

Ipinakita niya ang unang pahina.

Sa orihinal, walang salitang Marriage Agreement.

Nakasaad:

Emergency Medical Trust Authorization.

At ang pirma sa ibaba?

Hindi akin.

Pirma ni Mama.

“May kumuha ng photocopy,” sabi ni Adrian, “pinalitan ang unang pahina at ginamit ang signature page para gumawa ng pekeng kasunduan.”

“Bakit?”

“Dahil sa inheritance clause ng pamilya namin.”

Si Doña Mercedes ang sumagot.

“Ang unang lalaking apo na magpakasal bago magtatlumpung taong gulang ang magkakaroon ng controlling shares sa family holding company.”

Biglang bumigat ang hangin.

Napatingin ako kay Adrian.

Ilang taon na siya?

Dalawampu’t siyam.

“May gustong palabasing matagal na kaming kasal,” mahina niyang sabi, “para mawalan ng karapatan ang ibang tagapagmana na kuwestiyunin ang shares.”

“Nino?”

Bago pa siya sumagot, bumukas ang pinto.

Nakatayo roon ang isang lalaking halos kamukha ni Adrian.

Ngunit nakangiti.

“At bakit parang ako agad ang pinaghihinalaan?”

Nag-iba ang mukha ni Adrian.

“Gabriel.”

Lumapit ang lalaki at inilapag ang cellphone niya sa mesa.

“May problema tayo, pinsan.”

May video sa screen.

Kuha mula sa lobby ng building.

Isang reporter ang nakatayo sa ibaba, kasama ang ilang camera crew.

Sa malaking television sa lobby ay nakaflash ang breaking news:

CEO ADRIAN VILLAREAL SECRETLY MARRIED FOR SIX YEARS?

Napalunok ako.

Ngumiti si Gabriel.

“Congratulations, Mia.”

Tumingin siya sa akin.

“Sa loob ng sampung minuto, malalaman na ng buong bansa na asawa ka ng isa sa pinakamayamang bachelor sa business world.”

At saka siya yumuko nang bahagya sa akin.

“Ang tanong lang…”

Lumingon siya kay Adrian.

“…sino sa inyong dalawa ang unang sisirain ng eskandalong ito?”

Bahagi 3

Hindi ko maalala kung paano ako nakalabas sa opisina.

Ang alam ko lang, mahigpit ang hawak ni Mama sa kamay ko habang inilalabas kami ng security sa private elevator.

Sa labas ng building, nagkumpulan na ang reporters.

“Mia! Totoo bang anim na taon na kayong kasal?”

“Sir Adrian! Secret wife niyo po ba ang employee ninyo?”

“May favoritism ba sa kumpanya?”

“Buntis po ba siya?”

Napapikit ako sa huling tanong.

Ano ba naman iyon?

Orchid lang ang dumami, pati pagbubuntis nadamay.

Dinala kami ni Adrian sa penthouse dahil iyon daw ang tanging lugar na hindi pa napapalibutan ng media.

Pagkapasok ko, unang bumungad sa akin ang mga orchid.

Mas marami nang usbong kaysa noong huling makita ko.

Pero ngayon, wala akong maramdamang saya.

“Mia.”

Hindi ako lumingon.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin agad?”

“Dahil hindi ko alam kung sino ang mapagkakatiwalaan ko.”

“Kasama ako roon?”

“Oo.”

Mas masakit ang katotohanan kaysa sa kasinungalingan.

Tumango ako.

“At bakit mo ako paulit-ulit na pinapapunta rito?”

Napatingin siya sa mga orchid.

Akala ko sasabihin niyang dahil sa lumang propesiya ng pamilya.

Pero umiling siya.

“Dahil gusto kitang makita.”

Napatigil ako.

“Ha?”

“Stupid reason.”

Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, parang nahihiya si Adrian.

“Yung orchid sa desk mo… dahilan lang iyon para makausap kita.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Naalala kita mula university.”

“Pero sabi mo—”

“Hindi tayo nag-usap. Pero nakita kita.”

Lumapit siya sa bintana.

“Noong festival, may matandang janitor na aksidenteng nakabasag ng ilang paso sa booth ninyo. Lahat ng tao sinisisi siya. Ikaw lang ang nagsabi na kasalanan mo dahil hindi mo inayos ang pagkakalagay.”

Unti-unting bumalik sa akin ang alaala.

“Matagal na iyon.”

“Hindi sa akin.”

Tumingin siya sa akin.

“Kinabukasan, bumalik ako sa booth para hanapin ka. Wala ka na. Akala ko hindi na kita makikita.”

“Hanggang pumasok ako sa kumpanya mo?”

“Oo.”

Bahagya akong natawa.

“Pero tatlong taon kang walang ginawa.”

“CEO ako. Hindi stalker.”

Sa kabila ng lahat, napatawa ako.

At iyon ang unang beses mula umaga na medyo nakahinga ako.

Pero sandali lang.

Tumunog ang telepono ni Adrian.

Ang abogado niya.

Naka-speaker ang tawag.

“Sir, confirmed. The marriage agreement is fraudulent. Pero may mas malaking problema.”

“Ano?”

“May authenticated copy sa corporate registry.”

Nanlaki ang mata ni Doña Mercedes.

“Impossible.”

“Someone filed it five years ago.”

“Kanino galing?”

Sandaling katahimikan.

“Gabriel Villareal.”

Nawala ang ngiti ni Adrian.

Doon ko tuluyang naintindihan.

Hindi ako hinahanap ng pamilya nila dahil sa orchid.

Ginagamit lang pala ang alamat para takpan ang mas malaking laro.

Isang labanan sa kumpanya.

At ako ang naging pinakaimportanteng piraso nang hindi ko alam.

Kinabukasan, nagkaroon ng emergency board meeting.

Dahil kumalat na ang balita, kailangan daw humarap si Adrian at patunayang hindi niya ginamit ang pekeng kasal para makuha ang controlling shares.

“Hindi ka sasama,” sabi niya.

“Nakasulat ang pangalan ko sa dokumento.”

“Mia—”

“Kung ako ang ginagamit nila, may karapatan akong magsalita.”

Hindi na siya nakipagtalo.

Pagpasok namin sa conference hall, naroon ang buong board.

Nasa dulo ng mesa si Gabriel.

Nakaupo nang komportable.

Ngumiti siya nang makita ako.

“Mrs. Villareal.”

“Ms. Santos.”

“Hindi ka sigurado.”

“Mas sigurado ako kaysa sa iyo.”

Nawala nang bahagya ang ngiti niya.

Nagsimula ang meeting.

Isa-isang inilatag ng legal team ni Adrian ang ebidensiya.

Original medical trust.

Digital timestamps.

Clinic records.

Forensic examination ng signatures.

Lahat ay nagpapatunay na peke ang marriage agreement.

Pero tumayo si Gabriel.

“Kahit peke ang unang dokumento, may problema pa rin.”

Naglabas siya ng isa pang folder.

“May notarized acknowledgment na personal na pinirmahan ni Mia Santos.”

Napatingin ako kay Mama.

Namutla siya.

Inilagay ang papel sa harap ko.

Nakita ko ang pirma.

Akin talaga.

At bigla kong naalala.

Noong festival.

Pagkatapos kong mahimatay.

May inilagay si Mama sa harap ko sa clinic.

“Sige, anak. Pirmahan mo lang para ma-admit ka.”

Hindi ko binasa.

Sumunod lang ako.

Napahawak ako sa noo.

“Totoo ang pirma.”

Nagkaroon ng bulungan sa buong silid.

Ngumiti si Gabriel.

“Then legally—”

“Hindi.”

Boses iyon ni Mama.

Tumayo siya.

“Hindi marriage acknowledgment ang pinirmahan niya.”

Lumabas siya ng isang maliit na brown envelope mula sa bag.

“Nagtabi ako ng kopya.”

Nanigas si Gabriel.

Inilabas ni Mama ang papel.

Parehong pirma.

Parehong petsa.

Pero ibang heading.

CONSENT FOR CARDIAC OBSERVATION.

Parang may bomba na sumabog sa conference room.

“May nagpalit ulit ng unang pahina,” sabi ng abogado.

Mabilis na pinatawag ang corporate security.

Tumayo si Gabriel.

“Huwag kayong tanga. Wala kayong patunay na ako ang gumawa!”

Ngunit si Doña Mercedes ay dahan-dahang tumayo.

“Meron.”

Naglagay siya ng maliit na recorder sa mesa.

Nag-play ang boses ni Gabriel.

Malinaw.

“Kapag lumabas na legal na kasal si Adrian bago mag-thirty, walang ibang makakahabol sa shares. Kapag napawalang-bisa naman ang kasal dahil sa fraud, siya rin ang sisihin ng board. Either way, babagsak siya.”

Namutla si Gabriel.

“Lola…”

“Matagal kitang binigyan ng pagkakataong tumigil.”

Lumapit ang security.

Sa unang pagkakataon, tuluyang nawala ang kumpiyansa sa mukha niya.

Habang inilalabas siya, tumingin siya sa akin.

“Akala mo tapos na?”

Ngumiti ako.

“Oo.”

At sa totoo lang, sa pagkakataong iyon, naniwala akong tapos na talaga.

Makalipas ang dalawang linggo, opisyal na idineklara ng korte na walang legal na bisa ang lahat ng pekeng dokumento.

Na-clear ang pangalan ko.

Na-clear din si Adrian sa board investigation.

Si Gabriel naman ay naharap sa mga kasong may kaugnayan sa falsification, fraud at illegal manipulation ng corporate records.

Akala ko pagkatapos noon, babalik na sa dati ang buhay ko.

Nagkamali ako.

Isang Lunes ng umaga, nag-submit ako ng resignation letter.

Hindi dahil galit ako kay Adrian.

Kabaligtaran.

Masyado na akong hindi komportable sa paraan ng pagtingin ko sa kanya.

Pumasok ako sa office niya.

“Sir, ito po.”

Tiningnan niya ang papel.

Hindi niya binuksan.

“Hindi ko tatanggapin.”

“Hindi puwedeng ganoon.”

“Puwede. Ako ang boss.”

“Abuse of authority iyon.”

“Fine.”

Pinirmahan niya.

“Accepted.”

Napakurap ako.

Ang bilis naman.

Pero pagkatapos ay may inilabas siyang isa pang papel.

“Then apply for another position.”

Napakunot ang noo ko.

“Anong position?”

Itinulak niya iyon sa akin.

Hindi employment contract.

Application form iyon para sa small business incubation program ng kumpanya.

“Gusto mong magtayo ng sariling flower studio, di ba?”

Napatitig ako sa kanya.

Wala akong natatandaang sinabi ko iyon sa kanya.

“Paano mo nalaman?”

“Your university business proposal. Nasa alumni archive.”

“Binasa mo?”

“Lahat ng forty-two pages.”

“Adrian, creepy na talaga.”

Sa unang pagkakataon, natawa siya nang malakas.

At doon ko na-realize na mas maganda pala siyang tumawa kaysa sa pagiging suplado niya.

Tinanggap ko ang program.

Pero nilinaw ko:

“Walang special treatment.”

“Wala.”

“Walang libreng capital.”

“Loan.”

“Market rate.”

“Deal.”

“Pero may isa akong kondisyon,” sabi niya.

“Ano?”

“Tulungan mo pa rin akong alagaan ang orchids.”

Napailing ako.

“Bayad?”

“Dinner.”

“Hindi bayad ang dinner.”

“Every Friday.”

Napatingin ako sa kanya.

Mukhang seryoso.

“Sir… nililigawan niyo ba ako?”

“Hindi na kita empleyado.”

“So?”

“Adrian.”

Napangiti ako.

“Okay, Adrian. Nililigawan mo ba ako?”

Tumango siya.

“Yes.”

Walang prophecy.

Walang marriage contract.

Walang pamimilit ng pamilya.

Simple lang.

At sa unang pagkakataon, iyon ang gusto ko.

Makalipas ang isang taon, nagbukas ang maliit kong flower studio.

Hindi ito marangya.

Pero akin.

Sa opening day, dumating si Mama na may dalang pagkain, si Doña Mercedes na may dalang sobrang laking bouquet, at si Adrian na walang dala.

Tinaasan ko siya ng kilay.

“Lahat may regalo. Ikaw wala?”

“Meron.”

Kinuha niya ang kamay ko.

Isang maliit na susi ang inilagay niya sa palad ko.

Parehong kulay-pilak ng susi ng penthouse noon.

Napabuntong-hininga ako.

“Hindi mo na naman ipapaalaga sa akin ang halaman mo, ‘di ba?”

“Hindi.”

“Then ano ito?”

“Key sa greenhouse.”

Napatingin ako sa kanya.

“Anong greenhouse?”

“Sa likod ng bahay na binili ko.”

“Adrian!”

“Hindi para sa atin.”

Agad niyang dagdag.

“Hindi pa.”

Namula ako.

Tumawa siya.

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang maliit na paso.

Nandoon ang unang orchid na sabay naming inalagaan.

Punô na iyon ng puting bulaklak.

Walang kahon.

Walang lumang kontrata.

Walang abogado.

Walang pamilya sa likod niya.

Lumuhod siya sa harap ko.

At sa pagkakataong iyon, halos maiyak ako sa tawa.

“Talaga? Sa opening ng shop ko?”

“Sabi mo gusto mong sariling desisyon mo ang lahat.”

“Oo.”

“So ikaw ang magdesisyon ngayon.”

Naglabas siya ng singsing.

“Mia Santos, gusto kitang pakasalan. Hindi dahil sa sinabi ng lola ko. Hindi dahil sa orchid. Hindi dahil sa anumang dokumento.”

Huminga siya nang malalim.

“Gusto kitang pakasalan dahil sa loob ng maraming taon, ikaw lang ang taong kayang buhayin ang mga bagay na akala ko patay na.”

Natahimik ako.

Tinuro ko ang orchid.

“Kasama ba ako sa halaman?”

“Hindi.”

“Good answer.”

Tumawa ang lahat.

At saka ako tumango.

“Yes.”

Makalipas ang anim na buwan, ikinasal kami sa isang maliit na garden ceremony.

Walang engrandeng ballroom.

Walang media.

Walang corporate board.

Pamilya at malalapit na kaibigan lang.

Bago ako maglakad papunta sa altar, hinawakan ni Mama ang kamay ko.

“Sorry, anak.”

Niyakap ko siya.

“Matagal nang tapos iyon.”

Sa dulo ng aisle, naghihintay si Adrian.

Hindi bilang CEO.

Hindi bilang tagapagmana ng isang malaking pamilya.

Kundi bilang lalaking pinili kong pakasalan.

Pagkatapos ng ceremony, lumapit si Doña Mercedes sa amin at tinuro ang puting orchid na nasa gitna ng reception.

“Alam niyo bang ayon sa lumang kuwento ng pamilya—”

Sabay kaming nagsalita ni Adrian.

“Lola, tama na.”

Nagtawanan ang lahat.

Kinagabihan, bumalik kami sa penthouse.

Pumunta ako agad sa balcony.

Ang dating isang paso lamang ay naging maliit nang hardin.

Punô ng orchid.

Punô ng bagong usbong.

Tahimik akong niyakap ni Adrian mula sa likod.

“May iniisip ka?”

Tumingin ako sa mga bulaklak.

Anim na taon kaming pinaglaruan ng isang kasinungalingan tungkol sa kasal.

Pero sa huli, nang dumating ang totoong araw na pipirma ako ng marriage certificate, walang pumilit sa akin.

Walang ibang pumirma para sa akin.

Walang lihim.

Ako mismo ang humawak ng bolpen.

Ako mismo ang nagsulat ng pangalan ko.

At ako mismo ang pumili sa lalaking katabi ko.

Ngumiti ako.

“Wala.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Iniisip ko lang… buti na lang hindi ko napatay ang mga orchid mo.”

Napatawa siya.

“Hindi iyon ang kinatakutan ko.”

“Ano?”

Tumingin siya sa akin.

“Na baka matapos mong buhayin lahat ng halaman ko…”

Mas hinigpitan niya ang yakap.

“…umalis ka naman bago mo mabuhay yung puso ko.”

Napailing ako habang nakangiti.

“Ang cheesy mo pala kapag hindi ka CEO.”

“Late discovery.”

Sa ibaba namin, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod.

Sa harap namin, dahan-dahang bumubuka ang unang puting orchid ng gabi.

At sa unang pagkakataon, wala na akong iniisip na lumang kasunduan, pekeng pirma o propesiyang nakasulat sa likod ng litrato.

Dahil ang pinakamahalagang kasunduan sa buhay ko ay hindi iyong ginawa ng ibang tao para sa akin.

Ito iyong pinili kong gawin nang buong puso.

At sa pagkakataong ito, totoong-totoo na ang pirma ko.