Sa unang araw ko sa trabaho, nanlamig ako nang mapagtantong ang malamig na investor sa harap ko pala ang lalaking apat na buwan ko nang kausap gabi-gabi—pero nang buksan niya ang huling mensaheng ipinadala ko kagabi, biglang natahimik ang buong conference room.
Sa unang araw ko sa trabaho, nanlamig ako nang mapagtantong ang malamig na investor sa harap ko pala ang lalaking apat na buwan ko nang kausap gabi-gabi—pero nang buksan niya ang huling mensaheng ipinadala ko kagabi, biglang natahimik ang buong conference room.
Bahagi 1
Sa unang umaga ko sa trabaho, gusto ko nang tumalikod at tumakbo pauwi nang makita ko ang karatula sa labas ng conference room:
“MEETING WITH STRATEGIC INVESTOR – 9:00 A.M.”
Dahil halos alas-dos lang ng madaling-araw kagabi, nagpadala pa ako ng mensahe sa lalaking nakilala ko online.
“Kapag nakaligtas ako sa first day ko bukas, kailangan tawagan mo ako sa gabi hanggang makatulog ako.”
Isang pangungusap lang ang sagot niya.
“Sige. Pero huwag kang iiyak kapag may nakilala kang nakakainis.”
Nagpadala pa ako ng emoji na nakadila.
“Sa mundong ito, ikaw lang naman ang kayang mang-inis sa akin nang sobra.”
Makalipas ang tatlumpung minuto, nakatayo ako sa loob ng malamig na conference room, nakatitig sa lalaking nakaupo sa pinakagitnang bahagi ng mahabang mesa.
At sa sandaling iyon, gusto ko na lang maghukay ng butas at ilibing ang sarili ko roon.
Ang nanay ko ang pumilit sa akin na magtrabaho.
Masyado na raw akong matagal na nakatengga sa bahay matapos malugi ang maliit kong online shop.
Gabi-gabi akong nakahawak sa cellphone hanggang madaling-araw, tapos halos tanghali na kung bumangon.
“Hindi ka puwedeng mabuhay habang-buhay sa iced coffee at pakikipag-chat.”
Sumagot ako.
“Kumikita pa rin naman ako.”
“Mas mabuti. Magtrabaho ka para makita mo kung paano kumita ang ibang tao.”
Sa huli, kinausap ni Mama ang dati niyang kaibigan at ipinapasok ako sa communications department ng isang malaking kumpanya sa lungsod.
Akala ko simple lang ang gagawin ko.
Magsusulat ng content.
Kukuha ng ilang litrato.
Mag-e-edit ng videos.
Walang nagsabi sa akin na sa mismong unang araw ko, hahatakin ako ng department head papunta sa pinakamahalagang meeting ng buwan.
“Napakahirap kausap ng investor na ito.”
Inaayos ni Ma’am Trisha ang kuwelyo ng blouse niya habang pabulong na nagsasalita.
“Huwag kang basta magsasalita. Huwag masyadong ngumiti. At higit sa lahat, huwag mong ilabas ang cellphone mo.”
Tumango ako nang mabilis.
Bumukas ang pinto.
Tatlong lalaki ang pumasok.
Pero ang huling lalaki ang nagpahinto sa paghinga ko.
Matangkad siya.
Naka-puting polo, dark navy na suit, at simpleng relo sa pulso.
Hindi siya iyong tipo ng lalaking kailangang magsuot ng mamahaling bagay para mapansin.
Siya iyong tipo na sa sandaling pumasok sa isang silid, kusa na lang tumatahimik ang lahat.
Hinila niya ang upuan at umupo.
“Ako si Rafael.”
Apat na salita lang iyon.
Pero biglang nanlamig ang mga daliri ko.
Ang boses na iyon…
Halos gabi-gabi ko iyong naririnig sa loob ng apat na buwan.
Sa mahahabang tawag na nagsisimula habang maingay pa ang mga sasakyan sa labas at nagtatapos kapag halos tahimik na ang buong lungsod.
Rafael din ang pangalan ng lalaking kausap ko online.
Pero napakaraming Rafael sa Pilipinas.
Hindi maaaring ganoon kalala ang pagkakataon.
Yumuko ako at pilit na kinumbinsi ang sarili.
Hindi ko naman kailanman nakita nang malinaw ang mukha ng lalaking kausap ko.
Nagkakilala kami sa isang online book community.
Nagsimula sa pagtatalo tungkol sa isang nobela.
Pagkatapos, nag-private message.
Hanggang sa naging routine na naming mag-usap tuwing gabi.
Sinabi niyang nagtatrabaho siya sa finance.
Sinabi ko namang wala akong trabaho.
Madalas niya akong asarin.
“Gusto mo, i-hire na lang kita?”
Palagi kong sagot:
“Huwag. Kapag naging empleyado mo ako, tatlong araw lang, sisibakin mo na ako.”
Minsan, sumagot siya:
“Sa tingin ko, hindi ka magkakaroon ng pagkakataong tumakas.”
Tinawanan ko lang iyon noon.
Pero nang maalala ko ngayon, biglang nanindig ang balahibo ko.
Nagsimula ang meeting.
Pinilit kong huwag tumingin kay Rafael.
Hanggang sa binaligtad niya ang huling pahina ng proposal at nagtanong.
“Sino ang gumawa ng linyang ito?”
Biglang tumahimik ang buong conference room.
Lumingon sa akin si Ma’am Trisha.
Nanigas ako.
Ako ang nag-edit ng tagline na iyon kaninang umaga.
Dahan-dahan kong itinaas ang kamay.
“Ako po… ibig kong sabihin, ako iyon.”
Tumingala si Rafael.
At sa unang pagkakataon, nagtama ang mga mata namin.
Parang lumaktaw ang tibok ng puso ko.
Hindi ko pa nakita nang malinaw ang mga matang iyon noon.
Pero iyong paraan ng bahagyang pagkiling niya ng ulo kapag nakikinig sa isang tao…
Kilala ko iyon.
Tuwing nagvi-video call kami ngunit ayaw niyang buksan nang maayos ang camera, nakikita ko ang anino niya sa salamin sa likuran.
Ganoon na ganoon ang ginagawa niya.
Ilang segundo niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay nagtanong siya.
“Anong pangalan mo?”
“Mika.”
Biglang huminto ang bolpen sa kamay niya.
Isang segundo lang.
Pero nakita ko.
Dalawang beses niyang marahang tinapik ang dulo ng bolpen sa mesa.
Tok.
Tok.
Muntik kong mabitawan ang hawak kong folder.
Ganoon na ganoon ang ugali ng lalaking kausap ko online.
Tuwing may sinasabi akong hindi niya agad masagot, palagi kong naririnig sa kabilang linya ang dalawang marahang pagtapik.
Hindi.
Hindi puwede.
Tahimik akong nagdasal.
Lord, huwag lang sana siyang iyon.
Kapag hindi siya iyon, pangako, hindi na ako o-order ng pagkain sa madaling-araw buong linggong ito.
Nagpatuloy si Rafael sa meeting na para bang walang nangyari.
Pero ako, wala na akong naiintindihan.
Pagkalipas ng sampung minuto, natapon ko ang tubig ko.
Pagkalipas ng dalawampung minuto, maling presentation slide ang binuksan ko.
Sa pangatlong pagkakamali ko, tiningnan na ako ni Ma’am Trisha na parang gusto niya akong ihulog mula sa bintana.
Sa wakas, natapos din ang meeting.
Nagsitayuan ang lahat.
Yakap-yakap ko ang laptop ko at handa na sanang tumakas.
“Ms. Mika.”
Narinig ko ang boses mula sa likuran.
Agad nanigas ang mga paa ko.
“Manatili ka muna.”
Binigyan ako ni Ma’am Trisha ng tinging puno ng awa bago siya lumabas.
Sumara ang pinto.
Kami na lang ni Rafael ang naiwan sa conference room.
Huminga ako nang malalim at pilit na pinanatiling kalmado ang mukha ko.
“May kailangan po ba kayo?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, hinubad niya ang relo sa pulso at inilapag iyon sa mesa.
Napatingin ako.
May mahabang gasgas sa likod ng relo.
Bigla akong napahinto sa paghinga.
Tatlong linggo na ang nakalipas, sa isang video call namin, hindi sinasadyang lumitaw sa camera ang kamay ng lalaking kausap ko.
Napansin ko ang relo niya.
Tinanong ko kung bakit may gasgas.
Sagot niya:
“May ibang taong nakahulog para sa akin.”
Tinawanan ko siya.
“Ex-girlfriend?”
Sumagot siya:
“Wala akong girlfriend.”
Napaatras ako nang isang hakbang.
Diretsong tumingin sa akin si Rafael.
“May problema ba?”
“W-wala po.”
“Sigurado?”
“Opo.”
Sumandal siya sa mesa.
Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya.
“Mabuti.”
Tumalikod ako para umalis.
Pero tinawag niya ulit ako.
“Mika.”
“Po?”
“Mahimbing ba ang tulog mo kagabi?”
Nanigas ako.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos mula batok ko pababa sa likod.
“Hindi ko po naiintindihan.”
“Hindi mo naiintindihan?”
Kinuha niya ang cellphone niya.
Agad akong nagsalita.
“Baka napagkamalan n’yo lang ako. Ngayon lang tayo nagkita.”
Napatawa si Rafael.
“Oo. Ngayon lang.”
Binuksan niya ang screen.
“Kung ganoon, sino iyong babaeng nag-message sa akin eksaktong 1:47 kaninang madaling-araw at nagsabing…”
Mabilis akong lumapit.
“Huwag mong basahin!”
Itinaas niya ang cellphone.
Napahinto ako.
Nagsimulang uminit ang buong mukha ko.
Tinitigan ako ni Rafael na para bang ilang buwan na niyang hinihintay ang sandaling ito.
“Hindi ba sabi mo napagkamalan lang kita?”
“Ako…”
“Baka kapangalan lang.”
“Oo!”
Agad kong hinawakan ang palusot na iyon na parang huling salbabida.
“Maraming Mika sa Pilipinas. Siguradong ibang tao iyon.”
“May punto ka.”
Tumango siya.
Akala ko makakahinga na ako.
Pero biglang may tumunog mula sa cellphone niya.
Isang voice message.
At pagkatapos…
Sarili kong boses ang umalingawngaw sa conference room.
“Rafael, kapag binully ako ng boss ko bukas, kailangan kakampi ka sa akin…”
Namutla ako.
Pinatay niya ang recording.
Nauutal akong nagsalita.
“Magkapareho lang siguro ng boses…”
Tinitigan niya ako.
“Itatanggi mo pa rin?”
“Hindi ko alam kung ano ang sinasabi mo.”
“Sige.”
Ilang beses niyang hinaplos ang screen bago inilapag ang cellphone sa harap ko.
Napatingin ako.
At pakiramdam ko, biglang nagyelo ang lahat ng dugo sa katawan ko.
Iyon mismo ang messaging account na apat na buwan ko nang ginagamit.
Ang profile picture kong pusang mukhang tanga.
Libo-libong mensahe.
Daan-daang tawag.
Mga bagay na akala ko kaming dalawa lang ang makakabasa.
Pero hindi iyon ang pinakanakakahiya.
Ang talagang gusto kong ikamatay ay ang pangalan na naka-save sa taas ng chat namin.
“Future Wife na Mahilig Sumagot.”
Hindi pa ako nakakabawi nang biglang bumukas ang pinto ng conference room.
Pumasok si Ma’am Trisha kasama ang branch director.
Hindi man lang pinatay ni Rafael ang screen.
Napatingin ang branch director sa cellphone.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
At biglang tumawa.
“Oh? Magkakilala na pala kayong dalawa?”
Bubuka pa lang sana ang bibig ko para itanggi iyon nang kalmadong hinila ni Rafael ang upuan.
Hindi man lang inalis ang tingin niya sa akin.
“Matagal na.”
Huminto siya sandali.
“Kunwari lang niya akong hindi kilala ngayong umaga.”
Biglang natahimik ang buong conference room.
Nanlaki ang mga mata ni Ma’am Trisha habang nakatingin sa akin.
Hindi ako makagalaw.
Pero hindi pa pala tapos si Rafael.
May binuksan siyang isa pang mensahe.
At eksaktong sandaling iyon, nakita ko ang huling chat na ipinadala ko sa kanya kagabi.
“Kapag pogi ang bago kong boss, iiwan kita at siya na lang ang hahabulin ko.”
Dahan-dahang tumingala si Rafael.
Nawala ang ngiti sa mga labi niya.
“Mika.”
Iniikot niya ang screen patungo sa akin.
“Gusto mo bang ipaliwanag ang mensaheng ito…”
Huminto siya.
“…sa harap mismo ng bago mong boss?”
Bahagi 2
Parang tumigil ang oras.
Nakatitig ako sa cellphone ni Rafael, sa sarili kong mensahe, habang gusto kong lamunin ako ng sahig ng conference room.
“Kapag pogi ang bago kong boss, iiwan kita at siya na lang ang hahabulin ko.”
Sa lahat ng puwedeng mabasa nina Ma’am Trisha at ng branch director, bakit iyon pa?
Napakagat ako sa labi.
“Joke lang iyon.”
“Talaga?”
Nakataas ang isang kilay ni Rafael.
“Oo. Joke. Hindi naman kita iiwan.”
Natahimik ang lahat.
Doon ko lang napagtanto kung ano ang sinabi ko.
Nanlaki ang mga mata ni Ma’am Trisha.
Napalingon ako sa kanya.
“H-hindi iyon ang ibig kong sabihin!”
Mahinang tumawa ang branch director.
“Aalis na lang muna kami.”
“Sir!”
Pero huli na.
Hinila niya si Ma’am Trisha palabas at isinara ang pinto.
Kami na naman ni Rafael ang naiwan.
Tiningnan ko siya nang masama.
“Masaya ka?”
“Medyo.”
“Pinahiya mo ako.”
“Nagpakilala lang ako.”
“Sa ganitong paraan?”
“May mas magandang paraan ba? Kanina pa kita tinitingnan, pero halos itago mo ang mukha mo sa laptop.”
Napahinga ako nang malalim.
“Alam mo na ba bago ka pumunta rito?”
Biglang nawala ang pang-aasar sa mukha niya.
“Oo.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano?”
“Alam kong dito ka magsisimula.”
“Paano?”
“Sinabi mong may bago kang trabaho. Binanggit mo rin kung anong industriya at kung saang bahagi ng lungsod.”
“Hindi sapat iyon para malaman mo ang kumpanya.”
“Hindi.”
Saglit siyang tumahimik.
“Pero nang ipadala sa akin kahapon ang listahan ng team na haharap sa amin, nakita ko ang pangalan mo.”
Parang may maliit na bagay na bumagsak sa dibdib ko.
“Ibig sabihin… alam mong magkikita tayo?”
“Oo.”
“At hindi mo sinabi?”
“Hinihintay kong makita kung makikilala mo ako.”
“Rafael!”
“Four months, Mika.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Akala ko sapat na ang boses ko.”
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis.
“Bakit hindi mo sinabi kung sino ka talaga?”
Bumaba ang tingin niya.
“Pareho tayong nagtago.”
Napatahimik ako.
Tama siya.
Hindi ko rin sinabi ang buong pangalan ko, ang pangalan ng kumpanya, o kahit ang tunay kong sitwasyon sa buhay.
Dahil noong una, pareho naming inakalang simpleng online friendship lang iyon.
Hanggang sa nasanay akong siya ang una kong hinahanap kapag masaya ako.
At siya rin ang gusto kong tawagan kapag masama ang araw ko.
“Bakit hindi mo ipinakita ang mukha mo?” tanong ko.
“Dahil kapag nalaman mong investor ako, baka iba na ang trato mo sa akin.”
“Akala mo pera lang habol ko?”
“Hindi.”
Mabilis ang sagot niya.
“Ang kinatatakutan ko, baka lumayo ka.”
Hindi ko inaasahan iyon.
Bago ako makasagot, bumukas muli ang pinto.
Pumasok si Ma’am Trisha, pero iba na ang expression niya.
“Mika, kailangan ka sa labas.”
May kaba sa boses niya.
Paglabas ko, naroon ang isa pang senior manager.
Nakahawak siya sa printed copy ng proposal.
“May problema sa campaign file.”
“Anong problema?”
“May confidential figures na lumabas sa deck na ipinakita natin kanina.”
Nanlamig ako.
“Ano?”
“At ikaw ang huling nag-edit ng file.”
Parang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Sinubukan kong magsalita.
“Pero wala akong inilagay na confidential figures.”
Inilapag ng manager ang dokumento sa mesa.
“Nasa activity log ang account mo.”
Nanikip ang dibdib ko.
Unang araw ko pa lang.
At ngayon, hindi na tungkol sa nakakahiya kong chat ang problema.
Kung totoo ang sinasabi nila, maaari akong mawalan ng trabaho bago pa matapos ang araw.
Mas masahol pa, baka isipin ng lahat na ginamit ko ang relasyon ko kay Rafael para kumuha ng impormasyon.
Tumingin ako sa kanya.
Pero bago ako makapagsalita, kinuha niya ang printed file mula sa kamay ng manager.
Tahimik niyang tiningnan ang pahina.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Walang gagalaw sa account ni Mika.”
Nagkatinginan ang lahat.
“Hangga’t hindi natin alam kung sino talaga ang nag-edit nito.”
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya online, nakita kong tuluyang nawala ang lambing sa mga mata ni Rafael.
Bahagi 3
Dinala kami sa maliit na meeting room sa kabilang dulo ng opisina.
Hindi na ako nahihiya.
Takot na ako.
Nakaupo ako sa gilid ng mesa habang inuulit-ulit sa isip ko ang ginawa ko mula nang dumating ako.
Binuksan ko ang campaign deck.
Pinalitan ko ang tagline.
Inayos ko ang dalawang litrato.
Nag-export ako ng bagong version.
Iyon lang.
Wala akong nakita ni isang financial figure.
“Sigurado ka?” tanong ni Ma’am Trisha.
“Opo.”
“Hindi mo ba binuksan ang appendix?”
“Hindi.”
Tumango siya, pero halatang nag-aalala.
Ang senior manager naman ay nakatayo sa harap ng malaking screen.
“Base sa system, 8:41 A.M. na-access ang confidential folder gamit ang login ni Mika. 8:46 A.M., may dalawang slides na idinagdag sa presentation.”
Tumingin ako sa orasan sa dingding.
8:41.
Bigla akong napatuwid.
“Sandali.”
Lumingon silang lahat.
“8:41?”
“Oo.”
“Wala ako sa desk ko noon.”
“Nasaan ka?”
“Sa pantry.”
Nagsalubong ang kilay ng manager.
“May patunay ka?”
Napatingin ako kay Ma’am Trisha.
Bigla niyang naalala.
“Kasama ko siya.”
Napabuntong-hininga ako.
Pero hindi pa rin sapat iyon.
Maaaring iniwan kong naka-login ang computer.
At iyon nga ang ginawa ko.
Sa sobrang pagmamadali kaninang umaga, hindi ko na-lock ang screen.
Napapikit ako.
Kasalanan ko pa rin.
“I’m sorry,” sabi ko. “Hindi ko na-lock ang computer.”
“Negligence iyon,” malamig na sagot ng manager.
Tumango ako.
“Tinatanggap ko.”
Sa tabi ko, tahimik lang si Rafael.
Kanina pa niya tinitingnan ang activity report.
Pagkatapos ay bigla niyang tinanong:
“May CCTV ba sa working area?”
“Opo.”
“Pull the footage.”
Napalingon sa kanya ang manager.
“Sir, internal matter po ito.”
“At ang figures na lumabas ay galing sa kumpanya namin. Kaya concern ko rin ito.”
Walang nakasagot.
Makalipas ang halos dalawampung minuto, ipinakita sa screen ang CCTV footage.
8:38.
Makikita akong tumayo sa desk at sumunod kay Ma’am Trisha papunta sa pantry.
8:40.
Walang tao sa station ko.
8:41.
May isang lalaki na dumaan.
Hindi kita nang malinaw ang mukha dahil nakatalikod siya sa camera.
Huminto siya sa desk ko.
Umupo.
Ginalaw ang mouse.
Naramdaman kong nanlamig ang mga kamay ko.
“Zoom,” sabi ni Rafael.
Lumapit ang imahe.
Suot ng lalaki ang company ID.
At nang tumayo siya…
Biglang napasinghap si Ma’am Trisha.
“Sir Carlo?”
Nasa labas lamang pala ng silid ang assistant manager ng department.
Ipinatawag siya.
Pagpasok niya, halatang hindi niya alam na nakuha na namin ang CCTV.
“Ano pong problema?”
Hindi sumagot ang senior manager.
Pinatugtog niya lang ang recording.
Unti-unting namutla ang mukha ni Carlo.
“Hindi po iyan ang iniisip ninyo.”
“Then explain,” sabi ni Rafael.
Nagsimulang magpalusot si Carlo.
May hinahanap daw siyang file.
Akala raw niya computer iyon ng temporary staff.
Hindi raw niya alam kung paano napunta ang confidential slides sa presentation.
Pero nang buksan ng IT team ang access history ng account niya, natapos ang lahat.
Na-download niya ang parehong files noong nakaraang araw.
At may email siyang ipinadala sa isang personal account ilang minuto bago ako dumating sa opisina.
Natahimik ang buong silid.
Hindi ko alam kung galit ba ako o nanginginig lang sa relief.
Lumingon si Carlo sa akin.
“Mika, hindi ko sinasadyang madamay ka.”
Hindi ako agad nakasagot.
Pagkatapos ay tumingin ako sa kanya.
“Pero account ko ang ginamit mo.”
Napayuko siya.
“Sorry.”
Isang simpleng “sorry.”
Halos mawalan ako ng trabaho dahil doon.
Maaaring masira ang pangalan ko sa unang araw pa lang.
At kung wala ang CCTV, baka habang buhay kong ipinaliwanag ang sarili ko.
Ang senior manager ang nagpatigil sa usapan.
“HR will handle this.”
Inihatid palabas si Carlo.
Nang tuluyan nang maisara ang pinto, parang doon lang ako nakahinga.
Umupo ako.
Nanginginig pa rin ang mga kamay ko.
Tahimik na inilapag ni Rafael ang isang bote ng tubig sa harap ko.
“Tama na ang drama sa first day.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kasalanan mo rin.”
“Ako?”
“Kung hindi kita nakita kanina, hindi ako malilito. Kung hindi ako nalito, hindi ako magmamadali. Kung hindi ako nagmadali, nai-lock ko sana ang computer ko.”
Tumango siya na parang seryosong pinag-iisipan iyon.
“Logical.”
“Talaga?”
“Hindi.”
Napatawa ako kahit ayaw ko.
At sa wakas, bumalik ang normal kong paghinga.
Pero nang matapos ang lahat, may isa pang problema.
Paano ako babalik sa trabaho pagkatapos malaman ng boss ko, ng department head, at halos lahat ng nasa meeting na may kung ano sa pagitan namin ni Rafael?
Parang nabasa niya ang iniisip ko.
“Hindi kita hahayaang tratuhin nang espesyal.”
Tiningnan ko siya.
“Ano?”
“Dito sa opisina.”
Umayos siya ng upo.
“Ayaw kong isipin mong kailangan mo ako para manatili rito.”
Hindi ko inaasahan ang sinabi niya.
“Kung gusto mong magtrabaho rito, manatili ka dahil kaya mo. Kung gusto mong umalis, umalis ka dahil iyon ang gusto mo. Hindi dahil sa akin.”
Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.
“Paano kung gusto kitang sisihin?”
“Pwede rin.”
“At paano kung ayoko nang kausapin ka online?”
Sandaling nawala ang ngiti niya.
“Masakit, pero tatanggapin ko.”
“Paano kung gusto kitang kausapin nang personal?”
Doon siya tuluyang natahimik.
Ako naman ang bahagyang ngumiti.
“Ano? Wala ka nang sagot?”
Dalawang beses niyang tinapik ang daliri sa mesa.
Tok.
Tok.
Napatawa ako.
“Ayan na naman.”
Hinawakan niya ang kamay niya na parang nahuli sa krimen.
“Hindi ko napapansin.”
“Four months, Rafael. Napapansin ko.”
Sa unang pagkakataon buong araw, parang nawala ang pagiging investor niya.
Siya na lang ulit iyong lalaking kausap ko tuwing madaling-araw.
Iyong nakikinig kapag nagrereklamo ako.
Iyong tumatawa kapag mali-mali ang English ko dahil antok na ako.
Iyong minsang nanatili sa tawag nang dalawang oras nang malugi ang online shop ko at pakiramdam ko wala akong silbi.
Biglang bumigat ang dibdib ko.
“Bakit mo ba ako kinausap nang ganoon katagal?”
Hindi siya agad sumagot.
“Dahil noong unang gabi nating mag-usap, pinagtalunan mo ako nang halos isang oras tungkol sa ending ng libro.”
Napakunot ang noo ko.
“Iyon?”
“Oo.”
“Romantic iyon para sa’yo?”
“Hindi pa.”
“Eh kailan?”
Tiningnan niya ako nang diretso.
“Noong gabing sinabi mong nahihiya kang sabihin sa nanay mo na nalugi ka.”
Nawala ang ngiti ko.
Naalala ko iyon.
Umiyak ako habang kausap siya.
Hindi niya ako pinayuhan.
Hindi niya sinabing maging positive ako.
Nakinig lang siya.
Hanggang sa makatulog ako.
“Doon ko naisip,” patuloy niya, “na gusto kong ako iyong taong tatawagan mo kapag hindi mo kayang magpanggap na okay ka.”
Napababa ako ng tingin.
Biglang nakakahiyang tumingin sa kanya.
Hindi dahil sa mga chat.
Kundi dahil totoong-totoo na siya ngayon.
Hindi na lang boses.
Hindi na lang pangalan sa screen.
“Akala ko laro lang sa’yo,” bulong ko.
“Hindi.”
“Pero nilagay mo akong ‘Future Wife na Mahilig Sumagot.’”
“Accurate naman.”
Tinapik ko siya sa braso.
Tumawa siya.
At doon ko unang naramdaman na baka hindi naman disaster ang araw na iyon.
Baka simula lang.
Lumipas ang tatlong buwan.
Nanatili ako sa kumpanya.
Hindi naging madali.
Mas naging maingat ako kaysa dati.
Palagi kong nilo-lock ang computer.
Hindi na rin ako nagbubukas ng personal messages habang nagtatrabaho.
At higit sa lahat, pinatunayan kong hindi ako nakapasok dahil kay Rafael.
Ang campaign na muntik nang masira noong unang araw ko ang naging pinakamalaking project ko.
Ako ang gumawa ng bagong concept.
Ako rin ang nag-present nito sa final meeting.
Pagkatapos ng presentation, tahimik si Rafael.
Kinabahan ako.
Hanggang sa sinabi niya:
“Approved.”
Nang matapos ang meeting, nilapitan ko siya.
“Approved lang?”
“Professional setting.”
“Ah.”
“Pero mamaya, pwede kitang purihin nang dalawang oras.”
Napangiti ako.
“Akala ko hindi mo ako bibigyan ng special treatment?”
“Hindi sa trabaho.”
Lumapit siya nang bahagya.
“Sa labas, ibang usapan iyon.”
Namula ako.
Kahit ilang buwan na kaming opisyal na nagde-date, nagagawa pa rin niyang gawing mainit ang tenga ko sa isang pangungusap.
Pero may isang bagay siyang hindi pa rin ginagawa.
Hindi pa rin niya binabago ang pangalan ko sa cellphone niya.
“Future Wife na Mahilig Sumagot.”
Ilang beses ko nang pinapapalitan.
Ayaw niya.
Hanggang isang gabi, pagkatapos ng simpleng dinner kasama ang nanay ko, inihatid niya ako sa bahay.
Bago ako bumaba ng kotse, iniabot niya ang cellphone niya.
“Palitan mo na.”
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga?”
“Oo.”
Binuksan ko ang contact name ko.
“Anong gusto mong ilagay ko?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, may inilabas siyang maliit na kahon mula sa bulsa.
Nanigas ako.
“Rafael…”
“Relax.”
Tumawa siya.
“Hindi pa ito proposal.”
“Gago ka!”
Hinampas ko siya.
Binuksan niya ang kahon.
Sa loob ay isang maliit na silver pendant na hugis libro.
Sa likod nito, may nakaukit na petsa.
Ang araw ng unang online argument namin.
Napatawa ako habang naiiyak.
“Seryoso ka?”
“Doon nagsimula lahat.”
“Sa away?”
“Sa’yo.”
Sandali kaming natahimik.
Pagkatapos ay kinuha niya ang cellphone sa kamay ko.
Binura niya ang lumang pangalan.
Nag-type siya ng bago.
Ipinakita niya sa akin.
“Mika.”
Simple lang.
Walang joke.
Walang “future wife.”
Napakunot ang noo ko.
“Iyan lang?”
“Oo.”
“Boring.”
“Hindi pa tapos.”
May idinagdag siyang emoji na maliit na bahay sa tabi ng pangalan ko.
Napatingin ako sa kanya.
“Ano ibig sabihin niyan?”
Ngumiti siya.
“Hindi ko kailangan hulaan kung future wife ka.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Ang gusto ko lang malaman mo, kapag handa ka na, gusto kong ako iyong taong uuwian mo.”
Hindi ako nakasagot agad.
Kaya ginawa ko ang bagay na pinakaunang ginawa ko noong magkakilala kami.
Nakipagtalo ako.
“Hindi ba dapat ako ang magsabi kung saan ako uuwi?”
“Oo.”
“At hindi mo ako pwedeng utusan?”
“Hindi.”
“At hindi ibig sabihin na investor ka, ikaw palagi ang masusunod?”
“Definitely not.”
“Good.”
Tumango ako.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Dahil kung ganoon… baka puwede.”
Napatigil siya.
“Baka?”
“Baka.”
“Mika.”
“Ano?”
“Four months kitang hinintay bago kita makita. Tatlong buwan kitang niligawan nang personal. Baka lang?”
Tumawa ako.
Lumapit ako at marahang hinalikan siya sa pisngi.
“Okay.”
“Okay ano?”
“Okay, ikaw ang gusto kong uwian.”
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko si Rafael, wala siyang maisagot.
Dalawang beses lang niyang itinapik ang daliri niya sa manibela.
Tok.
Tok.
Napatawa ako nang malakas.
Dahil sa apat na buwan ng mga tawag, sa nakakahiya kong unang araw sa trabaho, sa maling presentation, sa eskandalong muntik sumira sa pangalan ko, at sa lahat ng pagkakataong sinubukan kong itanggi kung sino siya…
Sa huli, tama pala siya sa isang bagay.
Hindi talaga ako nagkaroon ng pagkakataong tumakas.
Pero hindi dahil pinigilan niya ako.
Kundi dahil nang tuluyan kong makita ang lalaking nasa likod ng screen, ako mismo ang nagpasyang manatili.
