Nang halos mawalan na ng lahat ang pamilya ko, lumapit ako sa nag-iisang lalaking kayang sumagip sa amin. Pero hindi ko inasahan na siya pala ang mahirap kong dating kasintahan na minsan kong iniwan—at ilang minuto matapos niya akong dalhin para magpakasal, isang litrato ang lumitaw sa cellphone ko na nagpanginig sa buong katawan ko.
Nang halos mawalan na ng lahat ang pamilya ko, lumapit ako sa nag-iisang lalaking kayang sumagip sa amin. Pero hindi ko inasahan na siya pala ang mahirap kong dating kasintahan na minsan kong iniwan—at ilang minuto matapos niya akong dalhin para magpakasal, isang litrato ang lumitaw sa cellphone ko na nagpanginig sa buong katawan ko.
Part 1
Tatlong araw matapos mawalan ng kontrol ang pamilya namin sa hotel chain na iniwan ng lolo ko, dinala ko ang lahat ng dokumento para makipagkita sa nag-iisang lalaking may kakayahang iligtas kami.
Pero bago pa ako tuluyang makapasok sa silid, narinig ko na ang boses niya mula sa loob.
“Hindi ako pipirma.”
“Kahit tuluyang bumagsak ang kumpanya nila, hindi ako magpapakasal sa babaeng iniwan ang mahirap niyang nobyo para lang habulin ang pera.”
Nanigas ang kamay kong nakahawak sa seradura.
Ilang segundo ring tahimik sa loob.
Pagkatapos, isang mas matandang lalaki ang sumagot.
“Hindi naman ito ordinaryong kasal. Kailangan lang ng pamilya nila ng guarantor para mapanatili ang karapatan sa resort project. Kailangan mo lang maging co-signer sa loob ng anim na buwan.”
Malamig na tumawa ang lalaki.
“Co-signer?”
“Parang isinangla ko rin ang sarili ko.”
Yumuko ako.
Hindi naman talaga ganap na mali ang sinabi niya.
Dalawang taon na ang nakalipas, may nobyo akong walang pera at walang koneksyon.
Araw-araw, sinusundo niya ako gamit ang luma niyang motorsiklo pagkatapos ng trabaho.
Napakabait niya.
Sobrang bait, kaya nang magsimulang bumagsak ang negosyo ng pamilya ko, natakot akong madamay siya.
Ako ang nakipaghiwalay.
Sinabi kong sawa na akong maging mahirap.
Sinabi kong gusto kong mapangasawa ang isang lalaking kayang iligtas ang pamilya ko.
Noong araw na iyon, nakatayo lang siya sa ulan at matagal akong tinitigan.
Pagkatapos ay isang tanong lang ang sinabi niya.
“Talaga bang iyan ang iniisip mo?”
Tumango ako.
Mula noon, tuluyan siyang nawala sa buhay ko.
Makalipas ang dalawang taon, ang pamilya ko naman ang totoong nasa bingit ng pagbagsak.
May malaking kumpanya na palihim na bumibili ng shares namin.
Huminto ang mga bangko sa pagpapautang.
Mahigit tatlong daang empleyado ng hotel ang nanganganib mawalan ng trabaho.
Ang tanging natitira naming pag-asa ay isang approved eco-resort project.
Pero para maituloy iyon, kailangan namin ng isang malaking korporasyon na handang maging guarantor.
At ang lalaking nasa likod ng pintuang iyon ang tanging makakagawa noon.
Huminga ako nang malalim saka pumasok.
Sabay silang lumingon sa akin.
Nang makita ko siya, nanigas ang buong katawan ko.
Ganoon din siya.
Ang lalaking nasa harap ko ay nakasuot ng itim na polo.
Matangkad.
Malapad ang balikat.
Matalim ang mga mata at napakalakas ng presensiya.
Malayong-malayo siya sa lalaking dati kong hinihintay sa lumang motorsiklo.
Pero isang tingin lang, nakilala ko agad siya.
Si Gabriel Villanueva.
Ang lalaking itinulak ko palabas ng buhay ko dalawang taon na ang nakalipas.
Hindi ko kailanman inakalang ang tagapagmana ng pinakamalaking business group na kausap namin ngayon ay siya palang dating nobyo kong inakala kong simpleng technical employee lang.
Hindi niya ako inalisan ng tingin.
Ang mukha niyang napakalamig kanina ay unti-unting namula.
Umubo ang lalaking nasa tabi niya.
Sa tingin ko, ama niya iyon.
“Parang magkakilala na kayo?”
Bago pa ako makasagot, biglang umiwas ng tingin si Gabriel.
“Hindi kami close.”
Dalawang malamig na salita.
Napakagat ako sa labi.
Siguro nga tama lang iyon.
Matapos ang ginawa ko sa kanya, natural lang na galit siya sa akin.
Inilapag ko ang mga dokumento sa mesa.
“Hindi ako pumunta rito para pilitin ang kahit sino na magpakasal.”
Mabilis siyang tumingin sa akin.
Nagpatuloy ako.
“Kailangan lang ng pamilya ko ng guarantor para sa credit line at sa resort project.”
“Kung ayaw mo sa kasal, maaari tayong gumawa ng commercial agreement.”
“Handa kong isanla ang lahat ng personal shares ko.”
Tumango ang ama niya.
“Pwede rin iyan.”
Pero biglang nagsalita si Gabriel.
“Hindi pwede.”
Napatingin ako sa kanya.
Lumapit siya at binuklat ang mga dokumento.
“Kung isasangla mo lahat ng shares mo at pumalpak ang proyekto, ano ang matitira sa iyo?”
“Ako ang sasagot.”
“Ano ang isasagot mo?”
Lalong naging matalim ang boses niya.
Alam kong galit siya.
Marahil iniisip niyang pera na naman ang ginagamit ko para ayusin ang lahat.
Mahina kong sinabi,
“Problema ito ng pamilya ko. Hindi dapat kita idamay.”
Mahigpit niyang hinawakan ang folder hanggang mamuti ang mga daliri niya.
Pagkatapos ay bigla niyang tinanong,
“Hindi ka pa kasal, tama?”
Nagulat ako.
“Hindi pa.”
“May boyfriend?”
“Wala.”
“May nanliligaw?”
Mas lalo akong nagtaka.
“Sa ngayon… wala.”
Kakaiba ang tingin ng ama niya sa kanya.
Samantalang si Gabriel ay bahagyang umubo at pilit na nagpakatatag.
“Kung ganoon, kasal pa rin ang pinaka-secure na arrangement.”
Akala ko mali ang narinig ko.
“Kanina lang sinabi mong—”
“Binago ko na ang isip ko.”
“Bakit?”
Naging malamig ulit ang mukha niya.
“Pwedeng kanselahin ang kontrata.”
“Mas mahirap buwagin ang legal marriage.”
Tinitigan ko siya.
“Pero sinabi mo kanina na gold digger ako.”
Agad namula ang tenga niya.
“Iyon ay bago ko malaman na ikaw pala.”
Mas lalo akong nalito.
May pinagkaiba ba?
Lumingon siya sa sekretarya sa labas.
“Ihanda ang sasakyan.”
Nagtanong ako.
“Saan tayo pupunta?”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Magparehistro ng kasal.”
Napatulala ako.
Muntik nang mabitawan ng ama niya ang tasa.
“Nababaliw ka ba?”
Kalmadong sumagot si Gabriel.
“Gusto mong mailigtas ang proyekto.”
“Inaayos ko.”
“Anong klaseng pag-aayos ang bigla mong pagpakasal sa kanya?”
Hindi siya sumagot sa ama niya.
Sa akin lang siya nakatingin.
“Dala mo ba ang mga ID mo?”
Mabagal akong tumango.
Agad niyang sinabi,
“Halika.”
Isang oras matapos noon, hawak ko na ang marriage certificate namin.
Parang hindi ko pa rin kayang paniwalaan.
Talagang kasal na ako sa ex-boyfriend ko.
Sa lalaking ilang minuto lang ang nakalipas ay nagsasabing ayaw niya sa akin.
Pagkalabas namin, bigla niyang iniabot ang kamay niya.
“Ibigay mo ang cellphone mo.”
“Bakit?”
“Ia-announce natin.”
Nagulat ako.
“Hindi na kailangan. Business arrangement lang naman ito.”
Biglang dumilim ang mukha niya.
“Gusto mong itago?”
Mabilis akong nagpaliwanag.
“Akala ko ayaw mong malaman ng iba.”
Tahimik siyang tumingin sa akin nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay inilabas niya ang sarili niyang cellphone.
Kinuhanan niya ng litrato ang marriage certificate at diretsong ipinost sa social media account niya.
Wala pang isang minuto, sunod-sunod nang nag-vibrate ang cellphone ko.
Mga kaibigan.
Business partners.
Employees.
Parang bagyo ang pumapasok na messages.
Hindi ko pa nababasa lahat nang biglang tumawag ang isang hindi kilalang numero.
Pagkasagot ko, agad kong narinig ang paghikbi ng isang babae.
“Kayo po ba ang asawa niya?”
Napatingin ako kay Gabriel.
Agad siyang napakunot-noo.
Nagpatuloy ang babae.
“Pakiusap, huwag ninyo siyang paniwalaan.”
“Halos isang taon na kaming magkasama.”
Nanlamig ang dibdib ko.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpamanhid sa katawan ko.
“Tatlong araw lang ang nakalipas, sinabi niyang pakakasalan ka niya para mailigtas ang deal.”
“Pagkatapos, hihiwalayan ka rin niya agad.”
“At buntis ako sa anak niya.”
Dahan-dahan akong lumingon kay Gabriel.
Namumutla na ang mukha niya.
Bigla niyang inagaw ang cellphone sa kamay ko.
Pero bago pa siya makapagsalita, may dumating na litrato.
Sa larawan, malinaw na siya iyon.
Yakap niya ang isang babae sa harap ng isang clinic.
Sa ilalim ng litrato, may kasunod na mensahe.
“Hindi ka niya pinakasalan dahil mahal ka niya.”
“Pinakasalan ka niya dahil gusto niyang makuha ang bagay na hawak pa ng pamilya mo.”
At sa mismong sandaling iyon, umilaw rin ang cellphone ni Gabriel.
Isang message mula sa abogado ang lumitaw sa screen.
“Sir, handa na ang transfer documents para sa pagmamay-ari ng resort. Kapag nakuha natin ang pirma ng asawa ninyo, maaari nang ilipat sa pangalan ninyo ang lahat.”
BAHAGI 2
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid ko.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang litrato ng babaeng yakap ni Gabriel sa harap ng clinic, o ang mensahe ng abogado tungkol sa paglilipat ng resort sa pangalan niya.
Dahan-dahan kong binawi ang cellphone ko mula sa kamay niya.
“Gabriel…”
“Makinig ka muna.”
“Alin?”
Napatingin siya sa akin.
“Alin ang gusto mong ipaliwanag muna? Iyong buntis na babae o iyong resort na balak mong kunin?”
Namutla siya.
Hindi siya nakasagot agad.
At iyon ang pinakamasamang bagay na maaari niyang gawin.
Dahil dalawang taon na ang nakalipas, ako ang nagsinungaling sa kanya para itulak siyang palayo.
Ngayon, siya naman ang nakatayo sa harap ko habang may dalawang ebidensiyang tila nagsasabing ginamit niya ang kasal namin para maghiganti.
“Hindi akin ang bata.”
Napatawa ako nang mahina.
“Napakagandang simula.”
“Seryoso ako.”
“Iyon din ang sinasabi ng lahat ng lalaking nahuhuli.”
Napapikit siya sandali.
Pagkatapos ay iniabot niya sa akin ang cellphone niya.
“Basahin mo lahat.”
Hindi ko kinuha.
“Hindi ko kailangang—”
“Please.”
Iyon ang unang pagkakataong lumambot ang boses niya mula nang magkita kami.
“Kung pagkatapos mong mabasa ay gusto mo pa ring umalis, hindi kita pipigilan.”
Napatingin ako sa kanya.
May kakaibang pagod sa mga mata niya.
Kinuha ko ang cellphone.
Binuksan ko ang conversation niya sa abogado.
At doon ko nakita ang mga mensaheng hindi lumitaw sa notification.
【Hindi maaaring ilipat ang resort kay Mr. Villanueva bilang personal property.】
【Gaya ng napag-usapan, ililipat ito sa bagong holding company na pagmamay-ari ninyo at ng inyong asawa nang pantay.】
【Ang layunin ay protektahan ang resort mula sa hostile acquisition habang hindi pa stable ang hotel group.】
Napatigil ako.
Mabilis kong binasa ang sumunod.
【Kailangan pa rin ng malinaw at kusang pirma ni Mrs. Villanueva. Walang transfer kung hindi niya aprubado.】
Unti-unting nanlamig ang galit ko.
“Bakit pangalan mo lang ang nasa unang message?”
“Shortcut ng abogado. Pinagalitan ko na siya.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi nakakatawa.”
“Alam ko.”
“Paano naman iyong babae?”
Tumigas ulit ang mukha niya.
“Ang pangalan niya ay Bianca.”
“Karelasyon mo?”
“Pinsan ko.”
Napakurap ako.
“Pinsan?”
Binuksan niya ang gallery.
May lumabas na family photo.
Naroon si Bianca.
Katabi ng tiyahin ni Gabriel.
At katabi niya ang isang lalaking hawig din ng pamilya nila.
“Buntis siya,” sabi ni Gabriel. “Pero hindi sa akin.”
“Bakit mo siya niyakap sa clinic?”
“Dahil nalaman niyang may komplikasyon ang pagbubuntis niya. Nasa ibang bansa ang asawa niya noong araw na iyon. Ako ang pinakamalapit na kamag-anak.”
Parang unti-unting nahihirapang huminga ang dibdib ko.
“Pero siya mismo ang tumawag.”
“Hindi.”
Kinuha ni Gabriel ang cellphone ko.
Tinawagan niya agad ang numerong tumawag sa akin.
Patay na.
Pagkatapos ay tinawagan niya si Bianca sa video call.
Ilang segundo lang, may babaeng sumagot.
Parehong-pareho ang mukha sa litrato.
Pero mas matanda nang kaunti ang boses niya kaysa sa babaeng narinig ko sa tawag.
“Kuya Gabriel?”
Itinaas ni Gabriel ang cellphone para makita ako.
“Bianca, may tumawag sa asawa ko gamit ang pangalan mo.”
Nanlaki ang mata niya.
“Ano?”
“Sinabi nilang buntis ka sa akin.”
Napamura si Bianca sa gulat.
Pagkatapos ay agad niyang inilapit ang camera sa lalaking katabi niya.
“Kuya, kasama ko rito ang asawa ko!”
Hindi ko alam kung matatawa o maiiyak ako.
Pero bago pa ako tuluyang makahinga nang maluwag, biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Tumawag ang ama niya.
Pagkasagot niya, isang pangungusap lang ang narinig namin.
“Gabriel, huwag mong hayaang pumirma si Elena sa kahit anong dokumento.”
Nanigas ako.
Nagpatuloy ang ama niya.
“May nakapasok sa legal team natin.”
“At kung tama ang hinala ko, ang taong gustong kunin ang resort nila ay siya ring nagpadala ng pekeng litrato.”
Napatingin kami ni Gabriel sa isa’t isa.
At sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, pareho naming naisip ang iisang bagay.
Hindi pala ang kasal namin ang bitag.
Kami pala ang sabay na ipinasok sa bitag.
BAHAGI 3
Hindi kami bumalik sa opisina.
Diretso kaming pumunta sa pangunahing hotel ng pamilya ko.
Sa buong biyahe, walang nagsalita sa amin.
Ako ay nakatingin sa bintana.
Si Gabriel naman ay nakaupo sa tabi ko, paminsan-minsang tumitingin sa direksiyon ko ngunit hindi nagtangkang hawakan ang kamay ko.
Siguro alam niyang hindi pa tapos ang galit ko.
Kahit napatunayang peke ang tawag tungkol sa pagbubuntis at mali ang unang impresyon ko sa transfer documents, mayroon pa ring isang tanong na hindi niya nasasagot.
Bakit siya agad pumayag na pakasalan ako?
Pagdating sa hotel, naghihintay na sa conference room ang ama ko, dalawang abogado, at ang ama ni Gabriel.
Nasa gitna ng mesa ang mga dokumentong dati kong dinala.
Pero may isa pang folder.
Pula.
Iyon ang unang itinuro ng ama ni Gabriel.
“May bumili ng halos labing-walong porsiyento ng shares ng hotel group ninyo gamit ang apat na shell companies.”
Nanigas ang ama ko.
“Alam na namin iyon.”
“Hindi pa ninyo alam kung sino ang tunay na may-ari.”
Binuksan niya ang folder.
Isang pangalan ang lumitaw.
Ramon Alcantara.
Napatingin ako sa ama ko.
Agad na nawala ang kulay ng mukha niya.
Kilala ko ang pangalan.
Dating business partner ng lolo ko.
Labindalawang taon na ang nakalipas, muntik nang mawalan ng malaking lupa ang pamilya namin dahil sa isang disputed contract na kinasasangkutan niya.
Nanalo ang lolo ko sa kaso.
Mula noon, nawala si Ramon sa industriya.
O iyon ang akala namin.
“Bumalik siya,” sabi ng abogado. “At sa pagkakataong ito, hindi niya kailangang kunin ang buong hotel chain. Ang gusto niya ay ang eco-resort.”
“Bakit?” tanong ko.
Inilabas ng abogado ang mapa.
Doon ko nalaman ang bagay na hindi kailanman sinabi sa akin ng ama ko.
Sa ilalim ng resort project ay may legal access rights sa isang malaking coastal property.
Kapag natapos ang proyekto, tataas nang ilang beses ang halaga ng lupa.
Kung mawalan kami ng financing at mapilitang ibenta ang proyekto, maaaring makuha iyon ni Ramon sa murang halaga.
“Pero bakit kailangan niyang guluhin ang kasal namin?” tanong ko.
Sumagot ang ama ni Gabriel.
“Dahil nang pumasok ang Villanueva Group bilang guarantor, nawala ang pinakamalaking sandata niya.”
Tahimik na tumingin sa akin si Gabriel.
“Hindi na niya kayo kayang pilitin magbenta.”
Doon ko naintindihan.
Kaya kailangang mag-away kami.
Kaya kailangang isipin kong niloko ako ni Gabriel.
Kung kumalas ako agad sa kasal at tumangging pumirma sa legitimate protection agreement, babalik sa panganib ang resort.
“May tao ba siyang kasama sa loob?” tanong ko.
Hindi agad sumagot ang ama ko.
Sa halip, inilapag niya ang isa pang dokumento.
Isang authorization letter.
May pirma ko sa ibaba.
Pero hindi ako ang pumirma.
Nanlamig ang palad ko.
“Fake.”
Tumango ang abogado.
“Ginamit ito dalawang linggo na ang nakalipas para humingi ng confidential valuation ng resort.”
Biglang may kumatok sa pinto.
Pumasok ang chief financial officer ng hotel.
Si Uncle Roberto.
Pinsan ng ama ko.
Halos dalawampung taon na siyang nagtatrabaho sa kumpanya.
Siya rin ang taong unang nagturo sa akin kung paano magbasa ng financial report noong teenager ako.
Pagkakita niya sa mga dokumento sa mesa, napahinto siya.
At doon ko alam.
Hindi na kailangan ng confession.
“Uncle,” mahina kong sabi.
Napapikit siya.
“Hindi ko planong masira ang pamilya.”
Mapait na natawa ang ama ko.
“Pero ibinenta mo ang impormasyon natin.”
“Wala kayong naiwan sa akin!”
Biglang tumaas ang boses niya.
“Dalawampung taon akong nagtrabaho rito. Pero nang mamatay si Papa, kayo pa rin ang may kontrol sa lahat.”
“Kaya ibibigay mo sa Alcantara?”
“Hindi ko alam na sisirain niya kayo!”
“Pinirmahan mo ang pangalan ng anak ko.”
Tumahimik siya.
At ang katahimikang iyon ang naging sagot.
Hindi ko alam kung ilang minuto ang lumipas bago dumating ang mga imbestigador na tinawag ng legal team.
Hindi ko pinanood nang ilabas si Uncle Roberto.
Hindi dahil pinatawad ko siya.
Kundi dahil biglang sobrang pagod na ako.
Lumabas ako sa conference room at nagtungo sa rooftop garden ng hotel.
Makalipas ang ilang minuto, sumunod si Gabriel.
Hindi siya agad lumapit.
Tumayo lang siya sa ilang hakbang mula sa akin.
“Galit ka pa rin ba?”
“Medyo.”
Tumango siya.
“Deserve ko.”
Lumingon ako.
“Ngayon, sagutin mo iyong tanong ko.”
“Alin?”
“Bakit mo ako pinakasalan?”
Hindi siya nakasagot agad.
Tinignan niya ang city lights sa ibaba.
Pagkatapos ay tumawa nang mahina.
“Ang plano ko talaga kaninang umaga ay tanggihan ka.”
“Alam ko. Narinig ko.”
“Galit pa rin ako sa iyo.”
“Alam ko rin.”
“Dalawang taon akong galit.”
Tumango ako.
“Deserve ko rin.”
Pero umiling siya.
“Hindi.”
Napatingin ako sa kanya.
“Matagal kong inisip na iniwan mo ako dahil wala akong pera.”
“Gabriel…”
“Hayaan mo akong tapusin.”
Huminga siya nang malalim.
“Noong gabing nakipaghiwalay ka, sinabi mong gusto mong mapangasawa ang lalaking kayang iligtas ang pamilya mo.”
“Kaya noong bumalik ako sa pamilya ko, ginawa kong personal na misyon ang patunayan na kaya kong maging lalaking iyon.”
Napakunot-noo ako.
“Bumalik ka sa pamilya mo dahil sa akin?”
“Hindi lang dahil sa iyo.”
Ngumiti siya nang kaunti.
“Pero malaking dahilan ka.”
Doon ko nalaman ang buong katotohanan.
Hindi pala talaga mahirap si Gabriel.
Tagapagmana siya ng Villanueva Group, pero dalawang taon bago kami magkakilala, lumayo siya sa pamilya niya matapos makipagtalo sa ama niya.
Gusto niyang patunayan na kaya niyang mabuhay nang hindi ginagamit ang apelyido nila.
Nagtrabaho siya bilang technical employee.
Tumira sa maliit na apartment.
At bumili ng secondhand motorcycle.
Nang makilala niya ako, hindi niya sinabi kung sino siya dahil sa unang pagkakataon, may taong nagmahal sa kanya nang hindi alam kung ano ang kaya niyang ibigay.
“O akala ko minahal mo ako,” biro niya nang mapait.
Napayuko ako.
“Minahal kita.”
“Pero iniwan mo ako.”
“Dahil minahal kita.”
Napatawa siya.
“Napakasamang logic.”
“Alam ko.”
Lumapit ako nang kaunti.
“Noong nagsimulang bumagsak ang negosyo ng pamilya ko, nakita kong halos hindi ka na kumakain para lang makapag-ipon. Akala ko totoong iyon lang ang buhay mo.”
Napatingin siya sa akin.
“Ayokong madamay ka sa utang namin.”
“Kaya sinabi mong gusto mo ng mayaman?”
“Alam kong kung sasabihin kong mahal pa rin kita, hindi ka aalis.”
Nanahimik siya.
“Gabriel, noong gabing iyon, pagkatapos kong umalis, bumalik ako.”
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Ano?”
“Bumalik ako sa apartment mo.”
“Wala ako roon.”
“Alam ko.”
Napalunok ako.
“May dala akong sulat. Iniwan ko sa ilalim ng pinto.”
Matagal siyang hindi gumalaw.
“Anong sulat?”
Doon naman ako natigilan.
Hindi niya natanggap.
Hindi niya kailanman nabasa.
“Sinulat ko roon na nagsinungaling ako.”
Napapikit siya.
“Umalis ako sa apartment kinabukasan.”
“Siguro nawala ang sulat.”
Makalipas ang ilang segundo, mahina siyang tumawa.
“Dalawang taon.”
“Ano?”
“Dalawang taon tayong parehong nagdurusa dahil sa isang sulat na hindi ko nabasa.”
Hindi ko napigilang matawa rin.
Pero habang tumatawa ako, tumulo ang luha ko.
Agad na nawala ang ngiti niya.
Lumapit siya.
Hindi niya ako niyakap.
Itinaas lang niya ang kamay, parang humihingi ng pahintulot.
Ako ang gumawa ng huling hakbang.
Sumandal ako sa dibdib niya.
Doon lang niya ako mahigpit na niyakap.
“May isa pa akong aaminin,” bulong niya.
“Ano?”
“Hindi kita pinakasalan dahil kailangan ng kumpanya.”
Bahagya akong lumayo.
“Alam ko na.”
“Hindi, hindi mo alam.”
Namula ang tenga niya.
Katulad noong tinanong niya kung may boyfriend ako.
“Pagpasok mo sa kwartong iyon at nakita kong ikaw pala…”
Napakamot siya sa batok.
“Nawala lahat ng plano ko.”
Natawa ako.
“Kaya limang minuto matapos mong tawagin akong gold digger, nagyaya kang magpakasal?”
“Hindi iyon ang proudest moment ko.”
“Talagang hindi.”
“Pero nang sabihin mong wala kang boyfriend…”
“Gabriel.”
“Okay.”
Ngumiti siya.
“Natakot akong umalis ka ulit.”
Unti-unting nawala ang biro sa mukha ko.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pero ayokong manatili ka dahil sa kontrata.”
“Kapag natapos ang problema ng resort, kung gusto mong ipawalang-bisa ang arrangement natin, tutulungan kita.”
Napatingin ako sa marriage ring na mabilis naming binili bago magparehistro.
Murang simpleng singsing lang iyon.
“Paano kung ayaw ko?”
Nanigas siya.
“Ano?”
“Paano kung gusto kong manatili?”
Parang hindi gumana ang utak niya nang ilang segundo.
“Kahit wala nang guarantor agreement?”
Tumango ako.
“Kahit wala nang resort.”
“Even if hindi na kailangan ng pamilya mo ang Villanueva Group?”
“Gabriel.”
“Ano?”
“Tumigil ka nga.”
Tumawa siya.
Pagkatapos, sa unang pagkakataon mula nang muling magkita kami, ngumiti siya katulad ng lalaking naghihintay sa akin noon sa tabi ng lumang motorsiklo.
Tatlong buwan ang lumipas.
Napatunayang sangkot si Ramon Alcantara sa paggamit ng shell companies, forged authorization, at illegal acquisition attempt.
Na-freeze ang mga shares na binili sa pamamagitan ng mapanlinlang na transaksiyon habang dinidinig ang kaso.
Nakakuha rin ng bagong financing ang hotel group namin.
Pero hindi mula sa personal na ari-arian ni Gabriel.
Ang eco-resort ay inilagay sa isang protected joint venture kung saan nanatiling majority owner ang pamilya ko.
Walang lihim na paglilipat.
Walang sapilitang pirma.
At higit sa lahat, nakapagpatuloy sa trabaho ang mahigit tatlong daang empleyadong muntik nang mawalan ng kabuhayan.
Anim na buwan matapos ang biglaang kasal namin, bumalik kami ni Gabriel sa parehong registration office.
Pagkakita sa amin ng clerk na nag-asikaso noon, agad siyang napangiti.
“Annulment?”
Tumingin sa akin si Gabriel.
Tumingin ako sa kanya.
Pagkatapos ay sabay kaming umiling.
“Hindi po,” sabi ko.
Naglabas si Gabriel ng maliit na velvet box.
Nanlaki ang mata ko.
“Gabriel.”
“Hindi counted iyong una.”
Binuksan niya iyon.
Sa loob ay isang simpleng singsing.
Hindi sobrang laki.
Hindi marangya.
Pero sa loob nito ay may maliit na engraving.
Talaga bang iyan ang iniisip mo?
Napatawa ako habang umiiyak.
Iyon ang tanong niya sa akin noong araw na iniwan ko siya.
At sa pagkakataong ito, alam ko na ang tamang sagot.
Lumuhod siya sa harap ko.
“Dalawang taon na ang nakalipas, hindi mo sinabi ang totoo.”
“Anim na buwan na ang nakalipas, pinakasalan kita bago pa tayo makapagsalita nang maayos.”
“Pwede bang gawin natin nang tama ngayon?”
Ngumiti ako.
“Sige.”
Napakunot-noo siya.
“Sige lang?”
“Gabriel Villanueva, gusto mo bang sagutin ko nang mahaba?”
“Mas romantic sana.”
Tumawa ako.
Pagkatapos ay hinawakan ko ang mukha niya.
“Oo.”
“Oo, gusto kitang pakasalan ulit.”
“Hindi dahil kaya mong iligtas ang pamilya ko.”
“Hindi dahil may resort.”
“At hindi dahil may kontrata.”
Humina ang ngiti niya.
“Kung ganoon, bakit?”
Tumingin ako sa kanya.
“Dahil noong wala kang kahit ano sa paningin ko, ikaw pa rin ang taong gusto kong uwian.”
“At ngayong alam kong marami ka palang pag-aari…”
Napangiti ako.
“Mas gusto ko pa rin iyong lalaking naka-lumang motorsiklo.”
Napailing siya.
“Binenta ko na iyon.”
“Bilhin mo ulit.”
“Bakit?”
“Doon tayo mag-honeymoon.”
Tumawa siya nang malakas.
At makalipas ang dalawang buwan, nagkaroon kami ng maliit na seremonya sa eco-resort na muntik nang maging dahilan ng pagbagsak ng pamilya namin.
Walang business press.
Walang investors.
Walang engrandeng dekorasyon.
Naroon lamang ang pamilya, malalapit na kaibigan, at ilang empleyadong kasama namin mula pa noong pinakamahirap na panahon ng hotel.
Sa dulo ng seremonya, habang papalubog ang araw sa dagat, inilabas ni Gabriel ang cellphone niya.
“Picture.”
“Para saan?”
“Ipo-post ko.”
Napatawa ako.
“Mahilig ka talagang mag-announce ng kasal.”
“Siyempre.”
Lumapit siya sa akin.
“Para walang tumawag bukas at magsabing buntis siya sa akin.”
Napalo ko siya sa braso.
Tumawa ang lahat sa paligid namin.
At bago pindutin ang camera, bumulong siya sa tainga ko.
“By the way, may bago akong transfer document.”
Napaatras ako.
“Ano na naman?”
Ngumiti siya.
Inilabas niya mula sa bulsa ang isang papel.
Certificate iyon ng lumang motorsiklo niya.
Binili niya ulit mula sa taong pinagbilhan niya dalawang taon na ang nakalipas.
Sa ownership line, dalawang pangalan ang nakalagay.
Sa kanya.
At sa akin.
Hindi ko napigilang matawa.
“Bakit kailangan pang hati tayo rito?”
Kalmado niyang sagot,
“Para sigurado akong hindi mo ako iiwan ulit kapag umuulan.”
Tumingin ako sa lalaking minsan kong itinulak palayo dahil akala ko kailangan kong piliin sa pagitan ng pag-ibig at pamilya.
Saka ko hinawakan nang mahigpit ang kamay niya.
“Hindi na.”
Sa pagkakataong ito, kahit bumagsak pa ang negosyo, mawala ang resort, o bumalik pa ang pinakamalakas na bagyo—
hindi ko na siya pakakawalan.
Dahil sa huli, ang lalaking pinuntahan ko para iligtas ang pamilya ko ay hindi lang pala ang taong kayang iligtas ang negosyo namin.
Siya rin ang taong matagal ko nang gustong balikan.
At sa pagkakataong ito, pareho na kaming marunong magsabi ng totoo bago pa maging huli ang lahat.
