Lihim na Dalawampung Taong Itinago ni Lola Rosa ang Naglantad sa Tunay na Dahilan Kung Bakit Itinakwil si Mara
BAHAGI 2 — Lihim na Dalawampung Taong Itinago ni Lola Rosa ang Naglantad sa Tunay na Dahilan Kung Bakit Itinakwil si Mara
—Ang totoo… hindi ka ipinagkatiwala sa akin ng mga magulang mo dahil lamang mahirap sila.
Pagkarinig ko sa mga salitang iyon, parang biglang nawala ang hangin sa buong sala.
Walang nagsalita.
Tanging mahinang ugong ng voice recorder ang maririnig.
Pagkatapos, muling umalingawngaw ang boses ni Lola Rosa.
—Noong anim na taong gulang ka, Mara, may ipinamana sa iyo ang lolo mong si Ernesto. Isang lupang binili niya sa Laguna noong ipinanganak ka. Nakapangalan iyon sa isang trust na maaari mo lamang makuha kapag nasa hustong gulang ka na.
Napatingin ako kay Attorney Antonio.
Bahagya siyang tumango.
Nagpatuloy si Lola.
—Alam iyon ng papa at mama mo. At gusto nilang ipagbili ang lupa para gamiting puhunan sa negosyong pinaplano noon ng papa mo.
Biglang tumayo si Papa.
—Kasinungalingan iyan!
Agad siyang tiningnan ni Attorney Antonio.
—Ginoong Renato, hayaan muna nating matapos ang recording.
—Patay na ang nanay ko! Hindi niya kayang ipaliwanag ang sarili niya!
Biglang tumawa nang mapait si Tita Teresa.
—Pero ikaw, Renato, buhay na buhay. Kaya baka ikaw ang kailangang magpaliwanag.
Namula ang mukha ni Papa.
Nagpatuloy ang recording.
—Tumanggi akong pumirma. Sinabi kong pag-aari iyon ni Mara. Nagalit ang papa mo. Sinabi niyang kung hindi nila mapapakinabangan ang ari-arian, wala silang dahilan para alagaan ang isang anak na babae na magiging responsibilidad lamang nila.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tumingin ako kay Papa.
Hindi siya makatingin sa akin.
At saka ko narinig ang boses ni Mama mula sa recorder.
Mas bata iyon, ngunit walang duda.
—Kung ayaw mong pumirma, Ma, sa iyo na lang si Mara. Hindi namin kayang sabay na palakihin siya at si Paolo.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Hindi pala kahirapan ang buong dahilan.
Hindi pala dahil wala silang pera.
May halaga lamang akong hindi nila makuha.
At nang hindi nila makuha iyon, iniwan nila ako.
—Patayin ninyo iyan!
Sumugod si Mama.
Ngunit hinarangan siya ni Paolo.
—Ma.
Nanginginig ang boses niya.
—Totoo ba?
Hindi sumagot si Mama.
—Ma, tinatanong kita! Totoo ba?!
—Bata pa kami noon!
Sigaw iyon ni Mama.
At sa wakas, lumabas ang sagot.
—Marami kaming utang! Nalulugi ang negosyo ng papa mo! Hindi ninyo alam kung gaano kahirap ang buhay namin noon!
Tiningnan ko siya.
—Pero may pera kayo para sa private school ni Paolo.
Natahimik siya.
—May pera kayo para sa tutors niya, motorsiklo, condo at negosyo. Pero wala kayong pera para bisitahin ako kahit isang beses sa isang taon?
—Mara…
—Huwag.
Isang salita lamang iyon, pero tumigil siya.
Sa unang pagkakataon, hindi na ako ang batang naghihintay sa pintuan.
Hindi na ako ang batang umaasang babalikan siya ng ina niya.
Abogado na ako.
May sarili akong buhay.
At wala na akong kailangang hingin sa kanila.
Pinindot ni Attorney Antonio ang recorder.
Nagpatuloy si Lola.
—Mara, patawarin mo ako dahil hindi ko sinabi sa iyo ang katotohanan. Akala ko noon, pinoprotektahan kita. Ayokong lumaki kang puno ng galit. Pero ngayon alam kong karapatan mong malaman.
Napapikit ako.
Parang nasa tabi ko lamang si Lola.
—At tungkol sa ari-arian ko, malinaw ang habilin ko. Ang bahay sa Laguna, ang lupang nasa likod nito, ang mga investment, shares, at iba pang ari-arian na nagkakahalaga ngayon ng humigit-kumulang apatnapu't walong milyong piso ay mapupunta kay Mara Mendoza.
Napasinghap ang lahat.
Tumayo si Paolo.
—Lahat?!
Muling nagsalita si Lola mula sa recorder.
—Oo, lahat.
Halos matawa ako sa timing ni Lola.
Kahit wala na siya, parang alam niyang may magtatanong.
—Hindi dahil apo ko si Mara. Hindi rin dahil gusto kong parusahan ang iba. Ibinibigay ko ito sa kanya dahil sa loob ng dalawampung taon, nakita kong hindi siya naging sakim kahit wala siyang halos natatanggap. Nag-aral siya. Nagtrabaho. Inalagaan niya ako. At higit sa lahat, hindi niya hinayaang maging masama ang puso niya dahil lamang naging masama sa kanya ang ibang tao.
Unti-unting lumabo ang paningin ko.
—May isa pa akong habilin.
Nagkatinginan ang lahat.
—Ang perang ipinadala ko kina Renato at Elena para sa pag-aaral ni Mara ay hindi regalo. Nasa aking mga rekord ang lahat. Kung mapatutunayang ginamit iyon sa ibang bagay, ipinauubaya ko kay Mara kung nais niyang bawiin iyon sa legal na paraan.
Agad tumayo si Papa.
—Ano?! Anak namin siya! Hindi niya kami maaaring idemanda!
Tumingin sa kanya si Attorney Antonio.
—Maaari, kung may legal na basehan.
Namula ang mukha ni Papa.
Si Mama naman ay napaupo.
—Mara, anak…
Napatingin ako sa kanya.
Ngayon lang niya ako tinawag na anak.
Dalawampung taon na huli.
—Kung pera ang gusto ninyo, kunin ninyo na! Pero huwag mo kaming ipahiya sa korte!
Doon ako natawa.
Mahina.
Mapait.
—Mama, kayo ang nagturo sa akin na hindi lahat ng bagay ay tungkol sa pera.
Napatingin siya sa akin.
—Noong anim na taong gulang ako, wala akong hinihinging pera. Gusto ko lang umuwi. Noong pitong taong gulang ako, gusto ko lang makasama kayo sa Pasko. Noong labindalawa ako, gusto ko lang marinig ninyong sabihin na proud kayo sa akin.
Lumapit ako nang isang hakbang.
—Kahit kailan, hindi pera ang hinihingi ko.
Wala siyang naisagot.
Biglang nagsalita si Paolo.
—Ate…
Humarap ako sa kanya.
Namumula ang mga mata niya.
—Hindi ko alam.
—Ano?
—Hindi ko alam na ipinapadala ka pala nila kay Lola dahil doon. Hindi ko rin alam tungkol sa perang para sa pag-aaral mo.
Tiningnan ko siya nang matagal.
Sa lahat ng naroon, siya ang pinakamahirap kong kamuhian.
Apat na taong gulang lamang siya nang iwan ako.
Hindi niya piniling maging paboritong anak.
Pero lumaki siyang tinatanggap ang lahat nang hindi kailanman nagtatanong kung bakit wala ako.
—Paolo, hindi kita sinisisi sa ginawa nila noong bata ka.
Napayuko siya.
—Pero may mga ginawa ka noong matanda ka na. At responsibilidad mo na iyon.
Tumango siya habang umiiyak.
—Alam ko.
Kinuha ni Attorney Antonio ang huling dokumento.
—May isa pang bagay, Attorney Mara.
Iniabot niya iyon sa akin.
Tiningnan ko ang unang pahina.
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi iyon bahagi ng testamento.
Isa iyong dokumento tungkol sa lupa sa Laguna na iniwan sa akin ng lolo ko.
Ngunit sa ilalim ng pangalan ko, may nakalagay na kasalukuyang market valuation.
₱31.6 milyon.
Napatingin ako kay Attorney Antonio.
—Akala ko…
Tumango siya.
—Hindi ito kasama sa ₱48 milyon.
Napatayo si Papa.
At sa pagkakataong iyon, tunay kong nakita ang takot sa kanyang mukha.
Mahigit ₱79 milyon pala ang kabuuang halaga ng mga ari-ariang nasa harapan namin.
Pero hindi iyon ang pinakanagulat sa akin.
Binaligtad ni Attorney Antonio ang huling pahina.
May isang pangalan doon.
Pamilyar na pamilyar.
Renato Mendoza.
At sa tabi nito ay isang pirma.
Sinundan ng petsang dalawampung taon na ang nakalipas.
—Ano ito?
Mahina kong tanong.
Hindi sumagot si Papa.
Si Attorney Antonio ang nagsalita.
—Ito ang dokumentong sinubukang gamitin ng papa mo noon upang mailipat sa kanyang pangalan ang lupang ipinamana sa iyo.
Nanigas ako.
—Sinubukan niyang kunin?
—Oo.
Huminga nang malalim ang abogado.
—At ayon sa pagsusuri namin, ang pirma sa dokumentong ito na sinasabing kay Rosa Mendoza…
Huminto siya.
Tumingin kay Papa.
—…ay pineke.
Biglang namutla si Papa.
At sa pagkakataong iyon, ang usapan tungkol sa mana ay naging isang bagay na mas malaki.
Hindi na lamang ito kuwento ng isang anak na itinakwil.
Maaaring isa na rin itong kaso.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)