LIHIM NA ITINAGO NI GABRIEL SA LOOB NG LIMANG TAON, AT ANG BATANG AKALA NI ELENA AY MATAGAL NANG PATAY
BAHAGI 2: LIHIM NA ITINAGO NI GABRIEL SA LOOB NG LIMANG TAON, AT ANG BATANG AKALA NI ELENA AY MATAGAL NANG PATAY
Parang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko.
Hindi talaga namatay si Sofia?
Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Camille.
Tiningnan ko si Gabriel. Namumutla siya, at sa unang pagkakataon mula nang makilala ko ang lalaking iyon, nakita ko ang tunay na takot sa mga mata niya.
Lumapit ako.
—Nasaan ang anak ko?
—Elena…
—Nasaan si Sofia?!
Napaatras siya.
Biglang umiyak si Miguel dahil sa lakas ng boses ko. Agad siyang niyakap ni Camille, ngunit nanginginig din ang mga kamay niya.
—Gabriel, magsalita ka!—sigaw niya.—Sinabi mong patay na ang asawa mo. Sinabi mong ang batang babae ay anak ng isang kamag-anak mo!
Napapikit si Gabriel.
—Magulo ang nangyari noon.
—Huwag mong sabihing magulo!—sigaw ko.—Limang taon akong pumupunta sa sementeryo! Limang taon akong nagdadala ng bulaklak sa puntod ng sarili kong anak!
Nanginginig ang buong katawan ko.
Naalala ko ang maliit na urn na ibinigay sa akin pagkatapos ng panganganak.
Hindi ko kailanman nakita nang malinaw ang katawan ni Sofia.
Malubha ang kondisyon ko noon. Nawalan ako ng maraming dugo at ilang oras akong nawalan ng malay. Nang magising ako, sinabi ng doktor na hindi nakaligtas ang anak ko.
Si Gabriel ang nag-asikaso sa lahat pagkatapos noon.
Siya ang nagsabi na mas mabuting huwag ko nang makita ang bata dahil mas lalo lamang akong masasaktan.
At naniwala ako.
Dahil asawa ko siya.
Dahil siya dapat ang taong pinakapinagkakatiwalaan ko.
—Sino ang nasa urn?—tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Sinampal ko siya.
Malakas.
Napalingon ang mukha niya.
—Sino ang nasa urn, Gabriel?
—Wala.
Isang salita lamang.
Pero parang gumuho ang buong mundo ko.
—Ano?
Mahina ang boses niya.
—Walang laman iyon noong ibinigay ko sa ’yo.
Napahawak ako sa mesa.
Hindi ko alam kung maiiyak ako o masusuka.
Limang taon.
Limang taon akong nakikipag-usap sa isang urn na walang laman.
Ikinukuwento ko roon ang trabaho ko, ang mga estudyante ko, ang Pasko, ang birthday ko.
Tuwing kaarawan ni Sofia, bumibili ako ng maliit na cake at inilalagay iyon sa harap ng litrato niya.
Samantalang buhay pala siya.
—Bakit?
Tumingin si Gabriel sa sahig.
—Noong araw na iyon, sinabi ng doktor na mahina si Sofia at kailangan niyang manatili sa neonatal intensive care. Kasabay noon, nanganak din si Camille kay Miguel.
Napatingin sa kanya si Camille.
—Hindi ko alam ang tungkol dito.
—Alam ko.
Huminga nang malalim si Gabriel.
—Takot ako noon. Baon ako sa utang dahil sa investment na itinago ko kay Elena. May problema rin ang kumpanya. Tapos sabay na dumating ang dalawang bata.
Nanlamig ang mukha ko.
—Dalawang pamilya ang gusto mong panatilihin.
Hindi siya sumagot.
Sapat na iyon bilang sagot.
—Ano ang ginawa mo kay Sofia?
—May tiyahin ako sa Batangas. Si Tita Lourdes. Wala siyang sariling anak. Sinabi ko sa kanya na may sanggol na kailangang pansamantalang alagaan.
Napahawak ako sa bibig ko.
—Pansamantala?
—Plano kong kunin siya kapag maayos na ang lahat.
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil hindi ko na alam kung paano haharapin ang kapal ng kasinungalingan niya.
—Limang taon ang tinatawag mong pansamantala?
Tahimik siya.
—Nasaan siya ngayon?
—Nasa Batangas pa rin.
Agad kong kinuha ang bag ko.
—Ibigay mo ang address.
—Elena, gabi na. Pwede tayong pumunta bukas.
—Limang taon akong nahuli, Gabriel. Hindi ako maghihintay ng isa pang gabi.
Makalipas ang ilang minuto, nasa kotse na kami.
Sumama si Camille.
Iniwan muna niya si Miguel sa kapatid niyang nakatira ilang kanto lamang ang layo.
Mahigit dalawang oras ang biyahe.
Walang nagsasalita.
Habang papalapit kami sa Batangas, lalo akong nahihirapang huminga.
Paano kung ayaw sa akin ni Sofia?
Paano kung ibang babae ang tinatawag niyang Mommy?
Paano kung galit siya dahil hindi ko siya hinanap?
Alam kong wala siyang kasalanan.
Pero alam ko ring walang limang taong gulang na bata ang madaling makakaunawa sa ganitong katotohanan.
Huminto kami sa harap ng isang simpleng bahay na napapalibutan ng mga halaman.
May ilaw pa sa veranda.
Bago pa kami makalapit, bumukas ang pinto.
Isang babaeng nasa animnapung taong gulang ang lumabas.
Nang makita niya si Gabriel, biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
—Bakit ka nandito?
Hindi sumagot si Gabriel.
Ako ang lumapit.
—Ako si Elena Reyes.
Nanlaki ang mga mata ng babae.
—Ikaw…
—Nasaan ang anak ko?
Napahawak siya sa dibdib.
At doon ko nalaman na alam niya kung sino ako.
—Patawarin mo ako.
Nagsimulang manginig ang tuhod ko.
—Nasaan si Sofia?
Bago pa siya makasagot, may narinig akong maliit na boses mula sa loob.
—Mama Lourdes?
Napalingon kaming lahat.
Isang batang babae ang lumabas mula sa hallway.
Nakasuot siya ng dilaw na pajama at yakap ang isang stuffed rabbit.
Mahaba ang buhok niya.
Malalaki ang mata.
At sa kaliwang tainga niya…
May maliit na birthmark.
Huminto ang mundo ko.
Limang taon.
Limang taon kong inisip na hindi ko na muling makikita ang mukha ng anak ko.
Pero naroon siya.
Buhay.
Humihinga.
Nakatingin sa akin.
Napahawak ako sa bibig habang kusang tumulo ang luha ko.
—Sofia…
Nagtakang tumingin ang bata kay Mama Lourdes.
—Kilala niya ako?
Lumuhod ako.
Gusto kong tumakbo at yakapin siya.
Pero pinigilan ko ang sarili ko.
Hindi niya ako kilala.
Ayokong takutin siya.
—Hello.
Nanginginig ang boses ko.
—Ako si Elena.
Tinitigan niya ako nang matagal.
Pagkatapos ay napansin niya ang kuwintas ko.
Isang maliit na silver pendant iyon na hugis bituin.
May kaparehong pendant si Sofia noong ipinanganak siya. Dalawang piraso iyon na binili ko bago ako manganak—isa para sa akin at isa para sa kanya.
Biglang hinawakan ng bata ang leeg niya.
Mula sa ilalim ng pajama niya, inilabas niya ang isa pang maliit na bituin.
Nanlaki ang mga mata ko.
—Saan mo nakuha iyan?
—Sabi ni Mama Lourdes, galing daw ito sa tunay kong mommy.
Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.
Tahimik na umiiyak din si Lourdes.
—Hindi ko kayang itapon—sabi niya.—Iyon lang ang bagay na kasama niya nang dalhin siya rito.
Tumingin sa akin si Sofia.
—Ikaw ba ang mommy ko?
Parang pinunit ang dibdib ko.
Tumango ako.
—Oo.
Hindi agad siya lumapit.
Sa halip, tumingin siya kay Lourdes.
—Pero siya ang mama ko.
Pinunasan ko ang luha ko.
—Oo. Siya ang nag-alaga sa ’yo. Kaya hindi kita kukunin sa kanya nang biglaan.
Nagulat si Lourdes.
Tumingin ako sa kanya.
Galit ako.
Pero nang makita ko ang takot sa mukha ni Sofia na baka mawala sa kanya ang babaeng nagpalaki sa kanya, alam kong hindi ko maaaring unahin ang galit ko.
Lumapit si Sofia nang isang hakbang.
—Bakit ngayon ka lang dumating?
Iyon ang tanong na kinatatakutan ko.
—Dahil sinabi sa akin na nasa heaven ka na.
Kumunot ang noo niya.
—Pero hindi naman ako pumunta sa heaven.
Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak.
—Alam ko na ngayon.
Isa pang hakbang.
—Hinahanap mo ba ako?
—Araw-araw.
—Talaga?
—Araw-araw sa loob ng limang taon.
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos ay dahan-dahang inilapag ang stuffed rabbit.
Lumapit siya.
At sa unang pagkakataon…
Inabot niya ang kamay ko.
Maliit.
Mainit.
Buhay.
Hinawakan ko iyon na para bang iyon ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
Ngunit biglang nagsalita si Lourdes.
—Elena, may isa pang bagay kang kailangang malaman.
Napatingin ako sa kanya.
Kumuha siya ng lumang kahon mula sa cabinet.
—Hindi lang si Gabriel ang sangkot sa nangyari noon.
Napatayo ako.
—Ano ang ibig mong sabihin?
May inilabas siyang lumang envelope.
—May nagbayad para mabago ang hospital records ni Sofia at mailabas siya nang walang nakakaalam.
Tumingin ako kay Gabriel.
Namutla siya.
—Hindi ako iyon.
—Tama—sabi ni Lourdes.—Hindi ikaw.
Iniabot niya sa akin ang envelope.
Nasa loob ang pangalan ng taong nagbigay ng pera.
Pagkabasa ko rito, tuluyan akong natigilan.
Dahil kilalang-kilala ko ang pangalang iyon.
At iyon ang huling taong iisipin kong kayang gawin ito sa sarili kong anak.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)