Nang Matutong Piliin ni Isabella ang Sarili, Natagpuan Niya ang Pag-ibig na Hindi Humihingi na Magbago Siya Kailanman
BAHAGI 3 — Nang Matutong Piliin ni Isabella ang Sarili, Natagpuan Niya ang Pag-ibig na Hindi Humihingi na Magbago Siya Kailanman
Hindi ko binuksan ang velvet box noong araw na iyon.
Inilagay ko iyon sa bag at bumalik sa hotel nang mag-isa.
Hindi sumama si Adrian.
Hindi niya ako tinanong kung kailan ako magdedesisyon.
Isang mensahe lamang ang ipinadala niya.
“Take your time, Bella. Bukas nandito pa rin ako.”
Napangiti ako.
Pagkatapos ay inilapag ko ang cellphone at tumayo sa harap ng malaking bintana ng hotel.
Sa ibaba, kumikislap ang mga ilaw ng Singapore.
Tatlong taon na ang nakalipas, tumakas ako palayo sa isang buhay na hindi ko na makilala.
Ngayon, hindi ko kailangang tumakas.
Kinabukasan, nakipagkita ako kay Gabriel sa isang maliit na café.
Dumating siyang mas maaga.
Sa mesa ay may dalawang tasa ng kape.
—Black coffee pa rin ang sa iyo, tama?
Tiningnan ko ang tasa.
Pagkatapos ay ngumiti.
—Hindi na.
Nagulat siya.
Lumapit ako sa counter at umorder.
—Latte, extra cinnamon, please.
Pagbalik ko sa mesa, bahagyang natawa si Gabriel.
—Ang dami kong hindi alam tungkol sa iyo.
—Hindi. Marami lang ang nagbago.
Umiling siya.
—Hindi, Isabella. Marami talaga akong hindi alam. Dahil bihira kitang tanungin.
Hindi ako sumagot.
Pagkaraan ng ilang sandali, inilabas niya mula sa bag ang isang lumang picture frame.
Nakilala ko iyon.
Ang frame mula sa apartment.
Nasa loob pa rin ang litrato namin sa Tagaytay.
—Hindi ito kinuha ni Sofia.
Sabi niya.
—Iniwan niya nang malaman niyang sa atin pala ang litrato.
Iniabot niya iyon sa akin.
Ngunit hindi ko kinuha.
—Itago mo.
—Sigurado ka?
Tumango ako.
—Hindi ko kailangang burahin ang walong taon para makapagpatuloy.
Ngumiti ako.
—Pero hindi ko rin kailangang dalhin iyon sa bagong buhay ko.
Namula ang mga mata niya.
—Mahal pa rin kita, Isabella.
Hindi ako nasaktan nang marinig iyon.
At doon ko nalaman na tunay na akong nakalaya.
—Naniniwala ako.
Sabi ko.
—At minahal din kita nang totoo.
Huminga siya nang mabigat.
—Kung nagbago ako noon…
—Gabriel.
Marahan ko siyang pinutol.
—Huwag nating sirain ang magandang pamamaalam sa pamamagitan ng pag-iisip kung ano sana ang nangyari.
Tahimik siyang tumango.
Tumayo ako.
Bago ako makalayo, tinawag niya ako.
—Isabella.
Lumingon ako.
—Salamat dahil minahal mo ako noon.
Ngumiti ako.
—Salamat din dahil sa huli, natuto tayong pakawalan ang isa't isa.
Paglabas ko ng café, tila mas maliwanag ang araw.
Tinawagan ko si Mama.
Nasa Quezon City siya noon at nagdidilig ng mga halaman.
—Ma, bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol kay Papa?
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay narinig ko ang paghinga niyang nanginginig.
—Akala ko kapag hindi natin pinag-usapan, mawawala ang sakit.
—Hindi pala ganoon.
—Alam ko na ngayon.
Umiyak siya.
—Patawad, anak.
—Ma, hindi ako tumawag para sisihin ka.
Tahimik kaming pareho.
Pagkatapos ay sinabi ko:
—Pagbalik ko sa Pilipinas, puntahan natin si Papa.
Dalawampu't dalawang taon na mula nang huli akong pumunta sa puntod niya.
Umiyak nang tuluyan si Mama.
—Sige, anak.
Pagkatapos ng conference, bumalik ako sa Manila kasama si Adrian.
Hindi bilang fiancé ko.
Hindi pa.
Bilang Adrian lamang.
Pumunta kami ni Mama sa puntod ni Papa sa isang memorial park sa Laguna.
May dala akong mga puting rosas.
Paglapit ko sa lapida, naamoy ko ang basang damo, lupa, kandila at mga bulaklak.
Walang gasolina.
Walang takot.
Lumuhod ako.
—Papa, matagal akong hindi nakabalik.
Tumulo ang luha ko.
—Pero maayos na ako.
Inilapag ko ang mga rosas.
—At marunong na akong pumili para sa sarili ko.
Sa likuran ko, naghihintay lamang si Adrian.
Hindi siya lumapit hangga't hindi ko iniabot ang kamay ko.
Noon siya lumapit.
Hinawakan niya ako.
Pagkaraan ng dalawang araw, dinala ko siya sa Tagaytay.
Umupo kami sa isang maliit na restaurant na tanaw ang Taal.
Inilabas ko ang velvet box.
Ipinatong ko sa mesa.
Tiningnan niya iyon.
—Ready ka na?
—Hindi.
Nanlaki ang mga mata niya.
Napatawa ako.
—Hindi pa ako ready sa tanong mo.
Kinuha ko ang kahon at ibinalik sa kanya.
—Kaya ako naman ang magtatanong.
—Ano iyon?
Tiningnan ko siya nang diretso.
—Adrian Keller, gusto mo bang pakasalan ang isang babaeng mahilig sa maanghang, gumagamit ng napakaraming rose perfume, nagsusuot ng lipstick kahit walang okasyon, at minsan ay umiiyak kapag nakakaamoy ng bagong gupit na damo?
Napatawa siya.
—Mukhang mahirap pakisamahan ang babaeng iyon.
—Sobra.
—May iba pa ba akong dapat malaman?
Nagkunwari akong nag-isip.
—Kapag nag-aaway tayo, bawal mong sabihin kung ano ang dapat kong isuot.
—Okay.
—Hindi mo puwedeng itapon ang pabango ko.
—Never.
—At kapag tinanong mo kung ano ang gusto kong kainin, huwag kang magreklamo kapag sobrang anghang.
—Medyo mahirap iyon.
—Adrian!
Tumawa siya.
Pagkatapos ay bigla siyang naging seryoso.
Binuksan niya ang velvet box.
Nandoon ang simpleng singsing na may maliit na brilyante.
—Kung ganoon, Isabella Reyes, oo.
Kinuha niya ang singsing.
—Gusto kong pakasalan ang lahat ng bersiyon mo. Hindi lang ang masaya, hindi lang ang matapang, hindi lang ang matagumpay.
Hinawakan niya ang kamay ko.
—Pati ang Isabella na natatakot, nalilito, nagagalit, at minsan hindi alam kung ano ang gusto niya.
Napuno ng luha ang mga mata ko.
—Sigurado ka?
—May isang kondisyon.
—Ano?
Ngumiti siya.
—Huwag mong titigil gamitin ang rose perfume na iyon. Paborito ko iyon.
Napatawa ako habang umiiyak.
—Deal.
Isinuot niya ang singsing sa daliri ko.
Makalipas ang anim na buwan, ikinasal kami sa isang maliit na garden venue sa Tagaytay.
Walang napakalaking reception.
Walang daan-daang bisita.
Naroon si Mama.
Naroon si Sofia.
At nagulat ako nang makita ko rin si Gabriel.
Hindi ko siya inimbitahan.
Si Adrian pala ang gumawa noon.
—Bakit?
Tanong ko.
Sumagot lamang siya:
—Dahil hindi lahat ng nakaraan ay kailangang maging kaaway ng kasalukuyan.
Nang matapos ang seremonya, lumapit si Gabriel.
May kasama siyang isang babae.
Ipinakilala niya itong si Dr. Camille Santos, isang kasamahan niya sa university.
—Congratulations, Isabella.
Ngumiti ako.
—Salamat.
Tumingin siya kay Adrian.
—Alagaan mo siya.
Bago pa makasagot si Adrian, natawa ako.
—Hindi niya kailangang alagaan ako na parang wala akong kakayahan.
Napakamot sa ulo si Gabriel.
—Oo nga pala.
Tumawa rin siya.
—Nakalimutan kong hindi mo na kailangan ng taong magsasabi sa iyo kung ano ang gagawin.
Umiling ako.
—Matagal ko naman talagang hindi kailangan. Ngayon ko lang natutunan.
Bago umalis, iniabot niya sa akin ang isang maliit na kahon.
Pagbukas ko, nakita ko ang lumang bote ng rose perfume na minsan kong iniwan sa apartment niya.
Halos wala nang laman.
—Nakita ko iyan sa drawer pagkatapos mong umalis.
Sabi niya.
—Akala ko baka gusto mong mabawi.
Tiningnan ko iyon nang matagal.
Pagkatapos ay isinara ko ang kahon.
—Salamat.
Hindi ko itinapon.
Hindi ko rin ginamit.
Inilagay ko iyon sa isang maliit na drawer sa bahay namin ni Adrian sa Zurich.
Hindi bilang alaala ni Gabriel.
Kundi bilang alaala ng babaeng minsang isinuko ang mga bagay na gusto niya para lamang manatili ang isang tao.
Pagkaraan ng dalawang taon, nagkaroon kami ni Adrian ng isang anak na babae.
Pinangalanan namin siyang Rosa Elise Keller-Reyes.
Noong tatlong taong gulang si Rosa, minsang pumasok siya sa kuwarto habang naglalagay ako ng pabango.
—Mommy, mabango!
Tumawa ako.
—Gusto mo?
Tumango siya.
Nag-spray ako nang kaunti sa hangin.
Humagikhik siya habang sinusubukang saluhin ang maliliit na patak.
Mula sa pinto, nakatingin si Adrian.
—Mukhang namana niya ang ilong mo.
—Sana hindi.
—Bakit?
Tiningnan ko ang anak namin.
Inamoy niya ang isang rosas mula sa plorera at napangiti.
Bigla kong naunawaan ang sagot.
—Actually… sana nga.
Lumapit si Adrian at niyakap ako mula sa likuran.
Sa labas ng bintana, unti-unting natutunaw ang niyebe sa Zurich.
Paparating na ang tagsibol.
Naamoy ko ang kape mula sa kusina.
Ang bagong lutong tinapay.
Ang shampoo ni Rosa.
At ang mahinang amoy ng rose perfume sa aking pulso.
Napakaraming amoy.
Napakaraming alaala.
Napakaraming damdamin.
May panahon sa buhay ko na pinili ng katawan kong huwag nang makaramdam dahil masyado nang masakit ang lahat.
Ngayon, gusto kong maramdaman ang lahat.
Dahil natutunan kong hindi kailangang maging walang sakit ang buhay para maging maganda.
Minsan, ang tunay na masayang wakas ay hindi ang pagbabalikan ng dalawang taong minsang nagmahalan.
Hindi rin ito ang paghahanap agad ng bagong taong magliligtas sa iyo.
Ang tunay na masayang wakas ay ang araw na tumingin ka sa salamin at nakilala mong muli ang taong nakatingin pabalik.
Isang umaga, habang naghahanda ako papasok sa laboratory, tinanong ako ni Adrian:
—Bella, anong pabango ang gagamitin mo ngayon?
Kinuha ko ang bote ng Bulgarian rose perfume.
Ngumiti ako.
—Ito.
—Bakit iyan?
Nag-spray ako nang kaunti sa aking leeg.
Huminga ako nang malalim.
At malinaw kong naamoy ang rosas.
Wala nang takot.
Wala nang pagsisisi.
Wala nang taong kailangang bigyan ako ng pahintulot.
—Dahil gusto ko.
Tatlong simpleng salita.
Ngunit inabot ako ng maraming taon bago ko natutunang sabihin ang mga iyon.
Hinawakan ko ang kamay ni Adrian, habang si Rosa ay tumatakbo papunta sa amin.
At sa bahay na puno ng halakhak, amoy ng kape, bagong tinapay at mga rosas, sa wakas ay naunawaan ko:
Hindi ako umalis tatlong taon na ang nakalipas upang mawala.
Umalis ako upang hanapin ang sarili ko.
At nang matagpuan ko siya, hindi ko na siya muling pinakawalan.