Babaeng Mula sa Nakaraan ay Nagbunyag ng Lihim na Nag-ugnay Kina Isabella, Adrian, Gabriel, at sa Gabing Binago ang Lahat
BAHAGI 2 — Babaeng Mula sa Nakaraan ay Nagbunyag ng Lihim na Nag-ugnay Kina Isabella, Adrian, Gabriel, at sa Gabing Binago ang Lahat
Bumagsak sa sahig ang paper bag na hawak ni Adrian.
Gumulong palabas ang dalawang maliit na tinapay, ngunit walang yumuko upang pulutin ang mga iyon.
Nakatingin lamang si Adrian sa babaeng nakatayo sa may pintuan.
Namutla siya.
—Sofia?
Halos pabulong niyang sinabi ang pangalan.
Naramdaman kong tila biglang nawala ang lahat ng ingay sa conference hall.
Tumingin ako kay Adrian, pagkatapos kay Gabriel, saka sa babaeng tinawag niyang Sofia.
—Magkakilala kayo?
Hindi agad sumagot si Adrian.
Si Sofia ang unang humakbang palapit.
Mas matanda na siya kaysa sa babaeng naalala kong nakita ko tatlong taon na ang nakalipas. Wala na ang kulay rosas niyang tsinelas at ang pabangong strawberry na halos nakakasulasok.
Ngayon ay simple ang suot niya, ngunit ang amoy ng pabango niya ay eksaktong katulad noon.
—Ako si Sofia Villanueva.
Huminga siya nang malalim.
—Ako ang babaeng nakita mo sa apartment ni Sir Gabriel tatlong taon na ang nakalipas.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
—Alam ko.
Namula ang mga mata niya.
—Pero hindi mo alam kung bakit ako naroon.
Napatingin ako kay Gabriel.
Hindi siya umiwas.
—Sabihin mo sa kanya, Sofia.
Mahinang tumango ang babae.
Tatlong taon na ang nakalipas, research assistant pala siya ni Gabriel. Nakatira siya noon sa isang lumang boarding house malapit sa university, ngunit ilang araw bago ako umuwi mula Cebu, nasunog ang bahagi ng gusali dahil sa electrical short circuit.
Wala siyang mapuntahan.
Pinatuloy siya ni Gabriel pansamantala sa faculty apartment dahil nasa kabilang gusali lamang ang guest room.
—Hindi kami nagkaroon ng relasyon ni Sir Gabriel.
Diretsong sinabi ni Sofia.
—Kahit kailan.
Hindi ako nagulat.
Matagal ko nang nalaman iyon.
Ilang buwan matapos akong makarating sa Zurich, may dating kasamahan ni Gabriel na nag-email sa akin at ipinaliwanag ang nangyari.
Pero gaya ng sinabi ko kay Gabriel, hindi iyon ang dahilan kung bakit hindi ako bumalik.
Tumingin ako kay Adrian.
—Pero bakit kilala mo siya?
Napapikit si Adrian.
Bago siya makasagot, sinabi ni Sofia:
—Dahil kapatid ko siya.
Parang may malamig na hangin na dumaan sa aking dibdib.
—Kapatid?
Tumango si Adrian.
—Half-sister ko si Sofia.
Napaatras ako nang kalahating hakbang.
—Bakit hindi mo sinabi sa akin?
—Dahil hindi ko alam na siya ang babaeng nakita mo sa apartment ni Gabriel.
Agad niyang sagot.
—Isabella, nang ikuwento mo sa akin ang tungkol sa gabing iyon, hindi mo kailanman sinabi ang pangalan niya. Sinabi mo lang na may isang babae sa apartment ng dati mong fiancé. Hindi ko rin alam noon kung saan eksaktong nagtatrabaho si Sofia.
Tumingin si Sofia sa akin.
—Hindi kami close noon ni Kuya Adrian. Magkaiba kami ng ama. Matagal kaming hindi nag-uusap dahil sa problema sa pamilya.
May saysay ang paliwanag.
Pero hindi pa rin nito sinasagot ang sinabi ni Gabriel.
—Ano ang kinalaman nito sa pagkawala ng panlasa at pang-amoy ko?
Tahimik ang tatlo.
Si Gabriel ang unang nagsalita.
—Wala si Sofia roon sa dahilan ng kondisyon mo.
—Kung ganoon, sino?
Tumingin siya sa akin nang matagal.
—Ang mama mo.
Napatitig ako sa kanya.
—Huwag mong idamay si Mama.
—Hindi ko siya sinisisi.
Mahinahon ang boses ni Gabriel.
—Pero kailangan mong malaman kung ano ang nangyari pagkatapos mong umalis.
Lumapit siya nang kaunti ngunit nanatiling may distansya.
Sinabi niyang ilang araw matapos akong lumipad papuntang Zurich, pumunta siya sa bahay namin upang kausapin ako.
Doon niya nalaman na nakaalis na ako.
Mama ko ang humarap sa kanya.
Galit na galit daw si Mama.
Hindi dahil iniwan ko si Gabriel.
Kundi dahil matagal na niyang nakikita kung paano ko unti-unting binabago ang sarili ko para lamang mapasaya siya.
—Sinabi ng mama mo sa akin, “Hindi ikaw ang dahilan kung bakit umalis ang anak ko. Pero isa ka sa mga dahilan kung bakit nakalimutan niyang mahalin ang sarili niya.”
Napayuko si Gabriel.
—Hindi ko iyon nakalimutan.
Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko.
—At ang kondisyon ko?
Huminga siya nang malalim.
—May sinabi siyang nangyari sa iyo noong bata ka pa.
Nanigas ako.
Maging si Adrian ay napatingin sa kanya.
—Noong siyam na taong gulang ka, nasangkot sa aksidente ang ama mo.
Biglang tila huminto ang oras.
Hindi ko halos maalala ang ama ko.
Ang alam ko lamang ay namatay siya noong bata pa ako.
—Ano ang kinalaman ni Papa sa pang-amoy ko?
—Bago ang aksidente, nasa kotse kayo pareho.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
May malabong imahe na biglang pumasok sa isip ko.
Ulan.
Ilaw.
Amoy ng gasolina.
At rosas.
Napapikit ako.
—Isabella?
Agad lumapit si Adrian ngunit hindi niya ako hinawakan hangga't hindi ako tumango.
Doon lamang niya marahang hinawakan ang aking braso.
Nagpatuloy si Gabriel.
Ayon kay Mama, pagkatapos ng aksidente, ilang buwan akong halos hindi makakain. Tuwing nakakaamoy ako ng gasolina, pabango o matapang na amoy, nanginginig ako.
Dinala raw ako sa therapist.
Unti-unti akong gumaling.
At habang lumalaki ako, naging pambihira ang pagiging sensitibo ng pang-amoy ko.
—Sinabi ng mama mo na posibleng hindi lamang talento ang sobrang sensitibo mong pang-amoy. Maaaring paraan din iyon ng utak mo para laging bantayan ang paligid.
Tahimik akong napaluha.
Naalala ko ang doktor sa Zurich.
“Your body is protecting you.”
Iyon mismo ang sinabi niya.
Nang gabing muntik mamatay si Mama at sabay kong naramdaman na gumuho ang walong taong relasyon ko, bumalik ang lumang mekanismo ng katawan ko.
Ngunit sa halip na maging sobrang sensitibo, tuluyan nitong isinara ang mga pandama ko.
Parang sinabi ng utak ko:
Sobra na.
Ayoko nang makaramdam.
Umiyak ako nang tahimik.
Hindi dahil sa sakit.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, nauunawaan ko na ang bahagi ng sarili kong matagal kong kinatatakutan.
Lumapit si Sofia.
—Isabella, may isa pa akong gustong sabihin.
Tumingin ako sa kanya.
—Noong gabing dumating ka sa apartment, nakita kita.
Nagulat ako.
—Nakita mo ako?
—Oo.
Namasa ang mga mata niya.
—Nakita kitang isinasara ang pinto. Gusto kitang habulin, pero pinigilan ako ni Sir Gabriel.
Mabilis akong napatingin kay Gabriel.
—Pinipigilan mo siya?
Pumikit si Gabriel.
—Oo.
—Bakit?
Matagal bago siya nakasagot.
—Dahil mayabang ako.
Nanginginig ang boses niya.
—Akala ko babalik ka. Akala ko tatawag ka. Akala ko ako ang hahanapin mo para humingi ng paliwanag.
Mapait siyang ngumiti.
—Sanay akong ikaw ang lumalapit, Isabella.
Walang palusot sa kanyang tono.
—At noong hindi mo ginawa, saka ko lang napagtanto kung gaano kita binalewala.
Tahimik akong nakinig.
—Hindi kita niloko. Pero hindi ibig sabihin noon naging mabuti akong partner.
Tumingin siya diretso sa akin.
—Pinadama kong kailangan mong magbago para maging katanggap-tanggap sa akin. At mas masama iyon kaysa sa anumang paliwanag tungkol kay Sofia.
Dahan-dahang tumulo ang luha ko.
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi iyon luha para kay Gabriel.
Luha iyon para sa Isabella na walong taong naghintay.
Lumapit si Adrian.
—Bella.
Tumingin ako sa kanya.
—May kailangan din akong sabihin.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Kinuha niya mula sa bulsa ang isang maliit na velvet box.
Nanlaki ang mga mata ko.
Ngunit hindi niya ito binuksan.
Sa halip, inilagay niya iyon sa aking palad.
—Dinala ko ito dahil balak sana kitang tanungin ngayong gabi kung handa ka na ba talagang magpakasal sa akin.
Napatingin ako sa kahon.
Pagkatapos sa kanya.
Ngunit ang sumunod niyang sinabi ang lalong nagpaluha sa akin.
—Pero pagkatapos ng lahat ng nalaman mo ngayon, ayokong sagutin mo ako dahil lamang naghihintay ako.
Marahan niyang isinara ang mga daliri ko sa paligid ng kahon.
—Dalhin mo muna.
—Adrian…
Ngumiti siya.
—Noong una tayong kumain, tinanong kita kung ano ang gusto mong kainin. Ngayon, mas mahalaga ang tanong ko.
Huminga siya nang malalim.
—Isabella Reyes, ano ang gusto mo para sa sarili mong buhay?
Hindi ko agad nasagot.
Sa loob ng maraming taon, palaging may ibang taong nagbibigay ng sagot para sa akin.
Ngunit ngayon, walang pumipilit.
Walang humihingi.
Walang nagdidikta.
Ako lamang.
Tumingin ako sa maliit na kahon sa aking palad.
At sa unang pagkakataon, alam kong anumang sagot ang piliin ko, magiging akin iyon.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)