Sa Likod ng Pekeng Pirma, Natuklasan Ko ang Plano Nila at Pinili Kong Ipagtanggol ang Negosyong Ako Mismo ang Bumuo
BAHAGI 2 — Sa Likod ng Pekeng Pirma, Natuklasan Ko ang Plano Nila at Pinili Kong Ipagtanggol ang Negosyong Ako Mismo ang Bumuo
Hindi na ako nagtanong pa kay Tita Teresa.
Dinampot ko ang bag ko, kinuha ang susi ng kotse, at mabilis na lumabas ng bahay.
“Mara!”
Narinig kong tinawag ako ni Mama.
Hindi ako lumingon.
Kung mananatili pa ako roon, baka puro galit lang ang masabi ko. Ang kailangan kong gawin ay makarating sa Amihan Garden bago tuluyang mabago ang lugar na ilang taon kong pinaghirapan.
Habang nagmamaneho ako patungong Tomas Morato, tumawag ako kay Paolo.
“Huwag kang makipagtalo sa kanila. Huwag mo ring hayaang may galawin sila. Papunta na ako.”
“Ma’am, nasa loob na po si Miss Bianca.”
“Paano siya nakapasok?”
“Ginamit po niya ang duplicate key.”
Napapikit ako sandali.
Kaya tama ang hinala ko.
Hindi aksidenteng napunta kay Bianca ang susi.
Pagdating ko sa Amihan Garden, may dalawang van na nakaparada sa labas. May mga kahon ng dekorasyon sa sidewalk, mga bulaklak, bakal na frame at malalaking ilaw.
Pagpasok ko, sinalubong agad ako ni Paolo.
“Ma’am.”
Sa likod niya ay nakatayo si Bianca kasama ang isang babaeng nakasuot ng blazer.
“Ate Mara.”
Hindi ko siya pinansin.
Diretso akong lumapit sa babaeng may hawak na clipboard.
“Ako si Mara Villanueva. Ako ang may-ari ng Amihan Garden. Sino ang nagbigay sa inyo ng pahintulot na magsimula rito?”
Nagulat ang babae.
“Ma’am, mayroon po kaming signed authorization.”
Iniabot niya sa akin ang papel.
Nandoon nga ang pangalan ko.
Nandoon din ang pirma ko.
O mas tamang sabihing isang mahusay na paggaya sa pirma ko.
Ngunit nang tingnan ko ang petsa, lalo akong nagalit.
Tatlong araw na ang nakalipas.
Ibig sabihin, habang pinaplano pa nina Tita Teresa kung paano nila ako kakausapin sa hapag-kainan, nakapirma na raw ako sa dokumentong ito.
“Hindi akin ang pirmang ito.”
Namutla ang event coordinator.
“Ano po?”
“Hindi ko ito pinirmahan. Wala rin akong ibinigay na authorization kay Bianca o kahit kanino.”
Lumingon ang babae kay Bianca.
“Ano'ng ibig sabihin nito?”
Mabilis na lumapit si Bianca.
“Ate, puwede naman nating pag-usapan—”
“Hindi.”
Isang salita lang ang sinabi ko.
Napahinto siya.
“Huwag kang gagalaw ng kahit ano rito.”
“Ate, nakakahiya naman sa event company.”
Tinitigan ko siya.
“Mas nag-aalala ka pa sa hiya kaysa sa paggamit ng peke kong pirma?”
Namula siya.
“Hindi naman ako ang pumirma.”
“Kung ganoon, sino?”
Hindi siya sumagot.
Sapat na iyon.
Sinabi ko sa event coordinator na ihinto ang lahat ng trabaho. Humingi siya ng paumanhin at agad na inutusan ang staff niyang ilabas muna ang kagamitan.
Ngunit bago sila makaalis, dumating sina Mama, Papa at Tita Teresa.
Halos tumakbo papasok si Tita.
“Mara, huwag mong palakihin ang bagay na ito!”
Napatawa ako.
“Hindi ako ang nagpalaki nito, Tita.”
“Engagement lang ito!”
“Kung engagement lang, bakit may pekeng pirma?”
Tahimik siya.
Inilapag ko sa mesa ang authorization letter.
“Sino ang pumirma nito?”
Walang nagsalita.
Pagkaraan ng ilang segundo, si Mama ang unang nagsalita.
“Ako ang nagbigay ng duplicate key.”
Parang may bumagsak sa dibdib ko.
Alam ko na iyon.
Pero mas masakit pa ring marinig mula sa kanya.
“Bakit?”
“Akala ko titingnan lang nila ang venue.”
“Hindi mo man lang ako tinanong.”
“Anak, sinabi ni Teresa na kakausapin ka naman niya.”
Napatingin ako kay Tita.
“Pero bago ninyo ako kausapin, may kontrata na?”
Hindi siya makasagot.
Biglang nagsalita si Bianca.
“Hindi naman talaga namin gustong agawin ang café mo!”
“Kung ganoon, ipaliwanag mo.”
Nagsimula siyang umiyak.
Doon lumabas ang buong katotohanan.
Ilang buwan nang ipinagmamalaki ni Tita Teresa sa pamilya ni Adrian na may event venue ang pamilya nila sa Quezon City. Sa kuwento niya, hindi lamang basta café ang Amihan Garden.
Para bang bahagi iyon ng negosyo ng pamilya nila.
Nang sabihin ng pamilya ni Adrian na nais nilang idaos doon ang engagement, hindi na makaatras si Tita Teresa.
Kaya nagplano silang gamitin ang café nang isang gabi nang libre.
Pero nagustuhan ni Bianca ang lugar.
Gusto niyang palitan ang dekorasyon, takpan ang pangalan ng Amihan Garden, alisin ang ilang mesa at gawing parang private events venue ang buong second floor.
Ang isang gabing pabor ay naging halos isang buwang kontrol sa café.
“Pero sino ang gumaya sa pirma ko?”
Muling natahimik ang lahat.
Hanggang sa dahan-dahang sinabi ni Bianca:
“Si Mama.”
Napapikit si Tita Teresa.
Napatitig si Papa sa kanya.
Maging si Mama ay hindi nakapagsalita.
“Tita?”
“Hindi ko inakalang magiging malaking problema.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
“Ginaya ninyo ang pirma ko.”
“Mara, babawiin naman namin pagkatapos ng engagement.”
“Hindi iyon ang punto.”
Lumapit ako sa kanya.
“Ang Amihan Garden ay hindi basta gusali. Tatlong taon akong halos walang pahinga para mabuhay ang negosyong ito. May mga empleyadong umaasa rito. May mga booking akong kailangang tuparin.”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ninyo maaaring ipangako ang isang bagay na hindi sa inyo.”
Tahimik ang buong café.
Pagkaraan ng ilang sandali, sinabi ko sa event coordinator:
“Pakikansela ang lahat ng trabaho rito. Kung may financial issue sa deposit, kausapin ninyo ang taong pumirma sa kontrata. Hindi ang Amihan Garden.”
Tumango siya.
Tumingin ako kay Paolo.
“Palitan natin lahat ng lock ngayong gabi.”
“Opo, Ma’am.”
Napatingin sa akin si Mama.
“Mara, kailangan ba talagang umabot sa ganito?”
“Opo.”
Hindi ako sumigaw.
Hindi rin ako umiyak.
“Dahil kung hindi ko lalagyan ng hangganan ngayon, mauulit ito.”
Lumapit si Papa kay Mama.
“Hayaan mo siya.”
Iyon ang unang pagkakataong may kumampi sa akin mula nang magsimula ang lahat.
Maya-maya, umalis sina Tita Teresa at Bianca.
Bago lumabas, huminto si Bianca sa pinto.
“Ate…”
Hindi ako lumingon.
Kinagabihan, matapos mapalitan ang mga kandado, naupo ako mag-isa sa garden.
Halos alas-onse na.
Lumapit si Paolo at naglagay ng isang tasa ng mainit na tsokolate sa mesa.
“Ma’am, okay lang po ba kayo?”
Ngumiti ako nang mahina.
“Hindi ko alam.”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Adrian.
Ang fiancé ni Bianca.
Nagulat ako.
Hindi ko siya gaanong kilala.
Sinagot ko ang tawag.
“Hello?”
“Miss Mara, pasensya na po kung tatawag ako nang ganitong oras.”
Tahimik ang boses niya.
“May nalaman po ako tungkol sa engagement.”
Napahawak ako sa tasa.
“Ano iyon?”
“Hindi po sinabi sa akin ni Bianca ang buong katotohanan tungkol sa Amihan Garden.”
Huminto siya.
“At may isa pa po akong nalaman.”
“Ano?”
“Hindi lang po pala ang café ninyo ang ginamit nila para magmukhang mayaman ang pamilya nila.”
Napakunot ang noo ko.
Pagkatapos ay sinabi ni Adrian ang isang pangungusap na nagpabago sa direksiyon ng buong kuwento.
“Miss Mara, sa tingin ko po kailangan ninyong makita ang mga dokumentong ipinakita sa pamilya namin.”
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)