Matapos mawalan ng alaala ang mayamang asawa ko dahil sa aksidente, ang unang ginawa niya ay bigyan ako ng black card at paalisin sa buhay niya. Hindi niya alam na buntis ako. Ngunit makalipas ang ilang buwan, siya mismo ang humiling na alagaan ako at ang anak namin dahil sa isang lihim na nakita sa CCTV bago siya mawalan ng alaala.
Matapos mawalan ng alaala ang mayamang asawa ko dahil sa aksidente, ang unang ginawa niya ay bigyan ako ng black card at paalisin sa buhay niya. Hindi niya alam na buntis ako. Ngunit makalipas ang ilang buwan, siya mismo ang humiling na alagaan ako at ang anak namin dahil sa isang lihim na nakita sa CCTV bago siya mawalan ng alaala.
Bahagi 1
Iniabot niya sa akin ang isang bank card habang malamig ang tingin sa mga mata niya.
“Kunin mo ang perang ito at umalis ka na sa buhay ko.”
Tinitigan ko ang card sa kamay ko.
Pagkatapos ay hinawakan ko ang papel ng pregnancy test na nasa loob ng bag ko.
Dalawang malinaw na pulang guhit.
May isang maliit na buhay na unti-unting lumalaki sa loob ko.
Akala ko noon, kapag dumating ang araw na hindi na niya ako kailangan, hindi ko kakayanin ang sakit.
Akala ko mawawasak ako.
Pero nang mangyari talaga iyon…
Nakaramdam lang ako ng katahimikan.
Sapat ang perang iniwan niya para mapalaki ko ang anak ko.
At ang lalaking minsang yumakap sa akin gabi-gabi…
Ang lalaking minsang nagsabing hindi niya ako hahayaang mawala…
Ngayon ay hindi na ako kilala.
Siguro mas mabuti na rin iyon.
Tumalikod ako at umalis sa malaking bahay na minsan kong tinawag na tahanan.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako nakiusap.
Hindi ako humabol.
Hindi ko lang inaasahan na makalipas ang ilang buwan…
Ang lalaking minsang nagpalayas sa akin ang siya namang paulit-ulit na lalapit sa buhay ko.
Sa bawat pagkikita namin, nagbabago ang tingin niya sa akin.
Hindi na malamig.
Hindi na parang estranghero.
Sa halip, para siyang isang taong desperadong hinahanap ang isang bagay na matagal nang nawala.
Hanggang isang araw, nakita niya akong mag-isang lumabas mula sa tindahan ng mga gamit para sa sanggol.
Lumapit siya sa akin.
Tinitigan niya ang bahagyang lumalaki kong tiyan.
“Nasaan ang asawa mo?”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o masasaktan.
Hindi niya ako naaalala.
Pero galit siya sa lalaking iniwan ako.
“Hinahayaan ka niyang mag-isa habang buntis ka?”
“Hinahayaan ka niyang ikaw lang ang bumili ng lahat para sa anak ninyo?”
Nanatili akong tahimik.
Hindi niya alam…
Ang taong sinisisi niya ay ang sarili niya.
Huminga siya nang malalim.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Kung hindi ka kayang alagaan ng asawa mo…”
“Ako na ang tutulong.”
Nagulat ako.
Tumingin siya sa akin na parang hindi niya rin maintindihan ang sarili niyang nararamdaman.
“Hindi ko alam kung bakit…”
“Pero kapag nakikita kitang nahihirapan, parang mas masakit pa iyon kaysa sa sugat ko.”
Tumigil siya sandali.
“Gusto kita.”
“Kung hindi mo ako tatanggihan…”
“Hayaan mong alagaan ko kayo ng anak mo.”
Dati, isa lang akong ordinaryong babae.
Wala akong malaking pamilya.
Wala akong espesyal na background.
May simpleng trabaho lang ako at isang maliit na pangarap…
Ang magkaroon ng sariling pamilya balang araw.
Hanggang nakilala ko siya.
Si Adrian Valdez.
Isang lalaking kilala sa pagiging malamig, mayaman, at halos imposibleng lapitan.
Sabi ng lahat, hindi siya naniniwala sa pag-ibig.
Walang babaeng kayang manatili sa tabi niya nang matagal.
Pero walang naniwala na ako ang magiging exception.
Halos tatlong taon akong nasa tabi niya.
Tatlong taon kung saan unti-unti kong nakita ang ibang mukha niya.
Hindi ang malamig na negosyanteng kinatatakutan ng lahat.
Kundi ang lalaking tahimik na nag-aalala kapag may sakit ako.
Naalala niya kung paano ko gusto ang kape ko.
Naalala niya na ayaw ko ng malakas na ulan.
Naalala niya kahit ang maliliit na bagay na hindi ko inaasahang mapapansin niya.
Hindi siya romantiko.
Hindi siya mahilig magsabi ng matatamis na salita.
Pero sa bawat pagkakataong kailangan ko siya…
Palagi siyang nandiyan.
Kaya naniwala ako.
Akala ko balang araw, bibigyan niya ako ng tunay na lugar sa buhay niya.
Hanggang sa dumating ang aksidente.
Matapos ang malubhang banggaan, nagising siya sa ospital.
Pero ang pinakamasakit na balita ay hindi ang kanyang mga sugat.
Kundi ang sinabi ng doktor.
Bumalik ang lahat ng alaala niya.
Maliban sa isa.
Ako.
Ako lang ang taong tuluyang nabura sa isip niya.
Tinawagan ako ng assistant niya.
Maingat ang boses nito.
“Miss Sofia, sana maintindihan ninyo ang sitwasyon ni Mr. Valdez.”
“Wala siyang kahit anong alaala tungkol sa relasyon ninyo.”
“Naniniwala siya ngayon na dati kayong nanatili sa tabi niya dahil lamang sa pera.”
Nanahimik ako.
Sa totoo lang…
Hindi ko rin siya masisisi.
Wala kaming kasal.
Walang legal na pangako.
Walang malinaw na kinabukasan.
Ako lang ang babaeng pinili niyang manatili sa tabi niya.
“Gusto niyang umalis kayo sa bahay.”
Huminto ang assistant niya bago nagpatuloy.
“Pero hindi naman siya naging ganap na walang puso.”
“Naglipat siya ng malaking halaga bilang kabayaran sa mga taon na kasama niya kayo.”
Maya-maya, tumunog ang cellphone ko.
Pumasok ang pera.
Tinitigan ko ang numero sa screen.
At napangiti ako nang mapait.
Ang lalaking minsang dahilan ng walang tulog kong gabi…
Ngayon ay pera ang ipinadala para tapusin ang lahat.
Nag-impake ako agad.
Hindi ko kinuha ang mga mamahaling bagay na binili niya.
Hindi ko dinala ang kahit anong nagpapaalala sa kanya.
Damit ko lang.
Mga personal kong gamit.
At ang lihim na buhay na nasa sinapupunan ko.
Lumipat ako sa isang maliit pero maayos na apartment.
Nakakagulat…
Mas magaan pala ang buhay kapag wala nang kailangang intindihin.
Ako ang nagdedesisyon sa lahat.
Ako ang pumipili ng pagkain.
Ako ang bumibili ng mga gamit ng baby.
Wala nang magsasabi kung tama o mali ang ginagawa ko.
Bawat gabi, kinakausap ko ang anak ko.
Sinasabi kong kahit kami lang…
Kakayanin namin.
Akala ko tuluyan ko nang matatanggap ang pagkawala niya.
Hanggang sa araw ng unang prenatal checkup ko.
Doon ko siya muling nakita.
Sa ospital.
Nakatayo siya sa hallway.
May benda sa noo.
Hindi na siya mukhang makapangyarihang CEO.
Mukha lang siyang lalaking may hinahanap.
At nang magtagpo ang mga mata namin…
Bigla akong kinabahan.
Hindi ko gustong maalala niya ako.
Ayokong bumalik siya sa buhay ko at guluhin muli ang lahat.
Kaya yumuko ako at naglakad papunta sa clinic.
Pero bago pa ako makalayo…
May humawak sa kamay ko.
Napalingon ako.
Siya.
Ang lalaking minahal ko.
Ang lalaking nakalimot sa akin.
Matagal niya akong tinitigan.
Hanggang sa bumaba ang tingin niya sa bracelet na suot ko.
Isang lumang bracelet.
Ang unang regalo niya sa akin noong unang beses kaming naglakbay nang magkasama.
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Ang bracelet na iyan…”
Mahina ang boses niya.
“Saan mo nakuha iyan?”
Hindi ako sumagot.
Hinigpitan niya nang bahagya ang hawak sa kamay ko.
May takot at kalituhan sa mga mata niya.
“Bakit pakiramdam ko…”
“Mas masakit makita kang umiiyak kaysa sa sugat ko?”
Hindi pa ako nakakasagot nang tumunog ang cellphone niya.
Ang assistant niya.
Sinagot niya ang tawag.
Pagkatapos ng ilang segundo…
Biglang namutla ang mukha niya.
“Mr. Valdez…”
“Natagpuan na namin ang footage bago ang aksidente.”
“May kakaiba kaming nakita.”
“Ang huling tinawagan ninyo bago kayo mawalan ng alaala…”
“Ay siya.”
Napatigil siya.
Tumingin siya sa akin.
At sa unang pagkakataon…
Nakaramdam ako ng takot.
Dahil may isang bagay akong hindi alam.
Bago mangyari ang aksidente…
May sinabi pala siya sa akin.
Isang bagay na tuluyan niyang nakalimutan.
“Kung dumating ang araw na makalimutan kita…”
“Umalis ka agad.”
“Dahil natatakot akong masaktan ko ang taong pinakamamahal ko.”
Bahagi 2
Nang marinig ko ang sinabi ng assistant ni Adrian, hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.
Ang lalaking nasa harapan ko ngayon…
Ang lalaking nakatingin sa akin na parang unang beses niya akong nakita…
Siya pala mismo ang humiling noon na lumayo ako kung sakaling mawala ang alaala niya.
Hindi dahil ayaw niya sa akin.
Kundi dahil natatakot siyang masaktan ako.
Napakabigat ng katotohanang iyon.
Dahil sa mga nakaraang buwan, ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung bakit napakadali para sa kanya na itapon ako.
Kung paano niya nagawang kalimutan ang tatlong taon naming pagsasama.
Pero ngayon ko lang nalaman…
Na bago pa siya mawalan ng alaala, mas iniisip niya pala ang kaligtasan ko kaysa sa sarili niya.
Tahimik lang akong nakatayo.
Habang si Adrian ay tila nawawala sa sariling mundo.
Pinanood niya ang video na ipinadala ng assistant niya.
Isang lumang footage mula sa gabi ng aksidente.
Sa screen, nakita namin ang sarili niya.
Nasa loob siya ng sasakyan.
At katabi niya ang isang maliit na kahon.
Ang kahong matagal kong hinahanap.
Isang kahon na akala ko ay nawala na.
Nang marinig ko ang boses niya mula sa video, nanigas ang buong katawan ko.
“Sofia…”
“Kung pinapanood mo ito, ibig sabihin nangyari na ang kinatatakutan ko.”
Huminga siya nang malalim sa video.
“Baka nakalimutan na kita.”
“Baka masaktan kita nang hindi ko alam.”
“Pero gusto kong malaman mo…”
“Hindi kita minahal dahil kailangan kita.”
“Minahal kita dahil ikaw ang unang taong nagparamdam sa akin na hindi lang ako isang makina na nagtatrabaho araw-araw.”
Napapikit ako.
Hindi ko napigilan ang luha.
Sa tabi ko, tahimik si Adrian.
Nakatingin lang siya sa video na parang pinapanood niya ang ibang bersyon ng sarili niya.
Isang bersyon na nawala sa kanya.
Pagkatapos ng video, matagal kaming walang nagsalita.
Hanggang sa siya ang unang bumasag ng katahimikan.
“Sofia…”
Mahina ang boses niya.
“Buntis ka ba?”
Napatigil ako.
Hindi ko na itinago.
Wala nang dahilan para magsinungaling.
Tumango ako.
“Halos limang buwan na.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Hindi dahil galit siya.
Kundi dahil nasaktan siya.
“Limang buwan…”
Inulit niya iyon na parang hindi niya matanggap.
“Limang buwan kang nag-isa?”
Hindi ako sumagot.
Dahil totoo naman.
Lumapit siya ng isang hakbang.
Pero agad akong umatras.
“Adrian, huwag.”
Napatigil siya.
“Hindi mo ako kilala ngayon.”
“Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong gumawa ng responsibilidad dahil lang sa video na iyon.”
Mas lalong nalungkot ang mukha niya.
“Sofia…”
“Hindi lang responsibilidad ang nararamdaman ko.”
“Tingnan man kita ngayon bilang isang estranghero…”
“Pero bakit parang may bahagi sa akin na matagal ka nang hinahanap?”
Tahimik ako.
Dahil iyon din ang tanong ko.
Bakit kahit nakalimutan niya ako…
May bahagi pa rin ng puso niya ang kumikilala sa akin?
Kinabukasan, dumating si Adrian sa apartment ko.
Hindi siya nagdala ng mamahaling regalo.
Walang malaking bouquet.
Walang anumang bagay na pilit nagpapakita ng kayamanan niya.
Isang simpleng paper bag lang ang hawak niya.
“Bumili ako ng pagkain.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo ba kung ano ang gusto ko?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Pero tinanong ko ang doctor kung ano ang mabuti para sa buntis.”
Hindi ko napigilang mapangiti nang kaunti.
Dati, hindi siya marunong magtanong.
Palagi niyang iniisip na alam niya ang lahat.
Pero ngayon…
Parang ibang tao siya.
Hindi ang Adrian na malamig at mahirap basahin.
Kundi isang lalaking natutong matakot mawala ang isang bagay na mahalaga.
Lumipas ang mga linggo.
Unti-unti siyang bumalik sa buhay namin.
Hindi niya ako pinilit na patawarin siya.
Hindi niya ako hiniling na kalimutan ang sakit.
Sa halip…
Araw-araw niyang pinatunayan na kahit nawala ang alaala niya…
Pinipili pa rin niya ako.
Dumadalo siya sa prenatal checkup.
Natutunan niyang maghanda ng pagkain na gusto ko.
Pinag-aaralan niya kung paano alagaan ang sanggol.
Minsan, nahuhuli ko siyang nakatingin sa tiyan ko habang tahimik na nakangiti.
“Bakit ka nakangiti?” tanong ko minsan.
Napakamot siya sa ulo.
“Hindi ko alam.”
“Pero pakiramdam ko…”
“Matagal ko nang hinihintay ang araw na makikita ko siya.”
At sa unang pagkakataon matapos ang lahat…
Naramdaman kong baka may pag-asa pa.
Bahagi 3
Lumipas ang ilang buwan.
Dumating ang araw na ipinanganak ang anak namin.
Buong gabi akong nasa ospital.
Masakit.
Nakakapagod.
Nakakatakot.
Pero sa bawat segundo…
Nandoon si Adrian.
Hawak niya ang kamay ko.
Hindi niya binitawan kahit isang beses.
“Sofia, nandito lang ako.”
“Hindi na kita iiwan.”
Habang umiiyak ako sa sakit, napansin kong mas nanginginig pa siya kaysa sa akin.
Ang lalaking kayang harapin ang milyon-milyong problema sa negosyo…
Ngayon ay natatakot dahil lamang sa pag-iyak ko.
At doon ko naintindihan.
Hindi pala palaging nasa alaala ang pagmamahal.
Minsan…
Nasa paraan kung paano ka pinipili ng isang tao kahit wala siyang maalala.
Nang marinig namin ang unang iyak ng sanggol…
Napapikit si Adrian.
Tumulo ang luha sa kanyang mukha.
Hinawakan niya ang maliit na kamay ng anak namin.
“Hello…”
Mahina niyang sabi.
“Ako ang tatay mo.”
“Tama ka pala…”
Tumingin siya sa akin.
“May dahilan kung bakit hindi kita kayang mawala.”
Hindi ko napigilan ang luha.
Dahil sa sandaling iyon…
Hindi ko na hinahanap ang dating Adrian.
Hindi ko na hinihintay ang lalaking minahal ko noon.
Dahil ang taong nasa harapan ko ngayon…
Pinipili akong mahalin mula sa simula.
Pagkalipas ng isang taon…
Hindi na katulad ng dati ang buhay namin.
Mas simple.
Mas tahimik.
Pero mas masaya.
Hindi na ako nakatira sa malaking bahay dahil lamang sa gusto niya.
Magkasama naming pinili ang tahanan namin.
Isang lugar kung saan hindi ako bisita.
Kundi tunay na pamilya.
Minsan, kapag natutulog ang anak namin, nakaupo kami ni Adrian sa sala at pinag-uusapan ang nakaraan.
“Galit ka pa rin ba sa akin?”
Tanong niya isang gabi.
Tumingin ako sa kanya.
“Dati.”
“Ngayon?”
Ngumiti ako.
“Ngayon, galit lang ako na ang hirap mong mahalin.”
Napatawa siya.
“Alam ko.”
“Dati akala ko sapat na ang pagbibigay ko ng lahat ng bagay.”
“Hindi ko alam na ang pinakamahalagang bagay pala ay ang manatili.”
Tahimik kaming nag-usap.
Hanggang bigla niyang inilabas ang isang maliit na kahon.
Nanlaki ang mata ko.
Pamilyar iyon.
Ang kahon mula sa video.
Binuksan niya ito.
Nandoon ang isang singsing.
At isang lumang sulat.
“Hindi ko nabasa noon.”
Sabi niya.
“Nakita ko ito matapos kong malaman ang lahat.”
Binuksan ko ang sulat.
Sulit lang ang nakasulat:
“Sofia, kung sakaling dumating ang araw na makalimutan kita, sana huwag mong isipin na nawala ang pagmamahal ko.”
“Dahil ang alaala ay nasa isip lang.”
“Pero ang pagmamahal… nasa puso.”
Nangingilid ang luha ko.
“Bakit hindi mo ito ibinigay noon?”
Ngumiti siya nang mahina.
“Dahil noon hindi ko alam kung paano kita hihilinging bumalik.”
“Pero ngayon…”
Lumuhod siya sa harapan ko.
“Hindi kita hinihiling na kalimutan ang sakit.”
“Hindi kita hinihiling na burahin ang nakaraan.”
“Ang hinihiling ko lang…”
“Bigyan mo ako ng pagkakataong mahalin ka ulit.”
“Tama na ang tatlong taon.”
“Gusto kong gugulin ang buong buhay ko kasama ka.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
Ang lalaking minsang nagbigay sa akin ng card para umalis…
Ngayon ay nagbibigay sa akin ng singsing para manatili.
At sa pagkakataong ito…
Hindi dahil natatakot siyang mawala ang pera niya.
Hindi dahil obligasyon niya ako.
Kundi dahil pinili niya ako.
Pinili niya kami.
Tumango ako.
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon…
Naramdaman kong bumalik ang tahanan ko.
Hindi dahil sa malaking bahay.
Hindi dahil sa kayamanan.
Kundi dahil sa dalawang taong nasa harapan ko.
Ang anak namin.
At ang lalaking minsang nakalimot sa akin…
Ngunit natutong mahalin ako muli.
Dahil minsan, ang tunay na pagmamahal ay hindi iyong hindi kailanman nawawala.
Kundi iyong kahit mawala ang lahat ng alaala…
Hinahanap ka pa rin ng puso niya.
