Sa Araw ng Pasko, Pinilit Ako ni Mama na Makipagkita sa Anak ng Kapitbahay na Isa Nang Doktor, Itinago Ko ang Sikretong Matagal Kong Baon—Ngunit Nang Hawakan Niya ang Pulsuhan Ko, Isang Katotohanan ang Bumalik Pagkalipas ng Ilang Taon
Sa Araw ng Pasko, Pinilit Ako ni Mama na Makipagkita sa Anak ng Kapitbahay na Isa Nang Doktor, Itinago Ko ang Sikretong Matagal Kong Baon—Ngunit Nang Hawakan Niya ang Pulsuhan Ko, Isang Katotohanan ang Bumalik Pagkalipas ng Ilang Taon
Bahagi 1
Noong Pasko ng taong iyon, umuwi ang nag-iisang anak ng aming kapitbahay matapos ang ilang taong pagtatrabaho sa malayong lungsod.
Noong bata pa siya, madalas siyang pumunta sa bahay namin para makikain ng mga matatamis na inihahanda ni Mama.
Pero ngayon…
Isa na siyang batang doktor na hinahangaan ng maraming tao sa aming lugar.
Pagkakita pa lang sa kanya ni Mama, agad niya akong hinila palapit.
“Ang anak kong ito, gabi-gabi gising, tapos sa umaga tulog na tulog. Tingnan mo nga kung may problema ba sa kanya.”
Halos mabulunan ako sa iniinom kong tubig.
“Hindi na kailangan, Ma!”
Masyado akong mabilis sumagot kaya biglang natahimik ang buong sala.
Tumingin sa akin si Mama na may pagtataka.
“May doktor na nga sa harap mo, ayaw mo pang magpatingin?”
Kinagat ko ang labi ko.
Hindi naman ako natatakot magpatingin.
Ang kinatatakutan ko lang…
Ay malaman niya ang sikretong itinago ko nang maraming taon.
Hindi ko maaaring malaman ni Ethan Reyes na ang babaeng palaging mukhang tamad, magulo, at walang pakialam sa harap ng pamilya…
Ay ang sikretong manunulat sa internet na may libo-libong tagasubaybay.
Lalo na’t hindi niya dapat malaman na ang lahat ng mga kwentong isinulat ko tuwing madaling-araw…
Ay hango sa kanya.
Minsan nagsulat ako tungkol sa isang lalaking malamig sa panlabas na anyo, pero tahimik na nagpoprotekta sa babaeng mahal niya.
Ang karakter na iyon…
Ay siya.
Si Ethan.
Nais ko sanang gumawa ng dahilan para makatakas, pero itinulak na ako ni Mama papunta sa upuan.
“Iabot mo ang kamay mo.”
Napilitan akong iabot ang pulsuhan ko.
Dahan-dahang inilagay ni Ethan ang kanyang mga daliri sa kamay ko.
Hindi ko alam kung bakit…
Pero mas kinakabahan ako kaysa noong kumuha ako ng pinakamahalagang pagsusulit sa buhay ko.
Tahimik siyang nakinig sa tibok ng pulso ko nang ilang segundo.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Palagi kang nagpupuyat para magbasa ng kwento, tama?”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ah.”
Bahagya niyang tinaasan ng kilay.
“Hindi? Kung ganoon, bakit parang panda ang ilalim ng mata mo?”
Agad akong kumontra.
“Maaga akong natutulog.”
Kalma niyang sagot:
“Oo, maaga.”
Napangiti ako nang bahagya.
Akala ko ligtas na ako.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang muntik nang magpawala ng hininga ko.
“Mga alas-sais ng umaga nga lang.”
Natigil si Mama sa pagbuhos ng tsaa.
“Ano?”
Nanigas ako.
Hindi pa tapos si Ethan.
“At madalas ka ring magkape kaysa kumain ng almusal.”
“Hindi naman!”
“Oo.”
“Maayos naman akong kumain.”
“Maayos? Yung isang beses lang sa isang araw tapos sasabihin mong hindi ka gutom?”
Wala akong naisagot.
Tumingin sa akin si Mama na parang hindi makapaniwala.
Pagkatapos ay bigla siyang tumayo.
“Anak ka ng anak, paano ka nabubuhay nang ganyan?”
Sa takot ko, agad akong nagtago sa likod ni Ethan.
“Iligtas mo ako!”
Napangiti siya.
Isang ngiting matagal ko nang hindi nakikita.
“Huwag kayong mag-alala, Tita. Maaayos natin ang ugali niya.”
Biglang nagbago ang mukha ni Mama.
“Talaga?”
Masayang tumingin si Mama sa kanya.
“Kung ganoon, baka pwede mo siyang samahan minsan lumabas. Maglakad-lakad naman siya. Hindi puro higaan at cellphone.”
Habang nakikinig ako, lalo kong naramdaman…
May mali.
Pero hindi ko pa alam noon na ibinibigay na pala ako ni Mama sa isang plano.
Pagkatapos ng hapunan, ihinatid ako ni Ethan pauwi.
Sa loob ng sasakyan, nakahalukipkip akong tumingin sa kanya.
“Pakiramdam ko niloko ako ni Mama ngayon.”
Hindi siya tumingin sa akin.
“Niloko tungkol saan?”
“Alam mo naman kung ano ang gusto niyang mangyari, hindi ba?”
Nanahimik siya.
Makitid kong tiningnan ang mukha niya.
“Huwag mong sabihin na…”
Diretso niyang sinabi:
“Gusto ni Tita na kilalanin natin ang isa’t isa.”
Nanlaki ang mata ko.
“Ano?”
Napangiti siya.
“Parang blind date.”
Halos mapasandal ako sa upuan sa gulat.
“Ako at ikaw? Imposible.”
Mas matanda sa akin si Ethan ng ilang taon.
Lumaki kaming magkasama.
Nakita ko siyang dumaan sa panahon na kakaiba ang pananamit at buhok niya noong binata pa siya.
Nakita naman niya akong umiyak noon dahil nawala ang paborito kong laruan.
Para sa akin…
Parang kuya ko lang siya.
Hindi isang lalaking dapat kong ligawan.
At higit pa roon…
May narinig akong balita noon na may minamahal na siyang iba.
Kaya tinanong ko siya:
“Hindi ba may muntik ka nang pakasalan noon?”
Sandali siyang natahimik.
“Tsismis lang iyon.”
“May girlfriend ka ba ngayon?”
Tumingin siya sa akin.
“Wala.”
Nagkunwari akong walang pakialam at tumingin sa bintana.
Pero hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Nang hapon na, niyaya niya akong manood ng sine.
Pumayag ako dahil naisip kong mas komportable kasama ang taong matagal ko nang kilala.
Pero mali pala ako.
Sa loob ng sinehan, bumili siya ng malaking balde ng popcorn para sa akin.
“Hindi ko mauubos ’to.”
Kumuha siya ng isang piraso at inilapit sa akin.
“Okay lang.”
“Kakain tayo pareho.”
Napatigil ako.
Simpleng salita lang iyon.
Pero hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mukha ko.
Habang nanonood kami, magkatabi lang kami.
Noong una, tuwing nagkakadikit ang kamay namin, agad kong inaalis ang kamay ko.
Pero habang tumatagal…
Nasasanay na ako.
Hanggang sa ako na mismo ang kumukuha ng popcorn mula sa kamay niya.
Napatawa lang siya.
“Hindi ka talaga nagbabago.”
“Simula bata ka pa, mahilig ka nang kumuha ng pagkain ko.”
Napanguso ako.
“Eh kasi lagi mo naman akong binibigyan.”
Tumingin siya sa akin.
At sa isang sandali…
Nawala ang ingay sa paligid.
Sa eksaktong oras na iyon, nagpakita sa pelikula ang eksena kung saan umaamin ng pagmamahal ang lalaki sa babae.
Nagtawanan ang mga tao sa sinehan.
May magkasintahang magkayakap sa harapan namin.
May magkahawak-kamay naman sa tabi namin.
Hindi ko alam kung saan ako titingin.
Yumuko ako at bumulong:
“Bakit parang lahat ngayon sweet?”
Lumapit siya sa akin.
Ang mahina niyang hininga ay dumampi sa tenga ko.
“Dahil gusto nilang gawin ang gusto nila.”
Tumingin ako sa kanya.
“Paano ikaw?”
Hindi siya agad sumagot.
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“May gusto rin akong gawin sa loob ng matagal na panahon.”
Bago ko pa siya matanong kung ano iyon…
Biglang umilaw ang cellphone niya.
May pumasok na mensahe.
Isang pangalan lang ang nakalagay.
Pero ang laman nito ang nagpawala ng ngiti sa mukha ko.
“Bumalik na ako. Kailangan nating pag-usapan ang tungkol sa engagement natin noon.”
Nanigas ako.
Engagement?
Napatingin ako kay Ethan.
Agad niyang pinatay ang screen.
Pero huli na.
Nabasa ko na.
At ang pinakamasakit…
Hindi dahil nagkaroon siya ng pangakong kasal noon.
Kundi dahil nakita ko ang mga mata niya habang binabasa ang mensahe.
Mga mata ng taong may itinatagong malaking sikreto.
Tumayo ako.
“May hindi ka ba sinasabi sa akin?”
Tahimik siya.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…
Nakita kong hindi alam ni Ethan kung paano niya ako sasagutin.
Makalipas ang ilang segundo, hinawakan niya ang pulsuhan ko.
Pareho ng ginawa niya noong sinusuri niya ako kanina.
Pero ngayon…
Mas mabigat ang boses niya.
“Akala ko kapag hindi mo nalaman, hindi ka masasaktan.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ano ba talaga iyon?”
Mas hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.
“Ang taong dahilan kung bakit ko kinansela ang engagement ko noon…”
Tumigil siya sandali.
Diretsong tumingin sa mga mata ko.
“Ay ikaw.”
Bahagi 2
“Ako?”
Hindi ko napigilan ang sarili kong ulitin ang sinabi niya.
Parang may kung anong bumagsak sa loob ng dibdib ko.
Sa lahat ng posibilidad na pumasok sa isip ko…
Hindi ko inakala na ako pala ang dahilan.
Tumingin ako kay Ethan.
“Hindi ko naiintindihan.”
Matagal siyang nanahimik.
Sa unang pagkakataon, ang lalaking palaging kalmado sa harap ko ay parang nahihirapang magsalita.
“Naalala mo ba noong araw ng graduation mo?”
Napakunot ang noo ko.
“Matagal na iyon.”
“Pero sa akin, parang kahapon lang.”
Hindi ako nagsalita.
Dahan-dahan siyang huminga.
“Noong araw na iyon, may balak akong sabihin sa’yo.”
Napatitig ako sa kanya.
“Sabihin ang ano?”
“Na hindi kita nakikita bilang kapatid o kaibigan lang.”
Nanlaki ang mata ko.
Patuloy siya.
“Matagal kitang minahal.”
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Hindi ko alam kung bakit, pero ang unang naramdaman ko ay hindi saya.
Kundi pagkagulat.
“Pero bakit hindi mo sinabi?”
Ngumiti siya nang mapait.
“Dahil narinig kong may gusto ka nang ibang tao.”
“Ano?”
“May isang beses na nakita kitang nagsusulat sa notebook mo. Akala ko may gusto kang lalaki. Akala ko may hinihintay kang iba.”
Napayuko ako.
Bigla kong naalala.
Ang notebook na iyon…
Ang laman noon ay mga kwentong isinulat ko tungkol sa kanya.
Hindi ko lang sinabi ang totoo dahil natatakot ako.
“Nagsulat ako tungkol sa’yo.”
Napatingin siya sa akin.
“Ano?”
Namula ang mukha ko.
“Yung mga kwento ko online…”
“Lahat ng lalaki doon…”
Hindi ko naituloy.
Pero naintindihan niya.
Tahimik siyang tumawa.
“Hindi ako makapaniwala.”
“Bakit?”
“Dahil ilang taon kong binabasa ang mga kwento mo.”
Natigilan ako.
“Alam mo?”
Tumango siya.
“Matagal na.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil gusto kong malaman kung may lugar pa ba ako sa puso mo.”
Hindi ako nakasagot.
Sa dami ng taon na iniisip kong ako lang ang nagtatago ng damdamin…
Hindi ko alam na pareho pala kaming natatakot.
Pero may isang bagay pa rin akong hindi maintindihan.
“Kung ganoon… sino yung babae sa mensahe?”
Agad nagbago ang ekspresyon niya.
“Siya ang dahilan kung bakit hindi ko nasabi ang lahat noon.”
Napatitig ako.
“May koneksyon pa rin ba kayo?”
Umiling siya.
“Wala.”
“Pero bakit may engagement?”
Hindi siya agad sumagot.
At doon ko nakita ang lungkot sa kanyang mga mata.
“Dahil may ginawa ang pamilya ko na hindi ko kayang tanggapin noon.”
Huminto siya sandali.
“Pero kailangan mong malaman ang buong katotohanan.”
“Dahil ang babaeng iyon…”
“Ang taong bumalik ngayon…”
“Siya ang may hawak ng lihim kung bakit ako lumayo sa’yo anim na taon na ang nakalipas.”
Nang marinig ko iyon…
Mas lalo akong nalito.
Anim na taon.
Parehong panahon kung kailan bigla siyang umalis.
Parehong panahon kung kailan tumigil siyang magpakita sa akin.
At ngayon…
Nalaman kong hindi pala simpleng pagkakataon ang lahat.
Bahagi 3
Kinabukasan, hindi ko halos nakayanan ang katahimikan.
Buong gabi akong hindi nakatulog.
Ironiya dahil ako mismo ang madalas pagalitan ni Mama dahil nagpupuyat.
Pero ngayon…
Hindi dahil sa pagsusulat.
Kundi dahil sa isang tanong.
Bakit ako?
Bakit niya ako minahal nang ganoon katagal?
At bakit niya piniling itago?
Kinabukasan ng umaga, pumunta si Ethan sa bahay namin.
Akala ko kakausapin niya ako.
Pero hindi.
Kinausap niya si Mama.
At doon ko nalaman ang isang katotohanang hindi ko inaasahan.
Anim na taon na ang nakalipas, noong araw ng graduation ko, nakita pala ng pamilya ni Ethan ang mga sinusulat ko online.
At hindi nila iyon nagustuhan.
Dahil sa mga kwento ko…
May isang karakter na halos kapareho ng buhay ni Ethan.
Isang lalaking ipinaglaban ang sariling desisyon kahit laban sa pamilya.
Natakot sila na gamitin ko raw ang pangalan at buhay ni Ethan para sirain ang reputasyon nila.
Kaya kinausap nila si Ethan.
Pinapili siya.
Lumayo sa akin…
O mawala ang suporta ng pamilya niya.
At pinili niyang lumayo.
Hindi dahil ayaw niya sa akin.
Kundi dahil ayaw niyang madamay ako.
Nang malaman ko iyon, hindi ko napigilang mapaluha.
“Bakit hindi mo sinabi?”
Mahina kong tanong kay Ethan.
Nakatingin siya sa akin.
“Dahil alam kong kapag sinabi ko, hahabulin mo ako.”
“Sigurado akong gagawin mo.”
Napatawa ako kahit umiiyak.
“Napakataas naman ng tingin mo sa sarili mo.”
Ngumiti siya.
“Dahil kilala kita.”
At nakakainis…
Dahil tama siya.
Kung sinabi niya noon na kailangan niya akong iwan para protektahan ako…
Sigurado akong hindi ako pumayag.
Sigurado akong lalaban ako kasama niya.
Tahimik kaming nag-usap nang ilang oras.
At doon ko rin sinabi ang matagal kong itinago.
“Ethan…”
“Yung dahilan kung bakit ako nagpupuyat noon…”
“Hindi dahil gusto kong umiwas sa mundo.”
“Dahil sinusulat kita.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Alam mo ba kung ilang beses kong binasa ang mga kwento mo?”
Umiling ako.
“Maraming beses.”
“Bakit?”
“Dahil bawat lalaki sa kwento mo…”
Ngumiti siya.
“Parang ako.”
Namula ako.
“Hindi ko sinabing ikaw iyon.”
“Pero alam ko.”
Napailing ako.
Ang nakakainis sa kanya…
Palagi niyang alam.
Makalipas ang ilang buwan, nagbago ang maraming bagay.
Hindi na ako natutulog buong araw.
Hindi na rin ako puro kape.
Dahil may isang taong araw-araw akong pinapaalalahanan na alagaan ang sarili ko.
Si Ethan.
Pero ang pinakanagulat sa lahat…
Hindi siya ang unang umamin sa pamilya namin.
Si Mama.
Isang araw habang naghahapunan kami, bigla niyang sinabi:
“Matagal ko nang alam na gusto ka ni Ethan.”
Halos malaglag ang kutsara ko.
“Ano?”
Tumawa si Mama.
“Akala mo hindi ko napansin?”
“Tuwing may sakit ka noong bata ka, siya unang tumatakbo dito.”
“Tuwing umiiyak ka, siya ang nagpapatahan sa’yo.”
Napatingin ako kay Ethan.
Ngumiti lang siya.
“Bakit hindi mo sinabi?”
Tanong ko.
Sumagot siya:
“Dahil gusto kong dumating ang araw na pipiliin mo ako.”
Hindi dahil pinilit ka ng pamilya mo.
Hindi dahil nakasanayan mo ako.
Kundi dahil ako talaga ang gusto mo.
Makalipas ang isang taon…
Sa parehong panahon ng Pasko, bumalik kami sa lugar kung saan kami lumaki.
Hindi na bilang magkaibigan.
Hindi bilang dalawang taong saling pusa sa buhay ng isa’t isa.
Kundi bilang dalawang taong sa wakas ay pinili ang isa’t isa.
May dala akong maliit na regalo para sa kanya.
Isang libro.
Ang unang nobelang isinulat ko.
Binuksan niya iyon.
Sa unang pahina, may isang pangungusap.
“Para sa lalaking hindi ko kailanman sinabi ang pangalan, pero palaging naging bida sa puso ko.”
Napatingin siya sa akin.
“Talaga bang ako?”
Ngumiti ako.
“Matagal mo nang alam.”
Tumawa siya.
At sa harap ng mga taong matagal nang nakakita sa amin bilang magkaibigan lang…
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Ngayon, pwede ko na bang gawin yung bagay na matagal ko nang gustong gawin?”
Napangiti ako.
“Ano?”
Lumapit siya.
“Sabihin sa lahat na ikaw ang babaeng minahal ko bago pa man natin maintindihan ang ibig sabihin ng pagmamahal.”
At sa unang pagkakataon…
Hindi ko na kailangang magsulat ng kwento tungkol sa isang lalaking tahimik na nagmamahal.
Dahil ang lalaking iyon…
Ay nasa tabi ko na.
At ang kwentong matagal kong itinago…
Ay naging totoong buhay ko.
