Pagkatapos ng Lasing na Gabi sa Company Party, Nagising Ako Sa Sasakyan ng Lalaking Kinamumuhian Ko ng Labinlimang Taon—Ngunit Nang Mahanap Ko ang Lumang Kahon na Itinago Niya, Natuklasan Ko ang Sikretong Nagpabago sa Lahat
Pagkatapos ng Lasing na Gabi sa Company Party, Nagising Ako Sa Sasakyan ng Lalaking Kinamumuhian Ko ng Labinlimang Taon—Ngunit Nang Mahanap Ko ang Lumang Kahon na Itinago Niya, Natuklasan Ko ang Sikretong Nagpabago sa Lahat
Bahagi 1
May isang lalaki akong ipinangako sa sarili ko na hinding-hindi ko kailanman gugustuhing makita.
Siya ang kapitbahay na sumira sa katahimikan ng buhay ko sa loob ng labinlimang taon.
Siya ang boss na laging naghahanap ng mali sa bawat ginawa ko sa harap ng buong opisina.
At siya rin ang tanging taong kapag nakita ko pa lang ang mukha…
Gusto ko nang makipagtalo.
Ngunit hindi ko inakala na darating ang araw na…
Pagkatapos ng isang gabing hindi ko na halos maalala dahil sa sobrang kalasingan…
Ang taong paggising ko sa umaga ay nasa tabi ko…
Ay siya.
At mas malala pa roon…
Kinabukasan, nakatanggap ako ng bagong assignment mula sa Human Resources.
“Simula ngayong araw, itinalaga si Liana bilang espesyal na personal assistant ni CEO Adrian.”
Tinitigan ko ang mensahe sa cellphone.
Tatlong segundo.
Limang segundo.
Sampung segundo.
Pagkatapos…
Tumayo ako nang biglaan.
“Adrian!”
“Talaga bang ginagawa mo ito sa akin?!”
Diretso akong pumunta sa pinakamataas na palapag ng gusali.
Hindi na ako kumatok.
Binuksan ko agad ang pinto ng opisina niya.
Nakaupo siya sa likod ng malaking mesa.
Kalmado.
Parang alam na niya na darating ako.
Nakasuot siya ng puting polo, nakataas ang manggas, at kumikislap ang mamahaling relo sa kanyang pulso.
Sa mata ng lahat…
Si Adrian ang perpektong tagapagmana.
Gwapo.
Mayaman.
Matalino.
Matagumpay.
Pero ako lang ang nakakaalam kung gaano siya nakakainis.
“Bakit ako naging assistant mo?”
Itinapat ko ang kamay ko sa mesa.
“Gumaganti ka ba sa akin?”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang hawak niyang dokumento.
Tumingin siya sa akin.
At bigla siyang ngumiti.
“Gumaganti?”
“Akala ko ang unang itatanong mo ay tungkol sa nangyari kagabi.”
Nanigas ako.
Nawala ang init ng ulo ko.
“Kagabi?”
Sumandal siya sa upuan.
Bahagyang tinapik ng daliri niya ang mesa.
“Hindi mo naaalala?”
Kinabahan ako.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Niakap mo ako sa parking area.”
“At sinabi mo…”
Huminto siya.
Nakunot ang noo ko.
“Ano?”
Diretso siyang tumingin sa akin.
“Na ang taong pinakaayaw mo sa mundo…”
“Siya rin pala ang taong pinakakomportable kang kasama.”
Biglang uminit ang mukha ko.
“Imposible!”
“Hindi ko sasabihin iyon!”
Tumaas ang kilay niya.
“Talaga?”
“Paano naman iyong ayaw mong bitawan ang kwelyo ko?”
“O iyong sinabi mong huwag kitang iiwan mag-isa?”
Hindi ako nakapagsalita.
Hindi.
Hindi maaari.
Ginawa ko talaga iyon?
Bago pa ako makasagot, nagpatuloy siya.
“At tungkol naman sa paggising mo sa sasakyan ko kaninang umaga…”
“Adrian!”
Mabilis akong lumapit at tinakpan ang bibig niya.
“Tumigil ka nga!”
Tumingin siya sa kamay kong nakapatong sa labi niya.
Sa isang saglit…
Nagbago ang kanyang mga mata.
Parang may lambot na hindi ko pa nakita noon.
Pero agad din iyong nawala.
Bumalik siya sa malamig niyang ekspresyon.
“Liana.”
“Ngayon, assistant kita.”
“Panatilihin natin ang tamang distansya.”
Napangiwi ako.
Nakakainis talaga siya.
Pero ang kwento namin ni Adrian…
Hindi nagsimula noong gabing iyon.
Nagsimula ito labinglimang taon na ang nakalipas.
Noong lumipat kami sa bagong subdivision…
Akala ko magiging madali ang pakikipagkaibigan sa mga kapitbahay.
Hanggang sa nakilala ko si Adrian.
Noon, mga bata pa kami.
Pero sa unang pagkikita pa lang…
Nagawa na niyang mainis ako.
Dahil sa isang cake.
Noong araw na iyon, kaarawan ng nanay ko.
Buong hapon akong gumawa ng maliit na cake para sa kanya.
Masaya akong inilagay iyon sa mesa sa labas ng bahay.
Ngunit bago ko pa ito maipakita…
May kamay na kumuha sa pinakamalaking parte.
Paglingon ko…
Si Adrian iyon.
Tahimik siyang kumain.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Hindi masama.”
Pero may dagdag siya.
“Parang eksperimento lang nang kaunti.”
Namutla ako sa galit.
“Ano ang sinabi mo?”
Nagkibit-balikat siya.
“Ibig kong sabihin…”
“Kailangan mo pang mag-improve.”
Agad kong kinuha ang cake.
“Akala mo naman magaling ka!”
Tumingin siya sa akin.
At ngumiti.
“At least hindi mukhang bato ang ginagawa ko.”
Simula noon…
Naging magkaaway kami.
Parehong paaralan.
Parehong laban sa grades.
Parehong gustong mauna.
Palagi siyang nauuna ng isang hakbang.
At ang pinakaayaw ko…
Kapag sinusubukan kong lampasan siya…
Ngumingiti lang siya at sinasabi:
“Mas gumaling ka na.”
Parang papuri.
Pero para sa akin…
Parang pang-aasar.
Makalipas ang maraming taon…
Pumasok ako sa kumpanya ng pamilya niya.
Akala ko makakatakas na ako sa presensya ni Adrian.
Pero nagkamali ako.
Ang magiging direktang superior ko…
Siya pa rin.
Sa unang meeting ng malaking proyekto…
Tumayo ako sa harap ng board members.
Ipinakita ko ang plano na ilang linggo kong pinagtrabahuhan.
Sigurado akong ngayon…
Makikita niya ang halaga ko.
Pero pagkatapos niyang basahin ang mga dokumento…
Isinara niya ang folder.
“Maganda ang idea.”
Sandali akong napangiti.
Sa wakas.
Pinuri niya rin ako.
Pero agad niyang dinugtungan:
“Pero kulang.”
“Kulang ang datos.”
“Malabo ang target customers.”
“Kailangan ulitin.”
Nanahimik ang buong conference room.
Ang lahat ng pagod ko…
Parang binura niya sa isang pangungusap.
Pagkatapos ng meeting…
Hinarang ko siya sa hallway.
“Sinadya mo iyon, hindi ba?”
Huminto siya.
“Sinadya ko ang ano?”
“Ang ipahiya ako.”
Tumingin siya sa akin.
“Liana.”
“Sinabi mo noon…”
“Gusto mong tratuhin kita bilang normal na empleyado.”
“Ginagawa ko lang ang gusto mo.”
Natahimik ako.
Dahil totoo.
Ako mismo ang nagsabi noon.
Pero hindi ko inisip na talagang gagawin niya.
Noong gabing iyon ang taunang company party.
Uminom ako nang sobra.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sobrang inis ko.
Nakita ko si Adrian sa entablado.
Pinapalakpakan ng lahat.
Ang batang CEO.
Ang perpektong negosyante.
Ang lalaking hinahangaan ng lahat.
Pero ako lang ang nakakaalam…
Na minsan niyang itinago ang pusang inaalagaan ko para hanapin ko ito buong hapon.
Na minsan niyang pinalitan ang password ng wifi para asarin ako.
Na minsan niyang sinulatan ang exam paper ko ng:
“Needs saving.”
Oo.
Para sa akin…
Si Adrian ang pinakaayaw kong tao.
Uminom pa ako ng isang baso.
At isa pa.
Hanggang sa nagsimulang lumabo ang paligid.
Ang huling naaalala ko…
May lumapit sa akin.
May humawak sa balikat ko.
At narinig ko ang boses niya.
“Liana.”
“Lasing ka na.”
Tumingala ako.
Si Adrian ang nakita ko.
Hindi ko alam kung bakit…
Pero tinanong ko siya:
“Adrian…”
“Bakit lagi mo akong inaasar?”
Tahimik siya.
Matagal.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Dahil kung hindi ko gagawin iyon…”
“Baka hindi mo ako mapansin kailanman.”
Hindi ko naintindihan ang sinabi niya.
Dahil pagkatapos noon…
Nawala na ang lahat.
Kinabukasan…
Nagising ako sa sasakyan niya.
At natanggap ko ang bagong assignment bilang personal assistant niya.
Akala ko gusto niya lang akong pahirapan.
Akala ko gusto niyang makita akong mawalan ng kontrol.
Pero habang aalis na ako sa opisina…
May nakita akong lumang kahon sa bookshelf niya.
Binuksan ko iyon.
At may isang bagay doon na nagpahinto sa paghinga ko.
Isang lumang litrato.
Ako iyon.
Hawak ang cake na ginawa ko noong bata pa ako.
Sa likod ng larawan…
May sulat-kamay.
Sulat ni Adrian.
“Unang araw na nakilala ko siya.”
“Akala ko nakakainis siya.”
“Pero hindi ko alam kung kailan…”
“Naging gusto ko na siyang protektahan habang buhay.”
Nanginginig ang kamay ko.
“Bakit itinago mo ito ng labinlimang taon?”
Biglang may boses sa likod ko.
“Gusto mo nang malaman ang dahilan?”
Napalingon ako.
Nandoon si Adrian.
Lumapit siya at kinuha ang kahon.
Pero nang isara niya iyon…
May lumaglag na lumang papel.
Pinulot ko.
At nang mabasa ko ang nakasulat…
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil iyon ay isang dokumento.
Isang lumang papeles ng paglipat ng paaralan.
At sa ilalim ng pirma ng taong humiling na umalis si Adrian…
Nandoon ang pangalan.
Ang pangalan ng taong sumira sa relasyon namin labinglimang taon na ang nakalipas.
Ang pangalan ng sarili kong ama.
Bahagi 2
Nanatili akong nakatitig sa lumang dokumento sa aking kamay.
Parang biglang tumigil ang mundo.
Ang pirma sa ibaba…
Ang pangalan ng taong humiling na ilipat si Adrian sa ibang paaralan…
Ay pangalan ng sarili kong ama.
“Hindi ito posible…”
Mahina kong nasabi.
Hindi ko namalayan na nanginginig na pala ang mga daliri ko.
Labinlimang taon.
Labinlimang taon kong inisip na si Adrian ang taong palaging nang-aasar sa akin.
Ang taong laging gustong mangibabaw.
Ang taong palaging nasa harap ko para sirain ang bawat pagkakataong patunayan ko ang sarili ko.
Pero ngayon…
Isang lumang papel lang ang kailangan para mabago ang lahat ng alam ko.
Tumingin ako kay Adrian.
“Bakit?”
“Bakit may ganito?”
Tahimik siya.
Hindi siya agad sumagot.
Sa unang pagkakataon…
Nakita ko siyang hindi sigurado.
Hindi bilang isang CEO.
Hindi bilang isang lalaking hinahangaan ng lahat.
Kundi bilang isang taong matagal nang may tinatagong sakit.
“Dahil hindi ko gustong malaman mo sa maling paraan.”
Mas lalong kumunot ang noo ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Huminga siya nang malalim.
“Ang araw na nawala ako sa buhay mo noong labinlimang taon na ang nakalipas…”
“Hindi dahil gusto kong umalis.”
Nanigas ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Lumapit siya sa bintana.
Matagal siyang nakatingin sa labas bago nagsalita.
“Noong bata tayo, alam mo bang lagi kang nagsusumbong kapag inaasar kita?”
Napatingin ako sa kanya.
“Syempre.”
“Dahil nakakainis ka naman talaga.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Alam ko.”
“Pero hindi mo alam…”
“Na tuwing umiiyak ka dahil sa akin, ako rin ang unang naghahanap ng paraan para mapasaya ka.”
Natahimik ako.
“Hindi mo alam na iyong pusang itinago ko noon…”
“Hindi ko iyon itinago para pahirapan ka.”
“Tinago ko iyon dahil may mga batang gustong kunin at saktan iyon.”
Napakurap ako.
“Ano?”
“Pero dahil ayaw kong aminin na tinulungan kita…”
“Pinili kong magmukhang masama.”
Hindi ako nakapagsalita.
Dahil bigla kong naalala ang mga maliliit na bagay.
Ang payong na naiwan ko noong umuulan.
Ang libro kong nawala at kinabukasan ay nasa mesa ko na.
Ang assignment na muntik kong hindi maipasa ngunit biglang naayos ang problema.
Akala ko noon…
Mga pagkakataon lang iyon.
Hindi ko alam…
Siya pala.
Si Adrian.
“Pero bakit pinapunta ka ng tatay ko sa ibang paaralan?”
Sa wakas ay naitanong ko.
Nagbago ang mukha niya.
“Dahil gusto niyang ilayo ako sa iyo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
“Bakit?”
“May dahilan ba?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sa halip, kinuha niya ang lumang kahon.
Binuksan niya ulit.
Sa ilalim ng mga litrato…
May isa pang sobre.
Iniabot niya sa akin.
“Basahin mo.”
Dahan-dahan kong binuksan.
At doon ko nakita ang isang sulat.
Sulit ng isang ama.
Sulit ng tatay ko.
Ngunit hindi iyon ang sulat ng taong kilala ko.
Ang laman nito…
Ay isang babala.
Noong mga panahong iyon, nalaman ng ama ni Adrian na may ilang taong gustong gamitin ang kumpanya nila para sa maling negosyo.
At ang pamilya namin…
Ay hindi sinasadyang nasangkot.
Sinubukan ng tatay ko na protektahan ako.
Pero ang paraan na pinili niya…
Ay paghiwalayin kami ni Adrian.
Dahil naniniwala siyang kapag magkalapit kami…
Mas lalo akong malalagay sa panganib.
Ngunit may isang bagay na hindi ko maintindihan.
“Kung gusto ka lang niyang ilayo…”
“Bakit kailangan niyang sabihin na huwag mo akong kausapin?”
Natahimik si Adrian.
At doon ko nakita ang isang bagay na hindi ko inaasahan.
Galit.
Hindi sa akin.
Kundi sa nakaraan.
“Dahil may isang tao siyang pinoprotektahan.”
“Sino?”
Hindi siya sumagot.
At bago pa ako makapagtanong ulit…
Tumunog ang cellphone niya.
Isang mensahe.
Binasa niya.
At biglang nagbago ang kanyang ekspresyon.
“Ano iyon?”
Tumingin siya sa akin.
“May bumalik.”
“Kung sino man ang dahilan kung bakit itinago ng pamilya natin ang katotohanang ito sa loob ng maraming taon…”
“Nasa kumpanya na siya ngayon.”
Nanlamig ang katawan ko.
“Bakit?”
Mahina niyang sinabi:
“Dahil alam niyang nahanap na natin ang kahon.”
At sa sandaling iyon…
Naramdaman kong ang gabing akala ko ay simpleng pagkakamali lang…
Ay simula pala ng pagbubukas ng isang lihim na matagal nang nakabaon.
Bahagi 3
Kinabukasan…
Hindi na ako pumasok bilang simpleng assistant ni Adrian.
Pumasok ako bilang isang taong gustong malaman ang buong katotohanan.
Sa loob ng labinlimang taon…
Akala ko ang kwento namin ay tungkol sa dalawang taong hindi magkasundo.
Akala ko ang galit ko kay Adrian ay dahil sa mga pang-aasar niya.
Pero ngayon ko lang naisip…
Baka ang galit na iyon ay isang paraan lang para itago ang ibang nararamdaman.
Dahil kung totoong kinamumuhian ko siya…
Bakit ko naaalala ang bawat maliit na bagay tungkol sa kanya?
Bakit alam ko kung kailan siya nagsisinungaling?
Bakit sa lahat ng taong nasa paligid ko…
Siya ang unang taong hinahanap ko kapag may problema?
Sa loob ng opisina, tahimik kaming naghanap ng mga lumang dokumento.
Hindi ko nakita ang dating Adrian.
Ang lalaking palaging nakangiti habang inaasar ako.
Ang lalaking laging may sagot sa bawat sinabi ko.
Ang kaharap ko ngayon…
Ay isang taong pagod na pagod nang magdala ng sikreto.
“Adrian.”
Napatingin siya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin noon?”
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos ay ngumiti nang mapait.
“Dahil noong panahon na iyon…”
“Mas mahalaga sa akin na manatili kang ligtas kaysa malaman mo ang katotohanan.”
Napatigil ako.
“Mas pinili mong isipin kong masama ka?”
Tumango siya.
“Oo.”
“Bakit?”
Mahina niyang sagot:
“Dahil mas kaya kong tanggapin na galit ka sa akin…”
“Kaysa makita kang masaktan.”
Hindi ko alam kung bakit…
Pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…
Wala akong maisagot.
Noong araw ding iyon…
Lumabas ang isang lumang rekord mula sa archive ng kumpanya.
At doon namin nakita ang pangalan ng taong matagal nang naghahanap ng paraan para sirain ang dalawang pamilya.
Hindi pala ang ama ko ang tunay na dahilan.
Ginamit lang niya ang kanyang desisyon upang itago ang mas malaking problema.
Ang taong nasa likod ng lahat…
Ay isang dating kasosyo ng pamilya ni Adrian.
Isang taong gustong makuha ang kumpanya.
At noong mga panahong bata pa kami…
Sinubukan niyang gamitin ang aming mga pamilya para magkaroon ng kontrol.
Ang ama ko at ama ni Adrian ay nagtulungan para pigilan iyon.
Ngunit kapalit noon…
Kailangan nilang paghiwalayin ang dalawang taong hindi pa alam na mahalaga sila sa isa’t isa.
Kami.
Nang malaman ko ang lahat…
Hindi ko alam kung kanino ako mas galit.
Sa taong sumira sa buhay namin.
O sa sarili ko.
Dahil sa loob ng labinlimang taon…
Inisip kong kalaban ko si Adrian.
Samantalang siya pala ang taong tahimik na nasa tabi ko.
“Liana.”
Narinig ko ang boses niya.
Tumingin ako.
Nakatayo siya sa harap ko.
May hawak siyang isang lumang bagay.
Isang maliit na keychain.
Nanlaki ang mata ko.
“Naalala mo ito?”
Hindi ako agad nakasagot.
Dahil iyon ang keychain na nawala sa akin noong bata pa ako.
Akala ko nawala na iyon habang lumilipat kami ng bahay.
“Paano mo nakuha iyon?”
Ngumiti siya.
“Hindi ko ito nawala.”
“Matagal ko itong itinago.”
“Bakit?”
Tumingin siya sa akin.
At sa pagkakataong iyon…
Walang biro.
Walang pang-aasar.
Walang pagtatago.
“Dahil iyon ang unang bagay na ibinigay mo sa akin.”
“Sinabi mo noon…”
“Kapag naging magkaibigan tayo, hindi mo na ako aawayin.”
Napatawa ako nang mahina.
“Pero hindi tayo naging magkaibigan.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Alam ko.”
“Kaya siguro labinglimang taon kitang hinintay.”
Nanahimik ako.
Dahil ang taong kinamumuhian ko…
Ay siya rin pala ang taong hindi kailanman sumuko.
Makalipas ang ilang buwan…
Nalutas ang lahat.
Nalantad ang katotohanan.
Nabawi ng dalawang pamilya ang nawalang tiwala.
At ang pinakamasakit na bahagi…
Ang ama ko mismo ang humingi ng tawad sa akin.
“Anak…”
“Akala ko iyon ang tamang paraan para protektahan ka.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pero nasaktan mo rin ako.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Patawad.”
Sa unang pagkakataon…
Hindi ko na hinanap kung sino ang may kasalanan.
Dahil ang nakaraan ay hindi na mababago.
Pero ang hinaharap…
Pwede pa naming piliin.
Isang taon pagkatapos noon…
Naganap ang isang bagong company party.
Parehong lugar.
Parehong ilaw.
Parehong musika.
Ngunit iba na ang nararamdaman ko.
Dati…
Nakikita ko si Adrian bilang taong gusto kong talunin.
Ngayon…
Siya ang taong gusto kong katabi.
Lumapit siya sa akin habang hawak ang dalawang baso ng inumin.
“Sigurado ka bang hindi ka na iinom nang sobra?”
Tiningnan ko siya nang masama.
“Bakit?”
“Takot ka bang muli kitang yakapin?”
Napangiti siya.
“Hindi.”
“Takot lang akong sabihin mo ulit ang mga bagay na hindi mo kayang sabihin kapag gising ka.”
Natahimik ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Lumapit siya nang kaunti.
“Na matagal mo na pala akong hindi kinamumuhian.”
Namula ako.
“Napaka-assuming mo talaga.”
“Talaga?”
Ngumiti siya.
“Kung ganoon…”
“Bakit hindi mo na ako tinatawag na pangalan ko lang kapag galit ka?”
Napangiti rin ako.
Dahil tama siya.
Dati:
“Adrian!”
Iyon ang tawag ko kapag gusto ko siyang pagalitan.
Ngayon…
Kapag sinasabi ko ang pangalan niya…
Iba na ang dahilan.
Makalipas ang ilang taon…
Sa parehong bahay kung saan kami unang nag-away…
May isang batang babae na tumatakbo sa hardin.
Hawak niya ang isang maliit na cake.
“Mommy!”
“Daddy!”
“Ginawa ko po ito!”
Napatingin ako kay Adrian.
Pareho kaming natawa.
Kumuha siya ng maliit na bahagi.
At seryosong tumango.
“Hindi masama.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero?”
Ngumiti siya.
“Pero kailangan pa ng improvement.”
Napangiti ako.
“Hindi ka pa rin nagbabago.”
Lumapit siya.
“Pero ikaw ang nagbago.”
“Dati gusto mo akong talunin.”
“Ngayon?”
Tumingin ako sa kanya.
At sa wakas…
Nasabi ko ang bagay na matagal nang naghihintay sa pagitan namin.
“Ngayon…”
“Gusto kong makasama ka.”
Ngumiti siya.
At hinawakan ang kamay ko.
Ang lalaking kinamuhian ko sa loob ng labinlimang taon…
Ang lalaking akala ko ang pinakamalaking kalaban ko…
Ay siya palang taong tahimik na nagbantay sa akin mula pa noon.
At ang pinakamagandang bahagi ng aming kwento…
Hindi pala nagsimula sa pagmamahal.
Nagsimula ito sa isang away.
Isang lumang cake.
At isang batang lalaki na piniling maging masama sa paningin ko…
Para lang maprotektahan ako.
