Ako ang Sekretaryang Humahawak sa Milyong Pisong Bayad sa Pakikipaghiwalay ng Aking Playboy na Boss, Pero Nang Ipakita ng Huling Babaeng Iniwan Niya ang Lumang Larawan at Sabihin ang Isang Pangungusap, Natuklasan Ko ang Nakakagulat na Lihim Tungkol sa Nawalang Unang Pag-ibig Niya
Ako ang Sekretaryang Humahawak sa Milyong Pisong Bayad sa Pakikipaghiwalay ng Aking Playboy na Boss, Pero Nang Ipakita ng Huling Babaeng Iniwan Niya ang Lumang Larawan at Sabihin ang Isang Pangungusap, Natuklasan Ko ang Nakakagulat na Lihim Tungkol sa Nawalang Unang Pag-ibig Niya
Bahagi 1
Akala ko noon, ang pinakamahirap na trabaho sa mundo ay ang maging personal na sekretarya ng isang perpektong lalaki.
Hanggang sa napagtanto ko…
Mas mahirap pala ang maging taong namamahala sa lahat ng nasirang relasyon niya.
Ako si Mikaela Santos.
Tatlong taon akong nagtatrabaho bilang personal assistant ng isang batang CEO ng malaking kumpanya.
Sa mata ng lahat, siya ang klase ng lalaking isang tingin pa lang ay mahirap nang kalimutan.
Mayaman.
Gwapo.
Malamig.
At higit sa lahat…
Napakagalante.
Pero walang nakakaalam na sa likod ng perpektong imahe niya ay may kakaibang ugali ang aking boss.
Mas mabilis niyang napapalitan ang girlfriend kaysa sa schedule ng meeting niya.
Isang buwan, maaari siyang makita kasama ang iba’t ibang babae.
May mahinhin na parang anghel.
May matapang ang personalidad.
May babaeng elegante na parang galing sa mataas na lipunan.
Mayroon ding simpleng babae na hindi mo aakalain na mapapansin niya.
Minsan, palihim kong sinusulat sa aking cellphone ang mga detalye.
“Girlfriend number 17: mahilig sa puting rosas.”
“Girlfriend number 18: ayaw ng matatamis.”
“Girlfriend number 19: umiiyak kapag nanonood ng romantic movies.”
Hindi dahil interesado ako.
Kundi dahil trabaho ko iyon.
Kapag may nagugustuhan siya, ako ang nag-aayos ng mga date nila.
Kapag nagsawa siya, ako rin ang naghahanda ng paraan para matapos ang relasyon.
At sa bawat pagkakataon…
Ako ang humaharap sa mga matang puno ng sakit ng mga babaeng naniwalang sila ang magiging espesyal.
Gaya noong araw na iyon.
Nasa isang tahimik na coffee shop ako nang ilapag ko ang isang sobre sa mesa.
“Miss Claire, ito po ang ibibigay sa inyo matapos ang pagtatapos ng relasyon ninyo.”
Tinitigan ng babaeng kaharap ko ang sobre.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Totoo bang gusto niya nang makipaghiwalay?”
Tumango ako.
“Opo.”
Napakagat siya sa labi.
“Hindi man lang ba niya ako gustong makita sa huling pagkakataon?”
Nanahimik ako ng ilang segundo.
Narinig ko na ang tanong na iyon nang maraming beses.
“Marami po siyang ginagawa.”
“Ganoon ba siya kaabala na hindi niya kayang sabihin mismo sa akin?”
Hindi ko alam ang isasagot.
Dahil ang totoo…
Kaya niyang gumugol ng tatlong oras sa meeting kasama ang mga business partner.
Kaya niyang magtrabaho buong gabi para sa isang malaking deal.
Pero hindi siya kailanman gumugol ng higit sa sampung minuto para tapusin ang isang relasyon.
Tumingin sa akin si Claire.
“Gaano ka na katagal nagtatrabaho sa kanya?”
“Tatlong taon.”
Bigla siyang bahagyang natawa.
Isang kakaibang tawa.
“Kung ganoon… hindi mo pa rin ba napapansin?”
Napakunot ang noo ko.
“Napapansin ang ano?”
Kinuha niya ang cellphone niya.
May ipinakita siyang lumang larawan.
Isang batang babae na nakatayo sa tabi ng boss ko.
Natigilan ako.
Hindi dahil napakaganda ng babae.
Kundi dahil…
Parang nakita ko na ang mukha niyang iyon nang daan-daang beses.
Sa bawat babaeng naging girlfriend ng boss ko.
“Lahat kami… kamukha niya.”
Mahinang sabi ni Claire.
“Ang hairstyle namin.”
“Ang mga gusto namin.”
“Kahit ang paraan ng pagsasalita namin.”
Hindi ko maalis ang tingin ko sa larawan.
Ang babae roon ay may napakalinaw na mga mata.
Isang natural na ngiti.
Isang uri ng saya na hindi ko nakita sa ibang babae.
“Sino siya?”
Tumingin sa akin si Claire na parang naaawa.
“Hindi mo talaga alam?”
Umiling ako.
Tatlong taon akong nasa tabi ng boss ko.
Alam ko kung paano niya gusto ang kape niya.
Alam ko kung ano ang kinaiinisan niya.
Alam ko na hindi siya kumakain ng hapunan kapag lampas alas otso na ng gabi.
Pero hindi ko alam ang tungkol dito.
Lumapit si Claire at ibinaba ang boses.
“Siya ang tanging babaeng minahal niya.”
Parang bumagal ang tibok ng puso ko.
“Kung ganoon… bakit siya nawala?”
Hindi sumagot si Claire.
Tumayo lamang siya.
Bago siya umalis, lumingon siya sa akin.
“Tanungin mo siya tungkol sa asul na pulseras.”
“Dahil lahat kami… nakita namin iyon.”
Nang hapon ding iyon, bumalik ako sa opisina.
Nakatayo ang boss ko sa harap ng malaking salamin habang nakatingin sa buong lungsod.
Bihira ko siyang makita nang ganoon.
Hindi malamig.
Hindi mayabang.
Kundi…
Mag-isa.
Inilapag ko ang mga dokumento sa mesa.
“May minahal ka bang babae noon na ang pangalan ay Elena?”
Tumigil ang kamay niya habang hawak ang bolpen.
Isang segundo lang.
Pero nakita ko iyon.
Ang pagbabago sa kanyang mga mata.
Ang lalaking palaging kalmado ay biglang nawalan ng kontrol.
“Sino ang nagsabi sa iyo?”
Hindi ako sumagot.
Tiningnan ko lamang ang asul na pulseras sa mesa niya.
Isang lumang bagay.
Ang tanging bagay sa opisina niya na hindi kailanman napalitan.
“Sino siya?”
Mahabang katahimikan ang sumunod.
Akala ko magagalit siya.
Pero hindi.
Mahina lamang niyang sinabi:
“Ang babaeng hindi ko kayang panatilihin.”
Nanatili akong nakatayo.
“Kung ganoon… ano ang lahat ng babaeng dumaan sa buhay mo?”
Hindi siya sumagot.
Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone niya.
May bagong mensahe.
Ilang linya lamang.
Pero sapat iyon para magbago ang kanyang mukha.
“Nahanap ko na siya.”
“Pero may kailangan kang malaman.”
“Hindi siya nawala nang mag-isa.”
Napatingin ako sa screen.
Isang malamig na pakiramdam ang dumaloy sa buong katawan ko.
Agad niyang kinuha ang kanyang coat.
Hindi ko pa siya nakitang mawalan ng composure nang ganoon.
Nang dumaan siya sa tabi ko, bigla siyang huminto.
Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon…
Hindi na malamig ang tingin niya sa akin.
“Mikaela.”
Natigilan ako.
“Baka nagkamali ako sa loob ng tatlong taon.”
Hindi ako makapagsalita.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Mahigpit niyang hinawakan ang asul na pulseras.
At sa mababang boses ay sinabi niya:
“Akala ko hinahanap ko siya sa bawat babaeng dumating sa buhay ko.”
“Pero baka…”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Ang taong matagal kong hindi napansin…”
“Ang taong tatlong taon nang nasa harapan ko…”
“Ay siya pala ang tunay kong hinahanap.”
Nanigas ako.
Dahil sa sandaling iyon…
May isang nakakatakot na katotohanang pumasok sa isip ko.
Baka hindi lang ako ang sekretarya na nag-aayos ng mga relasyon niya.
Baka…
Ako ang taong matagal niyang hinahanap.
Bahagi 2
“Ang taong tatlong taon nang nasa harapan ko…”
“Ay siya pala ang tunay kong hinahanap.”
Hindi ako agad nakasagot.
Para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Ang mga ilaw sa opisina.
Ang ingay ng mga sasakyan sa labas.
Ang tunog ng air conditioner.
Lahat ay naging malabo.
Ang tanging malinaw lang sa akin ay ang lalaking nakatayo sa harapan ko.
Si Adrian Villanueva.
Ang lalaking tatlong taon kong pinaglilingkuran.
Ang lalaking kabisado ko ang bawat ugali.
Ang lalaking akala ko ay imposible kong maabot.
“Boss…”
Mahina kong nasabi.
“Hindi mo ba naiisip na mali ang iniisip mo?”
Hindi siya gumalaw.
Sa halip, tumingin siya sa akin nang matagal.
“Bakit?”
“Dahil ako ang sekretarya mo?”
“Dahil mas kilala mo ako kaysa sa lahat ng babae na dumaan sa buhay ko?”
Napayuko ako.
Dahil iyon mismo ang dahilan kung bakit parang imposible ang lahat.
Hindi ako katulad ng mga babaeng pinili niya noon.
Hindi ako mahinhin.
Hindi ako laging nakaayos.
Hindi ako iyong klase ng babaeng mapapalingon ang buong silid kapag pumasok.
Ako lang si Mikaela.
Ang babaeng laging may hawak na planner.
Ang babaeng nagpapaalala sa kanya ng meeting.
Ang babaeng naghahabol ng dokumento habang ang lahat ay natutulog na.
“Bakit ngayon mo lang sinabi?”
Sa wakas ay naitanong ko.
Tumahimik siya.
At sa unang pagkakataon…
Nakita ko ang sakit sa mukha niya.
“Dahil ngayon ko lang naintindihan.”
“Ang ano?”
“Na hindi ko pala hinahanap ang itsura niya.”
Nanlaki ang mata ko.
“Ang hinahanap ko…”
Huminto siya sandali.
“Ang pakiramdam na ibinigay niya sa akin.”
Hindi ako nakapagsalita.
Dahil biglang bumalik sa alaala ko ang mga nakaraang taon.
Ako ang unang taong nakakaalam kapag hindi siya kumakain.
Ako ang unang tinatawagan kapag may problema sa kumpanya.
Ako ang laging kasama niya sa mga gabing kailangan niyang magtrabaho hanggang madaling araw.
Pero hindi ko kailanman inisip na may ibig sabihin iyon.
Hanggang sa bumukas ang pinto ng opisina.
Isang matandang lalaki ang pumasok kasama ang isang babae.
Agad kong nakilala ang babae.
Si Claire.
Pero hindi siya ang dahilan kung bakit ako natigilan.
Kundi ang babaeng nasa likod niya.
Isang babaeng may simpleng damit.
Mahabang buhok.
At mga matang pamilyar na pamilyar sa akin.
Nanigas si Adrian.
“Hindi maaari…”
Bulalas niya.
Lumapit ang babae.
At sa kanyang mga mata ay may parehong lungkot na nakita ko sa lumang larawan.
“Adrian.”
Isang pangalan lang.
Pero sapat para magbago ang buong mundo ko.
Siya si Elena.
Ang unang pag-ibig na akala ng lahat ay nawala na.
Ang babaeng hinanap ni Adrian sa bawat relasyon.
Ang babaeng naging dahilan kung bakit siya paulit-ulit na umiibig sa mga taong hindi naman niya tunay na minahal.
Pero bakit…
Bakit nandito siya?
At bakit parang hindi siya masaya?
Bahagi 3
Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagulat.
Ang makita si Elena na buhay.
O ang makita ang ekspresyon sa mukha ni Adrian nang makita niya ito.
Hindi iyon saya.
Hindi iyon pananabik.
Kundi isang halo ng sakit at pagkagulat.
Parang ang isang taong matagal niyang hinihintay ay biglang bumalik…
Pero hindi na niya alam kung saan siya lulugar.
“Akala ko…”
Mahina niyang sabi.
“Hindi na kita makikita.”
Ngumiti si Elena.
Ngunit hindi iyon masayang ngiti.
“Alam ko.”
Tahimik kaming lahat.
Hanggang sa si Claire ang unang nagsalita.
“Kailangan niyang malaman ang buong katotohanan.”
Napatingin ako sa kanya.
“Anong katotohanan?”
Huminga nang malalim si Elena.
“Tatlong taon ang nakalipas, hindi ako basta umalis.”
Napatingin siya kay Adrian.
“Pinilit akong umalis.”
Nakunot ang noo ni Adrian.
“Ano?”
Lumapit ang matandang lalaki.
Siya pala ang dating abogado ng pamilya ni Elena.
Ibinigay niya ang isang lumang folder.
“May nagbanta sa kanya.”
Binuksan ni Elena ang folder.
Sa loob nito ay may mga dokumento.
Mga sulat.
At isang lumang litrato.
“May taong gustong sirain ang reputasyon mo at ng kumpanya.”
“Sinabi nila na kapag hindi ako nawala sa buhay mo, sisirain nila ang lahat.”
Napatigil si Adrian.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napaluha si Elena.
“Dahil alam kong pipiliin mo ako.”
“At ayokong mawala sa iyo ang lahat dahil sa akin.”
Tahimik ang buong silid.
Doon ko naintindihan.
Hindi siya iniwan ni Adrian.
Hindi rin siya pinili ni Adrian.
Pareho silang nawalan.
Pero may isang bagay na hindi ko inaasahan.
Bakit…
Ako ang isinama sa lahat ng ito?
Hanggang sa kinuha ni Elena ang isa pang larawan.
Ibinigay niya iyon kay Adrian.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Mikaela.”
Nanlamig ako.
“Paano mo alam ang pangalan ko?”
Ngumiti siya nang mahina.
“Dahil matagal na kitang kilala.”
Hindi ako makapaniwala.
“Ano?”
“Bago ako umalis, may isang taong tumulong sa akin.”
“Isang batang babae na hindi alam ang buong nangyayari.”
“Pero siya ang nagbigay sa akin ng lakas para mabuhay.”
Napakunot ang noo ko.
“Hindi kita kilala.”
“Hindi mo ako maalala.”
Kinuha niya ang lumang litrato.
At doon ko nakita…
Ako.
Mas bata.
Mga ilang taon ang nakalipas.
Kasama si Elena.
Hindi ko maintindihan.
“Paano…”
Mahina kong tanong.
“Hindi mo maalala ang araw na iyon?”
Umiling ako.
Ipinaliwanag niya.
Noong panahon na iyon, isa akong estudyanteng nagtatrabaho part-time sa isang maliit na tindahan.
Isang gabi, nakita ko si Elena na umiiyak mag-isa.
Hindi ko siya kilala.
Pero nilapitan ko siya.
Binigyan ko siya ng pagkain.
At sinabi ko sa kanya na minsan, kailangan lang nating mabuhay ng isang araw pa para makita ang magandang kinabukasan.
Isang simpleng pangyayari.
Isang bagay na nakalimutan ko.
Pero para kay Elena…
Iyon ang dahilan kung bakit hindi siya tuluyang sumuko.
Napatahimik si Adrian.
Tumingin siya sa akin.
At doon ko nakita ang pagbabago.
Hindi na siya tumitingin sa akin bilang sekretarya.
Hindi bilang empleyado.
Kundi bilang taong matagal nang bahagi ng buhay niya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Mahina niyang tanong.
“Ang alin?”
“Na ikaw iyon.”
Napangiti ako nang mapait.
“Dahil hindi ko alam.”
Tumawa siya nang mahina.
Isang tawang bihira kong marinig mula sa kanya.
“Tatlong taon kitang kasama.”
“At hindi ko alam na ikaw pala ang taong hinahanap ko.”
Hindi ako sumagot.
Dahil ang puso ko ay puno ng iba’t ibang emosyon.
Masaya.
Nalilito.
At natatakot.
Dahil paano kung ang lahat ng ito ay pansamantala lamang?
Paano kung matapos mahanap ni Adrian ang nakaraan niya…
Bumalik siya sa taong minahal niya noon?
Parang nabasa niya ang iniisip ko.
Lumapit siya.
“May isang bagay akong kailangang gawin.”
Napatingin ako sa kanya.
Kinuha niya ang lumang asul na pulseras.
Pero hindi niya ito ibinigay kay Elena.
Sa halip…
Inilagay niya ito sa kamay ko.
Nanlaki ang mata ko.
“Adrian…”
“Matagal kong iningatan ito dahil akala ko simbolo ito ng pagkawala.”
Huminga siya nang malalim.
“Pero ngayon alam ko na.”
“Simbolo pala ito ng taong hindi ko napansin.”
Napaiwas ako ng tingin.
“Hindi ba dapat kay Elena ito?”
Tahimik si Elena.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Hindi na.”
Nagulat ako.
“Bakit?”
Tumingin siya kay Adrian.
“Dahil ang taong hinahanap niya noon ay ako.”
“Pero ang taong kailangan niya ngayon…”
Si Elena ay tumingin sa akin.
“Ay ikaw.”
Hindi ko napigilang mapaluha.
Makalipas ang ilang buwan…
Maraming bagay ang nagbago.
Natapos ang problema tungkol sa kumpanya.
Nabunyag ang mga taong nasa likod ng pagkawala ni Elena.
At sa wakas, nakahanap siya ng sariling buhay.
Hindi naging madali ang lahat.
Dahil ang nakaraan ay hindi basta nawawala.
Pero natutunan naming lahat na hindi lahat ng taong nawawala ay dapat habulin.
Minsan…
May mga taong darating upang ipaalala sa atin kung sino tayo.
Si Adrian ay hindi na ang lalaking mabilis magsawa sa relasyon.
Hindi na siya naghahanap ng kapalit ng isang alaala.
Dahil natutunan niyang mahalin ang taong nasa harapan niya.
Ako naman…
Hindi na ako ang sekretaryang nag-aayos ng mga breakup niya.
Hindi na ako ang babaeng nasa gilid lamang ng kanyang buhay.
Isang gabi, habang nasa rooftop kami ng kumpanya, tumingin siya sa akin.
“Alam mo ba ang pinakamalaking pagkakamali ko?”
“Ano?”
“Akala ko kailangan kong hanapin ang isang tao mula sa nakaraan.”
Ngumiti siya.
“Hindi ko napansin na matagal na palang kasama ko ang taong para sa akin.”
Napailing ako.
“Ang cheesy mo pala kapag hindi ka nasa meeting.”
Tumawa siya.
At iyon ang unang pagkakataon na nakita ko siyang tumawa nang walang bigat sa kanyang mga mata.
Sa loob ng tatlong taon…
Akala ko ako ang taong nag-aayos ng mga nasirang relasyon niya.
Hindi ko alam…
Na habang tinutulungan kong mawala ang ibang babae sa buhay niya…
Unti-unti pala niyang natutuklasan kung sino ang tunay niyang gustong manatili.
