Bahagi 3: Sa loob ng tatlong araw, hindi ko siya tinanong tungkol kay Kyla. Hindi dahil wala na akong pakialam, kundi dahil ayaw ko nang makipagtalo sa mga salitang maaari niyang b
Sa loob ng tatlong araw, hindi ko siya tinanong tungkol kay Kyla. Hindi dahil wala na akong pakialam, kundi dahil ayaw ko nang makipagtalo sa mga salitang maaari niyang baluktutin.
Sa halip, inayos ko ang mga dokumento. Kinuha ko ang kopya ng marriage certificate, mga resibo sa bahay, bank statements, at kontrata sa condominium. May sariling trabaho ako bilang account supervisor sa isang logistics company, ngunit halos lahat ng perang kinita ko ay napunta sa renovation ng bahay at sa pagbabayad ng utang na sinabi ni Paolo na “temporary lamang.”
Nalaman kong hindi pala temporary ang lahat.
May loan na kinuha sa pangalan ng kumpanya ng pamilya niya, ngunit ginamit bilang collateral ang ipon naming mag-asawa. Hindi ko alam ang buong detalye dahil sinabi niyang siya ang bahala sa financial paperwork. Nang dalhin ko ang mga dokumento sa abogado, sinabi nitong kailangan kong protektahan ang sarili ko bago pa lumala ang problema.
Samantala, tuloy ang pagkalat ng hot-search story. May bagong larawan si Kyla at Paolo mula sa isang brand meeting. Sa pagkakataong iyon, hindi na sila magkatabi sa isang restaurant. Magkatapat sila sa isang private lounge ng hotel. May caption si Kyla tungkol sa “taong laging marunong makinig kahit walang camera.”
Hindi ko alam kung sino ang nag-upload ng larawan. Ngunit alam kong hindi na ito simpleng dinner para sa campaign.
Tinawagan ako ng HR manager ng kumpanya ni Paolo. Maingat ang tono niya.
“Ma’am Lara, gusto lang naming ipaalam na may ilang media inquiries tungkol sa inyo. Baka may statement kayong gustong ilabas?”
“Bakit ako ang kailangang maglabas ng statement?”
“Dahil asawa kayo ni Sir Paolo. Gusto nilang malaman kung legal pa ang inyong marriage.”
Napatawa ako nang mahina. Sa unang anniversary namin, hindi niya ako kayang paupuin sa mesa. Ngunit nang may usaping reputasyon ang kumpanya, bigla akong naging mahalaga bilang label.
“Sabihin ninyo sa kanila na hindi ako bahagi ng PR strategy ng kumpanya,” sagot ko.
Nang gabing iyon, umuwi si Paolo na may dalang bouquet. Hindi ito para sa akin. Nakalagay sa box ang pangalan ng isang luxury brand, at malinaw sa card na dapat itong ipadala kay Kyla. Marahil nagkamali ang courier at napunta sa bahay namin.
Tiningnan niya ang box at agad itong kinuha.
“Hindi mo dapat binuksan.”
“Hindi ko binuksan. Nakasulat ang pangalan niya sa labas.”
“Huwag mong pakialaman.”
“Bakit? Dahil hindi naman talaga ako ang asawa mo sa buhay na pinipili mo?”
Naging marahas ang katahimikan niya. Hindi siya sumigaw. Mas nakakatakot iyon. Tumayo lamang siya sa harap ko na parang sinusukat kung gaano na ako kalayo sa dating Lara na umiiyak at humihingi ng paliwanag.
“Hindi ko kayang ibigay sa iyo ang gusto mo,” sabi niya.
“Hindi ako humihingi ng regalo. Humihingi ako ng katapatan.”
“Baka mas bagay sa iyo ang isang lalaking walang komplikadong buhay.”
“Baka mas bagay sa iyo ang babaeng hindi nagtatanong.”
Nagbago ang tingin niya. Sa unang pagkakataon, nakita kong hindi niya ako pinipigilan dahil mahal niya ako. Pinipigilan niya ako dahil sanay siyang may taong nag-aayos ng gulo niya.
Kinabukasan, nagpunta ako sa opisina ng accountant ng pamilya niya. Hindi ako humingi ng confidential records. Ipinakita ko lamang ang mga dokumentong may pirma ko at tinanong kung may obligasyon akong hindi alam. Doon ko nakita ang isang payment schedule para sa campaign ni Kyla. Kasama sa budget ang private transportation, dinner meetings, at “relationship management expenses.”
Hindi ibig sabihin ng dokumentong iyon na may affair agad. Ngunit ipinakita nitong pinopondohan ng kumpanya ang espesyal na atensyon ni Paolo sa isang babaeng hindi niya kayang amining mahalaga sa akin.
Sa puntong iyon, hindi na sapat ang pag-iyak. Kailangan kong gumawa ng desisyon.
Nagpadala ako ng liham sa board secretary ng kumpanya. Hindi ko isinama ang mga personal na larawan. Ipinabatid ko lamang na ayaw kong gamitin ang pangalan ko sa anumang PR statement at hinihiling kong alisin ang joint assets ko sa mga bagong loan arrangements.
Makalipas ang dalawang oras, tinawagan ako ni Paolo.
“Ano ang ginagawa mo?”
“Pinoprotektahan ko ang sarili ko.”
“Sinisira mo ang pangalan ng pamilya ko.”
“Hindi ako ang nag-upload ng larawan.”
“Puwede nating ayusin ito nang pribado.”
“Pribado mong inayos ang lahat nang isang taon. Ngayon, kailangan ko nang ayusin ang buhay ko sa paraang naiintindihan ko.”
Hindi niya ako sinagot. Ngunit kinagabihan, dumating ang kanyang ina. Hindi siya nagdala ng galit. Nagdala siya ng mga folder.
“Lara,” sabi niya, “alam kong hindi ko dapat pakialaman ang marriage ninyo. Pero may mga dokumentong kailangan mong makita.”
Sa loob ng folder, may mga email mula sa PR team na nagsasabing dapat “i-manage” ang presensya ko sa social events upang hindi ma-distract ang campaign ni Kyla. May memo ring nagsasabing mas mainam kung hindi ako lalabas sa mga larawan kasama si Paolo habang inilulunsad ang bagong brand.
Hindi man niya direktang sinabing itinatago ako, malinaw ang epekto.
“Bakit ninyo ito ibinigay sa akin?” tanong ko.
“Dahil matagal nang mali ang katahimikan namin,” sagot niya. “At dahil hindi dapat ikaw ang huling nakakaalam sa sarili mong buhay.”
Nang gabing iyon, hindi ko na hinintay si Paolo. Kumuha ako ng dalawang maleta. Hindi ko kinuha ang mga bagay na binili niya. Kinuha ko ang mga damit na sarili kong pera ang pinambili, ang laptop ko, mga dokumento, at ang lumang baso na may kupas na guhit mula sa unang coffee shop namin.
Bago ako umalis, tumingin ako sa mesa ng aming anniversary dinner. Nandoon pa rin ang isang kandilang hindi ko sinindihan.
