Nagtago ako sa pasilyo ng ospital at narinig kong pagtawanan ng biyenan ko ang “madaling lokohing manugang
Bahagi 2: Nagtago ako sa pasilyo ng ospital at narinig kong pagtawanan ng biyenan ko ang “madaling lokohing manugang
Kumapit ang mga daliri ni Lira sa malamig na pader.
Mula sa kuwarto, muling tumawa si Tino. Walang hirap sa paghinga. Walang bakas ng sakit sa boses.
“Mahina ka talaga sa timing,” sabi nito. “Dapat hindi mo agad sinabing natanggap mo. Paano kung chineck niya?”
“Hindi na ’yon magche-check,” sagot ni Nico. “Kapag ospital ang usapan, natataranta agad.”
Parang may humigpit na kamay sa lalamunan ni Lira.
Bahagya siyang umatras nang dumaan ang isang nars. Sa tabi ng kuwarto ay may maliit na waiting area na natatakpan ng kurtina. Mabilis siyang pumasok doon at pumuwesto sa likod ng tela.
Mula sa pagitan ng kurtina, tanaw niya ang bahagyang nakabukas na pinto.
Hindi nakahiga si Tino.
Nakaupo ito sa gilid ng kama, nakasuot ng puting undershirt at pantalon. May hospital gown na nakapatong lang sa upuan. Sa maliit na mesa, may dalawang paper cup ng kape at supot ng pandesal.
Nakatayo si Nico sa tabi ng bintana habang hawak ang phone.
“Baka hindi pa pumapasok,” sabi ni Tino.
“Baka may delay lang ang app.”
“Tumawag ka sa bangko.”
“Maaga pa.”
Natawa ulit si Tino.
“Sinabi ko na, madaling paikutin ang babae. Takutin mo lang nang kaunti, maglalabas agad ng pera.”
Napapikit si Lira.
Limang taon niyang tinawag na Papa ang lalaking iyon.
Kapag may iniindang sakit si Tino, siya ang bumibili ng gamot. Kapag kulang ang pambayad sa kuryente, siya ang pinapatawagan ni Nico. Noong huling kaarawan nito, kahit kapos siya dahil sa bayarin sa condo, bumili pa rin siya ng relo.
Hindi man lang nagpasalamat si Tino nang maayos.
Tumango lang ito saka nagsabing, “Mas maganda sana kung kulay itim.”
Noon, ngumiti pa rin si Lira.
Ngayon, narinig niyang muli ang boses nito.
“Three hundred thousand din ’yon. Sapat na sa reservation.”
“Hindi lahat mapupunta sa condo,” sabi ni Nico. “Kailangan munang bayaran ’yong hiniram mo.”
Nawala ang ngiti sa mukha ni Tino.
“Kaunti lang naman ’yon.”
“Isang daan at dalawampung libo ang kaunti?”
“Hinaan mo ang boses mo.”
Napatingin si Lira sa pasilyo. Walang ibang taong malapit. Nasa dulong bahagi ang nars, abala sa medicine cart.
Maingat niyang binuksan ang camera ng phone.
Nanginginig ang hinlalaki niya. Muntik pang mahulog ang phone nang pindutin niya ang record.
Itinutok niya iyon sa siwang ng kurtina. Hindi malinaw ang mga mukha, pero malinaw ang mga boses.
“Kapag nabayaran na ang utang ko, ibigay mo ’yong natira sa pinsan mo,” sabi ni Tino. “Sayang ang unit kung mawawala dahil lang kulang ang reservation.”
“Paano kapag tinanong ni Lira kung saan napunta?”
“Sabihin mong nadagdagan ang bayarin dito.”
“Baka humingi ng resibo.”
Napailing si Tino.
“Hindi ’yan hihingi. Hanggang salita lang ’yan kapag nagagalit.”
Napakagat si Lira sa loob ng pisngi.
Naalala niya ang gabing nalaman niyang ginamit ni Nico ang credit card niya para sa family reunion. Nang tanungin niya kung bakit hindi muna nagpaalam, tatlong araw siyang hindi kinausap nito.
Sa huli, si Lira pa ang humingi ng tawad.
Ayaw niyang lumaki ang gulo. Ayaw niyang matawag na madamot. Ayaw niyang isipin ng pamilya ni Nico na pera ang inuuna niya.
Kaya sa bawat pag-urong niya, mas lumakas ang loob ng mga ito.
“Sigurado ka bang hindi pupunta rito?” tanong ni Tino.
“Nasa bahay lang ’yon,” sagot ni Nico. “Sinabihan kong makakadagdag lang siya sa gulo.”
“Good. Kapag nandito, baka makausap pa ang doktor.”
May narinig na mahinang kaluskos. Lumapit si Nico sa kama at kumuha ng pandesal.
“Hindi ba puwedeng umuwi ka na lang mamaya?” tanong nito.
“Hintayin natin ang clearance. Checkup lang naman, pero sayang ang eksena. Kapag tinawagan ka niya, sabihin mong inoobserbahan pa ako.”
“Paano kung pumunta bukas?”
“E di discharged na ako. Sabihin mong himala.”
Sabay silang tumawa.
Hindi gumalaw si Lira.
Parang napakalayo ng tunog ng tawanan, kahit ilang hakbang lang ang pagitan nila. Mas malinaw ang pintig sa loob ng tainga niya. Mas matalim ang sakit sa dibdib.
Hindi dahil sa pera.
Kaya niyang kumita ulit.
Ang mas masakit ay ang katiyakang matagal na nila itong ginagawa—sinusukat ang takot niya, ang hiya niya, ang pananahimik niya. Ang bawat tulong na ibinigay niya ay hindi nila itinuring na pagmamahal.
Itinuring nila iyong kahinaan.
“Pero bakit hindi pa pumapasok?” iritadong tanong ni Tino.
“Teka lang. Tatawagan ko si Lira.”
Agad pinahinto ni Lira ang recording.
Umilaw ang screen niya. Lumitaw ang pangalan ni Nico.
Mabilis niyang pinindot ang silent button bago pa tumunog ang ringtone. Nanatili siyang nakatayo sa likod ng kurtina habang patuloy ang pag-vibrate ng phone sa palad niya.
Hindi siya sumagot.
Makalipas ang ilang segundo, huminto iyon.
“Hindi sumasagot,” sabi ni Nico.
“Baka tulog.”
“Nag-message siya kanina lang.”
“Tumawag ka ulit.”
Muling nag-vibrate ang phone ni Lira.
Tinitigan niya ang litrato ni Nico sa screen. Kuha iyon sa unang taon ng pagsasama nila. Nakangiti ang lalaki habang may hawak na maliit na cake na binili niya para sa kaarawan nito.
Dati, sapat na ang mukhang iyon para mapakalma siya.
Ngayon, mukha iyon ng lalaking nagsabing nasa bingit ng kamatayan ang sariling ama para lang makuha ang pera niya.
Tinanggihan ni Lira ang tawag.
Natahimik ang kuwarto.
“Bakit pinapatay?” tanong ni Tino.
“Baka may ginagawa.”
“Padalhan mo ng message. Sabihin mong kailangan pa ng dagdag.”
“Pa, hintayin muna nating pumasok ’yong una.”
Bahagyang ibinaba ni Lira ang phone. Namamanhid na ang mga daliri niya, pero hindi na nanginginig ang kamay niya gaya kanina.
Binuksan niya ang na-record na video.
Dalawang minuto at labing-anim na segundo.
Naroon ang pag-amin ni Tino tungkol sa utang. Naroon ang condo reservation. Naroon ang plano nilang palakihin ang pekeng bayarin sa ospital.
Pinakinggan niya ang unang ilang segundo gamit ang pinakamahinang volume.
“Sinabi ko na, madaling paikutin ang babae.”
Pinatay agad ni Lira ang audio.
May bahagi sa kanyang gustong pumasok sa kuwarto. Gusto niyang ihagis sa mukha ni Nico ang lahat ng mensahe nito. Gusto niyang itanong kung kailan siya tumigil maging asawa at naging pinagkukunan na lang ng pera.
Pero alam niyang kapag pumasok siya roon nang walang plano, iisa-isahin ng mga ito ang dahilan.
Nag-aalala lang daw sila sa pamilya.
Ibabalik din daw ang pera.
Mali lang daw ang pagkakasabi.
At kapag hindi iyon gumana, siya ang magiging masamang manugang na nagdududa sa maysakit.
Huminga nang mabagal si Lira.
Corporate analyst siya. Araw-araw siyang humaharap sa mga numerong hindi puwedeng takpan ng magandang paliwanag. Kapag may panganib, hindi sapat ang galit.
Kailangang pigilan muna ang pagkalugi.
Binuksan niya ang banking app.
Humingi iyon ng fingerprint. Idiniin niya ang hinlalaki sa screen.
Lumabas ang joint savings account.
₱300,000.00.
Buo pa rin.
Sa ibaba, may nakabinbing transfer request papunta sa personal account ni Nico. Ginawa iyon bandang alas-dose y medya—ilang minuto matapos ang tawag nito.
Hindi lang siya hinihingan ni Nico ng pera.
Inihanda na nito ang pagkuha. Kumpirmasyon na lang niya ang kulang.
May maliit na note sa transfer request:
Medical emergency—Tino Abad.
Kumuha ng screenshot si Lira.
Pagkatapos, pinili niya ang security settings.
May opsiyong alisin ang isang trusted device, pero hindi iyon sapat. Kapag nalaman ni Nico, maaari itong mag-request ulit. Maaari rin nitong subukang tawagan ang bangko at magkunwaring may pahintulot niya.
Pinindot ni Lira ang “Report suspicious activity.”
May lumitaw na babala:
Temporary freeze will restrict transfers and joint-user access pending verification.
Saglit na natigil ang daliri niya.
Kapag ginawa niya iyon, malalaman agad ni Nico na hindi siya naniwala. Wala nang tahimik na pag-uwi. Wala nang pagkukunwaring normal ang pagsasama nila.
Mula sa kuwarto, narinig niyang nagsalita ulit si Tino.
“Kapag nakuha mo na, huwag mong hayaang hawakan ulit niya. Ikaw ang lalaki sa bahay.”
Sumagot si Nico habang ngumunguya.
“Hayaan mo siya. Viber lang nang Viber kapag galit. Mamaya, magsosorry rin ’yon.”
Nawala ang huling pag-aalinlangan ni Lira.
Pinindot niya ang confirm.
Humingi ang app ng dahilan. Pinili niya ang unauthorized transfer attempt, saka inilagay ang verification code na ipinadala sa phone niya.
Processing.
Ilang segundo lang, pero pakiramdam niya ay napakahaba niyon.
Pagkatapos ay nagbago ang status ng account.
TEMPORARILY FROZEN.
Napahawak si Lira sa gilid ng kurtina. Hindi siya gumaan. Hindi rin nawala ang sakit.
Pero sa unang pagkakataon mula nang tumawag si Nico, may bagay na muli siyang kontrolado.
Sa loob ng kuwarto, patuloy ang mahinang usapan.
“Magkano ba ang parking dito?” tanong ni Tino.
“Ako na ang bahala. Kapag pumasok ang pera, wala na tayong problema.”
Biglang may tumunog na notification.
Hindi iyon mula sa phone ni Lira.
Mula iyon sa loob ng kuwarto.
Natahimik si Nico.
“Bakit?” tanong ni Tino.
Walang sagot.
Pagkaraan ng ilang segundo, narinig ni Lira ang mabilis na paghakbang nito palapit sa pinto.
Kasabay niyon, binasa ni Nico nang malakas ang mensaheng lumitaw sa screen:
“Joint access temporarily frozen.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)