Inakala ni Tala na Sinira ni Mira ang Kanyang Pangarap, Hanggang Tumawag ang Taong Personal na Nag-abot ng Pera kay Gio
Bahagi 3: Inakala ni Tala na Sinira ni Mira ang Kanyang Pangarap, Hanggang Tumawag ang Taong Personal na Nag-abot ng Pera kay Gio
Tumama sa sikmura ni Mira ang takot sa mga mata ni Tala.
Hindi iyon ang reaksiyong inasahan niya.
Akala niya, magtatanong si Tala. Akala niya, kahit minsan, aalalahanin nitong hindi siya kailanman nagsinungaling tungkol sa pera. Hindi lang niya sinabi ang lahat tungkol sa trabaho niya.
Pero mabilis na napalitan ng galit ang takot sa mukha ni Tala.
“Niloko mo kami,” sabi nito.
Kumunot ang noo ni Mira. “Ano?”
“Hinayaan mong isipin naming freelancer ka lang.”
“Hindi ko sinabing freelancer lang ako.”
“Iyon ang sabi ni Kuya.”
Napatingin si Mira kay Niko.
Ibinaba nito ang tingin.
Noong nagsimula silang magsama, pinili ni Mira ang payak na paliwanag. Nagtatrabaho siya sa operations. Madalas sa laptop. May mga araw na nasa opisina, may mga gabing may tawag mula sa pantalan.
Hindi niya itinago kay Niko ang posisyon niya. Humiling lang siyang huwag itong ipangalandakan sa pamilya.
Gusto niyang malaman kung kaya siyang tanggapin nang walang titulo.
Sa loob ng limang taon, nakuha niya ang sagot.
“Hindi mahalaga kung ano ang posisyon ko,” sabi ni Mira. “Ang mahalaga, may mga dokumentong ginamit si Gio nang walang pahintulot.”
“Dahil ba hindi ka namin tinuring na boss?” singhal ni Tala. “Ito ba ang paraan mo para ipaalala kung sino ka?”
“Tala, makinig ka muna,” sabi ni Niko.
“Alam mo ba ang tungkol dito, Kuya?”
Hindi agad nakasagot si Niko.
Sapat na iyon.
Napatawa nang maikli si Tala, pero may luha na sa pisngi nito.
“Pareho ninyo akong ginawang tanga.”
“Nobody made you look stupid,” sabi ni Gio. Lumapit ito kay Tala, saka hinawakan ang braso nito. “Nagulat lang tayong lahat. Kayang ayusin ito.”
“Bitawan mo muna siya,” sabi ni Mira.
Lumingon si Gio. “Huwag kang mag-utos sa akin.”
“Hindi kita inuutusan bilang COO.”
Lumamig ang boses ni Mira.
“Sinasabi ko iyan bilang taong nakita nang nagsisinungaling ka kapag naiipit.”
Agad na binitawan ni Gio si Tala.
Sumulyap ito sa notice na nasa cellphone. Wala na ang dating ngiti nito. Mabilis na gumagalaw ang hinlalaki, tila may hinahanap na numero.
“Pekeng complaint lang iyan,” sabi nito. “Baka gawa ng supplier na hindi ko tinulungan.”
“Hindi mo sila tinulungan,” sagot ni Mira. “Sinisingil mo sila.”
Napatigil si Gio.
Napalingon si Tala kay Mira.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Hindi sumagot agad si Mira.
Bumalik sa isip niya ang unang pagkakataong nakita niya ang mukha ni Gio sa reklamo.
Tatlong buwan bago ang pamamanhikan, magkatabi pa silang naupo ni Tala sa maliit na mesa sa bahay nina Mira at Niko. Nakakalat sa harap nila ang mga larawan ng wedding dress at mumurahing souvenir.
“Kahit simple lang,” sabi noon ni Tala. “Basta may bahay kaming uuwian.”
Isinandal nito ang ulo sa balikat ni Mira.
“Ate, huwag mong sasabihin kay Kuya, ha? Gusto ni Gio iyong bahay malapit sa highway.”
“Magkano?”
Nang banggitin ni Tala ang halaga, napababa si Mira sa hawak na tasa.
“Sigurado ba kayo?”
“Malaki raw ang kikitain niya sa supplier contracts. Marami siyang connection.”
Dahan-dahang inalis ni Tala ang ulo sa balikat niya.
“Sabi niya, baka puwede tayong makahiram sa inyo para sa down payment.”
“Huwag ninyong ibase ang bahay sa perang wala pa.”
Nag-iba ang mukha ni Tala.
Hindi ito nagalit. Hindi pa noon. Pero umurong ito sa upuan na para bang biglang may pader sa pagitan nila.
“Sabi ni Gio, ganiyan ka raw talaga.”
“Ganiyan paano?”
“Mahigpit sa pera. Ikaw raw ang may hawak kahit kay Kuya.”
Napahigpit ang hawak ni Mira sa tasa.
Hindi siya sumagot. Ayaw niyang pag-awayan nila ang lalaking ilang buwan pa lang kilala ng pamilya.
Makalipas ang isang linggo, tumigil na si Tala sa pagpunta sa bahay nila nang mag-isa. Kapag nagkikita sila, kasama lagi si Gio. Kapag nag-aalok si Mira na maghatid o tumulong, nauuna itong sumagot.
“Okay na kami.”
“May plano na kami.”
“Kaya namin.”
Hanggang naging biro sa hapag ang pagiging kuripot ni Mira.
Hanggang naging madamot ang pagtanggi niya.
Hanggang ang bahay na binayaran niya nang halos buo ay tinawag na ari-arian ni Niko na maaari raw ipanggarantiya para sa kapatid nito.
Hindi iyon itinama ni Niko nang sapat na malakas.
At hinayaan ni Mira ang katahimikan dahil gusto niyang manatiling payapa ang pamilya.
Pagkaraan ng dalawang buwan, dumating ang unang reklamo sa opisina ng Luntian.
Isang maliit na supplier ng gulay ang nagpadala ng kopya ng electronic guarantee letter. Nangako ang liham ng puwesto sa cold-storage network kapalit ng “gate opening fee.”
Walang ganoong bayad sa Luntian.
May approval code sa ibaba, pero kulang ng dalawang digit. Mali rin ang kulay ng electronic seal.
Hindi sana aabot kay Mira ang reklamo kung hindi ginamit ang pangalan ng operations division.
Pagkaraan ng dalawang araw, may dalawa pang supplier na lumapit. Parehong maliit. Parehong nagbayad. Parehong pinangakuang mapapasok agad ang produkto sa mga kontrata ng Luntian.
Sa ikatlong reklamo, may kalakip na litrato.
Nakatayo sa labas ng isang coffee shop si Gio. Naka-long sleeves. May ID lace na kulay berde, halos kapareho ng ginagamit sa Luntian.
Inaabot nito ang isang puting sobre mula sa matandang magsasaka.
Matagal na nakatitig si Mira sa larawan.
Naisip niya si Tala. Ang mga larawan ng bahay. Ang listahan ng bisita. Ang singsing na paulit-ulit nitong kinukunan ng litrato.
Dahil doon, hindi niya agad ipinatawag si Gio.
Pinaberipika muna niya ang mga dokumento. Pinahanap niya kung may empleyadong kasabwat. Ipinasuri niya ang mga bank reference at mga mensaheng ipinadala sa suppliers.
Nang makumpirma ang pekeng approval code, pinili pa rin niyang kausapin muna si Tala pagkatapos ng pamamanhikan.
Hindi niya gustong wasakin ang magandang araw nito.
Pero nauna si Gio.
Ginawa nitong sandata ang hapag, ang utang na loob, at ang pagmamahal ni Tala sa pangarap na bahay.
Ngayon, nakatayo si Mira sa parking area habang nangangamoy pa rin ng calamansi ang damit niya.
At siya pa rin ang masama.
“Tatlong supplier ang nagsumite ng reklamo,” sabi ni Mira. “May bayad na hiningi kapalit ng accreditation na hindi naman umiiral.”
“Sinungaling,” sabi ni Gio.
Hindi na ito malakas magsalita.
“Kaya mong sabihin iyan sa compliance meeting.”
“Wala kang pruweba na ako iyon.”
“May litrato.”
Kumurap si Tala.
Lumapit ito kay Mira. “Ipakita mo.”
“Tala,” singit ni Gio, “huwag mong sakyan ang drama niya.”
“Ipakita mo sa akin,” ulit ni Tala.
Kinuha ni Mira ang cellphone niya. Binuksan niya ang secure email mula sa legal team, saka pinili ang kopyang tinakpan ang pangalan, account details, at numero ng mga nagreklamo.
Iniabot niya iyon kay Tala.
Binasa nito ang subject line.
**Complaint Regarding Unauthorized Cold-Storage Gate Fee**
Dumausdos ang daliri nito sa screen. Nakasaad sa email ang petsa, halagang ibinayad, at paglalarawan sa lalaking nagpakilalang direktang konektado sa Luntian.
Sa ibaba, malinaw ang pangalang ibinigay ng complainant.
**Gio.**
Nanginig ang labi ni Tala.
“Iisang pangalan lang iyan.”
“May kalakip na larawan,” sabi ni Mira.
“Nasaan?”
“Hindi ko ipapakalat sa parking area ang buong case file.”
“Dahil wala kang maipakita.”
Bumalik ang galit sa mukha ni Tala. Ibinagsak nito ang cellphone sa palad ni Mira.
“Gusto mong maniwala ako sa email na ikaw rin ang may kontrol?”
“Hindi ako ang nagsulat ng reklamo.”
“Pero ikaw ang nagpa-freeze ng lahat.”
“Pinatigil ko ang paggamit sa pangalan ng kumpanya.”
“Pati bahay namin!”
“Na-hold ang bahay dahil may kahina-hinalang dokumentong isinumite sa loan application ninyo.”
“Hindi ako ang nag-asikaso niyon!” Napahawak si Tala sa dibdib. “Wala akong alam sa codes o letters. Gusto ko lang magkaroon ng bahay.”
“Alam ko.”
“Hindi mo alam.”
Lumapit pa si Tala. Namumula ang mga mata nito, basag ang boses.
“May bahay ka. May mataas kang posisyon. May pera ka. Madali para sa iyong sabihin na maghintay kami.”
Napalunok si Mira.
“Malaki ang inilagay kong pera sa bahay namin ni Niko,” sabi niya. “Hindi iyon libreng regalo. Pinaghirapan ko iyon nang maraming taon. Kaya hindi ko hahayaang isangla iyon para sa utang na hindi namin kinuha.”
Napatingin si Tala kay Niko.
“Totoo ba?”
Tumango si Niko. “Mas malaki ang inilabas ni Mira.”
“Pero sinabi ni Gio—”
Naputol ang salita ni Tala.
Unti-unti itong lumingon sa nobyo.
Nakatayo si Gio malapit sa pinto ng resort. Nakayuko ito sa cellphone, mabilis na nagta-type.
“Gio,” tawag ni Tala. “Sabi mo, bahay ni Kuya iyon.”
“Mag-asawa sila. Pareho lang iyon.”
“Sinabi mong si Mira ang nakikitira.”
“Hindi iyan ang problema ngayon.”
“Problema iyon sa akin.”
Sa unang pagkakataon mula nang lumabas ito ng resort, hindi agad sumagot si Gio.
Huminga nang malalim si Niko.
“Ako ang nagkulang,” sabi nito. “Dapat itinama ko iyon noon pa.”
Napatingin si Mira sa kanya.
Gusto niyang maramdaman ang ginhawa. Ito ang mga salitang matagal niyang hinintay.
Pero huli na ang mga iyon para burahin ang gabing ito.
“Hindi sapat ang pagsasabi ngayon dahil nalaman na nila ang posisyon niya,” sabi ni Tala. “Kung wala siyang title, magsasalita ka rin ba?”
Napatikom si Niko.
Muling tumunog ang cellphone ni Tala.
Hindi karaniwang tawag iyon. Video call mula sa account na walang pangalan, larawan lang ng isang kaing ng kamatis.
Tinanggihan niya iyon.
Makalipas ang ilang segundo, tumawag ulit.
“Tala, huwag mong sagutin,” sabi ni Gio.
Napatingin dito si Tala. “Kilala mo?”
“Baka scammer. Dahil sa ginawa ni Mira, baka kumalat ang number natin.”
Muling tumunog ang cellphone.
Inabot ni Tala ang sagot.
Lumabas sa screen ang mukha ng isang matandang magsasaka. Nasa likod nito ang mga kahong puno ng gulay at isang bubong na yero. Mahina ang signal kaya putol-putol ang larawan.
“Ma’am Tala?” tanong ng lalaki.
“Opo. Sino po sila?”
“Ako po iyong nagreklamo sa Luntian.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Gio.
Lumapit ito para kunin ang cellphone, pero mabilis na umurong si Tala.
“Ano pong kailangan ninyo?” tanong nito.
Tumingin ang magsasaka sa kung sino mang nasa tabi nito. Pagkatapos, inilapit nito sa camera ang isang litrato.
Nasa larawan si Gio.
Suot nito ang berdeng ID lace. Hawak nito ang puting sobre na may nakasulat na pangalan ng Luntian Port Foods.
“Iyan po ang lalaking kumuha ng pera namin,” sabi ng magsasaka. “Pambayad sana namin iyon sa handa sa kasal ng anak ko.”
Napakapit si Tala sa gilid ng cellphone.
“Magkano po?”
Binanggit ng lalaki ang halaga.
Napapikit si Tala.
Eksaktong halaga iyon ng ibinayad ni Gio bilang reservation sa bahay.
“Ibinigay ko po mismo sa kanya,” patuloy ng magsasaka. “Sinabi niyang mapapasok kami sa cold storage. Nang mawala siya, nakita ko po sa social media ang litrato ninyo.”
Bumaling ang camera sa lumang resibo at sa sobre.
Malinaw ang sulat-kamay sa harap.
**For Gio—Luntian Gate Fee**
Tumingin si Tala sa lalaking pakakasalan sana niya.
Hindi na galit ang nasa mukha nito.
Wala na ring takot.
Parang may tahimik na bagay na tuluyang nabasag sa loob niya.
“Gio,” bulong ni Tala, “pera ng kasal nila ang ipinambayad mo sa bahay natin?”
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)