Tatlumpung Minuto Pagkaalis ni Mira sa Bulwagan, Sunod-sunod na Tawag ang Pumawi sa Lahat ng Ngiti sa Hapag
Bahagi 2: Tatlumpung Minuto Pagkaalis ni Mira sa Bulwagan, Sunod-sunod na Tawag ang Pumawi sa Lahat ng Ngiti sa Hapag
Kumapit sa balat ni Mira ang malamig at malagkit na bestida habang tinutulak niya ang pinto palabas ng resort.
Sumalubong sa kanya ang maalat na hangin mula sa lawa. Hindi iyon sapat para mapigil ang panginginig ng mga kamay niya.
“Naipadala na ang notice sa lahat ng sangkot,” sabi ng abogado sa kabilang linya. “Kasama ang bangko, broker, at city licensing office. Ipa-freeze rin ba natin ang supplier accreditation?”
Tumingin si Mira sa repleksiyon niya sa salaming pinto.
Basa ang buhok niya. May butil ng calamansi sa balikat. Sa likod ng salamin, nakikita niya ang mga bisitang nakatungo sa kani-kanilang cellphone.
“Lahat ng prosesong gumamit sa pangalan ng Luntian,” sagot niya. “Walang gagalawin na lehitimong kontrata. Iyong konektado lang sa pekeng approval code.”
“Pati ang electronic guarantee letter?”
“Lalo na iyon.”
Sandaling natahimik ang abogado.
“Mira, kapag lumabas ang official notice, hindi na ito maaareglo bilang usapang pamilya.”
Napapikit si Mira.
Iyon mismo ang dahilan kung bakit siya naghintay nang tatlong araw. Ayaw niyang umabot dito. Gusto niyang kausapin si Tala nang pribado, ipakita ang reklamo, saka bigyan ito ng pagkakataong umatras bago pa masira ang kasal at pangarap nitong bahay.
Pero ginamit ni Gio ang pamamanhikan para pilitin siyang pumirma.
Ginamit nito ang pamilya para isandal sa kanya ang utang.
At nang hindi siya matinag, pinahiya siya nito sa harap ng lahat.
“Hindi naman talaga ito usapang pamilya,” sabi ni Mira. “Pandaraya ito gamit ang pangalan ng kumpanya.”
“Understood.”
Pinatay ni Mira ang tawag.
Mula sa loob, umalingawngaw ang boses ni Tala.
“Ano’ng ibig sabihin ng suspended?”
Napalingon si Mira, pero hindi siya bumalik.
Sa hapag, nakatayo si Gio habang nakadikit sa tainga ang cellphone. Pilit itong nakangiti. Nakatitig naman si Tala sa screen nito, maputla ang mukha.
“Hindi, may mali sa system ninyo,” sabi ni Gio sa kausap. “Kumpleto ang income documents ko. Na-verify na iyan noong isang linggo.”
May sumagot sa kabilang linya. Hindi iyon marinig ni Mira, pero nakita niyang tumigas ang panga ni Gio.
“Sinong nag-report?”
Lumingon ito sa salaming pinto.
Nagtagpo ang mga mata nila ni Mira.
Dahan-dahang ibinaba ni Gio ang cellphone.
Parang siya agad ang sinisi nito kahit wala pa siyang sinasabi.
Tumunog naman ang cellphone ng biyenan niyang lalaki. Sinagot nito iyon habang hawak pa ang wineglass.
“Opo, ako ang nakalistang family reference.” Napaupo ito nang tuwid. “Ano pong falsified letter?”
Tinakpan ng biyenan niyang babae ang bibig.
“Anong nangyayari?” tanong nito.
Mabilis na lumapit si Tala kay Gio.
“Sabi ng broker, naka-hold daw ang reservation ng bahay. May issue raw sa proof of income mo at partner accreditation.”
“Administrative error lang.” Kinuha ni Gio ang cellphone ni Tala. “May nagpadala siguro ng maling report.”
“Pero sinabi nilang may nag-verify sa Luntian.”
“Nagkamali sila.”
“Pati ang bangko?”
“Tala, huwag kang mataranta.”
Hindi na maayos ang ngiti ni Gio. May pawis na sa gilid ng sentido nito kahit malamig ang aircon.
Muling tumunog ang cellphone ni Tala.
Sa pagkakataong iyon, mula sa city licensing office ang tawag. Humihingi sila ng paglilinaw tungkol sa business relationship ni Gio sa Luntian Port Foods. May isinumite umanong dokumento para sa housing application na gumagamit ng pangalan at accreditation ng kumpanya.
“Hindi ko alam,” sabi ni Tala. “Si Gio ang nag-asikaso ng papers.”
Napatigil si Gio.
“Sabihin mong tatawag tayo mamaya.”
“Tinanong nila kung empleyado ka ba ng Luntian.”
“Consultant ako.”
“Akala ko partner ka.”
Bumaba ang kamay ni Tala. Nangingilid na ang luha sa mga mata nito.
Noong ipakilala ni Gio ang sarili sa pamilya, sinabi nitong may mga “direct connection” siya sa malalaking food supplier. Sa bawat kuwento nito, tila lalo itong nagiging mahalagang tao—consultant, partner, tagapagbukas ng kontrata.
Ngayon, hindi nito masabi kung alin doon ang totoo.
“Kausapin natin sila bukas,” sabi ni Gio. “Hindi kailangang gumawa ng eksena ngayon.”
“Ako ang gumagawa ng eksena?”
“Tala—”
“Bahay natin iyon.”
Nabasag ang boses ni Tala.
Napalingon dito ang natitirang mga bisita. Isa-isang umiwas ang mga nakatatanda, pero walang makaalis. Masyadong mabilis ang mga pangyayari. Masyado ring malinaw na hindi simpleng problema sa loan ang sabay-sabay na tawag.
Itinuro ni Gio ang pinto.
“Si Mira ang may gawa nito.”
Napatingin ang lahat sa labas.
Hindi na umatras si Mira mula sa salamin.
Lumapit si Tala sa pinto, pero sinalubong ito ng ina.
“Anak, kalma lang muna.”
“Paano ako kakalma?” Hinawi ni Tala ang kamay nito. “Katatapos lang niyang tumangging tumulong, tapos biglang naka-hold lahat?”
“Tala,” babala ni Niko.
“Hindi ba halata, Kuya? Gumaganti siya.”
Nanikip ang dibdib ni Mira.
Hindi ang paratang ni Gio ang pinakamasakit. Inasahan na niya iyon.
Kay Tala nanggaling ang tumama.
Isang linggo lang ang nakalipas, magkatabi silang pumili ng bestida. Si Tala pa ang nagsabing bagay sa kanya ang kulay krema. Ngayon, tila nabura ang lahat dahil sa bahay na ipinangako ni Gio.
Biglang bumukas ang salaming pinto.
Lumabas si Niko at mabilis na lumapit sa kanya.
“Mira.”
Hindi gumalaw si Mira.
“Pasok muna tayo,” sabi nito. “Magpalit ka. Giniginaw ka na.”
Ibinaba ni Mira ang tingin sa kamay ni Niko. May hawak pa itong puting table napkin, gusot at may bahid ng calamansi.
“Ngayon mo lang napansin?”
Napahinto si Niko.
Hindi na naghintay si Mira ng sagot. Naglakad siya patungo sa parking area. Sumunod ang tunog ng sapatos ni Niko sa basang semento.
“Mira, sandali.”
Binuksan niya ang likod ng kotse. Kinuha niya ang manipis na jacket na lagi niyang iniiwan doon, saka iyon isinuot sa basang bestida.
“Mali si Gio,” sabi ni Niko. “Hindi niya dapat ginawa iyon.”
Isinara ni Mira ang pinto ng kotse.
“Alin?”
“Alam mo kung alin.”
“Ang pilitin akong pumirma? Ang maliitin ang trabaho ko? O ang pagbuhos ng punch?”
Lalong humina ang boses ni Niko.
“Lahat.”
“Pero sa loob, wala kang sinabi hanggang tapos na.”
“Sinubukan kitang ipagtanggol.”
“Sinabihan mo siyang tumigil.” Tumingin si Mira sa kanya. “Pagkatapos mo munang hilingin sa akin na linawin sa bangko ang bagay na dapat ay pareho nating tinatanggihan.”
Napabuntong-hininga si Niko. “Kapatid ko si Tala.”
“Asawa mo ako.”
Tumama sa pagitan nila ang mahinang ugong ng mga sasakyan sa parking area.
Ibinuka ni Niko ang bibig, pero walang lumabas na salita.
Sa loob ng resort, muling narinig ang iyak ni Tala. Sumunod ang mababang boses ni Gio, mabilis at madiin, na tila sinusubukan pa ring kontrolin ang kuwento.
Napalingon si Niko sa gusali.
Nakita ni Mira ang pag-aalinlangan sa mukha nito. Gusto nitong bumalik sa kapatid. Gusto rin nitong manatili sa tabi niya. Tulad ng dati, naghahanap ito ng paraang walang masaktan.
Pero matagal nang may nasasaktan.
Tahimik lang siya.
“Tinatanong nila kung bakit sabay-sabay ang mga tawag,” sabi ni Niko. “Sinasabi ni Gio na ikaw ang nagpahinto ng loan.”
“Hindi ko kontrolado ang loan niya.”
“Pero may alam ka.”
“Oo.”
Napatingin si Niko sa kanya.
“Ano?”
Hindi sumagot agad si Mira. Pinunasan niya ang patak ng punch na umabot sa pulsuhan niya. Kumapit sa balat ang maasim na amoy.
“Niko, gusto mo ba akong bumalik doon para humingi ng tawad?” tanong niya. “O para manahimik ulit?”
Namutla si Niko.
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
“Kung gayon, ano?”
Wala itong maisagot.
Tumunog ang cellphone ni Mira. Isang maikling mensahe mula sa abogado ang lumitaw.
**Official compliance notice sent.**
Halos kasabay niyon, bumukas muli ang pinto ng resort.
Lumabas si Tala, hawak ang cellphone sa nanginginig na kamay. Sumunod si Gio. Wala na ang yabang sa mukha nito.
“Ano’ng ginawa mo?” sigaw ni Tala.
Hindi lumapit si Mira. Hindi rin siya umatras.
“Hindi ako ang gumawa ng mga dokumentong ginagamit ninyo.”
“Ano’ng mga dokumento?” singit ni Niko.
“Pananakot lang iyan,” sabi agad ni Gio. “Kilala ko ang mga tao sa Luntian. Maaayos ko ito sa isang tawag.”
Tumunog ang cellphone nito.
Napatingin silang lahat sa screen.
Isang email ang bagong dating mula sa opisyal na compliance address ng Luntian Port Foods. Nakasaad sa subject line ang:
**URGENT: Notice to Explain—Unauthorized Use of Supplier Approval Code and Electronic Guarantee Letter**
Binuksan iyon ni Gio. Mabilis na gumalaw ang mga mata nito sa unang talata. Pagdating sa ibaba, bigla itong hindi nakahinga nang maayos.
Inagaw ni Tala ang cellphone.
Nakasulat sa liham ang utos na magsumite si Gio ng paliwanag sa loob ng itinakdang panahon. Nakalakip ang kopya ng pekeng approval code, guarantee letter, at mga reklamo ng supplier.
Sa pinakahuling bahagi, malinaw ang pangalan ng taong may awtoridad sa pagsusuri at pagpapatigil ng proseso.
**Mira Almazan**
**Chief Operating Officer**
**Luntian Port Foods**
Dahan-dahang itinaas ni Tala ang mukha.
Hindi na galit ang nasa mga mata nito.
Takot na.
“COO ka?”
Hindi sumagot si Mira.
Si Gio ang unang napaurong.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)