Sa private deck na ipinagbawal sa kanila, nalaman ni Cora kung kaninong pirma ang nagmamay-ari sa buong dalisdis
Bahagi 4: Sa private deck na ipinagbawal sa kanila, nalaman ni Cora kung kaninong pirma ang nagmamay-ari sa buong dalisdis
Naramdaman ni Tala ang bigat ng tingin ni Milo bago pa ito tuluyang lumapit.
“Sinadya mong sirain ang araw ko.”
Hindi agad sumagot si Tala.
Pinagmasdan niya ang mukha nito. Pula ang gilid ng tenga. Mahigpit ang panga. Pareho pa rin ang paraan ni Milo kapag hindi nakukuha ang gusto.
Noon, nagpapatahimik siya.
Ngayon, hindi na.
“Hindi ko kailangan sirain ang araw mo,” sabi ni Tala. “Kaya mo nang gawin ’yan mag-isa.”
Bahagyang napaatras si Aya.
Suminghap si Cora. “Ang kapal ng mukha mo. Ikaw na nga ang walang trabaho rito, ikaw pa ang mayabang.”
Hindi lumingon si Tala.
Sa gilid ng pavilion, lumapit ang assistant. May hawak itong tablet. Maayos ang suot. Tahimik ang mukha.
“Ma’am Tala,” sabi nito, “handa na po ang mga dokumento.”
Napatitig si Milo.
“Anong dokumento?”
Hindi sinagot ng assistant si Milo.
Kay Tala ito tumingin.
“Puwede na po nating ituloy sa deck.”
Nilingon ni Cora ang pintuang salamin sa likod ng reception desk. May maliit na karatula roon.
**PRIVATE DECK — AUTHORIZED ACCESS ONLY**
Kanina pa iyon nakikita ni Tala.
Hindi niya pinansin.
Ayaw niyang magmukhang may kailangan siyang patunayan.
Pero si Milo ang nagpumilit.
Si Cora ang nag-ingay.
At may mga katotohanang hindi dapat itinatago habang ang mali ang malakas ang boses.
“Ano’ng deck?” tanong ni Cora.
“Hindi po puwedeng pumasok doon ang buyers,” sagot ng manager.
“Ano kami, pulubi?” singhal ni Cora.
“Hindi po iyon ang sinabi ko.”
“Dapat puwede kami,” giit ni Milo. “Kami ang bibili ng villa.”
Dahan-dahang tumingin ang manager kay Tala.
Hindi nagtagal ang katahimikan.
Pagkatapos, tumango si Tala.
“Isama mo sila.”
Napatingin si Cora sa kanya, ngunit hindi nagpasalamat.
Parang iyon pa rin ang utang na loob na dapat ibigay ni Tala.
Binuksan ng assistant ang pinto.
Naunang lumabas si Tala.
Sumalubong ang hangin mula sa dagat. Mas maalat. Mas malaya kaysa sa malamig na aircon ng pavilion.
Sa ibaba, kumikislap ang tubig sa ilalim ng araw. Nakahanay ang mga villa sa Sikatan Cliffs, puti at tahimik, parang mga bahay na hindi kailangang sumigaw para malaman ng lahat ang halaga.
Nasa gitna ng deck ang isang mahabang mesa.
May nakapatong na itim na folder.
May manipis na kahong kulay abo.
At may isang pilak na susi sa ibabaw ng maliit na tray.
Napatitig si Tala rito.
Hindi niya hinawakan.
Hindi pa.
“Ma’am,” sabi ng assistant, “dumating na po ang board resolution.”
Nag-iba ang mukha ni Cora.
“Board?” ulit nito.
Binuksan ng assistant ang folder.
“Bilang nag-iisang tagapagmana ng Amihan Lupa Corporation, inilalaan po ng board ang Villa Siete kay Ma’am Tala Lacuesta bilang personal niyang tahanan.”
Parang huminto ang hangin.
Hindi agad gumalaw si Milo.
Nakataas pa rin ang kamay nito sa gilid ng katawan. Hawak nito ang card na tinanggihan ng terminal.
“Anong sinabi mo?” tanong ni Cora.
Maingat na tumingin ang assistant sa kanya.
“Si Ma’am Tala po ang nag-iisang tagapagmana ng Amihan Lupa Corporation.”
Hindi kumurap si Cora.
“Hindi.”
Mahina ang boses nito.
Pero malinaw.
“Hindi puwede.”
“Ang Amihan Lupa ang developer ng Sikatan Cliffs,” dagdag ng assistant. “Lahat po ng villa sa bahaging ito ng dalisdis ay nasa ilalim ng proyekto ng kumpanya.”
Naramdaman ni Tala ang titig ni Milo.
Mabigat.
Magulo.
Hindi galit lang.
May takot na rin.
“Tagapagmana?” ulit ni Milo.
Ngayon lang siya tumingin kay Tala na parang hindi niya kilala.
At tama siya.
Hindi niya kilala si Tala.
Nakilala niya lang ang babaeng laging nagtitimpla ng kape kapag puyat siya.
Ang babaeng gumagawa ng presentation habang tulog ang buong condo.
Ang babaeng tahimik na nag-aayos ng gulo niya.
Hindi niya nakilala ang babaeng may sariling pangalan bago pa naging asawa niya.
“Bakit hindi mo sinabi?” tanong ni Milo.
Nanginig nang bahagya ang boses nito.
Napatingin si Tala sa dagat.
“Sinabi ko sa’yo ang mga gusto kong mangyari sa buhay ko.”
“Hindi iyon ang tinatanong ko.”
“Pero hindi mo rin pinakinggan.”
Nanikip ang mukha ni Milo.
“Tatlong taon, Tala.”
“Oo.”
“Tatlong taon mo akong hinayaang isipin na—”
“Na ano?” putol ni Tala. “Na wala akong kayang gawin kung wala ka?”
Hindi nakasagot si Milo.
Lumapit si Cora sa mesa. Nanginginig ang daliri nitong humawak sa folder, ngunit mabilis na inalis ng assistant ang mga dokumento.
“Hindi ko alam,” sabi ni Cora.
Hindi na matalim ang boses nito.
Wala na ang ngiting ginagamit nito kapag may gusto siyang iparamdam kay Tala.
“Kung sinabi mo sana…”
Doon lang tumingin si Tala nang diretso sa kanya.
“May mababago ba?”
Hindi agad sumagot si Cora.
Nakikita ni Tala ang paghahanap nito ng tamang mukha. Tamang boses. Tamang linyang puwedeng magligtas sa kanila.
Pero huli na.
Naalala niya ang mga hapag-kainan.
Ang mga tinging sinusukat ang damit niya.
Ang mga salitang “hindi ka bagay sa anak ko” kahit hindi direktang binibigkas.
Naalala niya ang mga gabing hinihintay niyang umuwi si Milo habang si Cora ay nakaupo sa sala, nagrereklamo kung bakit hindi pa siya nagkakaanak.
Naalala niya ang sarili niyang nakatayo sa kusina, nakayuko, pilit inuunawa ang mga taong hindi man lang nagtangkang unawain siya.
“Akala ko,” sabi ni Cora, “simple ka lang.”
“Simple lang naman ang gusto ko.”
“Hindi, Tala.” Lumapit pa ito. “Hindi ganoon ang ibig kong sabihin.”
“Alam ko.”
Napayuko si Cora.
Sa unang pagkakataon, wala itong maibato.
Wala itong maipagyabang.
Hindi dahil mas mayaman si Tala.
Kundi dahil malinaw na hindi pera ang dahilan kung bakit iniwan ni Tala ang lahat.
Pinili niyang manatili noon.
Pinili niyang tumulong.
Pinili niyang maging pamilya.
At sila ang unang tumanggi.
“Milo,” mahina ngunit mabilis na sabi ni Aya, “huwag mo nang palalain.”
Hindi tumingin si Milo kay Aya.
Nakatitig lang ito kay Tala.
“Alam mo ba kung gaano kalaki ang pinagmukha kong tanga?” tanong nito.
Napahigpit ang hawak ni Tala sa bag.
Iyon pa rin.
Hindi kung gaano siya nasaktan.
Hindi kung bakit niya itinago ang sarili.
Hindi kung ano ang ginawa nila sa kanya.
Sarili pa rin ni Milo.
Mukha nito.
Yabang nito.
“Hindi kita pinagmukhang tanga,” sabi ni Tala. “Hindi ko naman ikaw ang nagsabing may karapatan ka sa bahay na hindi mo pa nabibili.”
Namula si Milo.
“Hindi ko alam na sa’yo iyon.”
“Hindi nga.”
“Kung sinabi mo lang—”
“Kung sinabi ko, ano?” Lumapit si Tala nang isang hakbang. “Hindi mo na ako iniwan?”
Natahimik si Milo.
Hindi rin gumalaw si Aya.
Dahan-dahang bumaba ang tingin ni Tala sa kamay ni Milo.
Naroon pa rin ang card.
Iyong card na ipinilit nitong gamitin para patunayan ang sarili sa harap ni Aya.
“Hindi mo ako iniwan dahil wala akong pera,” sabi ni Tala. “Iniwan mo ako dahil bumalik ang gusto mong piliin.”
Napalunok si Milo.
“Hindi ganoon kasimple.”
“Hindi rin naging simple ang tatlong taon ko sa’yo.”
Huminga si Milo nang malalim.
“Tala, hindi ko sinasabing tama ang lahat.”
“Hindi mo kailangang sabihin.”
“Pero puwede naman nating ayusin.”
Doon napatingin si Aya.
Pati si Cora.
Iba ang ibig sabihin ng “ayusin” sa bibig ni Milo ngayon.
Hindi na relasyon.
Hindi na paghingi ng tawad.
Ang villa ang kaharap nito.
Ang mga empleyado.
Ang ina.
Ang babaeng gusto nitong bigyan ng bagong buhay.
“Hindi ko hinihingi na bumalik ka,” mabilis na dagdag ni Milo. “Hindi iyon ang punto.”
Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Tala.
“Talaga?”
“Ang villa lang.” Inilapit nito ang boses, parang lihim. “Ibigay mo na lang sa amin. Bayaran ko. Kahit mas mataas sa presyo. Huwag mo lang gawin ito sa harap nila.”
Napatingin si Tala kay Aya.
Hindi yumuko ang babae, pero malinaw ang sakit sa mukha nito.
Hindi ito ang regalong gusto niya.
Hindi bahay.
Hindi cliff view.
Hindi isang lalaking handang makiusap sa dating asawa para iligtas ang sariling pangalan.
“Milo,” sabi ni Aya, “tama na.”
“Hindi ako nakikipag-usap sa’yo ngayon.”
Napatigil si Aya.
Maikli lang ang sinabi ni Milo.
Pero sapat iyon.
Nakita ni Tala ang pagbagsak ng balikat ni Aya.
Hindi siya natuwa.
May mga sugat na hindi gumagaling dahil may nanalo.
Gumagaling lang dahil may taong tumigil nang manakit.
“Hindi regalo ang villa,” sabi ni Aya. “Hindi tropeo.”
Tumingin si Milo sa kanya.
“Aya—”
“Huwag mo akong isama sa dahilan mo.” Namasa ang mga mata nito, pero hindi ito umiyak. “Hindi ko kailangan ng bahay na ibinibigay mo para patunayan na mas kaya mo kaysa sa kanya.”
Walang sumagot.
Maging si Cora ay napalingon kay Aya.
Mabilis na lumapit si Cora kay Tala. Hindi na ito tumingin sa villa. Kay Tala lang.
“Tala,” sabi nito.
Iba ang tunog ng pangalan niya sa bibig ni Cora ngayon.
Hindi utos.
Hindi pangmamaliit.
Pakiusap.
“Nagkamali ako.”
Nanigas ang dibdib ni Tala.
Hindi dahil naniwala siya.
Dahil matagal niya itong hinintay noon.
Isang simpleng pag-amin.
Isang “salamat.”
Isang “pagod ka rin pala.”
Ngayon, dumating ang mga salita nang may nakalatag nang villa, papel, at mga taong nakatingin.
“Hindi ko alam ang buong totoo,” patuloy ni Cora. “Akala ko… akala ko mas mabuti para kay Milo si Aya. Akala ko ikaw—”
“Hindi sapat?”
Napapikit si Cora.
Tumango ito nang bahagya.
“Hindi ko dapat sinabi o pinaramdam sa’yo iyon.”
Tumahimik si Tala.
Narinig niya ang dagat.
Narinig niya ang mahinang kaluskos ng mga papeles sa hangin.
“Puwede mo pa ring ipakita na nagbago ka,” sabi niya.
Mabilis na tumingala si Cora.
“Paano?”
“Tumigil kang humingi ng bagay na hindi sa’yo.”
Nawala ang pag-asa sa mukha ni Cora.
“Hindi naman namin gustong agawin,” sabi nito. “Bibili kami.”
“Hindi lahat ng ipinagbibili ay dapat bilhin.”
“Pero kailangan ni Milo ito.” Pumitik ang boses ni Cora. “May mga partner siyang darating. Nakita nilang interesado siya rito. Kapag umatras siya ngayon—”
“Kapag umatras siya,” putol ni Tala, “malalaman nilang may hangganan ang kaya niyang bilhin.”
Nanginig ang labi ni Cora.
“Nagmamakaawa ako, Tala. Nươngan mo kami.”
Matagal na hindi gumalaw si Tala.
Noon, kaya niyang ibigay ang huli niyang pahinga para lang hindi ma-stress si Milo.
Kaya niyang lunukin ang sama ng loob para lang maging maayos ang hapag-kainan.
Kaya niyang magkunwaring wala siyang narinig para lang manatili ang isang pamilyang hindi naman siya tinuring na pamilya.
Pero hindi na ngayon.
Hindi na sa araw na ito.
Lumapit ang assistant sa mesa. Inilapit nito ang tray kay Tala.
Kuminang ang pilak na susi sa ilalim ng araw.
Nakita ni Tala ang repleksiyon niya rito.
Hindi asawa.
Hindi dating manugang.
Hindi babaeng kailangang magpaliwanag kung bakit naroon siya.
Sarili niya.
Tinignan niya ang susi.
Pagkatapos, tumingin siya kina Milo at Cora.
“Hindi ko binabawi ang dating asawa ko,” sabi ni Tala. “Kinukuha ko lang ang bahay ko.”
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)