Sa Mediation sa Lumang Hall, Inilabas ni Mang Nestor ang Ikalawang MicroSD Habang Nanatiling Kalmado si Paulo
Bahagi 4: Sa Mediation sa Lumang Hall, Inilabas ni Mang Nestor ang Ikalawang MicroSD Habang Nanatiling Kalmado si Paulo
Bumalik si Nika sa hall na hindi na suot ang singsing.
Nasa maliit na pouch iyon sa bag niya, kasama ng kopya ng authorship affidavit, Haraya certification, at mga papel na minarkahan ni Rafi ng maliliit na sticky note. Hindi niya itinapon. Hindi rin niya isinauli. Hindi pa. Sabi ni Rafi, may tamang oras ang bawat bagay.
Kahit galit ka, huwag kang magmadali sa bagay na puwedeng gamitin laban sa’yo.
Kaya huminga siya nang malalim bago pumasok sa Casa Sampaguita Hall.
Ibang-iba ang itsura nito ngayon. Wala na ang mga bulaklak sa gitna ng mesa. Wala na ang mga tray ng kakanin. Wala na ang mga tita na nakangiti habang nagbabantay kung sino ang unang mapapahiya.
Mahabang mesa lang. Tubig sa baso. Folder. Recorder ng mediator.
Nasa dulo si Atty. Rafi. Katabi niya si Nika. Nasa kabilang panig sina Paulo, Maureen, Selene, at isang abogadong hindi ngumiti mula nang dumating.
Nasa likod, malapit sa sound booth, nakaupo si Mang Nestor. Tahimik. Hawak ang cap.
“Para malinaw,” sabi ng mediator, si Gng. Amparo, “ang layunin ng meeting na ito ay pag-usapan ang paggamit ng materyales, ang dokumentong pinagtatalunan, at ang posibleng temporary cease-use habang hindi pa nareresolba ang claim.”
“Wala naman sanang claim kung hindi pinalaki,” sabi ni Maureen.
Hindi gumalaw si Nika.
Si Rafi ang sumagot. “May forged-looking assignment, edited audio, at conflicting authorship records. Hindi maliit iyon.”
“Alleged,” singit ng abogado ng Villareal.
“Noted,” sabi ni Rafi. “Kaya nga tayo nandito.”
Tumingin si Paulo kay Nika. Maayos ang polo niya. Malinis ang buhok. Parang groom pa rin, pero wala nang kasal sa pagitan nila. Nakakapagod tingnan ang mukha ng taong minsan mong pinaniwalaang pahinga.
“Nik,” mahinang sabi niya, “puwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?”
“Hindi,” sabi ni Nika.
Isang salita. Hindi nanginginig.
Bahagyang napapikit si Paulo, parang nasaktan. Dati, luluhod ang konsensya ni Nika sa ganoong itsura. Ngayon, nakita niya lang ang ensayo.
“Proceed tayo,” sabi ni Rafi.
Inilapag niya ang unang folder. “Authorship affidavit ni Nika Roldan, dated bago ang engagement presentation sa Selyo Kasal Co. Haraya certification: siya ang nagsumite ng concept deck at draft. Affidavit ni Mang Nestor: tungkol sa raw audio at narinig niyang instruction.”
“Hindi namin tinatanggi na may contribution siya,” sabi ni Selene. “Pero ang Kuwentong Kasal Kit ay nadevelop under family discussions. Branding, packaging, launch strategy—lahat iyon Selyo.”
“Packaging is not authorship,” sagot ni Rafi.
Napatingin si Selene sa kanya. “Attorney, marketing head ako. Alam ko ang pinagkaiba.”
“Good,” sabi ni Rafi. “Then you know why a clean transfer document matters.”
Nanahimik sandali si Selene.
Doon pumasok si Maureen. Malambot ang boses. Mas delikado kapag ganoon.
“Nika, anak, kung may nasaktan ka sa narinig mo noong pamamanhikan, humihingi ako ng pasensya. Nagkagulo. Mataas ang emosyon. Hindi dapat umabot sa ganito.”
Anak.
Kumirot iyon, pero hindi na kasing lalim.
“Hindi ako nasaktan dahil mataas ang emosyon,” sabi ni Nika. “Nasaktan ako dahil may dokumentong may pangalan na hindi akin.”
“Typo iyon,” sabi ni Maureen.
“May temporary ID.”
“Hindi ko kabisado ang proseso ng staff.”
“Guarantor ka.”
Tumigas ang mukha ni Maureen. Saglit lang. Sapat para makita ni Nika.
Ang abogado nila ang sumalo. “The guarantor entry may have been administrative. Hindi ibig sabihin personal knowledge.”
“Then explain Bea Manalo,” sabi ni Rafi. “Witness. Personal assistant ni Ms. Selene.”
Dahan-dahang humarap si Selene sa kanya. “Bea handles errands. Baka pinapunta ko para mag-abot ng document. Hindi ko mino-monitor bawat pirma niya.”
“Pero witness siya sa signature ng taong sinasabing si Nika,” sabi ni Rafi.
“Hindi ko alam,” sagot ni Selene. “At kung may mali siyang ginawa, internal matter iyon.”
Napangiti nang konti si Nika. Hindi dahil natuwa siya. Dahil narinig niya ang hulma ng takbo nila: Maureen, misunderstanding. Selene, marketing team. Paulo, tahimik na groom na naligaw sa gulo.
Lahat may pintuan palabas.
Maliban sa kanya, kung papayag siya.
“Paulo,” sabi ng mediator, “ikaw ang fiancé ni Ms. Roldan. Ikaw rin ang nasa raw file na binanggit sa affidavit. Ano ang position mo?”
Umayos si Paulo sa upuan.
“Una, hindi ko gustong saktan si Nika,” sabi niya. “Mahal ko siya. Hanggang ngayon. Pangalawa, may pressure ang launch. Totoo iyon. Pero hindi ibig sabihin ninakaw namin ang gawa niya.”
“Sinabi mo sa file na putulin sa salitang ‘akin,’” sabi ni Nika.
Kumirot ang mukha niya. “Out of context.”
“Anong context ang magpapaganda roon?”
Hindi siya agad sumagot.
Lumapit si Maureen sa mesa. “Paulo was trying to manage a family crisis.”
“Family crisis ba ang boses ko?” tanong ni Nika.
Tahimik.
May kumaluskos na papel sa kamay ni Rafi, pero hindi siya nagsalita. Hinayaan niya si Nika.
“Ginamit n’yo ang tiwala ko,” sabi niya kay Paulo. “Alam mong nagre-record si Mang Nestor para sa program cues. Alam mong ako mismo ang nagpadala ng draft lines. Alam mong kapag sinabi kong ‘akin ang core flow,’ hindi iyon pag-angkin sa Selyo. Iyon ang totoo. Ako ang gumawa.”
“Nika—”
“Hindi ako tapos.”
Tumigil siya.
Ramdam ni Nika ang tibok sa leeg niya, pero hindi na siya lumulubog. Nasa mesa ang mga dokumento. Nasa likod si Mang Nestor. Nasa tabi niya si Rafi. Hindi siya nag-iisa sa sariling salita.
“Gusto ko ng temporary cease-use,” sabi niya. “Walang launch gamit ang kit. Walang teaser. Walang client pitch. Walang internal deck na may concept ko. Hanggang maayos ang authorship at usage.”
“Impossible,” sabi ni Selene. “May calendar na kami. May vendors. May paid reservation.”
“Hindi ko problema iyon,” sabi ni Nika.
“Actually,” sabi ni Rafi, “mas maliit ang problema kung ngayon titigil. Mas malaki kapag itinuloy nila habang may notice na.”
Nagpalitan ng tingin ang abogado ng Villareal at si Selene.
Si Paulo naman ay nakatitig pa rin kay Nika. “Kung ititigil natin ito, masisira ang kumpanya.”
“Hindi,” sabi ni Nika. “Masisira ang plano n’yong gamitin ako nang walang pahintulot.”
Namula si Maureen. “Grabe ka na magsalita.”
“Mas grabe ang ginawa n’yo.”
Tumama ang katahimikan sa mesa.
Hindi iyon sigawan. Mas mabigat. Parang bawat tao ay kailangang pumili kung saan titingin.
Doon tumayo si Mang Nestor.
“Ma’am Amparo,” sabi niya sa mediator, “puwede po ba akong magsalita?”
Tumingin ang mediator kay Rafi, saka sa kabilang abogado. “May affidavit siya. Kung may dagdag, ilalagay natin sa record bilang statement, subject to verification.”
“Meron po akong dalang backup.”
Nanlaki ang mata ni Selene. “Backup? Akala ko naisumite na lahat.”
“May raw microSD po mula sa lapel receiver,” sabi ni Mang Nestor. “At may second backup po mula sa room recorder. Normal po iyon sa amin kapag family event na may program. Hindi ko po ginalaw. Naka-seal po.”
Inilabas niya ang maliit na sobre. May pirma sa flap. May petsa. May pangalan ng event.
Hindi huminga si Nika sa loob ng ilang segundo.
Hindi ito nabanggit sa affidavit bilang detalye. Sinabi lang ni Mang Nestor na may backup siya ng raw audio. Hindi niya alam na dalawa pala.
“Bakit ngayon lang?” tanong ng abogado ng Villareal.
“Dahil ngayon lang po may mediation request na malinaw,” sabi ni Mang Nestor. “Ayoko pong maglabas nang kung kani-kanino. At natakot din po ako.”
“Natakot kanino?” tanong ni Rafi.
Hindi agad sumagot ang matanda. Tumingin siya kay Paulo.
“Kay Sir Paulo po.”
Bumaba ang tingin ni Paulo.
Hindi na siya kasing kalmado.
“That’s unfair,” sabi niya. “Hindi kita tinakot.”
“Hindi po kayo sumigaw,” sabi ni Mang Nestor. “Pero sinabi n’yo po sa akin noon, bago magsimula ang pamamanhikan, na siguraduhin kong makuha n’yo muna ang raw. Sabi n’yo, ‘Bago dumating si Nika, ipadala mo na sa akin ang malinis.’”
Kumapit ang mga daliri ni Nika sa gilid ng upuan.
Bago dumating si Nika.
Hindi iyon gulo ng emosyon. Hindi iyon mabilisang desisyon habang nagkakainitan sa harap ng pamilya.
Bago pa siya pumasok sa hall, may plano na.
“Hindi ganyan ang sinabi ko,” sabi ni Paulo. Pero hindi buo ang boses niya.
“May recording po,” sabi ni Mang Nestor.
Pinahinto ng mediator ang usapan. Maingat ang proseso. Tinawag ang dalawang abogado. Tinignan ang seal. Itinala ang oras. Hindi basta isinaksak sa kahit anong laptop. Ginamit ang device ni Mang Nestor na dala niya para sa playback, habang nakatutok ang recorder ng mediation sa table.
“Limited playback,” sabi ni Gng. Amparo. “Relevant portion lang.”
Tumango ang lahat, kahit halatang ayaw ng kalahati.
Pinindot ni Mang Nestor ang file.
Una, maririnig ang kaluskos ng upuan. Staff na nag-aayos. May boses ni Selene sa malayo, nag-uutos tungkol sa backdrop. Tapos yapak. Malapit sa mic.
Boses ni Paulo.
“Nestor, nandiyan ba ’yong receiver feed?”
“Opo, sir. Testing pa lang po.”
“Kunin mo ’yong raw bago magsimula. Lalo na kapag nag-explain si Nika mamaya.”
“Sir?”
“Basta. Ipadala mo sa akin muna. Huwag sa kanya.”
May saglit na static.
“Selyo needs the clean material before she complicates things.”
Suminghap si Nika. Hindi niya sinasadya.
Tumigil ang playback.
Hindi pa iyon ang linyang nasa outline ng puso niya, pero sapat na para bumagsak ang huling piraso ng pagdududa.
Bago pa man siya nagsalita, inisip na nilang magiging komplikasyon siya.
“May kasunod pa po,” sabi ni Mang Nestor.
Tumingin ang mediator sa mga abogado. Nagbigay ng maikling tango si Rafi. Pilit na tumango ang abogado ng Villareal.
Nagpatuloy ang file.
Boses ni Paulo ulit, mas mahina.
“Kung may sabihin siyang ‘akin,’ markahan mo. Kailangan namin ng version na hindi magmumukhang collaboration.”
Napahawak si Maureen sa braso ni Paulo. Hindi para aluin. Para pigilan.
“Enough,” sabi ng abogado nila. “We need to review authenticity.”
“Of course,” sabi ni Rafi. “Chain of custody, forensic review, lahat. Pero narinig natin.”
“Hindi pa conclusive,” sabi ni Selene, pero basag na ang dating tapang.
Tumingin si Nika kay Paulo. “Bakit?”
Isang salita lang. Pero doon pumasok lahat. Ang mga gabing nag-eedit siya ng ceremony prompts habang natutulog ito sa sofa. Ang mga kape nitong dala sa kanya kapag may deadline. Ang pangakong “team tayo.” Ang halik sa noo bago niya i-present ang deck.
Bakit.
Hindi sumagot si Paulo.
Sa unang pagkakataon, wala siyang magandang linya.
Si Maureen ang nagsalita. “Nika, puwede pa nating ayusin ito. Huwag nating sirain ang dalawang pamilya dahil sa negosyo.”
“Hindi dalawang pamilya ang gumawa nito,” sabi ni Nika. “Kayo.”
“Anak—”
“Huwag.”
Napaatras si Maureen sa salitang iyon.
Hindi malakas. Pero sarado.
Inayos ni Rafi ang mga papel. “Given the new audio, we propose immediate written undertaking: no use, no launch, no claim of authorship, preservation of all materials, disclosure of related communications to counsel.”
“Hindi kami pipirma ngayon,” sabi ng abogado nila.
“Then we issue formal demand today,” sagot ni Rafi. “At hihingi kami ng injunctive relief kung kailangan.”
Nagkulay abo ang mukha ni Selene. “Launch is in four days.”
“Then four days kayong may chance tumigil nang mas maayos,” sabi ni Rafi.
Biglang tumunog ang cellphone ng abogado ng Villareal. Hindi niya sana titingnan, pero sunod-sunod ang vibrate. Tiningnan niya. Kumunot ang noo. Ipinakita niya kay Selene.
Selene took the phone—pero agad niyang ibinaba sa mesa nang makita ni Gng. Amparo.
“Any document relevant to this mediation should be routed properly,” sabi ng mediator.
“Hindi ito—” simula ni Selene.
Pero nakatingin na si Nika sa screen. Hindi niya mabasa lahat. Isang subject line lang ang tumama sa mata niya.
Forwarded message. From Bea Manalo.
May attachment.
At may naka-print na kopya na inilalabas ng abogado nila mula sa folder, mukhang kanina pa nakatago pero ngayon lang napilitang ilabas.
Inabot iyon sa mediator.
Tiningnan ni Gng. Amparo, saka ipinasa kay Rafi.
Hindi nagsalita si Rafi sa unang segundo.
Tapos dahan-dahan niyang inilapag ang papel sa harap ni Nika.
Email thread. May petsa bago ang pamamanhikan. May pangalan ni Paulo sa recipient line.
At sa gitna ng pahina, malinaw ang linyang hindi na puwedeng gawing typo:
“Send me the clean cut before she arrives.”
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)