Pinapirma Siya sa Kasunduang Hindi Niya Binasa Nang Buo, Hanggang Mapansin Niya ang Maling Baybay ng Pangalan
Bahagi 2: Pinapirma Siya sa Kasunduang Hindi Niya Binasa Nang Buo, Hanggang Mapansin Niya ang Maling Baybay ng Pangalan
Parang may nahulog na baso kahit wala namang nabitawan. Sa ilang segundo, walang gumalaw. Pagkatapos, si Maureen ang unang humakbang. Nilampasan niya si Paulo at isinara ang laptop ni Mang Nestor.
“Tama na ’yan,” sabi niya. “Walang magpapatugtog pa ng file.”
“Kayo ang nagpatugtog ng una,” sagot ni Nika.
Napatigil si Mang Nestor, isang kamay nasa gilid ng mesa. Si Selene naman ay agad pumuwesto sa tabi ng nanay niya, parang harang.
“Test recording lang ’yon,” sabi ni Selene. “Puwedeng maputol, puwedeng magtunog iba kapag hindi buo—”
“Context ulit?” putol ni Nika. “Narinig ng lahat ang sinabi ni Paulo.”
“At narinig din nilang handa kang gumawa ng eksena sa sarili mong pamamanhikan,” malamig na sabi ni Maureen.
Umabante ang tatay ni Nika. “Walang eksena kung walang nanira.”
Pero may kinuha si Maureen sa loob ng bag niyang kulay krema—isang makapal na sobre.
“Hindi tayo uusad kung puro sigawan,” sabi niya. “Pirmahan mo ito, Nika. Para malinaw na ang Kuwentong Kasal Kit ay sa Selyo na, at wala nang gulo.”
Tumawa si Nika, pero walang saya. “Pagkatapos n’yo akong tawaging magnanakaw, gusto n’yo pa akong pumirma?”
“Kung malinis ang loob mo,” sagot ni Maureen, “bakit ka matatakot sa papel?”
“Huwag kang pipirma,” putol ng tatay niya.
“Ay, hindi na kailangan,” sabi ni Selene.
Binuksan niya ang malinaw na folder na hawak niya at inilatag ang ilang pahina sa mesa. Sa itaas ng unang pahina, naka-bold ang pamagat: IP Assignment and Usage Transfer.
“May kopya na kami,” sabi ni Selene. “May lagda na rin.”
Napatingin si Nika kay Paulo.
“Nik, tama na,” sabi nito. “Ikaw mismo ang gustong ayusin sa papel ang concept mo bago ang kasal. Pinag-usapan natin ang paglalagay nito sa launch. Hindi lahat ng hindi pabor sa ’yo ay panloloko.”
“Pagputol ng boses ko?” tanong ni Nika. “Iyan ang tawag mo roon?”
“Ang tawag ko riyan,” sagot ni Paulo, “ay pagbabago ng isip mo matapos marinig ng lahat na may problema sa kuwento mo. Huwag mong ibaling sa amin dahil lang napahiya ka.”
Sumikip ang dibdib ni Nika.
Hindi dahil hindi niya inaasahang kakampi ito sa pamilya niya.
Kundi dahil ganito kadali para dito na baluktutin ang nangyari habang nakatingin sa kanya.
Gusto sana niyang sumagot, pero nang iabot ni Selene ang huling pahina, may mas malamig na pumasok sa isip niya.
Kinuha niya ang papel.
Nandoon ang pangalan ng konsepto, pati mga detalyeng hindi niya basta ibinibigay sa kahit sinong kliyente—script flow, family cue cards, mga prompt, pati ang karapatang baguhin at ilunsad sa ilalim ng Selyo. Hindi ito simpleng pahintulot. Buong pag-aari ang hinihingi.
“Hindi ko ito nakita kailanman,” sabi niya.
“Talaga?” mabilis ni Selene. “Kasi malinaw naman ang pirma.”
Lumipat ang tingin ni Nika sa ibaba.
May pirma nga. May pilit na pamilyar na kurba.
Pero sa ilalim ng lagda, may naka-type na pangalan.
Doon siya natigilan.
Hindi “Nika Roldan.”
Nag-angat siya ng tingin kay Paulo. “Saan n’yo nakuha ito?”
“Sa file mo rin,” sagot nito agad.
Masyadong agad.
Nilapit pa ni Maureen ang papel sa kanya. “Iha, huwag ka nang magkunwari. Mas mabuti nang tapusin natin ito nang tahimik.”
Tahimik.
Parang iyon lang ang mahalaga sa kanila.
Sa gilid ng mata ni Nika, nakita niyang muling sinilip ni Mang Nestor ang microSD case. Nakatingin din ang tatay niya sa papel. Ang nanay niya, namumutla pero matatag ang tayo.
Hindi na muling nakipagtalo si Nika.
Ibinaba niya ang daliri sa ilalim ng pirma at binasa iyon nang sapat ang lakas para marinig ng nasa paligid.
“Kung ako ang pumirma nito,” sabi niya, “bakit iba ang pangalan?”
At sa papel na hawak ni Nika, malinaw ang pangalang hindi niya kailanman ginamit sa kahit anong legal na dokumento: “Monika Roldan.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)