Nasa Papel ang Pirma ni Pia, Pero Nasa Maling Araw ang Lihim na Hindi Nila Na-check
Bahagi 2: Nasa Papel ang Pirma ni Pia, Pero Nasa Maling Araw ang Lihim na Hindi Nila Na-check
Hindi agad kumurap si Carlo. Nakatitig lang siya sa gintong pito, parang isang maling galaw lang at may mabubuksang ayaw niyang makita.
“Saan mo nakuha ’yan?” tanong niya.
“Sa kahon ng ama ko.”
Umigting ang panga ni Carlo. Si Ofelia naman, umirap lang.
“Lumang pito lang ’yan, Pia. Huwag mo nang gawing drama.”
Hindi pinansin ni Pia ang dalawa. Kinuha niya ang drill map sa mesa, pati ang folder ng approved checklist. Pamilyar sa kanya ang ukit sa loob ng pito. Hindi pa niya alam ang buong ibig sabihin no’n, pero alam niya ang isang bagay: may katapat iyong papel sa archive.
“Pia, ibaba mo ’yan,” sabi ni Carlo.
“Kapag nakita ko ang original copy, saka tayo mag-usap.”
Lumabas siya bago pa siya mahawakan ni Carlo sa braso.
Sa silid ng dokumento, malamig at amoy lumang karton. Isinara niya ang pinto, saka inilatag ang mapa at checklist sa mahabang mesa.
Una niyang tiningnan ang ruta sa mapa. Tama pa rin ang markers. Pareho sa inayos niya kagabi.
Pero nang balikan niya ang checklist, doon tumama ang kutob niya.
Ibang kulay ang isang pahina. Mas maputi. Mas bago ang hiwa. Yung footer sa ibaba, iba rin ang revision mark. At ang “calibration confirmation” na dapat nasa itaas, nailipat sa dulo na parang dagdag na paalala lang.
Hinimas ni Pia ang gilid ng papel. May lumang bakas ng staple sa tabi ng bagong tama.
“Pinalitan,” bulong niya. “Isang page lang ang pinalitan.”
May mahinang katok.
Pagbukas niya, si Ramil iyon. Pawis ang batok kahit malamig sa loob.
“Ate Pia… hinahanap po kayo sa labas.”
“Mas sagutin mo ’ko.” Tinaas niya ang checklist. “May pumasok ba rito kanina?”
Hindi agad nagsalita si Ramil. Napatingin muna siya sa pinto, parang baka may makarinig.
“Ramil.”
“Dapat naka-lock na ’to after midnight,” sabi niya sa wakas. “Pagdating ko kaninang umaga, bukas ang ilaw.”
“Sino ang galing dito?”
Huminga siya nang malalim. “Si Ma’am Bea po ang una kong nakitang lumabas. May dala siyang brown envelope. Tapos dumating si Sir Carlo. Sinabi niya, ‘Isara mo na lang mamaya. Wala kang nakita.’”
Parang may humigpit sa dibdib ni Pia, pero hindi na siya nagulat. Masyado nang maayos ang lahat para maging aksidente.
“Bakit hindi ka nagsalita kanina?”
“Takot po ako.” Yumuko si Ramil. “Pero alam kong hindi kayo ang sumablay. Kayo ang pinakaingat sa papeles.”
Tahimik na binuksan ni Pia ang metal cabinet ng outgoing files. Nandoon pa ang mga kopyang ipinapadala sa board—mga lumang folder, carbon copy, photocopy ng cover letters.
Nakita niya ang label na hinahanap niya. Kinuha niya ang manipis na folder, mabilis ang tibok ng dibdib.
Sa loob, may isang photostat na hindi dapat naroon sa personal niyang record.
Request for amendment of authorship entry.
Sa ilalim ng pangalan niya, may linyang naka-check:
Voluntary withdrawal.
Parang lumabo ang paligid.
Binasa niya ulit. Tapos ulit.
Nakasaad doon na si Pia Santos ay kusang humihiling na alisin ang pangalan niya bilang may-akda ng training curriculum sa mga dokumentong isinumite sa board.
May pirma sa ibaba.
Kamukha ng pirma niya.
Napahawak si Ramil sa gilid ng mesa. “Mukha pong sa inyo.”
“Kamukha lang,” sabi ni Pia, mahina pero matigas. “Hindi ako pipirma ng ganyan.”
Binaliktad niya ang pahina. Photocopy lang, pero malinaw ang petsa.
Doon siya tuluyang nanlamig.
Hindi dahil sa pirma.
Kundi dahil sa araw.
Alam na alam niya ang petsang iyon. Hindi iyon ordinaryong araw ng opisina. Hindi rin araw na puwedeng pagkamalan.
Araw iyon ng paggunita nila sa ama niya.
Buong maghapon siyang nasa kapilya, hawak ang lumang larawan ng tatay niya, kasama ang iilang dating trainee na dumalo.
Tinaas niya ang papel at tumingin kay Ramil.
“’Yung pirma, ginaya nila,” sabi niya. “Dahil sa petsang ’to, sigurado ako. Nasa misa ako para kay Papa noong araw na ’to.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)