Noong April Fools’ Day, Buong Klase Namin Ay Naghihintay na Madulas ang Adviser Namin
Galit ang lahat sa kanya dahil sobrang istrikto niya.
Hanggang sa biglang umilaw ang cellphone sa kamay ko…

Maagang magulo ang classroom namin noong April Fools’ Day.

May grupo ng mga lalaking estudyante sa likod na nagtatawanan habang palihim na nagbubuhos ng mantika na hinaluan ng tubig sa mismong harap ng pintuan ng classroom.

Pero ang lalong nagpanginig sa akin ay…

Kaka-heart surgery lang ng adviser namin wala pang dalawang buwan ang nakakalipas.

Mahigpit na bilin ng doktor na bawal siyang madulas o matamaan nang malakas.

—

Bitbit ko ang isang tambak na kakaprint lang na test papers nang pumasok ako sa classroom.

Pagkasalang pa lang ng paa ko sa tiles sa may pinto, bigla akong nadulas.

“BAGSAK!”

Tumama nang malakas ang likod ko sa sahig.

Nagliparan ang mga papel.

Nanlabo ang paningin ko sa sobrang sakit ng likod.

At agad namang sumabog ang tawanan sa ibabaw ko.

“Tinamaan! Hahahaha!”

“Anong ginagawa mo rito, honor student?!”

Isang lalaking may dilaw na buhok ang nakasandal sa mesa habang halos mamatay sa kakatawa.

“Para kay Ma’am sana ’yan!”

Naamoy ko ang malansang mantika mula sa sahig.

Dumikit sa uniporme ko ang malapot na likido.

May isa pang sadya pang sinipa ang test papers ko papunta sa mantika.

“Tiyak magiging masaya mamaya pagpasok niya.”

“April Fools lang naman eh.”

Naghalakhakan ang buong klase.

Pinilit kong bumangon habang malakas ang tibok ng puso ko.

Kakabalik lang ni Ma’am sa pagtuturo noong isang linggo matapos siyang maospital.

Sa tuwing umaakyat siya ng hagdan, kailangan pa niyang kumapit nang matagal sa railings.

Kung siya ang nadulas dito…

Ayokong isipin ang maaaring mangyari.

“Mga baliw ba kayo?!”

Sigaw ko habang nakatingin sa kanila.

“Kakaopera lang ni Ma’am!”

Pero lalo lang silang tumawa.

“So?”

“Akala mo ba may pakialam siya sa atin?”

“Araw-araw na lang exams at lectures. Deserve niya ’yan!”

Lumapit ang lider nila at yumuko sa harap ko.

“O bakit? Isusumbong mo ba?”

Biglang tumalim ang tingin niya.

Tahimik ang buong classroom.

Walang kahit sino ang nagsalita.

Hinila ng katabi ko ang manggas ko sa ilalim ng mesa.

“Huwag ka nang makialam…”

Mahina niyang bulong.

“Hindi ka nila titigilan.”

Tumingin ako sa paligid.

Walang gustong tumingin sa akin nang diretso.

May nagpapanggap na nag-aaral.

May nagpapanggap na tulog.

May iba pang pilit na pinipigilan ang tawa.

Bigla kong naalala ang gabi bago iyon.

Alas-onse na ng gabi pero nasa faculty room pa rin si Ma’am habang chine-check ang papers namin.

Maputla pa ang mukha niya dahil sa sakit.

Nang mapadaan ako, tinawag niya pa ako.

“Gabing-gabi ka nang uuwi. Mag-ingat ka.”

Oo, sobrang istrikto niya.

Pero siya rin ang taong palihim na nagbayad ng review materials ko noong maospital ang lola ko.

—

Tumunog ang bell.

Agad nagsibalikan sa mga upuan nila ang grupo ng mga lalaki.

Nakatingin silang lahat sa labas ng classroom na parang may inaabangang palabas.

Nanlamig ang mga kamay ko.

May kailangan akong gawin.

Pero kapag tumayo ako ngayon…

Ako ang susunod nilang target.

Dahan-dahan kong ipinasok ang kamay ko sa bag ko.

Nandoon ang lumang cellphone na palihim kong dinadala para makapag-book ako ng masasakyan pauwi gabi-gabi.

Mahigpit na ipinagbabawal ng school ang cellphone.

Kapag nahuli ka, suspendido ka agad.

Mariin kong kinagat ang labi ko.

Mula sa labas ng classroom, narinig ko ang pamilyar na tunog ng mataas na takong.

Parating na si Ma’am.

Nanginginig kong binuksan ang cellphone sa ilalim ng mesa.

Tumulo ang malamig na pawis sa batok ko.

Binuksan ko ang messaging app.

Sa sobrang kaba, paulit-ulit akong nagkakamali sa pagta-type.

Sa wakas, na-send ko rin ang mensahe:

【Ma’am, huwag po kayong dumaan sa front door. May mantika po sa sahig.】

Kakasend pa lang ng message—

“Anong ginagawa mo diyan?”

Isang malamig na boses ang biglang nagsalita sa likod ko.

Nanigas ang buong katawan ko.

Sa repleksyon ng cellphone screen na hindi ko pa napapatay…

Nakita ko ang anino ng class monitor na kilalang sipsip sa guidance office.
…

Nanigas ang buong katawan ko.

Mabagal kong iniangat ang ulo ko.

Nakatayo sa likod ko si Adrian — ang class monitor na kilalang paborito ng guidance office at laging bida sa pagsumbong ng mga estudyante.

Matalim ang tingin niya sa cellphone na hawak ko.

Sa loob ng ilang segundo, parang tumigil ang buong mundo ko.

Kapag isinumbong niya ako, siguradong suspendido ako.

At kapag kinuha ang cellphone ko…

Hindi ko na alam kung paano ako uuwi gabi-gabi matapos ang klase.

Mas lalong hindi ko alam kung paano haharapin si Lola kapag pinatawag siya ng school.

“Cellphone ba ’yan?”

Malamig niyang tanong.

Narinig iyon ng ilang kaklase namin.

Agad napalingon ang grupo nina Marco sa amin.

Ngumisi ang mga ito.

“Ay wow, si teacher’s pet nahuli.”

“Tapos na buhay mo.”

“Sabihin mo na rin kay Ma’am na ikaw nagsumbong.”

Ramdam kong nanginginig ang mga daliri ko.

Pero bago pa makapagsalita si Adrian—

Biglang bumukas ang pintuan sa likod ng classroom.

At sabay-sabay kaming napalingon.

Nandoon si Ma’am Celeste.

Huminto siya sa may back door, hingal nang bahagya.

Nakatingin siya diretso sa sahig na puno ng mantika sa harap ng classroom.

Pagkatapos…

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

Sa cellphone sa kamay ko.

At sa buong klase.

Biglang namutla ang mukha ng ilang estudyante.

Tumayo si Marco.

“M-Ma’am…”

Tahimik lang si Ma’am.

Pero iyon ang klase ng katahimikang mas nakakatakot kaysa sigaw.

Dahan-dahan siyang naglakad papasok mula sa likod habang hawak ang dibdib niya.

“Lahat ng sangkot,” mahina pero malinaw niyang sabi, “tumayo.”

Walang gumalaw.

Hanggang sa biglang nagsalita si Adrian.

“Ma’am… sila po ang naglagay niyan.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong klase.

Napalingon lahat kay Adrian.

Pati ako natulala.

Dahil sa unang pagkakataon, hindi siya kumampi sa mga pasaway.

Nagngitngit si Marco.

“Traydor ka!”

Pero hindi na siya pinansin ni Adrian.

“May CCTV po sa hallway,” dagdag niya habang diretso ang tingin kay Ma’am.

“Kitang-kita po lahat.”

Biglang nawala ang yabang ng grupo nila.

May ilan agad na nagsimulang magturoan.

“Ako hindi ko idea ’yan!”

“Si Marco may pakana!”

“Hindi ako nagbuhos!”

Nagulo ang classroom.

Habang lahat ay nagsisihan, tahimik lang na lumapit si Ma’am sa mesa ko.

Napansin niya sigurong nanginginig pa rin ang kamay ko.

At dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone mula sa palad ko.

Lalo akong namutla.

Tapos na.

Pero sa halip na sigawan ako…

Mahina niyang sinabi:

“Salamat.”

Hindi ko napigilang mapaluha.

—

Kinahapunan, ipinatawag sa principal’s office ang mga estudyanteng sangkot.

May ilang nasuspendi.

May pinatawag ang magulang.

May nawalan ng scholarship dahil sa disciplinary record.

Pero ang pinakagulat ng lahat…

Hindi ako naparusahan.

Hindi rin kinumpiska ang cellphone ko.

Kinabukasan, mismong principal pa ang kumausap sa akin.

“Hindi tama ang pagdadala ng cellphone,” sabi niya.

“Pero kung hindi dahil sa ginawa mo, maaaring mas malaking trahedya ang nangyari.”

Paglabas ko ng opisina, pakiramdam ko nanginginig pa rin tuhod ko.

Akala ko tapos na ang lahat.

Hindi pala.

Dahil simula noon…

Unti-unting naging impiyerno ang buhay ko sa classroom.

—

“Ayan na si sumbungera.”

“Teacher’s pet.”

“Bida-bida.”

Tuwing papasok ako, may mga maririnig akong bulungan.

May minsang nadatnan kong may tinta ang upuan ko.

Minsan naman, nawawala ang notes ko.

Isang beses, may sumulat pa ng “TRAYDOR” sa locker ko gamit ang pentel pen.

Tahimik ko lang iyong pinunasan.

Dahil alam kong walang mangyayari kahit magsumbong ako.

Mas pinili kong mag-focus sa pag-aaral.

Pero gabi-gabi, umiiyak ako habang nagre-review.

Minsan iniisip ko…

Siguro mas madali nga kung nanahimik na lang ako noon.

Hanggang sa isang gabi, habang naglilinis ako ng classroom bago umuwi…

Biglang may lumapit sa pintuan.

Si Adrian.

Tahimik lang siyang nakatayo roon habang hawak ang isang paper bag.

“Inutusan ako ni Ma’am.”

Iniabot niya iyon sa akin.

Pagbukas ko, nakita ko ang bagong set ng reviewers at practice exams.

Pati mga highlighters at sticky notes.

Natigilan ako.

“Bakit…”

Nagkamot siya ng ulo at umiwas ng tingin.

“Sabi ni Ma’am… magaling ka raw.”

“Sayang kung hahayaan mong maapektuhan ka.”

Pagkatapos noon, halos gabi-gabi akong pinapapunta ni Ma’am sa faculty room.

Noong una akala ko papagalitan niya lang ako dahil sa cellphone.

Pero hindi.

Tinuruan niya ako.

Personal.

Math.

Science.

Essay writing.

Minsan hanggang alas-diyes ng gabi.

Kapag inaantok ako, bibigyan niya ako ng tinapay at mainit na gatas.

Kapag mababa scores ko sa mock exams, uupo siya katabi ko para isa-isang ipaliwanag ang mali ko.

“Kayang-kaya mo,” lagi niyang sinasabi.

“Mas matalino ka kaysa iniisip mo.”

Walang unang naniwala sa akin sa buhay ko.

Kundi siya.

—

Lumipas ang mga buwan.

Dumating ang college entrance exams.

Halos buong batch namin kinakabahan.

Habang naghihintay ng results, nag-leave muna si Ma’am para manganak.

Tahimik ang classroom nang araw na iyon.

Parang may kulang.

At sa unang pagkakataon…

Doon namin na-realize kung gaano kalaki ang naitulong niya sa amin.

—

Isang umaga, dumating ang results.

Nagsisigawan ang buong hallway.

May umiiyak.

May tumatawa.

May bagsak.

May pasado.

Habang nanginginig kong hinahanap ang pangalan ko sa listahan.

At nang makita ko iyon—

Halos mawalan ako ng hininga.

Ako lang.

Ako lang ang nakapasa sa pinaka-prestihiyosong university na pinangarap naming lahat.

Tahimik ang paligid ko.

Pagkatapos…

May biglang sumigaw.

“Uy! Siya lang pumasa!”

Unti-unting napatingin sa akin ang buong batch.

Pati sina Marco.

Wala na ang yabang sa mga mukha nila.

At sa unang pagkakataon…

Ako naman ang hindi makapagsalita.

—

Kinagabihan, nakatanggap ako ng mensahe.

Mula kay Ma’am Celeste.

May larawan iyon ng isang bagong silang na sanggol na nakabalot sa pink na kumot.

At sa ilalim ng picture, may simpleng mensahe:

【Congratulations. Sabi ko naman sa’yo, kaya mo.】

Bigla akong napaiyak.

Habang hawak ang cellphone, naalala ko ang araw na iyon.

Ang madulas na sahig.

Ang takot.

Ang panginginig ng kamay ko habang nagsesend ng message.

Hindi ko akalaing ang isang maliit na desisyon…

Ang tuluyang magbabago ng buhay ko.

—

Pagkaraan ng ilang taon, muli akong bumalik sa dati naming school.

Bilang guest speaker na inimbitahan ng principal.

Pagpasok ko sa lumang classroom namin, natigilan ako.

Nandoon pa rin ang lumang tiles.

Ang mga bintana.

Ang teacher’s desk.

At sa likod ng classroom…

Nakatayo si Ma’am Celeste habang karga ang maliit niyang anak.

Ngumiti siya nang makita ako.

“Topnotcher na talaga ang estudyante ko.”

Natawa ako habang naiiyak.

Pagkatapos ng seminar, biglang may lumapit sa akin sa hallway.

Si Adrian.

Mas matangkad na siya ngayon.

At mas tahimik.

“Naging engineer ako,” sabi niya habang nakangiti.

“Tama si Ma’am. Hindi pala sayang magsikap.”

Makalipas ang ilang sandali, may isa pang lumapit.

Si Marco.

Hindi na kulay dilaw ang buhok niya.

At wala na rin ang dating yabang.

Tahimik siyang yumuko.

“Sorry.”

Iyon lang.

Pero sapat na.

Ngumiti ako nang bahagya.

Dahil minsan…

Hindi man agad nagbabago ang mga tao—

May isang sandali pa rin sa buhay nila na matututunan nilang mahiya sa sarili nilang ginawa.

At minsan…

Ang isang simpleng mensaheng isinugal mo sa takot—

Ang mismong dahilan kung bakit may buhay na nailigtas.

At may pangarap na natupad.