nang ipakita nila ang pekeng certificate sa harap ng lahat, akala ko tapos na ang bangungot, pero ang susunod na lumabas ay mas marumi
bahagi 2: nang ipakita nila ang pekeng certificate sa harap ng lahat, akala ko tapos na ang bangungot, pero ang susunod na lumabas ay mas marumi
Hindi agad nakaimik si Miguel.
Nakatayo siya sa gitna ng hallway, suot pa rin ang itim na training cap, pero wala na ang dating tindig niyang parang siya ang batas sa buong kampo.
Sa harap niya, hawak ng commanding officer ang medical report.
Sa likod niya, nanginginig si Angelica.
Sa paligid namin, daan-daang mata ang nakatutok.
May mga estudyanteng kakabalik lang mula sa field, pawis pa ang leeg, bitbit pa ang tumbler, pero lahat sila ay parang nakalimutang huminga.
“Peke?” mahina ngunit matinis na sabi ni Angelica. “Hindi po… hindi po peke ’yan. Baka may misunderstanding lang.”
Tumingin sa kaniya ang officer.
“Miss Villanueva, tinawagan namin ang clinic na nakalagay sa certificate mo. Walang record na nagpa-check-up ka roon. Ang pirma ng doktor ay ginaya. Pati stamp, mali ang registration number.”
Biglang may bumulong sa likod ko.
“Grabe…”
“Fake pala talaga?”
“Pero pinahiya nila si Althea sa group chat…”
Ang mga boses na kanina’y tumatawa sa akin, ngayon ay unti-unting nagbago ng tono.
Pero wala akong naramdaman na gaan.
Hindi pa.
Dahil sa harap ko, nakatayo pa rin si Miguel. At kahit nabisto na ang kasinungalingan ni Angelica, ang unang tingin niya ay hindi sa akin.
Kundi sa kaniya.
“Angelica,” mababa ang boses niya, “sabihin mong hindi mo alam.”
Hindi ko napigilang matawa.
Mahina lang.
Pero sapat para marinig niya.
Lumingon siya sa akin. Sa unang pagkakataon, may bahid ng panic sa mga mata niya.
“Althea, hindi ngayon ang oras para—”
“Para saan?” putol ko. “Para magtanong kung bakit mo ipinagtanggol ang babaeng may pekeng certificate habang ako, may suwero pa sa kamay, pinipilit mong bumalik sa field?”
Nanahimik siya.
Kumapit ako sa gilid ng pinto para hindi ako matumba. Masakit pa rin ang puson ko. Mabigat pa rin ang ulo ko. Pero mas mabigat ang galit na ilang oras kong nilunok habang pinagtatawanan ako ng buong batch.
Lumapit ang adviser namin, si Ma’am Lorna, hawak ang tissue at gamot.
“Althea, maupo ka muna. Hindi ka pa okay.”
Umiling ako.
“Hindi po ako uupo hangga’t hindi nila sinasagot kung bakit ako ang ginawang kriminal.”
Ang commanding officer ay tumingin kay Miguel.
“Mr. Dela Cruz, ayon sa report, ilang beses mong pinilit ang estudyanteng ito na mag-training kahit may medical advice siyang magpahinga?”
Humigpit ang panga ni Miguel.
“Sir, I was maintaining discipline. Maraming estudyante ang gumagamit ng sakit bilang excuse para umiwas sa training.”
“Tinanong kita kung ilang beses.”
Saglit siyang natahimik.
“Dalawa po.”
“Hindi dalawa,” sabi ko.
Lahat ng mata ay napunta sa akin.
Binuksan ko ang phone ko, kahit nanginginig ang daliri ko.
“Una, pinatayo niya ako sa ilalim ng araw habang nagsusumamo akong pumunta sa clinic. Pangalawa, pinabalik niya ako sa training pagkatapos kong mahimatay. Pangatlo, pumunta siya sa dorm para parusahan ang roommates ko dahil hindi ako bumalik sa field.”
Huminga ako nang malalim.
“At pang-apat…”
Tiningnan ko si Miguel.
“Kinumpiska niya ang phone ko sa clinic para hindi ko makita ang video at mga komentong nagpapahiya sa akin.”
Kumalat ang ingay sa hallway.
“Kinumpiska niya phone?”
“Grabe, abuso na ’yan.”
“Akala ko fair siya…”
Ang mukha ni Miguel ay tuluyang nagdilim.
“Althea, tigilan mo na. Huwag mong palakihin ang bagay na ito.”
“Palakihin?” tanong ko. “Ikaw ang nagpalaki nito nang ginawa mo akong palabas sa harap ng buong platoon.”
Biglang nagsalita si Angelica.
“Althea, sorry na, okay? Hindi ko naman inakala na aabot sa ganito.”
Napalingon ako sa kaniya.
May luha na sa mata niya, pero hindi ako naawa.
Dahil ang luha niya ay hindi dahil nasaktan niya ako.
Luha iyon ng taong nahuli.
“Hindi mo inakala?” dahan-dahan kong tanong. “Noong nag-post ka ng story na nagpapasalamat kay Sir Miguel habang ako ay nasa clinic, hindi mo inakala? Noong may nagkomento na fake sickness ako at sinagot mo ng ‘lahat naman kami pantay ang trato,’ hindi mo inakala?”
Namula ang mukha niya.
“Hindi ko naman sinabi ang pangalan mo.”
“Hindi mo kailangan sabihin. Lahat sila alam kung sino ang tinutukoy mo.”
Lumapit ang isa sa roommates ko, si Mara. Kanina ay nanginginig siya sa takot, pero ngayon ay hawak niya ang phone niya at nakataas ang baba.
“Ma’am, sir… may screenshot ako.”
Tumigil ang lahat.
Ipinakita ni Mara ang phone niya sa officer.
“Nag-message po sa akin si Angelica kanina. Sabi niya, kung ayaw naming madamay sa punishment, dapat pilitin namin si Althea na bumalik sa field.”
Nanlamig ang likod ko.
Hindi ko alam iyon.
Kinuha ng officer ang phone at tiningnan ang screen.
Binasa niya nang malakas ang mensahe:
“Sabihin n’yo kay Althea na huwag nang magpaka-prinsesa. Kapag hindi siya bumalik, buong room ninyo ang mapapahiya. Kasalanan niya iyon, hindi namin.”
Nagkagulo ang hallway.
Si Angelica ay napaatras.
“Hindi… out of context ’yan!”
“May isa pa po,” sabi ni Mara.
Pinindot niya ang isa pang screenshot.
At doon, parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Ang mensahe ay galing sa isang private group chat.
Pangalan ng group: “operation cancel bride.”
Kasama roon si Angelica.
Kasama ang dalawang kaklase kong pinakamalakas mangutya sa NSTP group.
At ang pinakahuling mensahe sa taas—
ay mula sa account ni Miguel.
“Enough public pressure. Kapag umiyak siya at nag-report sa family niya, sasabihin kong unstable siya. Mas madali nilang tatanggapin na hindi siya fit maging asawa ko.”
Hindi ko naramdaman na nalaglag ang phone mula sa kamay ko.
Tila huminto ang lahat.
Ang tunog ng hallway.
Ang paghinga ng mga tao.
Pati ang sakit sa katawan ko.
Lahat nawala.
Ang natira lang ay ang mukha ni Miguel.
Ang lalaking pinaniwalaan ko.
Ang lalaking ipinagtanggol ko sa pamilya ko.
Ang lalaking ginamit pala ang kahinaan ko para palabasing baliw ako.
“Hindi ako nagsulat niyan,” mariing sabi niya.
Pero nanginginig ang boses niya.
Lumapit ang officer sa kaniya.
“Then you will submit your phone for verification.”
Umatras si Miguel ng kalahating hakbang.
Maliit lang na galaw.
Pero nakita iyon ng lahat.
“Sir, private property ko po ang phone ko.”
Nanlamig ang tingin ng officer.
“Kanina, hindi ka nagdalawang-isip kunin ang phone ng estudyanteng may sakit. Ngayon, ayaw mong ipakita ang sa’yo?”
May ilang estudyanteng napasinghap.
Tumingin sa akin si Miguel, at sa unang pagkakataon, hindi na utos ang laman ng mga mata niya.
Pakiusap na.
“Althea,” mahina niyang sabi, “pag-usapan natin ito nang tayong dalawa lang.”
Napangiti ako.
Walang saya.
Walang luha.
“Bakit? Para makumbinsi mo akong manahimik?”
Hindi siya sumagot.
Sa dulo ng hallway, may biglang tumawag.
“Sir! Nandito po ang Dean!”
Nahati ang crowd.
Pumasok ang Dean ng university, kasunod ang dalawang staff ng student affairs.
At sa likod nila—
ang kuya kong si Marco.
Nakasuot siya ng dark blue uniform, tuwid ang likod, malamig ang mukha.
Nang makita niya ang kalagayan ko, ang matang dati’y laging banayad kapag ako ang kausap ay naging matalim.
“Althea,” sabi niya, “sino ang kumuha ng video mo habang wala kang malay?”
Walang sumagot.
Ang lahat ay nag-iwas ng tingin.
Dahan-dahang tinaas ni Marco ang hawak niyang folder.
“Dahil ang video na kumalat sa group chat ay hindi lang simpleng bullying.”
Tumingin siya kay Miguel.
“Ito ay paglabag sa privacy, cyber harassment, at posibleng administrative abuse.”
Biglang namutla ang dalawang estudyanteng nasa likod.
Isa sa kanila ang napatingin kay Angelica.
Angelica shook her head violently.
“Hindi ako! Hindi ako ang nag-upload!”
Pero ang isang babae sa likod niya ay biglang umiyak.
“Si Angelica po ang nagsabi na i-send namin! Sabi niya, si Sir Miguel na ang bahala kung may magreklamo!”
Parang sumabog ang hallway.
Si Miguel ay napasigaw.
“Tumahimik ka!”
Ngunit huli na.
Dahil sa mismong sandaling iyon, nag-vibrate ang phone ni Marco.
Binasa niya ang bagong mensahe.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang itinaas ang tingin.
“Miguel Dela Cruz,” sabi niya, “may dumating pang isang ebidensya.”
Hindi ko alam kung bakit biglang sumikip ang dibdib ko.
Tumingin si Miguel kay Marco.
Tumingin si Angelica kay Miguel.
At ako, hindi ko na maialis ang tingin sa folder na hawak ng kuya ko.
Binuksan iyon ni Marco.
Sa loob ay may printed copy ng isang kontrata.
Kasunduan ng kasal.
May pirma ng pamilya Reyes.
May pirma ng pamilya Dela Cruz.
At sa huling pahina, may lihim na annex na hindi ko kailanman nakita.
Binasa ni Marco ang unang linya.
“Kapag nakansela ang kasal dahil sa psychological instability ng babaeng partido…”
Tumigil siya.
Ang buong hallway ay natahimik.
Tumingin sa akin si Marco, saka kay Miguel.
At doon ko nakita ang tunay na takot sa mukha ng fiancé ko.
Dahil ang susunod na linyang babasahin ni Marco—
ay ang halagang matagal na palang pinagplanuhan ni Miguel na kunin mula sa pamilya ko.