Unang Kumagat sa Bitag
Bahagi 2: Ang Unang Kumagat sa Bitag
Kinagat ni Aling Rosa ang kakanin.
Sa sandaling iyon, para bang huminto ang buong mundo.
Nakatayo si Mariel sa gitna ng sala, nakaunat ang kamay, nanlalaki ang mga mata. Ang mukha niya ay putlang-putla, parang biglang naubusan ng dugo.
“Mariel?” nagtatakang tawag ni Mama. “Ano ba ang nangyayari sa iyo?”
Ngunit hindi sumagot si Mariel.
Nakatitig lamang siya kay Aling Rosa.
Si Aling Rosa naman ay ngumunguya nang masaya, walang kamalay-malay sa tensiyong bumabalot sa paligid.
“Ay, masarap nga!” sabi niya habang nakangiti. “Malambot, hindi masyadong matamis. Ikaw talaga, Mariel, ang galing mo gumawa ng ganito.”
Hindi kumibo si Mariel.
Ako naman ay tahimik na nakatayo sa tabi ng mesa, hawak pa rin ang kahon ng kakanin. Pinilit kong huwag ngumiti, kahit ang puso ko ay kumakabog nang napakalakas.
Sa harap ng mga mata ko, muling nagsimulang lumipad ang mga komentong iyon.
【Naku! Nakain na ng kapitbahay!】
【Sa loob ng isang oras, mahihigop ang pera niya papunta sa account ni Mariel!】
【Pero delikado rin ito. Kapag nalaman ng kapitbahay, siguradong magkakagulo ang buong barangay.】
【Tingnan ninyo ang mukha ni Mariel! Para siyang nakakita ng multo!】
Hinawakan ni Mariel ang cellphone niya nang mahigpit. Halos mamuti ang mga daliri niya sa sobrang diin.
Lumapit siya kay Aling Rosa, pilit na ngumiti.
“Aling Rosa, kumusta po ang lasa? Wala po ba kayong nararamdamang kakaiba?”
Napahinto sa pagnguya si Aling Rosa.
“Kakaiba? Wala naman. Bakit? May inilagay ka bang iba rito?”
Biglang natigilan si Mariel.
Mabilis siyang umiling.
“Wala po! Ang ibig ko lang sabihin, baka po masyadong matamis para sa inyo.”
Tumawa si Aling Rosa.
“Ay hindi, sakto lang. Sa totoo nga, puwede bang makahingi ng ilang piraso? Dadalhin ko sana sa bahay. Nandoon ang apo ko, mahilig iyon sa matamis.”
“Hindi puwede!”
Muli na namang napasigaw si Mariel.
Sa pagkakataong iyon, kahit sina Mama at Papa ay hindi na maitago ang pagtataka.
“Mariel,” mabigat na sabi ni Papa, “kanina pa kakaiba ang kilos mo. Una, ayaw mong ipatikim kay Tita ang candy. Ngayon naman, ayaw mong bigyan si Aling Rosa ng kakanin. Ano ba talaga ang problema?”
Napatingin si Mariel kay Papa, saka kay Mama, pagkatapos ay sa akin.
Sa isang iglap, nakita ko sa mga mata niya ang matinding galit.
Galit na hindi niya kayang ilabas.
Dahil sa harap ng lahat, siya pa rin ang mabait, mahinahon, at maalalahaning Mariel.
“Wala po, Tito,” sabi niya, halos pabulong. “Gawa ko po kasi iyan para kina Lira at sa pamilya natin. Hindi ko po akalaing may ibang kakain.”
Tumango si Mama, tila naawa agad.
“Ay, ganoon ba? Kaya pala. Si Mariel talaga, masyadong maalalahanin.”
Tumingin si Mama kay Aling Rosa.
“Pasensiya ka na, Rosa. Mukhang espesyal na ginawa ni Mariel ang kakanin para sa amin.”
“Ay, walang problema,” sagot ni Aling Rosa, pero kumuha pa rin siya ng isa pang maliit na piraso bago natawang sinabi, “Pero nakatikim na ako, sapat na iyon.”
Muntik nang mapaluhod si Mariel sa gulat.
Muli siyang napaatras.
Dalawang piraso.
Dalawang piraso ang nakain ni Aling Rosa.
Ibig sabihin, kung totoo ang mga komentong nakikita ko, siguradong may mangyayari sa pera niya.
Hindi ko alam kung magkano ang laman ng account ni Aling Rosa. Pero alam ko, kilala siya sa buong lugar na may maliit na sari-sari store. Araw-araw siyang tumatanggap ng bayad mula sa mga kapitbahay. May ipon siya. May pambayad siya sa supplier. May pera siyang panggastos sa pamilya niya.
Kung biglang mawala iyon, hindi siya mananahimik tulad ko noon.
Si Aling Rosa ay hindi ako.
Hindi siya batang madaling pagalitan.
Hindi siya anak na kayang patahimikin ng isang sigaw.
Siya ay matandang babae na kayang mag-ingay sa buong barangay kapag may nangyaring hindi tama.
Iyon ang dahilan kung bakit takot na takot si Mariel.
Lumipas ang ilang minuto.
Umupo si Aling Rosa sa sofa at nakipagkuwentuhan kay Mama tungkol sa pag-alis namin ni Mariel papunta sa lungsod. Si Papa naman ay nagtanong tungkol sa tindahan niya.
Ako ay tahimik lang.
Si Mariel naman ay hindi mapakali. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang cellphone niya. Minsan, kinukuskos niya ang palad sa palda. Minsan, kinakagat niya ang labi. Minsan, tinitingnan niya ako na parang gusto niya akong sakalin.
Makalipas ang tatlumpung minuto, tumunog ang cellphone ni Aling Rosa.
Napahinto ang lahat.
Kinuha niya iyon mula sa bag niya.
“Ah, text mula sa bangko.”
Nanigas si Mariel.
Ako rin ay napahawak sa gilid ng mesa.
Binasa ni Aling Rosa ang mensahe.
Sa una, nakakunot lang ang noo niya.
Pagkatapos, biglang lumaki ang mga mata niya.
“Ano ito?”
Tumayo siya mula sa sofa.
“Ano ito? Bakit may transfer?”
Nagkatinginan sina Mama at Papa.
“Anong transfer?” tanong ni Mama.
Nanginginig ang kamay ni Aling Rosa habang hawak ang cellphone.
“May na-transfer mula sa account ko. Lahat ng laman ng savings ko… nawala!”
Bumagsak ang katahimikan sa buong sala.
Pagkatapos, nagsimulang manginig ang boses ni Aling Rosa.
“Hindi maaari. Hindi ko ito ginawa. Hindi ako nag-transfer kahit kanino!”
Lumapit si Papa.
“Baka scam message lang iyan. Tingnan mo nang mabuti.”
“Ito mismo ang official banking app!” sigaw ni Aling Rosa. “Kakabukas ko lang. Wala na ang pera ko!”
Tumayo si Mama, natataranta.
“Ay Diyos ko, baka na-hack ka!”
Si Mariel naman ay dahan-dahang umatras.
Isang hakbang.
Dalawang hakbang.
Pero nakita ko siya.
At nakita rin siya ni Aling Rosa.
“Mariel,” biglang sabi ni Aling Rosa.
Natigilan si Mariel.
“Bakit po?”
Tinaas ni Aling Rosa ang cellphone niya. “Bakit ang pangalan ng tumanggap ng pera… ay kapareho ng pangalan mo?”
Parang may sumabog na bomba sa gitna ng sala.
Nanlaki ang mga mata ni Mama.
Si Papa naman ay napatingin kay Mariel na para bang hindi niya naintindihan ang narinig.
Ako ay tahimik na tumingin sa mukha ni Mariel.
Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, wala siyang maisuot na perpektong ngiti.
“Hindi po ako iyan,” mabilis niyang sabi. “Marami pong tao ang may parehong pangalan. Baka nagkataon lang.”
“Buong pangalan mo,” mariing sabi ni Aling Rosa. “Nakasulat dito ang buong pangalan mo.”
Namuti lalo ang mukha ni Mariel.
“Hindi ko alam iyan. Baka may gumamit ng pangalan ko.”
“Aba, ang galing naman ng gumamit ng pangalan mo,” galit na sabi ni Aling Rosa. “Pagkatapos kong kumain ng kakanin mo, biglang nawala ang pera ko at napunta sa account na may pangalan mo?”
Napahawak si Mama sa dibdib niya.
“Rosa, sandali. Huwag tayong magbintang agad.”
“Huwag magbintang?” Napataas ang boses ni Aling Rosa. “Pera ko ang nawala!”
Tumayo si Papa sa pagitan nila.
“Mariel, ibigay mo ang cellphone mo.”
Nanlaki ang mata ni Mariel.
“Tito?”
“Sabi ko, ibigay mo ang cellphone mo.”
“Bakit po? Wala naman po akong ginawa.”
“Kung wala kang ginawa, wala kang dapat ikatakot.”
Nanginginig ang labi ni Mariel.
Tumingin siya kay Mama, humihingi ng tulong.
Noon, kapag ganito ang sitwasyon, tiyak na tatayo si Mama para ipagtanggol siya.
Tiyak na sasabihin ni Mama na mabait si Mariel, hindi niya kayang gumawa ng masama.
Pero ngayon, tahimik si Mama.
Dahil malinaw ang mensahe sa cellphone ni Aling Rosa.
At ang pangalan doon ay pangalan ni Mariel.
Mabagal na iniabot ni Mariel ang cellphone niya kay Papa.
Binuksan ni Papa ang banking app.
“Password.”
“Hindi ko po—”
“Password, Mariel.”
Napapikit si Mariel.
Pagkatapos, sinabi niya ang password sa napakahinang boses.
Binuksan ni Papa ang account.
Sa unang tingin pa lang, nakita namin ang malaking halagang bagong pasok.
Eksaktong kapareho ng nawalang pera ni Aling Rosa.
Napaatras si Mama.
“Mariel…”
Umiling si Mariel, luhaan ang mga mata.
“Hindi ko alam. Totoo po, hindi ko alam. Bigla na lang po pumasok. Baka may nagkamali lang.”
Tumawa si Aling Rosa, pero puno iyon ng galit.
“May nagkamali? Lahat ng ipon ko, nagkamaling pumasok sa account mo?”
Nang sandaling iyon, naramdaman kong nanginginig ang sarili kong mga kamay.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa bigat ng katotohanang unti-unti nang lumalabas.
Labingwalong taon.
Labingwalong taon akong pinagbintangan.
Labingwalong taon akong pinagalitan.
Labingwalong taon akong tinuring na sinungaling.
At ngayon, sa wakas, may unang taong nakakita.
Tumingin si Papa sa akin.
Hindi niya sinabi ang pangalan ko, pero nakita ko sa mga mata niya ang biglang pag-alala.
Ang mga nawawala kong pera noon.
Ang mga pag-iyak ko.
Ang mga pakiusap kong paniwalaan nila ako.
Ang lahat ng pagkakataong sinabi kong hindi ko ginawa.
Bumukas ang bibig niya, pero walang lumabas na salita.
Si Mama naman ay napaupo sa sofa, parang nanghina ang mga tuhod.
“Hindi…” bulong niya. “Hindi maaari…”
Sa itaas ng ulo ni Mariel, patuloy na lumilipad ang mga komentong tila nagdiriwang.
【Nahuli na!】
【Sa wakas, may ebidensiya na!】
【Pero huwag magpakampante. Si Mariel hindi basta susuko.】
【Siguradong may mas malaking sikreto pa ang sistemang ito.】
Tama sila.
Dahil habang lahat ay abala sa pagkabigla, biglang inagaw ni Mariel ang cellphone niya mula sa kamay ni Papa.
Tumakbo siya papunta sa pinto.
“Mariel!” sigaw ni Papa.
Ngunit mabilis siya.
Bago pa siya tuluyang makalabas, tumigil siya sa may pintuan at lumingon sa akin.
Wala na ang mabait niyang mukha.
Wala na ang mahinang boses.
Ang nasa harap ko ngayon ay isang taong ilang taon nang nagtatago sa likod ng maskara.
“Akala mo panalo ka na, Lira?”
Malamig siyang ngumiti.
“Hindi mo pa alam kung ano ang tunay na kapalit kapag sinira mo ang larong ito.”
Pagkatapos, tumakbo siya palabas ng bahay.
At sa harap ng mga mata ko, isang bagong linya ng komento ang lumitaw.
【Delikado! Kapag nabisto ang sistema, pipili ito ng bagong paraan para protektahan ang may-ari.】
【Sa loob ng dalawampu’t apat na oras, kailangang maibalik ng bida ang lahat ng perang ninakaw sa kanya.】
【Kung hindi… siya mismo ang magiging kapalit.】
Napahigpit ang hawak ko sa bank card sa palad ko.
Akala ko tapos na ang lahat.
Pero nagsisimula pa lang pala.