Nang Maging Top 1 sa Buong Pilipinas ang Nobyo Ko, Ibinigay Niya sa Bagong Lipat na Estudyante ang Scholarship na Para Sana sa Akin—Pitong Taon ang Lumipas, Nagkita Kaming Muli at Isang Singsing ang Nagpaluha sa Kaniya
Noong naging pinakamataas ang marka ng nobyo ko sa college entrance examination, dalawang prestihiyosong unibersidad ang nag-agawan para makuha siya.
May espesyal pang scholarship na maaari niyang ibigay sa taong gusto niyang makasama sa kolehiyo.
Akala ng lahat, ako ang pipiliin niya.
Pero sa harap ng buong paaralan, hinawakan niya ang kamay ng babaeng tatlong buwan pa lang naming kaklase.
At sinabi niya sa akin, “Mas kailangan niya ang pagkakataong ito kaysa sa iyo.”
Ako si Isabella Reyes, dalawampu’t limang taong gulang.
Pitong taon na ang nakalipas mula nang iwan ko ang Pilipinas, pero hanggang ngayon, malinaw pa rin sa alaala ko ang araw na iyon.
Si Adrian Monteverde ang pinakamatalinong estudyante sa aming batch sa isang kilalang high school sa Laguna.
Mula elementarya, magkasama na kami. Magkapitbahay ang pamilya namin, sabay kaming pumapasok, at halos lahat ng mahahalagang pangyayari sa buhay namin ay magkasama naming hinarap.
Noong labing-anim kami, nangako siyang pakakasalan niya ako balang araw.
“Bella, kahit saan ako makarating, kasama kita,” sabi niya habang magkahawak kami ng kamay sa ilalim ng malaking puno ng acacia sa aming paaralan.
Naniwala ako.
Paano nga ba hindi?
Sa loob ng maraming taon, siya ang taong pinakamatindi kong pinagkatiwalaan.
Nang makuha niya ang pinakamataas na marka sa isang pambansang pagsusulit para sa isang prestihiyosong scholarship program, nagdiwang ang buong paaralan.
Parehong nag-alok sa kaniya ng natatanging admission package ang dalawang unibersidad sa Metro Manila.
Mayroon ding espesyal na companion scholarship mula sa isang pribadong foundation na maaaring irekomenda ni Adrian para sa isang kwalipikadong estudyante.
Lahat ng kaklase namin, pati mga guro, ay bumati sa akin.
“Isabella, congratulations! Magkasama pa rin kayo ni Adrian sa college!”
Ngumiti lang ako noon.
Hindi ko inakalang may ibang plano pala ang taong mahal ko.
Tatlong buwan bago ang graduation, may lumipat sa klase namin.
Si Camille Soriano.
Maganda, tahimik, at palaging may malungkot na ngiti.
Mabilis siyang naging malapit kay Adrian dahil pareho silang mahilig sa mathematics at science.
Noong una, wala akong pinagselosan.
Pero nang dumating ang araw ng pagpili sa scholarship, bigla akong ipinatawag ni Adrian sa library.
“Bella, may kailangan tayong pag-usapan.”
Napansin kong hindi niya ako matingnan nang diretso.
“Ibinigay ko kay Camille ang recommendation para sa companion scholarship.”
Akala ko nagbibiro siya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Pangarap niyang makapasok sa university. Mahirap ang pamilya nila. Mas kailangan niya iyon.”
“Adrian, alam mong kailangan ko rin ng scholarship.”
Napabuntong-hininga siya.
“Bella, huwag kang maging makasarili. Hindi naman ganoon kataas ang grades mo. Kapag pumasok ka roon, baka sabihin ng mga tao na nakapasok ka lang dahil sa akin.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Hindi ako makapagsalita.
Pagkatapos, inilabas niya ang isang application form.
“Naghanap na ako ng ibang school para sa iyo. May magandang fine arts program sa Manila. Doon ka na lang.”
“Pati future ko, ikaw na ang nagdesisyon?”
“Ginagawa ko lang ang makabubuti para sa ating dalawa.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pagkatapos mong grumaduate, magpapakasal tayo. Promise.”
Noong araw na iyon, unang beses kong naramdaman na ang mga pangako ay maaari palang gamitin para patahimikin ang taong nasasaktan.
Hindi ko tinanggap ang application na inihanda niya.
Sa halip, lihim akong nag-apply sa isang international arts scholarship.
At nang dumating ang resulta, ako naman ang umalis.
Mag-isa.
Walang paalam kay Adrian.
Walang paliwanag kay Camille.
Pitong taon ang lumipas.
Isa na akong professional visual designer na nagtatrabaho sa Singapore, at nagkaroon ako ng pagkakataong magtrabaho sa iba’t ibang bansa.
Akala ko matagal ko nang nailibing ang lahat ng alaala tungkol kay Adrian.
Hanggang isang araw, habang naghihintay ako ng flight sa Changi Airport, may babaeng lumapit sa akin.
“Excuse me… Isabella Reyes?”
Napatingin ako.
Pamilyar ang mukha niya, pero hindi ko maalala ang pangalan.
“Classmate mo ako dati sa Laguna! Si Patricia!”
Ngumiti ako nang magalang.
Bigla siyang natuwa.
“Grabe, Bella! Ang ganda mo pa rin! Kumusta na kayo ni Adrian?”
Nanigas ang ngiti ko.
“Si Adrian?”
“Oo naman! ‘Yung genius nating classmate! Akala ko nga kasal na kayo!”
Hindi ako agad nakasagot.
Nagpatuloy siya.
“Naalala mo noong pinag-agawan siya ng mga university? Ang sweet nga noon kasi may scholarship pang para sa girlfriend niya!”
Napatingin ako sa boarding gate.
Hindi niya alam.
Marahil, maraming tao ang hindi nakakaalam.
Na ang babaeng isinama ni Adrian sa university ay hindi ako.
Buti na lang, inanunsiyo na ang boarding ng flight ko.
“Sorry, Patricia. Kailangan ko nang umalis.”
Habang naglalakad papunta sa eroplano, naramdaman kong bumibigat ang dibdib ko.
Pitong taon.
Akala ko sapat na iyon para tuluyang makalimot.
Pero isang pangalan lang pala ang kailangan para bumalik ang sakit.
Pagdating ko sa Manila, may tumawag agad.
“Love, nakalapag ka na?”
Napangiti ako nang marinig ang boses ni Nathaniel Cruz.
“Oo. Papunta na ako sa hotel.”
“Pagod ka ba? Parang malungkot ang boses mo.”
Ganoon talaga si Nathaniel.
Kahit sa simpleng pagsagot ko, alam niya kapag may bumabagabag sa akin.
“Jet lag lang siguro.”
“Magpahinga ka. Susunod ako bukas pagkatapos ng meeting ko.”
“Okay. I love you.”
“I love you more.”
Pagkatapos ng tawag, tiningnan ko ang singsing sa kaliwang kamay ko.
Isang simpleng diamond ring.
Hindi ito ang pinakamahal na bagay na natanggap ko.
Pero ito ang pinakamahalagang pangakong hindi ko kailanman kinailangang ipaglaban.
Kinabukasan, tumawag ang dati kong kaibigan at class president na si Denise.
“Bella! Nalaman kong nasa Manila ka! Dinner tayo!”
Hindi ako tumanggi.
Nagkita kami sa isang eleganteng restaurant sa Bonifacio Global City.
Pagkakita pa lang niya sa akin, niyakap na niya ako.
“Seven years! Grabe, parang hindi ka tumanda!”
Nagtawanan kami.
Habang naglalakad papunta sa aming reservation, biglang naging seryoso ang boses niya.
“Bella, may gusto sana akong itanong.”
“Ano iyon?”
“Tungkol kay Adrian…”
Hindi pa niya natatapos ang pangungusap nang bigla siyang tumigil.
Sinundan ko ang tingin niya.
Sa kabilang dulo ng hallway, may isang lalaking nakatayo.
Matangkad.
Nakasuot ng puting polo at itim na pantalon.
Malamig pa rin ang mga mata.
Si Adrian Monteverde.
Pitong taon kaming hindi nagkita.
Pero nakilala ko siya kaagad.
Natigilan din siya.
“Bella?”
Bago pa ako makasagot, may babaeng lumapit mula sa likuran niya.
“Adrian, hinihintay ka na ng lahat—”
Naputol ang sinasabi niya nang makita ako.
Si Camille Soriano.
Namumutla siyang napatingin sa akin.
“Isabella?”
Sandaling bumalot ang katahimikan sa aming apat.
Pagkatapos, bumaba ang tingin ni Adrian sa kaliwang kamay ko.
Nakita niya ang singsing.
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Bella… ano ‘yan?”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Engaged ka na?”
Tumango ako.
At bago pa siya makapagsalita, may isang pamilyar na boses na nagmula sa likuran ko.
“Love, sorry I’m late.”
Paglingon ko, nakita ko si Nathaniel na nakangiti habang papalapit.
Pero nang makita niya si Adrian, bigla siyang huminto.
Nawala ang ngiti niya.
At ang unang sinabi niya ay isang pangungusap na hindi ko kailanman inasahan.
“Adrian Monteverde? Ikaw pala ang lalaking dahilan kung bakit muntik nang mawala kay Isabella ang pinakamahalagang oportunidad sa buhay niya.”
Nanlaki ang mga mata ni Adrian.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Nathaniel.
“Hindi mo ba alam? Ang scholarship na ibinigay mo kay Camille… hindi naman talaga iyon ang scholarship na nakalaan kay Isabella.”
At saka niya inilabas ang isang lumang dokumento mula sa kaniyang leather folder.
“May isang liham na pitong taon nang naghihintay na mabasa mo.”
BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE
“Anong liham?”
Halos pabulong ang tanong ni Adrian.
Hindi agad sumagot si Nathaniel.
Sa halip, tumingin muna siya sa akin.
“Bella, okay lang ba?”
Alam kong tinatanong niya kung handa akong harapin ang isang bahagi ng nakaraan na matagal ko nang isinara.
Tumango ako.
“Okay lang. Matagal na rin naman iyon.”
Pero nang makita ko ang logo sa dokumentong hawak niya, hindi ko napigilang mapahawak sa dibdib ko.
Logo iyon ng scholarship foundation na nagbigay ng espesyal na alok kay Adrian pitong taon na ang nakalipas.
Ang foundation na minsang nagpabago sa direksiyon ng buhay naming tatlo.
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Bakit nasa iyo ‘yan?”
“Dahil ang ama ko ang isa sa mga trustee ng foundation,” sagot ni Nathaniel. “At noong nakaraang linggo, habang nire-review namin ang lumang scholarship records, nakita ko ang pangalan ni Isabella.”
Napatingin sa akin si Adrian.
“Bella, may alam ka tungkol dito?”
Hindi ako sumagot.
Si Nathaniel ang nagpatuloy.
“Noong taon na naging top scorer ka, may dalawang magkaibang scholarship recommendation na inihanda ang foundation. Ang una ay companion scholarship na maaari mong irekomenda. Ang pangalawa ay independent merit scholarship para sa isang estudyanteng may pambihirang talento sa sining.”
Binuksan niya ang dokumento.
“Si Isabella ang napili para sa pangalawa.”
Parang biglang huminto ang oras.
Napatingin ako sa papel.
Nandoon ang pangalan ko.
ISABELLA MARIE REYES.
Kasama ang petsa, pirma ng scholarship committee, at opisyal na approval.
“Pero…” nanginginig na sabi ko. “Hindi ko ito natanggap.”
Tumango si Nathaniel.
“Iyon ang problema.”
Bumaling siya kay Adrian.
“Ayon sa records, ipinadala ang notification sa school at sa contact person na nakalista sa recommendation file.”
Naging matalim ang tingin niya.
“Ikaw ang contact person, Adrian.”
Biglang namutla si Camille.
At iyon ang unang pagkakataong napansin kong nanginginig ang mga kamay niya.
“Hindi…” mahinang sabi ni Adrian. “Wala akong natanggap na ganiyang sulat.”
“Sigurado ka?” tanong ni Nathaniel.
Tumango si Adrian.
“Sigurado ako.”
Biglang nagsalita si Camille.
“Adrian, tama na. Huwag na nating pag-usapan ito rito.”
Napalingon kaming lahat sa kaniya.
“Camille?” tanong ni Adrian.
“Matagal na iyon. Wala nang saysay.”
Pero may kakaiba sa kaniyang boses.
Hindi iyon boses ng taong naiinis.
Boses iyon ng taong natatakot.
Dahan-dahang ibinaba ni Nathaniel ang dokumento.
“May pangalawang pahina ang file.”
Binuksan niya iyon.
Isang acknowledgment receipt.
May pirma ng taong tumanggap sa sobre.
At nang makita ni Adrian ang pangalan, tila nawalan siya ng lakas.
Camille Soriano.
“Camille?”
Hindi sumagot ang babae.
“Bakit ikaw ang pumirma?”
Napapikit siya.
“Adrian, please…”
“Bakit ikaw ang tumanggap ng liham na para kay Bella?”
Tahimik ang buong hallway.
Sa wakas, nagsalita si Camille.
“Dahil natakot ako.”
Napailing si Adrian.
“Natakot saan?”
Tumulo ang luha sa kaniyang pisngi.
“Na kapag nalaman niyang may sarili siyang scholarship, hindi na siya aalis sa buhay mo.”
Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.
Hindi ko akalaing pagkatapos ng pitong taon, may matutuklasan pa akong mas masakit kaysa sa mismong araw na pinili ni Adrian si Camille.
“Alam mo?” tanong ko.
Hindi niya ako matingnan.
“Alam mong may scholarship ako?”
Tumango siya.
“At itinago mo?”
“Isabella, sorry.”
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil may mga sandaling napakasakit ng katotohanan kaya wala ka nang ibang magawa kundi tumawa.
“Alam mo bang ilang gabi akong umiyak noon?”
Hindi siya sumagot.
“Alam mo bang halos isuko ko ang pangarap kong maging artist dahil sinabi sa akin ni Adrian na hindi sapat ang galing ko?”
Humagulhol siya.
“Sorry talaga.”
“Hindi mo lang itinago ang isang sulat, Camille. Itinago mo ang pagkakataong malaman kong may mga taong naniniwala pala sa kakayahan ko.”
Lumapit si Adrian sa kaniya.
“Bakit mo ginawa iyon?”
“Dahil mahal kita!”
Napahinto siya.
“Camille…”
“Alam kong mahal mo si Isabella. Kahit gaano ako kalapit sa iyo, siya pa rin ang hinahanap mo. Akala ko kapag magkasama tayo sa university, magbabago iyon.”
Nanginginig ang buong katawan niya.
“Pero kahit nakuha ko ang scholarship, hindi mo pa rin ako minahal sa paraang gusto ko.”
Napatitig ako kay Adrian.
“Hindi kayo naging magkasintahan?”
Umiling siya.
“Hindi.”
Napakunot ang noo ko.
“Pero pitong taon kayong magkasama?”
“Magkaibigan kami. Magkatrabaho rin ngayon.”
Napatingin ako kay Camille.
“Kung ganoon, bakit hinayaan mong isipin ng lahat na kayo?”
Hindi siya sumagot.
Si Adrian naman ay napayuko.
“Dahil hindi ko itinama ang akala nila.”
Tahimik akong tumingin sa kaniya.
“Bakit?”
Matagal bago siya nakasagot.
“Dahil noong umalis ka, galit ako. Pakiramdam ko iniwan mo ako nang walang dahilan. Naisip kong kung maririnig mong masaya ako kasama si Camille, baka bumalik ka.”
Napailing ako.
“Adrian, hindi ako umalis dahil sa selos.”
Napatingin siya.
“Umalis ako dahil sa sinabi mo.”
“Ano?”
“Sinabi mong hindi sapat ang grades ko. Na magiging kahihiyan ako kapag nakapasok ako sa university na pinili mo.”
“Bella, hindi ko ibig sabihin—”
“Pero iyon ang sinabi mo.”
Naputol siya.
“At alam mo kung ano ang pinakamasakit? Hindi ang scholarship na ibinigay mo sa iba.”
Huminga ako nang malalim.
“Ang pinakamasakit ay mas pinaniwalaan mo ang kakayahan ng babaeng tatlong buwan mo pa lang kilala kaysa sa babaeng buong buhay mong nakasama.”
Napaluha si Adrian.
“Akala ko ginagawa ko ang tama.”
“Hindi mo man lang ako tinanong kung ano ang gusto ko.”
Hindi siya makasagot.
“Pinili mo ang school ko. Pinili mo ang future ko. Tapos sinabi mong pakakasalan mo ako, na para bang sapat na iyon para tanggapin ko ang lahat.”
Napahawak siya sa kaniyang noo.
“Bella… sorry.”
Tumango ako.
“Alam ko.”
Pero hindi ko sinabing pinatawad ko na siya.
Dahil ang pagpapatawad ay hindi dapat minamadali para lamang gumaan ang loob ng taong nakasakit.
Nang gabing iyon, lumipat kami sa isang pribadong dining room para matapos ang pag-uusap.
Hindi na sumama si Camille.
Bago siya umalis, humarap siya sa akin.
“Isabella, alam kong walang sapat na sorry para sa ginawa ko.”
Tumango ako.
“Tama ka.”
“Handa akong magsumite ng written statement sa foundation. Aaminin ko ang lahat.”
“Gawin mo iyon,” sagot ko. “Hindi para sa akin lang. Para hindi na maulit sa ibang estudyante.”
Tahimik siyang umalis.
Naiwan kaming tatlo.
Si Adrian, si Nathaniel, at ako.
“Paano mo nalaman ang tungkol sa independent scholarship?” tanong ko kay Nathaniel.
“May archival review kami dahil maglulunsad ang foundation ng bagong arts grant. Nakita ko ang pangalan mo at ang lumang file. Nagtanong ako sa records office kung bakit walang acceptance.”
“Pero bakit ngayon mo lang sinabi?”
“Gusto ko munang makakuha ng opisyal na kopya at malaman kung ano talaga ang nangyari. Hindi ko rin alam na magkikita tayo rito ngayong gabi.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Bella, may isa pa akong gustong sabihin.”
Napatingin ako.
“Hindi mo kailangang patunayan ang halaga mo gamit ang scholarship na iyon. Matagal mo nang napatunayan kung sino ka.”
Napangiti ako.
Sa loob ng pitong taon, si Nathaniel ang taong paulit-ulit na nagpapaalala sa akin ng bagay na matagal kong nakalimutan.
Na ang talento ay hindi nasusukat sa opinyon ng isang tao.
Na ang pagmamahal ay hindi dapat maging dahilan para lumiit ang pangarap mo.
At na ang tunay na partner ay hindi nagdedesisyon para sa iyo, kundi nakikinig sa gusto mong maging.
“Paano kayo nagkakilala?” biglang tanong ni Adrian.
Napatingin ako sa kaniya.
Hindi ko alam kung bakit niya gustong malaman.
Pero sumagot ako.
“Sa Singapore.”
Noong unang taon ko roon, halos hindi ako makabayad ng renta.
Kahit may scholarship ako mula sa isang international arts organization, kailangan ko pa ring magtrabaho pagkatapos ng klase para sa pagkain at iba pang gastusin.
Nagtatrabaho ako noon sa isang maliit na café malapit sa campus.
Isang gabi, may customer na nag-iwan ng sketchbook sa mesa.
Hinabol ko siya sa labas.
Si Nathaniel iyon.
Kinabukasan, bumalik siya para magpasalamat.
Nakita niya ang mga drawing ko sa café wall.
“Sa iyo ang mga iyan?”
Tumango ako.
“Ang galing mo.”
Simpleng papuri.
Pero hindi ko malilimutan kung paano niya iyon sinabi.
Walang pagdududa.
Walang paghahambing.
Walang kasunod na pangungusap na nagsasabing may mas magaling kaysa sa akin.
Pagkatapos noon, naging magkaibigan kami.
Tinulungan niya akong makahanap ng mga art exhibition at professional connections, pero hindi niya kailanman inangkin ang mga tagumpay ko.
Nang makuha ko ang una kong malaking international design contract, siya ang unang taong tumawag para bumati.
At nang mag-propose siya, isang bagay ang sinabi niya.
“Bella, hindi kita hinihiling na baguhin ang pangarap mo para sa akin. Gusto kong makasama ka habang tinutupad mo iyon.”
Noong gabing iyon, umiyak ako.
Hindi dahil malungkot ako.
Kundi dahil sa wakas, may isang taong nagmahal sa akin nang hindi ako pinapapili sa pagitan ng sarili ko at ng relasyon namin.
Matagal na nakayuko si Adrian.
Pagkatapos, mahina siyang nagtanong.
“Masaya ka ba?”
Tumingin ako kay Nathaniel.
Nakangiti siya sa akin.
“Oo.”
Isang simpleng salita.
Pero alam kong sapat na iyon.
Napansin kong nakatingin si Adrian sa engagement ring ko.
“Dati, sinabi mong ako lang ang pakakasalan mo.”
Hindi ko iniwas ang tingin niya.
“Dati rin, sinabi mong kahit saan ka makarating, kasama mo ako.”
Napapikit siya.
“Kung hindi ko ibinigay ang scholarship kay Camille… may pagkakataon pa kaya tayo?”
Matagal akong hindi sumagot.
Dahil minsan, ang pinakamahirap sagutin ay ang mga tanong tungkol sa buhay na hindi naman nangyari.
“Hindi ko alam, Adrian.”
Napatingin siya sa akin.
“Pero alam ko ang isang bagay. Kahit hindi mo ibinigay ang scholarship kay Camille, kailangan mo pa ring matutuhang respetuhin ang mga desisyon ko.”
Tahimik siyang nakinig.
“Hindi tayo nasira dahil lang sa isang scholarship. Nasira tayo dahil naniwala kang ikaw lang ang nakakaalam kung ano ang pinakamabuti para sa akin.”
Tumulo ang luha niya.
“Minahal talaga kita, Bella.”
“Alam ko.”
“At mahal pa rin kita.”
Napabuntong-hininga ako.
“Pero hindi lahat ng pagmamahal ay sapat para maging dahilan ng pagbabalikan.”
Hindi na siya nagsalita.
Bago kami umalis, tumayo siya at bahagyang yumuko.
“Sorry sa lahat.”
Ngayon, hindi na ako umiiyak.
“Tinanggap ko ang paghingi mo ng tawad, Adrian. Sana matutunan mong maging mas mabuting tao.”
Pagkatapos, hinawakan ko ang kamay ni Nathaniel.
At magkasama kaming lumabas ng restaurant.
Hindi na ako lumingon.
Tatlong buwan pagkatapos ng gabing iyon, nakatanggap ako ng opisyal na liham mula sa scholarship foundation.
Kinumpirma nilang nagkaroon ng seryosong paglabag sa proseso ng paghahatid ng scholarship notification pitong taon na ang nakalipas.
Nagbigay si Camille ng written admission tungkol sa kaniyang ginawa.
Nagpatupad ang foundation ng bagong verification system upang ang bawat scholarship offer ay direktang makarating sa estudyanteng napili, at hindi lamang sa isang school representative.
Nag-alok din sila ng pormal na paghingi ng tawad at pagkakataong maging bahagi ng kanilang bagong arts mentorship program.
Tinanggap ko ang imbitasyon.
Hindi dahil kailangan ko pang patunayan na karapat-dapat ako.
Kundi dahil naisip ko ang mga batang katulad ko noon.
Mga batang may talento pero kulang sa kumpiyansa.
Mga batang madaling maniwala kapag sinabihan silang hindi sapat ang kanilang kakayahan.
Gusto kong may isang taong magsabi sa kanila ng bagay na sana ay narinig ko noong labingwalong taong gulang ako.
“Hindi mo kailangang maging pinakamagaling sa lahat para magkaroon ng karapatang mangarap.”
Pagkalipas ng anim na buwan, ikinasal kami ni Nathaniel sa isang maliit na garden wedding sa Tagaytay.
Hindi marangya ang seremonya.
Nandoon ang pamilya namin, malalapit na kaibigan, at si Denise na walang tigil sa pag-iyak habang kinukunan kami ng litrato.
Bago ako lumakad sa aisle, nakatanggap ako ng isang mensahe mula sa hindi naka-save na numero.
Bella, congratulations sa kasal mo. Narinig kong magiging mentor ka na rin ng mga young artists. Proud ako sa iyo. Sana naging mas mabuti akong tao noon. — Adrian.
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos, sumagot ako.
Salamat, Adrian. Sana maging masaya ka rin.
Wala nang kasunod.
Wala nang hinanakit na kailangang ipaliwanag.
Wala nang pangakong kailangang balikan.
Ibinaba ko ang telepono at humarap sa salamin.
Nakita ko ang isang babaeng nakasuot ng puting wedding dress.
Hindi na siya ang labingwalong taong gulang na umiiyak sa library dahil sinabihan siyang hindi sapat ang kaniyang talento.
Hindi na siya ang babaeng takot umalis dahil baka mawala ang taong mahal niya.
Siya na ang babaeng marunong pumili para sa sarili.
Nang bumukas ang pinto, nakita ko si Nathaniel sa dulo ng aisle.
Nakangiti siya.
At sa pagkakataong iyon, wala akong naramdamang takot.
Habang naglalakad ako palapit sa kaniya, naalala ko ang isang pangako mula sa nakaraan.
Kahit saan ako makarating, kasama kita.
Dati, inakala kong ang pinakamagandang pag-ibig ay iyong dalawang taong hindi kailanman naghihiwalay ng landas.
Ngayon, alam ko nang mali ako.
Ang pinakamagandang pag-ibig ay iyong dalawang taong may sariling mga pangarap, pero araw-araw na pinipiling maglakad nang magkasama.
Nang hawakan ni Nathaniel ang kamay ko, bumulong siya.
“Ready ka na?”
Ngumiti ako.
“Matagal na.”
At sa wakas, hindi na ako isang babaeng naghihintay na piliin.
Ako na mismo ang pumili.
Hindi lamang ng lalaking pakakasalan ko.
Kundi ng buhay na gusto kong mabuhay.
Mensahe ng kuwento
Huwag mong hayaang ang taong mahal mo ang magtakda ng hangganan ng iyong mga pangarap.
May mga pagkakataong ang pagtanggi ng isang tao ay nagiging simula ng pinakamagandang kabanata ng buhay mo. Hindi lahat ng nawawala ay kawalan, at hindi lahat ng nasirang relasyon ay kailangang buuin muli.
Ang tunay na pagmamahal ay hindi ka pinapaliit para lamang magkasya ka sa mundo ng iba. Binibigyan ka nito ng lakas ng loob na maging kung sino ka talaga.
Tandaan: Hindi mo kailangang hintaying piliin ka ng iba para mapatunayan ang halaga mo. Minsan, ang pinakamahalagang desisyon sa buhay ay ang piliin mo muna ang sarili mo.
