Prinsesang Nawalan Ng Korona
3
Ang Prinsesang Nawalan Ng Korona
Mula nang araw na iyon, nagbago ang ihip ng hangin sa bahay.
Hindi ako bumalik upang manirahan doon.
Hindi ako tanga.
Ang bahay na iyon ay puno ng alaala ni Mama, pero napuno na rin ito ng mga salitang hindi madaling mabura. Kaya kahit legal na may karapatan ako roon, pinili kong manatili sa penthouse.
Ngunit nagpadala ako ng sulat sa pamamagitan ni Atty. Salazar.
Una: lahat ng gastos sa bahay na may kinalaman kay Mariel ay kailangang itigil hangga’t hindi malinaw ang legal arrangement ng pananatili niya.
Ikalawa: lahat ng regalong binili gamit ang family account matapos siyang pumasok sa bahay ay kailangang i-record at i-audit.
Ikatlo: kung mananatili siya sa bahay, kailangang pumirma siya ng resident agreement. Walang access sa financial documents, walang paggamit ng sasakyan nang walang pahintulot, walang pagkuha ng gamit na hindi sa kanya.
Hindi iyon paghihiganti.
Iyon ang tinatawag ni Mama na hangganan.
Pero para sa mga taong sanay kumuha nang walang tanong, ang hangganan ay parang parusa.
Kinabukasan pa lang, sumabog ang unang gulo.
Tumawag si Kuya Enzo.
“Sofia, sobra ka na. Pinaiyak mo si Mariel buong gabi.”
Nasa library ako noon ng university, inaayos ang application ko para sa international music program. Nakatingin ako sa laptop habang kalmado siyang sinagot.
“Hindi ako ang nagpadala sa kanya ng anonymous message. Hindi rin ako ang nag-utos na magsinungaling siya.”
“Bata pa siya.”
“Mas bata ako noong nawala si Mama.”
Tumahimik siya.
Ibinaba ko ang tawag.
Pagkatapos ni Enzo, si Marco naman.
Mas mahinahon siya.
“Sofia, pwede ba tayong magkita? Tayong dalawa lang.”
Tumanggi sana ako, pero may bahagi sa akin na gustong marinig kung ano ang sasabihin niya kapag wala si Papa, wala si Mariel, at wala ang ingay ng bahay.
Nagkita kami sa isang maliit na café malapit sa bay.
Pagdating niya, halatang puyat siya. Si Kuya Marco ang panganay—laging maayos, laging kontrolado, laging parang may alam na hindi mo alam. Pero nang umupo siya sa harap ko, nakita ko ang bigat sa balikat niya.
“Sofia,” sabi niya, “pasensya na.”
Hindi ako sumagot agad.
Hinawakan niya ang tasa ng kape pero hindi uminom.
“Akala ko kasi… malakas ka. Simula bata tayo, ikaw ang pinakamatalino. Ikaw ang hindi nagrereklamo. Kapag may problema, tahimik ka lang. Kapag may kailangan ka, inaayos mo mag-isa. Kaya siguro…” Napahinto siya. “Kaya siguro nakalimutan kong hindi ibig sabihin noon hindi ka nasasaktan.”
Tumingin ako sa labas ng bintana.
Ang dagat ay kulay abo sa ilalim ng maulap na langit.
“Kuya, alam mo kung ano ang pinakamasakit?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi iyong pinili ninyo si Mariel. Ang mas masakit, hindi ninyo man lang napansing kailangan kong piliin din.”
Namula ang mata niya.
“Alam ko.”
Umiling ako.
“Hindi mo alam. Pero baka ngayon, nagsisimula ka nang maintindihan.”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos, inilabas niya ang phone niya.
“May ipapakita ako sa’yo.”
Binuksan niya ang isang folder ng screenshots.
Messages ni Mariel.
Noong una, parang simpleng lambing lang.
【Kuya Marco, wag mong sabihin kay Ate Sofia ha, baka magalit siya.】
【Kuya, gusto ko lang naman maramdaman na may pamilya ako. Pero parang ayaw niya sa akin.】
【Okay lang, sanay naman akong hindi pinipili.】
Habang pababa nang pababa ang scroll, mas malinaw ang pattern.
Tuwing may lakad ako, may sakit siya.
Tuwing may achievement ako, may drama siya.
Tuwing kakausapin sana ako ni Papa, bigla siyang iiyak.
At ang pinakamatindi—isang message bago ang school night.
【Kuya, sana mapanood ninyo ako bukas. First time ko sa big stage. Kahit alam kong performance talaga ni Ate Sofia iyon, baka ito na lang ang chance kong maramdaman na proud kayo sa akin.】
Humigpit ang dibdib ko.
“Kailan mo napansin?” tanong ko.
“Kagabi,” sagot niya. “Noong binanggit mo ang death anniversary ni Mama. Naisip ko, bakit alam ni Mariel ang tungkol sa kanta pero hindi niya alam ang araw? Tapos binalikan ko ang messages.”
Pumikit siya.
“Sofia, ginamit niya kami. Pero mas masakit tanggapin na madali kaming nagpagamit.”
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang kuya ko hindi bilang kalaban, kundi bilang taong nahihiya sa sarili niyang pagkabulag.
Hindi ko siya niyakap.
Hindi ko pa kaya.
Pero hindi rin ako tumayo para umalis.
Sapat na muna iyon.
Samantala, sa bahay, unti-unting nawawala ang kinang ni Mariel.
Noong una, sinubukan niyang magpakaawa.
Lumuhod daw siya sa harap ni Papa at sinabing aalis na lang siya para hindi mag-away ang pamilya.
Dati, sapat na iyon para humakbang ang lahat palapit at sabihing, “Hindi, dito ka lang.”
Pero ngayon, tahimik si Papa.
Si Enzo, na dati ay laging tagapagtanggol niya, ay hindi na rin agad nagsasalita.
Dahil dumating ang audit report.
Sa loob lamang ng dalawang buwan, higit isang milyong piso ang nagastos mula sa household account para sa gamit, damit, gadgets, trips, at “school needs” ni Mariel.
May ilang resibo pa na pinalabas bilang medical expense ko.
Nang ipakita iyon ni Atty. Salazar sa amin, halos hindi ako makahinga.
“Hindi ko alam ito,” sabi ni Papa, nanginginig ang boses.
Tiningnan siya ng abogado.
“Mr. Villareal, ang pirma ninyo ang nasa approval.”
Namula ang mukha ni Papa.
Marahil totoo na hindi niya binasa.
Marahil pinirmahan niya lamang dahil sinabi ni Mariel na kailangan.
Pero iyon ang problema.
Sa akin, kailangan kong patunayan ang bawat pangangailangan.
Kay Mariel, sapat na ang luha.
Nang gabing iyon, personal akong pinuntahan ni Papa sa penthouse.
Hindi ko sana siya papapasukin, pero dala niya ang lumang kahon ng mga gamit ni Mama. Hindi ko iyon kayang tanggihan.
Pagpasok niya, matagal siyang tumingin sa paligid.
“Dito ka pala nakatira.”
“Regalo ni Mama.”
Tumango siya. Umupo siya sa sofa, hawak ang kahon.
Sa loob ng ilang minuto, wala siyang sinabi.
Pagkatapos, mahina siyang nagsalita.
“Sofia, noong nawala ang mama mo, hindi ko alam kung paano ka kakausapin. Kapag nakikita kita, nakikita ko siya. Pareho kayo ng mata. Pareho kayo ng katahimikan kapag galit. Akala ko kung iiwas ako, mas madali.”
Tiningnan ko siya.
“At naging mas madali ba?”
Napapikit siya.
“Hindi. Naging duwag lang ako.”
Iyon ang unang pagkakataon na narinig kong aminin ni Papa ang kahinaan niya.
“Hindi dahilan ang sakit para manakit,” sabi ko.
“Alam ko.”
Nanginginig ang kamay niyang binuksan ang kahon. Naroon ang ilang lumang litrato, diary ni Mama, at isang maliit na music box.
“Ito ang hinahanap ko kagabi,” sabi niya. “Naalala ko ang death anniversary niya nang sinabi mo. Pero huli na.”
Natahimik ako.
“Hindi ko hinihingi na patawarin mo ako ngayon,” dagdag niya. “Hindi ko rin hihilinging bumalik ka sa bahay. Gusto ko lang malaman mo na simula ngayon, aayusin ko ang dapat kong ayusin.”
“Kasama ba roon si Mariel?”
Tumigas ang mukha niya.
“Oo.”
Kinabukasan, dumating ang ama ni Mariel.
Si Mr. Dela Cruz, ang negosyanteng kaibigan ni Papa, ay hindi pala simpleng kaibigan lamang. May malaking utang ang kumpanya niya kay Mama noon. Nang mamatay si Mama, nakipaglapit siya kay Papa. At noong nalugi ang negosyo niya, ipinadala niya si Mariel sa amin sa pangalang “pakiusap.”
Pero ayon sa audit ni Atty. Salazar, may mas malalim pa.
May ilang investment documents na sinusubukan niyang ipapirma kay Papa, gamit ang relasyon nila sa pamilya namin.
At si Mariel ang tulay.
Noong gabing iyon, nagharap-harap kami sa main house.
Sa sala kung saan ako pinalayas, doon ko muling nakita si Mariel.
Wala na ang puting damit, wala na ang inosenteng ngiti. Nakasuot siya ng simpleng blouse, namamaga ang mata, pero sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung totoo ang luha.
Si Papa ang nagsalita.
“Mariel, nakausap ko ang father mo. Aalis ka na sa bahay na ito bukas.”
Nanlaki ang mata niya.
“Tito…”
“Hindi ako ang tito mo,” malamig na sabi ni Papa. “Ako ang taong pinagsamantalahan ninyo.”
Napatingin siya sa akin.
“Ate Sofia, ikaw ang may gawa nito, di ba? Galit ka lang dahil gusto ako ni Kuya Rafael.”
Hindi ako natawa.
Napagod na akong matawa.
“Mariel, hanggang ngayon akala mo lalaki ang pinag-aawayan natin?”
Namula ang mukha niya.
“Hindi mo naiintindihan. Buong buhay ko, palagi akong pangalawa. Noong dumating ako rito, ngayon ko lang naramdaman na may pumipili sa akin.”
Mahina kong sinabi:
“Kaya ginawa mo rin sa akin ang kinatatakutan mong mangyari sa’yo.”
Napahinto siya.
“Hindi mo kailangang sirain ako para maramdaman mong mahalaga ka,” dagdag ko. “Pero pinili mo iyon.”
Nanginginig siyang umiyak.
Sa pagkakataong iyon, hindi ako lumapit.
May mga taong kailangan mong kaawaan mula sa malayo, dahil kapag niyakap mo sila nang masyadong malapit, gagamitin nila ang puso mo bilang kutsilyo laban sa iyo.
Kinabukasan, umalis si Mariel.
Hindi ko alam kung saan siya dinala ng ama niya.
At sa unang pagkakataon mula nang dumating siya, tumahimik ang bahay.
Pero ang katahimikan ay hindi agad naging kapayapaan.
Dahil minsan, kapag nawala ang taong ginawang dahilan ng lahat, doon mo makikita ang tunay na sugat.
At ang sugat namin ay matagal nang nandoon bago pa dumating si Mariel.