LIHIM SA LOOB NG DNA TEST

BAHAGI 2: ANG LIHIM SA LOOB NG DNA TEST

Nakatitig ako sa folder na nasa ibabaw ng mesa.

Parang lalabas sa dibdib ko ang puso ko sa lakas ng tibok nito.

Nakatayo pa rin si Gabriel sa tapat ko.

Mas kumplikado ang tingin niya kaysa sa kahit anong nakita ko noon.

Wala na ang malamig na aura ng isang matagumpay na CEO.

Wala na rin ang pagiging walang pakialam ng lalaking iniwan ako para balikan ang babaeng matagal na niyang minamahal.

Pag-aalala na lamang ang natitira.

Huminga ako nang malalim bago ko binuksan ang folder.

Lumitaw ang unang pahina.

Resulta ng DNA test.

Pangalan ng sinuri: Gabriel Reyes.

Posibilidad ng pagiging ama: 0%.

Natigilan ako.

Parang tumigil ang oras sa loob ng ilang segundo.

“Hindi maaari…”

Mahina kong bulong.

Nabuo ang sanggol bago pa kami maghiwalay.

Wala akong ibang lalaking nakasama.

Paanong hindi si Gabriel ang ama?

Umupo si Gabriel sa harapan ko.

Paos ang boses niya.

“Ganoon din ang naisip ko.”

“Nang matanggap ko ang resulta, pinasuri ko ulit nang tatlong beses.”

“Pare-pareho ang lumabas.”

Mahigpit kong hinawakan ang papel.

Parang nagyeyelo ang buong katawan ko.

Dahil kung hindi si Gabriel ang ama…

Sino?

“Hindi ako naniniwala.”

Bigla akong tumayo.

“May balak ka na naman ba?”

“Gabriel, matagal na tayong hiwalay.”

“Hindi mo kailangang gumawa ng ganitong klaseng panloloko para sirain ang buhay ko.”

Ngunit mapait lamang siyang ngumiti.

“Kung gusto kitang saktan, matagal ko nang ginawa.”

“Andrea.”

“Hindi mo ba talaga maalala ang nangyari noong company anniversary party noong nakaraang taon?”

Napahinto ako.

Ang party na iyon?

Noong gabing iyon, marami akong nainom.

Pagkagising ko kinabukasan, nasa hotel room na ako.

Sinabi ni Gabriel na siya ang naghatid sa akin dahil sobrang lasing ko.

Hindi ko kailanman pinag-isipan pa iyon.

Ngunit ngayon…

May kakaibang takot na unti-unting sumisiksik sa puso ko.

“Naalala ko.”

“Tapos?”

May inilabas siyang cellphone.

At pinatugtog ang isang video.

Kinuha ko ito.

Galing sa CCTV ng hotel corridor.

Alas-onse ng gabi.

May lalaking umaalalay sa akin.

Ngunit…

Hindi iyon si Gabriel.

Nanlaki ang mga mata ko.

Natakpan ng cap ang mukha ng lalaki.

Hindi siya makilala.

Matangkad siya.

Mukhang bata pa.

At may suot na itim na sports watch.

Natapos ang video nang pumasok kami sa elevator.

Nanginig ang buong katawan ko.

“Hindi ko maalala…”

“Wala talaga akong maalala…”

Pumikit si Gabriel.

“Dalawang linggo ko siyang hinanap.”

“Pero nabura ang mga recording sa floor kung saan ka tumuloy.”

“Parang naglaho na lang siya.”

Bumigat ang katahimikan sa opisina.

Sakto namang bumukas nang malakas ang pinto.

“Alam kong may problema!”

Isang pamilyar na boses ang narinig ko.

Paglingon ko.

Nakatayo si Adrian sa pintuan.

May dala pa siyang lunch box.

Madilim ang ekspresyon sa gwapo niyang mukha.

Tiningnan niya si Gabriel.

Pagkatapos ay ang DNA report sa mesa.

At sa huli, ako.

“Love.”

“Ako na ba ang sasapak?”

Natigilan ako.

Pati si Gabriel.

Ang tensyon sa silid ay biglang nabasag ng isang pangungusap.

Napatawa ako.

Hindi ko alam kung bakit.

Lumapit si Adrian at tumayo sa harapan ko.

Parang isang malaking aso na pinoprotektahan ang amo nito.

“Ikaw ang ex-boyfriend, tama?”

“Alam mo bang bawal ma-stress ang buntis?”

“Kapag may nangyari sa asawa ko, kaya mo bang panagutan?”

Napatingin si Gabriel sa wedding ring ni Adrian.

Mas lalo pang sumama ang mukha niya.

“Totoo ngang pinakasalan mo siya?”

“Bakit hindi?”

Hinawakan ko ang kamay ni Adrian.

“Kahit paano, hindi niya ako pinagtaksilan.”

Saglit na lumitaw ang sakit sa mga mata ni Gabriel.

Ngunit mabilis din itong nawala.

Tumayo siya.

At nag-iwan ng business card sa mesa.

“Kung gusto mong malaman ang katotohanan…”

“Tawagan mo ako.”

“Hindi pa nagpapakita ang lalaking iyon.”

“Pakiramdam ko, mas komplikado ito kaysa sa iniisip mo.”

Pagkatapos noon, umalis siya.

Sumara ang pinto.

At para akong nawalan ng lakas.

Dahan-dahan akong napaupo.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, pakiramdam ko ay naliligaw ako.

Lumuhod si Adrian sa harapan ko.

Maingat niyang inilagay ang kamay niya sa tiyan ko.

“Love.”

“Hm?”

“Mas mabuti nang hindi anak ng ex mo ang baby.”

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit?”

Napakamot siya sa ulo.

Mahina ang boses.

“Kasi… hindi ko na kailangang magselos.”

Napatawa ako muli.

Talagang kakaiba ang lalaking ito.

Ngunit bago pa ako makapagsalita…

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

May pumasok na mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Isang linya lamang ang nakasulat.

“Huwag mo nang imbestigahan.”

“Alam ko kung sino ang ama ng sanggol.”

Nanlamig ako.

Nabasa rin iyon ni Adrian.

Nawala agad ang ngiti sa kanyang mukha.

Ilang segundo lang ang lumipas.

May isa pang ipinadalang larawan.

At nang makita ko iyon…

Parang tumigil ang dugo sa pagdaloy sa katawan ko.

Dahil ako ang nasa larawan.

Noong gabi ng party noong nakaraang taon.

May lalaking buhat-buhat ako papasok sa elevator ng hotel.

Nakatakip ang mukha niya ng cap.

Hindi siya makilala.

Ngunit sa kanyang pulso…

May suot siyang pulang bracelet.

Eksaktong kapareho ng bracelet na suot ni Adrian ngayon.

Dahan-dahan akong tumingin sa asawa kong mas bata sa akin.

Nakita rin ni Adrian ang larawan.

Biglang namutla ang kanyang mukha.

Nahulog ang cellphone sa sahig.

“Hindi maaari…”

Napaatras siya ng isang hakbang.

Punong-puno ng takot ang kanyang mga mata.

At ang puso ko naman ay tuluyang lumubog.

Dahil sa unang pagkakataon mula nang makilala ko si Adrian…

Nakakita ako ng emosyon sa kanyang mukha na hindi ko pa kailanman nakita noon.

Takot.

At sa sandaling iyon…

Nagsimula akong magtanong sa sarili ko.

Ang lalaking pinakasalan ko ba…

Ay isa lamang bang aksidenteng dumating sa buhay ko?

O matagal na niya akong sinusundan bago pa kami magkilala?