LIHIM NA MATAGAL NANG ITINAGO
BAHAGI 3: ANG LIHIM NA MATAGAL NANG ITINAGO
Napatigil ang oras sa loob ng opisina.
Nakatayo si Miguel sa harap ko, nanginginig ang kanyang maliit na katawan.
Samantalang si Rafael ay nakatayo sa may pintuan, tahimik ngunit mabigat ang presensiya.
Walang nagsasalita.
Walang gumagalaw.
Hanggang sa tuluyang bumigay si Miguel.
Nahulog ang tablet mula sa kanyang mga kamay.
Tumulo ang mga luha sa kanyang pisngi.
At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, isang mahinang tinig ang narinig sa silid.
“A… ate…”
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi dahil malinaw ang pagkakasabi niya.
Kundi dahil nagsalita siya.
Talagang nagsalita siya.
Napaluhod ako agad sa harap niya.
“Miguel…”
Muli siyang umiyak.
Mas malakas.
Mas masakit.
Parang lahat ng sakit na itinago niya sa loob ng tatlong taon ay sabay-sabay na lumabas.
“Takot po ako…”
Mahinang bulong niya.
“Akala ko mawawala ka ulit…”
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Mahigpit ko siyang niyakap.
Habang si Rafael ay tahimik lamang na nakatingin.
Makalipas ang ilang minuto.
Dahan-dahang nagsalita si Rafael.
“Panahon na para malaman mo ang lahat.”
Dinala niya kami sa isang lumang silid sa pinakadulong bahagi ng mansyon.
Isang silid na matagal nang nakasara.
Pagbukas pa lamang ng pinto ay sinalubong kami ng amoy ng lumang kahoy.
Maraming litrato ang nakasabit sa dingding.
At sa gitna ng mga iyon…
Nakita ko ang sarili ko.
Hindi isa.
Hindi dalawa.
Kundi dose-dosenang litrato.
Mula pagkabata.
Hanggang pagtanda.
Nanlamig ang katawan ko.
“Ano ito?”
Mahinang tanong ko.
Lumapit si Rafael.
At inilapag sa mesa ang isang lumang kahon.
“Limang taon na ang nakalipas, naaksidente ka.”
Natigilan ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
“May bahagi ng alaala mo na nawala.”
Parang may malakas na humampas sa isip ko.
Unti-unting bumalik ang ilang piraso ng alaala.
Isang maliit na bayan.
Isang paaralan.
Isang batang lalaki na palaging sumusunod sa akin.
At isang batang mas bata pa na laging nakangiti.
Biglang sumakit ang ulo ko.
Napahawak ako sa sentido.
“Ano… ano ito?”
Mabilis na lumapit si Rafael.
“Mabuti ka lang?”
Ngunit hindi ko na narinig ang kasunod niyang sinabi.
Dahil isa-isang bumalik ang mga alaala.
Noong bata pa ako.
Madalas akong bumisita sa isang ampunan.
Doon ko unang nakilala sina Rafael at Miguel.
Magkapatid sila noon.
Masayahin.
Masigla.
At palaging magkasama.
Ngunit isang araw.
Lumipat ang pamilya ko sa ibang bansa.
Naputol ang lahat ng komunikasyon.
Pagkaraan ng maraming taon.
Naghanap si Rafael.
Hinintay niya ako.
At nang makita niya akong muli…
Nalaman niyang nawalan ako ng alaala tungkol sa nakaraan.
Tumulo ang luha ko.
“Kaya pala…”
Tahimik siyang tumango.
“Kaya pala kilala mo ako bago pa tayo magkita.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Oo.”
“Hindi aksidente ang pagkikita natin.”
“Lahat ng ito ay matagal ko nang pinangarap.”
Tahimik akong napaiyak.
Sa loob ng maraming taon.
Akala ko isa lamang akong piyesa sa isang kasunduang pampamilya.
Hindi ko alam na may taong matagal nang naghihintay sa akin.
May taong hindi sumuko.
May taong hindi tumigil sa paghahanap.
Ngunit bago pa kami makapagsalita muli.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang matandang katiwala.
Maputla ang mukha nito.
“Sir!”
Napatayo si Rafael.
“Ano iyon?”
May takot sa mga mata ng matanda.
“Nakita na nila.”
“Sino?”
“Ang mga taong may kinalaman sa sunog noon.”
Biglang nanlamig ang buong silid.
Dahil ang lihim na akala naming nakabaon na sa nakaraan…
Ay muling bumalik.
At ngayon.
Handa na itong sirain ang lahat.