BAHAGI 4 (WAKAS)

Mabilis kaming nagkubli.

Naririnig ko ang malalakas na yabag sa ibaba.

Isa.

Dalawa.

Sampu.

Marahil higit pa.

Nasa loob na sila.

Napatingin ako kay Daniel.

Tahimik siyang ngumiti.

Pagkatapos ay inilabas niya ang kanyang telepono.

“Handa na.”

Napakunot-noo ako.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay ipinakita niya ang screen.

At doon ko nakita ang daan-daang notification.

Mga pulis.

Mga investigator.

Mga reporter.

Mga ahensya ng gobyerno.

Sabay-sabay na ipinadala ni Daniel ang lahat ng ebidensiya ilang minuto na ang nakalipas.

Hindi na ito mapipigilan.

Hindi na ito maitatago.

Kahit sirain pa nila ang mga dokumento.

Kahit patahimikin pa nila kami.

Huli na ang lahat.

Makalipas ang ilang segundo, umalingawngaw ang sigaw mula sa labas.

“Pulis! Walang gagalaw!”

Sunod-sunod na putok.

Sigawan.

Takbuhan.

At pagkatapos…

Katahimikan.

Lumipas ang halos isang oras bago kami tuluyang nakalabas.

Sa labas ng bodega ay nagkakagulo ang media.

Kumikislap ang mga camera.

May mga pulis sa bawat sulok.

At sa gitna ng lahat ng iyon…

Nakita ko si Marco.

Nakatayo siya.

Pagod.

Marumi.

May sugat.

Ngunit buhay.

Nang magtagpo ang aming mga mata, parang tumigil ang buong mundo.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Hindi siya nagsalita agad.

Ako rin.

Marami kaming gustong sabihin.

Ngunit walang sapat na salita.

Hanggang sa tuluyan siyang huminto sa harapan ko.

At mahinang sinabi:

“Patawad.”

Napapikit ako.

Naalala ko ang lahat.

Ang sakit.

Ang luha.

Ang mga gabing hindi ako makatulog.

Ang pakiramdam na ipinagpalit ako.

Ngunit naalala ko rin ang katotohanan.

Na matagal din siyang naging bihag.

Na matagal din siyang lumaban.

Na matagal din siyang nasaktan.

At higit sa lahat…

Na hindi siya tumigil para iligtas ako.

Tumulo ang isang luha sa aking pisngi.

Pagkatapos ay ngumiti ako.

“Late ka.”

Natigilan siya.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Ngumiti rin siya.

Pagkaraan ng anim na buwan, tuluyang nahatulan ang kanyang ama.

Lumabas ang lahat ng krimen.

Pandaraya.

Korapsyon.

Pananakot.

At maging ang mga kaso ng pagpatay na matagal nang nakatago.

Isa-isang bumagsak ang mga taong kasama niya.

Nabawi ng kumpanya ang integridad nito.

At si Marco ay tumangging maging bagong hari ng imperyo.

Sa halip, binuksan niya ang kumpanya para sa mas transparent na pamamahala.

Nagbago siya.

Talagang nagbago.

Samantala, si Bianca ay tumestigo laban sa dating amo.

Tinulungan niya ang mga awtoridad.

At matapos ang lahat, pinili niyang magsimula muli sa ibang bansa.

Hindi na kami naging magkaibigan.

Ngunit natuto kaming patawarin ang isa’t isa.

Isang taon ang lumipas.

Tahimik ang buhay.

Malayo sa intriga.

Malayo sa kapangyarihan.

Malayo sa kasinungalingan.

Isang umaga, naglalakad kami ni Marco sa tabing-dagat.

Parehong lugar kung saan nagsimula ang lahat.

Ngunit ibang-iba na ang pakiramdam.

Mas magaan.

Mas payapa.

Mas totoo.

Huminto siya.

At lumuhod.

Nanlaki ang mga mata ko.

Napangiti siya.

Sa pagkakataong ito, walang mga lihim.

Walang manipulasyon.

Walang kasinungalingan.

Tanging kami lamang.

“Sofia.”

“Pwede ba kitang ligawan ulit?”

Napatawa ako habang tumutulo ang luha ko.

“Marco…”

Ngunit hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Dahil alam na niya ang sagot.

Pagkalipas ng walong buwan, ikinasal kami sa isang simpleng seremonya sa tabing-dagat.

Walang mga negosyanteng naghahabol ng kapangyarihan.

Walang mga pulitikong nakamasid.

Walang mga taong may nakatagong agenda.

Pamilya lamang.

Mga tunay na kaibigan.

At mga taong nagmamahal sa amin.

Habang naglalakad ako papunta sa altar, nakita kong umiiyak si Marco.

At hindi ko napigilang matawa.

Ang dating lalaking kinatatakutan ng buong industriya…

Ay umiiyak dahil sa akin.

Nang isuot niya ang singsing sa aking daliri, marahan niyang ibinulong:

“Sa wakas.”

At tama siya.

Sa wakas.

Matapos ang lahat ng panlilinlang.

Matapos ang lahat ng pagtataksil.

Matapos ang lahat ng kadiliman.

Natagpuan din namin ang katotohanan.

At ang pag-ibig na hindi kailanman tuluyang nawala.

WAKAS