Nagpanggap Akong Makikipag-Ayos, Pero Habang Naghahanda Sila sa Paglipat ng Titulo, Isa-Isa Kong Tinipon ang Ebidensiyang Magpapabagsak sa Kanila
Bahagi 3: Nagpanggap Akong Makikipag-Ayos, Pero Habang Naghahanda Sila sa Paglipat ng Titulo, Isa-Isa Kong Tinipon ang Ebidensiyang Magpapabagsak sa Kanila
Hindi ako umiyak sa harap ng property consultant.
Tinupi ko lang ang kopya ng authorization letter, inilagay sa envelope, at humingi ng certified copy ng email trail, timestamp, at lahat ng attachments.
Nagulat siya sa lamig ng boses ko.
—Ma’am, gusto n’yo po bang i-block namin lahat ng future requests maliban kung personal kayong pupunta?
—Oo. At gusto ko ring malaman kung anong email ang ginamit.
Tiningnan niya ang system.
Pagkasabi niya ng email address, halos matawa ako.
Hindi kay Jolo ang email.
Kay Tita Lourdes.
Ginamit niya ang pangalan niya mismo, na para bang ganoon siya kasigurado na kaya niya akong paikutin.
Paglabas ko ng developer office, tinawagan ko agad si Tatay.
Isang ring pa lang, sinagot niya.
—Anak?
Doon lang nanginig ang boses ko.
—Tay, tama ka.
Wala siyang tinanong agad.
—Nasaan ka?
—Sa Mandaluyong.
—Huwag kang uuwi mag-isa. Pupuntahan kita.
Pagdating ni Tatay, ipinakita ko sa kanya ang mga dokumento. Hindi siya nagsalita sa unang minuto.
Pagkatapos, maingat niyang tinupi ang papel.
—May abogado tayong kakausapin.
Si Tatay ay hindi palasigaw. Hindi siya iyong klase ng ama na agad susugod at mananapak. Pero kapag tumahimik siya nang ganoon, alam kong mas delikado iyon.
Kinahapunan, nasa opisina na kami ng abogado niyang matagal nang kakilala, si Attorney Salazar.
Pinakinggan niya ang buong kuwento. Tiningnan ang authorization letter. Tiningnan ang scanned signature. Tiningnan ang email.
Pagkatapos ay sinabi niya:
—May possible falsification dito. May attempted fraud. At dahil property ang involve, hindi ito simpleng away-pamilya.
Napapikit ako.
Hindi ko kailanman inisip na aabot kami sa abogado.
Tatlong taon akong naniwala na si Jolo ang taong tatawagan ko kapag mabigat ang mundo.
Ngayon, siya ang dahilan kung bakit kailangan kong kumuha ng legal protection.
Sinabi ni Attorney Salazar na huwag muna akong makipag-away nang lantaran. Kailangan naming makita kung hanggang saan ang gagawin nila.
—Kung magpapanggap silang makikipag-ayos, hayaan mo. Pero huwag kang pipirma kahit ano. Huwag kang magbibigay ng original documents. Lahat ng usapan, kung kaya, written o recorded legally.
Tumango ako.
Pag-uwi ko, binuksan ko ang phone ko. May labimpitong missed calls mula kay Jolo.
May message rin:
—Mika, sorry kung nagulat ka. Pero sobra naman na agad kang lumayo.
Sumunod:
—Mama was wrong for opening your bag, pero ikaw rin, mali na itinago mo iyon.
Pangatlo:
—Mag-usap tayo nang maayos. Mahal kita. Ayokong masira tayo dahil sa pera.
Dati, kapag nababasa ko ang “mahal kita” mula sa kanya, lumalambot ako.
Ngayon, parang resibo na lang iyon sa maling tindahan.
Nag-reply ako matapos ang ilang minuto.
—Mag-usap tayo. Pero ayoko ng sigawan. Gusto ko malinaw.
Wala pang isang minuto, tumawag siya.
Sinagot ko.
—Mika, thank you. Alam kong kaya nating ayusin ito.
—Ano ba talaga ang gusto mong mangyari, Jolo?
Huminga siya nang malalim.
—Simple lang. Ilagay natin sa joint name ang condo. Hindi ibig sabihin kukunin ko. Symbol lang ng trust.
—At bakit may authorization letter na ipinadala sa developer?
Tumahimik siya.
Mahabang katahimikan.
—Mama did that. Hindi ko alam na ipapadala niya agad.
Napapikit ako sa salitang “agad.”
Hindi niya sinabing hindi niya alam.
Sinabi niya, hindi niya alam na ipapadala agad.
—Pero pinirmahan mo bilang witness.
—Mika, I was pressured.
—Sino ang nag-pressure sa iyo?
—Pamilya ko. Alam mo naman sitwasyon namin.
—So kapag pinressure ka nila, okay lang pekein ang pirma ko?
Biglang tumaas ang boses niya.
—Hindi naman peke ang intensyon! Mag-aasawa tayo! Bakit parang kriminal agad tingin mo sa akin?
Doon ko naramdaman ang huling piraso ng pagmamahal na matagal kong pinipilit hawakan.
Hindi siya nabasag.
Natunaw.
Tahimik kong sinabi:
—Sige. Mag-usap tayo nang personal.
Kinabukasan, nagkita kami sa isang café malapit sa Greenfield. Dumating siya na mukhang puyat, may hawak na maliit na bouquet ng white roses.
Dati, kikiligin ako.
Ngayon, napansin ko lang na ang wrapper ay kapareho ng ginagamit ng flower shop sa baba ng office niya. Rush buy. Cheap apology.
Umupo siya sa harap ko.
—Mika, sorry.
Hindi ako sumagot agad.
—Sorry saan?
Napatigil siya.
—Sa lahat.
—Hindi sapat ang “lahat.” Gusto kong marinig kung ano ang alam mong mali.
Kumunot ang noo niya, halatang hindi sanay na ako ang nagtatanong.
—Mali na binuksan ni Mama ang bag mo. Mali na na-pressure ka.
—At iyong authorization letter?
Napailing siya.
—Mika, huwag na nating palakihin. Wala namang natuloy.
—Dahil nahuli ko.
Hindi siya nakasagot.
Ibinaba niya ang boses.
—Gusto lang namin ng assurance.
—Assurance para saan?
Doon siya tumingin sa labas ng bintana.
—May utang si Kuya Arman. Malaki. Kung may property tayo, puwedeng gamitin as proof of capacity. Hindi naman isasangla agad. Temporary lang.
Napahawak ako sa tasa ng kape para hindi ko siya masampal.
—Property ko ang gusto n’yong gamitin para sa utang ng kuya mo?
—Hindi ko sinabing gagamitin. Sabi ko possible backup lang.
—At hindi mo naisip sabihin sa akin?
—Kasi alam kong magagalit ka.
Napatawa ako. Maikli. Walang saya.
—So alam mong mali.
Nakita kong napikon siya.
—Mika, huwag mong iparamdam na ang taas-taas mo. Kung hindi dahil sa pera ng tatay mo, wala ka rin namang condo.
Tumigil ang lahat sa loob ko.
May mga salitang kapag lumabas, hindi na puwedeng ibalik.
Iyon ang isa sa kanila.
Dahan-dahan kong kinuha ang bag ko.
—Salamat. Malinaw na.
Hinawakan niya ang pulso ko.
—Huwag kang aalis. Hindi pa tayo tapos.
Tiningnan ko ang kamay niya hanggang binitawan niya ako.
—Tapos na tayo noong pinirmahan mo ang pangalan mo sa pekeng authorization.
Umalis ako nang hindi lumilingon.
Pero hindi doon natapos ang gulo.
Kinagabihan, nag-post si Tita Lourdes sa Facebook. Hindi na blind item.
Diretso na.
“Masakit pala kapag ang babaeng balak mong tanggapin bilang anak ay pera pala ang Diyos. Tinulungan, minahal, inalagaan, pero nang oras na ng tiwala, itinago ang milyon-milyong ari-arian. Sana walang ina ang makaranas na makita ang anak niyang ginawang kawawa ng babaeng walang utang na loob.”
May picture pa namin ni Jolo noong engagement dinner.
Tinakpan niya ang mukha ko ng broken heart sticker.
Pero alam ng lahat.
Within one hour, umabot sa daan ang comments.
May mga kamag-anak nilang hindi ko pa nakikilala pero galit na galit sa akin.
—Kaya pala tahimik, mayabang pala.
—Buti nahuli bago kasal.
—Girl, ibalik mo lahat ng ginastos ng lalaki sa iyo.
—Kung ako kay Jolo, idemanda ko iyan. Emotional damage.
Nanginginig ako habang binabasa iyon.
Hindi dahil natatakot ako.
Dahil ngayon ko lang naintindihan kung gaano sila kabilis gumawa ng korte sa Facebook kapag wala silang hawak na batas sa totoong mundo.
Tumawag si Nanay.
—Anak, huwag kang sasagot online. Hayaan mo ang abogado.
Sinunod ko siya.
Pero kinabukasan, may bagong atake.
Nag-message sa akin ang coordinator ng wedding venue.
—Ma’am Mika, confirm ko lang po. Cancelled na po ba ang wedding? May tumawag po kasing mother of groom, request daw refund under emergency family dispute.
Nanlaki ang mata ko.
Hindi lang nila ako sinisiraan.
Sinusubukan pa nilang kunin ang refund ng kasal na ako ang nagbayad ng seventy percent.
Tumawag ako sa venue.
—Huwag kayong magre-release ng refund kahit kanino maliban sa akin. Ako ang primary payer.
Mabuti na lang maayos ang records.
Pero habang nag-aayos ako ng cancellation hold, may email na pumasok mula kay Jolo.
Subject: “Final chance to fix this.”
Binuksan ko.
May attached document.
Kasunduan daw para ipagpatuloy ang kasal. Ang nilalaman:
Una, ilalagay sa joint ownership ang condo bago ang wedding.
Pangalawa, ang lahat ng cash gifts sa kasal ay ibibigay sa pamilya ni Jolo para sa “utang na dapat solusyunan bilang bagong pamilya.”
Pangatlo, pipirma ako ng statement na nagsasabing hindi kailanman nag-forge ng document si Jolo o si Tita Lourdes.
Pang-apat, magpo-post ako ng public apology sa Facebook.
Napaupo ako sa sahig.
Hindi dahil natalo ako.
Kundi dahil hindi ko lubos maisip kung paano ko minahal ang taong kayang ipadala sa akin iyon at tawagin itong “fix.”
Pinadala ko agad kay Attorney Salazar.
Ang reply niya ay maikli:
“Do not respond emotionally. We will answer properly.”
Pero may mas malaking plano si Jolo.
Dalawang araw bago dapat ang final meeting ng dalawang pamilya, nag-message siya:
—Last chance. Punta ka sa bahay. May notary na. Ayusin natin with both families present. Kapag hindi ka pumunta, ibig sabihin pera ang pinili mo kaysa sa akin.
Sinabi ko kay Attorney.
Tahimik siyang nakinig, pagkatapos ay ngumiti nang napakaliit.
—Pumunta tayo.
—Tayo?
—Oo. Pero hindi para pumirma sa gusto nila.
Noong Linggo, pumunta ako sa bahay nina Jolo kasama sina Tatay, Nanay, Attorney Salazar, at isang representative mula sa developer.
Pagpasok namin, halos puno ang sala.
Nandoon ang pamilya ni Jolo, ilang tiyahin, pinsan, at kapitbahay na halatang inimbitahan para maging audience.
Sa gitna ng mesa, may folder.
Ngumiti si Tita Lourdes na para bang panalo na siya.
—Mabuti naman at natauhan ka, Mika.
Hindi ako sumagot.
Tumayo si Jolo, kinuha ang folder, at inilatag ang papel sa mesa.
—Para matapos na. Pirmahan natin ito.
Tiningnan ko ang document.
Hindi iyon simpleng kasunduan.
Deed of Sale iyon.
Nakasaad na ibinenta ko raw ang condo unit kay Tita Lourdes sa halagang ₱1.
At sa pinakailalim ng papel, nandoon ang pangalan ko.
May pirma.
Pirma na kamukha ng akin.
Pero hindi akin.
Pagtingin ko kay Jolo, hindi siya umiwas.
Sa halip, sinabi niya sa harap ng lahat:
—Pumirma ka na dati, Mika. Huwag ka nang magpanggap na wala kang alam.
