Nang Hiramin ng Roommate Ko ang Membership Card Ko Para Magpanggap na Mayaman, Dinala Niya ang Buong Klase sa S&R—Pero Hindi Niya Alam na Hindi Iyon Pambayad
Akala niya, kapag may hawak kang membership card, may laman itong pera.
Kaya dinala niya ang halos kalahati ng klase namin sa S&R at buong yabang na sinabi,
“Kuha lang kayo ng gusto ninyo. Treat ko lahat ngayon.”
Ang hindi niya alam, pangalan ko ang nasa card.
At nang tumunog ang telepono ko bandang alas-tres ng hapon, ang unang narinig ko ay boses ng cashier:
“Ma’am, kayo po ba si Mara Santos? May gumamit po ng membership card ninyo. Umabot na po sa ₱96,430 ang bill.”
Noong Sabado ng umaga iyon, halos hindi pa sumisikat ang araw nang maramdaman kong may yumuyugyog sa balikat ko.
“Mara… Mara, gising ka sandali.”
Dinilat ko ang isang mata ko. Nakatayo sa tabi ng kama ko si Jessa Manalo, roommate namin sa dorm sa Katipunan. Nakaayos na siya, may suot na pekeng branded jacket, naka-lip tint, at hawak ang maliit niyang sling bag na lagi niyang ipinagyayabang na “imported.”
“Ano ba, Jessa? Ang aga pa.”
“Pahiram naman ng S&R membership card mo. Bibili lang ako ng kaunting gamit. Sandali lang.”
Antok na antok ako noon. Kahit weekend, alas-sais pa lang. Ang buong linggo namin ay puro quiz, report, at puyat. Gusto ko lang matulog nang walang istorbo.
Hindi ko na pinag-isipan pa. Para sa akin, simpleng membership card lang iyon. Pasaporte lang papasok sa warehouse store. Hindi iyon credit card, hindi debit card, hindi stored value card.
Kaya inabot ko ang wallet ko, kinuha ang card, at ibinigay sa kanya.
“Ingatan mo. Ibalik mo mamaya.”
“Oo naman,” sabi niya, nakangiting parang anghel.
Pagkatapos noon, tumalikod ako at natulog ulit.
Pagkagising ko, alas-dos na ng hapon.
Una kong kinuha ang phone ko. Pagkabukas ng screen, muntik na akong mapaupo sa gulat. Puno ng notifications ang class group chat namin. May 99+ messages.
Akala ko may announcement ang professor. Pero pag-scroll ko, pangalan ni Jessa ang bumungad.
“Guys! Bago lang bukas ang S&R malapit sa atin. Bukas ko kayo dadalhin sana, pero ngayon na lang! Treat ko. Kuha kayo kahit ano. Ako bahala.”
Sunod-sunod ang reply.
“Grabe, Jessa! Rich kid reveal?”
“Akala namin simple ka lang, mayaman ka pala talaga!”
“Thank you, madam! Ikaw na ang tunay na sosyal!”
Nakunot ang noo ko.
Si Jessa? Manlilibre?
Bilang roommate niya sa loob ng halos dalawang taon, alam kong imposible iyon.
Hindi ko siya minamaliit. Alam ko ring mahirap ang buhay niya. Galing siya sa liblib na bayan sa Samar. Scholar siya, may student aid, at madalas siyang magtrabaho sa cafeteria para may dagdag allowance.
Pero hindi rin lihim sa amin ang ugali niya.
Kahit kapos, hindi siya marunong magpakatotoo. Kapag may bagong kakilala, sinasabi niyang anak siya ng negosyante sa probinsya at nasa Maynila lang para “matuto mamuhay nang simple.”
Simple raw, pero umutang siya noon para makabili ng pekeng designer bag. Halos isang linggo siyang puro kape at libreng sabaw sa cafeteria, basta lang may maipost sa social media.
Kapag may pagkain kami sa dorm, “tikim lang” daw. Pero pagbalik namin, kalahati na ang nawawala.
Minsan, nag-dinner kaming magkaka-roommate sa isang samgyupsal place. Hindi siya halos kumain. Akala namin nahihiya. Pero pagkatapos naming umalis, bumalik siya sa loob, pinabalot ang natirang pagkain, tapos kinabukasan, ginawa niyang “Korean lunch box” at ibinenta sa kabilang dorm.
Noong una, naawa kami.
Pero habang tumatagal, napagod din kami.
Hindi siya mahirap lang. Marunong siyang manamantala.
Kaya habang binabasa ko ang mga message niya, may biglang sumagi sa isip ko.
Hindi kaya akala niya may laman na pera ang membership card ko?
Noong nagpa-member kasi ako, narinig niya akong nagreklamo.
“Ang sakit sa bulsa ng ₱700 membership fee,” sabi ko noon.
Baka iyon ang tinandaan niya. Baka sa isip niya, kapag nagbayad ka ng membership, may credit ka na sa loob.
Napaupo ako sa kama.
Tinawagan ko siya.
Unang tawag, walang sagot.
Pangalawa, busy.
Pangatlo, saka lang niya sinagot.
“Ano ba, Mara?” maingay ang paligid sa kabilang linya. “Nasa labas ako. Mahal ang load, ha.”
“Jessa, nasaan ka?”
“Nasa S&R. Bakit?”
“Kasama mo ba sila?”
“Siyempre. Sabi ko nga, treat ko.”
Nanlamig ang batok ko.
“Jessa, alam mo ba na membership card lang ang hiniram mo sa akin? Hindi iyon pambayad.”
Ilang segundo siyang natahimik.
Tapos tumawa siya.
“Grabe ka naman, Mara. Huwag mo akong gawing tanga. Kung hindi pambayad iyan, bakit may bayad ang card? Tsaka pinapasok naman kami.”
“Pinapasok kayo kasi membership card iyon. Pero sa cashier, kailangan mo pa ring magbayad.”
Hindi siya sumagot agad. Sa background, narinig ko ang boses ng kaklase naming si Trina.
“Jessa, okay lang ba kumuha pa ako ng imported chocolates? Ang mahal nito, pero sabi mo libre.”
Pagkatapos noon, mas malamig na ang boses ni Jessa.
“Mara, huwag kang magdrama. Pinahiram mo sa akin ang card. Panindigan mo.”
“Anong panindigan?”
“Kung may problema mamaya, ikaw na bahala. Card mo iyan, di ba?”
Bago pa ako makasagot, pinatay niya ang tawag.
Napatitig ako sa screen.
Alam kong may masamang mangyayari.
Pero hindi ko inakalang ganoon kabilis.
Makalipas ang halos isang oras, tumunog ang phone ko. Hindi na si Jessa. Isang unknown number.
Pagkasagot ko, pormal ang boses ng babae.
“Ma’am, good afternoon. Calling from S&R Membership Shopping, Quezon City branch. Kayo po ba ang registered member na si Mara Santos?”
“Opo.”
“Ma’am, may isang grupo po rito na gumagamit ng card ninyo. Nasa cashier na po sila ngayon. Ang total purchase po nila ay ₱96,430.”
Nanuyo ang lalamunan ko.
Sa kabilang linya, narinig ko ang boses ni Jessa na halos pasigaw na.
“Swipe niyo na! Card niya iyan! Siya ang member!”
At doon ko narinig ang cashier, malinaw at malamig ang tono:
“Ma’am, membership card po ito. Hindi po ito pambayad. Cash, debit, or credit card po ang kailangan.”
Tahimik ang paligid.
Pagkatapos, narinig ko ang iyak-pigil na boses ni Jessa:
“Mara… sabihin mo sa kanila na ikaw ang magbabayad.”
PARTE2
“Mara… sabihin mo sa kanila na ikaw ang magbabayad.”
Sa isang segundo, gusto ko sanang sumigaw.
Hindi dahil sa pera lang. Kundi dahil sa kapal ng mukha niya.
Siya ang nanghiram ng card. Siya ang nagdala ng mga kaklase. Siya ang nagyabang sa group chat. Siya ang nagsabing “kuha kayo kahit ano.”
Pero nang dumating ang bayaran, pangalan ko ang gusto niyang iharap sa kahihiyan.
Huminga ako nang malalim.
“Miss,” sabi ko sa cashier sa kabilang linya, “paki-loudspeaker po.”
May ilang saglit na katahimikan.
Pagkatapos, narinig ko ang mahinang kaluskos, tanda na naka-speaker na ang tawag.
Nilinaw ko ang boses ko.
“Jessa Manalo, ipinaliwanag ko na sa’yo kanina. Membership card lang ang hiniram mo. Hindi iyan credit card. Hindi iyan wallet. Hindi iyan pera. Wala akong pinayagang bumili ka gamit ang pangalan ko.”
May narinig akong bulungan.
“Mara, huwag mo akong ipahiya,” singit ni Jessa, nanginginig ang boses.
“Hindi ako ang nagpahiya sa’yo,” sagot ko. “Ikaw ang nagdala sa sarili mo riyan.”
Biglang nagsalita ang kaklase naming si Trina.
“Wait, Jessa. Akala namin ikaw ang manlilibre. Sabi mo, ikaw bahala.”
“Hindi ba mayaman ka?” dagdag ni Carlo. “Sabi mo nga business ang family ninyo sa Samar.”
Hindi sumagot si Jessa.
Sa katahimikang iyon, parang unti-unting nabasag ang maskarang matagal niyang suot.
Muling nagsalita ang cashier.
“Ma’am Mara, for security purposes, kailangan po naming malaman kung authorized ba ang paggamit ng card ninyo.”
“Authorized po siyang pumasok gamit ang card,” sagot ko. “Pero hindi ko po siya pinayagang gamitin ang pangalan ko para umutang, magpanggap, o ipilit na ako ang magbayad.”
“Noted po, ma’am.”
Pagkatapos, may ibang boses na pumasok. Mas matatag. Mukhang manager.
“Ma’am Mara, ito po si Mr. Villanueva, branch supervisor. Naka-hold po ang transaction. May CCTV po kami at may record din po ng card scan. Maaari po ba naming kausapin ang cardholder in person kung kailangan?”
“Pupunta po ako,” sabi ko.
Pinatay ko ang tawag, nagpalit ng damit, at agad na sumakay ng ride-hailing car papunta sa S&R.
Habang nasa biyahe, sunod-sunod ang messages sa class group chat.
“Jessa, ano nangyayari?”
“Akala namin libre?”
“May pambayad ka ba o wala?”
May nag-send pa ng picture. Nakita ko ang apat na malalaking cart na punong-puno: imported chocolates, laundry detergent, skincare set, frozen meat, snack boxes, vitamins, cheese, milk, at kung anu-ano pang mamahaling bagay.
Hindi iyon “kaunting gamit.”
Iyon ay buong supermarket haul na ginawa sa yabang at kasinungalingan.
Pagdating ko sa store, nasa customer service area na sila. Si Jessa nakaupo sa gilid, namumula ang mata, pero hindi ko alam kung dahil sa hiya o galit. Nakapaligid ang ilang kaklase namin, halatang yamot at alanganin.
Nang makita niya ako, tumayo siya agad.
“Mara!” lumapit siya na parang ako ang tagapagligtas niya. “Sabihin mo na misunderstanding lang. Puwede mo namang bayaran muna, babayaran kita paunti-unti.”
Napatawa ako sa inis.
“Paunti-unti? Jessa, ₱96,430 iyan. Allowance mo nga, madalas hindi umaabot ng katapusan ng buwan.”
Sumikip ang mukha niya.
“Grabe ka. Kailangan mo pa ba akong ipahiya sa harap nila?”
“Jessa,” sabi ko, “ikaw ang nag-post sa group chat. Ikaw ang nagyabang. Ikaw ang nagsabing kaya mong bayaran. Huwag mong ipasa sa akin ang kahihiyan na ikaw ang gumawa.”
Lumapit si Mr. Villanueva. Magalang siyang tumingin sa akin.
“Kayo po si Ms. Mara Santos?”
“Opo.”
“Ma’am, ayon po sa policy, ang membership card ay dapat gamitin ng registered member o authorized supplementary member. Nakapasok sila dahil ipinakita ang card ninyo, pero pagdating sa payment, malinaw po na hindi ito payment instrument. Since hindi pa naman po na-finalize ang transaction, maaari pong i-cancel lahat ng items.”
Tumango ako.
“Please cancel it.”
Biglang napasigaw si Jessa.
“Hindi puwede! Nakuha na nila lahat! Nakapila kami nang matagal! Pinahiya mo na ako, tapos ipapabalik mo pa lahat?”
Tiningnan siya ng manager.
“Ma’am, walang item na maaaring ilabas nang hindi bayad.”
May ilang kaklase naming nag-umpisang magbalik ng items sa cart. Ang iba, tahimik lang, halatang nagsisisi kung bakit sila naniwala.
Si Trina, na kanina excited sa chocolates, lumapit sa akin.
“Mara, sorry. Hindi namin alam na card mo pala iyon.”
“Hindi ninyo kasalanan,” sabi ko. “Naniwala lang kayo sa sinabi niya.”
Narinig iyon ni Jessa at bigla siyang umiyak nang malakas.
“Siyempre kampi kayo sa kanya! Kasi may pera siya! Kasi taga-Maynila siya! Kasi hindi ninyo alam kung gaano kahirap maging katulad ko!”
Tahimik ang lahat.
Sa unang pagkakataon, hindi ako agad sumagot.
Alam kong mahirap ang buhay niya. Alam kong may mga taong kinakailangang kumapit sa kahit anong paraan para makaraos. Pero may hangganan ang awa. Hindi puwedeng gawing dahilan ang kahirapan para manloko ng kapwa.
Lumapit ako sa kanya, pero hindi para yakapin siya.
“Jessa, lahat tayo may pinagdadaanan. Pero hindi lahat ng nahihirapan, nagnanakaw ng pagkain ng roommate. Hindi lahat ng kapos, nagbebenta ng tira-tirang pagkain sa iba. Hindi lahat ng mahirap, nagpapanggap na mayaman at dinadamay ang ibang tao kapag nahuli.”
Namula lalo ang mukha niya.
“Sinisiraan mo ako.”
“Hindi. Sinasabi ko lang ang matagal naming tinahimik.”
Doon na nagsimulang magsalita ang iba naming roommate na si Bea, na dumating pala pagkatapos kong i-message.
“Jessa, naalala mo ‘yung sanitary pads ko na kinuha mo raw muna? Nakita ko sa marketplace post mo kinabukasan.”
Sumunod si Lani.
“Yung instant noodles ko na nawawala linggo-linggo, nakita ko sa locker mo.”
Isa-isa, parang bumuhos ang lahat ng matagal nang kinimkim.
Hindi na iyon tungkol sa S&R card. Tungkol na iyon sa tiwala.
Sa huli, kinansela ng store ang buong transaction. Walang criminal case na itinuloy dahil wala namang item na nailabas, pero gumawa sila ng incident report. Kinumpiska muna ang card ko para i-verify ang membership details, pagkatapos ay ibinalik din sa akin.
Pinapirma si Jessa sa report na siya ang nagdala ng grupo at siya ang nagpresenta ng card.
Habang pumipirma siya, nanginginig ang kamay niya. Pero kahit noon, hindi siya humingi ng tawad.
Ang sinabi niya lang:
“Masaya ka na?”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ako masaya. Pagod lang ako.”
Pagbalik namin sa dorm, hindi na kami nag-usap sa sasakyan. Kinabukasan, tinawag kami ng dorm adviser at guidance office. Umabot na kasi sa department ang nangyari dahil may nag-screenshot ng group chat at kumalat sa batch.
Doon, sa harap ng adviser, umiyak si Jessa.
Pero iba ang iyak niya ngayon. Hindi na iyak ng taong gustong makalusot. Iyak iyon ng taong unang beses napilitang tumingin sa salamin.
Inamin niya na matagal na siyang nahihiya sa pinanggalingan niya. Na simula nang makarating siya sa Maynila, pakiramdam niya lahat ng tao may mas magandang damit, mas bagong cellphone, mas magaan na buhay. Ayaw daw niyang kaawaan, kaya gumawa siya ng katauhang mas mayaman, mas sosyal, mas kahanga-hanga.
“Akala ko kapag naniwala sila, magiging totoo,” sabi niya habang nakayuko.
Walang pumalakpak. Walang agad nagpatawad. Pero may bigat sa silid na unti-unting lumambot.
Sinabi ng adviser namin na hindi sapat ang pag-iyak. Kailangan niyang ayusin ang pinsalang ginawa niya.
Pinagbayad siya sa maliliit na bagay na napatunayang kinuha niya. Hindi isang bagsakan, kundi installment mula sa part-time work niya. Pinagbawal din siyang manghiram ng gamit nang walang written permission. At higit sa lahat, kailangan niyang humingi ng tawad sa bawat taong niloko niya.
Noong gabing iyon, bumalik siya sa kwarto. Wala na ang pekeng jacket niya. Wala na rin ang matapang niyang aura.
Lumapit siya sa kama ko.
“Mara,” mahina niyang sabi, “sorry.”
Hindi ako sumagot agad.
Tumingin ako sa kanya. Sa unang beses, parang nakita ko hindi ang “rich girl” na imbento niya, hindi rin ang mapagsamantalang roommate na kinaiinisan ko, kundi isang babaeng takot na takot maging maliit sa mundong mahilig humusga.
Pero hindi ibig sabihin noon, mabubura na lahat.
“Jessa,” sabi ko, “tatanggapin ko ang sorry mo kapag pinatunayan mong hindi na mauulit. Pero hindi na kita pahihiramin ng card. Hindi na rin kita pagtatakpan.”
Tumango siya. Umiiyak pa rin.
“Alam ko.”
Makalipas ang ilang linggo, may nagbago. Hindi biglaan, hindi parang teleserye na isang episode lang ay mabait na siya. Pero unti-unti.
Nagbenta siya ng ilan sa mga pekeng branded items niya. Nag-focus siya sa cafeteria job. Kapag may pagkain sa mesa, nagtatanong muna siya. Kapag walang pera, nagsasabi siya nang diretso, hindi na palusot.
Isang gabi, nagulat ako nang may maliit na paper bag sa mesa ko. Sa loob, may isang pack ng cookies mula sa convenience store at sticky note.
“Hindi S&R, pero bayad sa abala. Salamat sa hindi mo ako tuluyang sinira kahit kaya mo.”
Napangiti ako nang kaunti.
Hindi kami naging matalik na magkaibigan pagkatapos noon. May mga sugat na hindi agad naghihilom. Pero natuto kaming mamuhay sa iisang kwarto nang may malinaw na hangganan.
At si Jessa, sa unang beses, natutong hindi kailangang magpanggap na mayaman para magkaroon ng halaga.
Minsan, ang pinakamahal na bagay na puwede mong mawala ay hindi pera.
Ito ay tiwala.
At kapag may taong nagtiwala sa atin, huwag natin itong gawing hagdan para umangat sa harap ng iba. Dahil ang tunay na dignidad, hindi nakikita sa brand ng suot, laki ng wallet, o dami ng kayang ilibre.
Nakikita ito sa tapang na maging totoo, kahit hindi perpekto ang buhay mo.
