PALIHIM AKONG NAGKAGUSTO SA PINSAN NG MATALIK KONG KAIBIGAN SA LOOB NG DALAWANG TAON—HANGGANG SA ISANG ARAW, NARINIG KO ANG TUNAY NIYANG NASA ISIPAN
Dalawang taon ko siyang lihim na minahal.
Dalawang taon akong gumagawa ng dahilan para makita siya.
At dalawang taon ko ring inisip na baka, kahit kaunti, espesyal ako sa kanya.
Hanggang sa araw na narinig ko ang laman ng isip niya.
At doon ko napagtanto na ako lang pala ang nagsusulat ng kuwento ng pag-ibig na hindi kailanman nagsimula.
Halos araw-araw akong may dalang kung anu-anong dokumento papunta sa opisina ni Adrian Castillo.
Pinsan siya ng matalik kong kaibigan na si Bea.
Project Director siya sa isang kilalang real estate company sa Bonifacio Global City.
Ako naman?
Administrative assistant lang sa isang maliit na logistics firm sa Pasig.
Twenty-six years old.
Graduate ng two-year course.
Sapat lang ang sahod para mabayaran ang renta, kuryente, at paminsan-minsang milk tea kapag sweldo.
Pero sa tuwing nakikita ko si Adrian…
Pakiramdam ko, sulit na ang buong araw.
Noong hapon na iyon, may dala akong kontrata para ipa-review sa opisina nila.
Nakatayo ako sa labas ng bahagyang nakabukas na pinto.
At biglang—
May boses na umalingawngaw sa isip ko.
Boses ng isang lalaki.
Malinaw.
Malamig.
At pamilyar.
“Siya na naman.”
“Araw-araw na lang may dahilan para pumunta rito.”
“Hindi ba siya napapagod?”
“Nakakairita.”
“Kung hindi lang dahil kay Bea, matagal ko nang ipinagbabawal sa receptionist na papasukin siya.”
Nanigas ako.
Halos mabitawan ko ang folder na hawak ko.
Sa loob ng opisina…
Tahimik na nagta-type si Adrian sa laptop niya.
Hindi man lang tumitingin sa pinto.
Pero patuloy kong naririnig ang boses.
“Last week, tatlong beses siyang bumalik para lang mag-follow up ng simpleng memo.”
“Gusto ko nang sabihin na tumigil na siya.”
“Hindi kami magkapareho ng mundo.”
“Ang babaeng tulad niya…”
“Hindi ko kailanman magugustuhan.”
Parang may yelong ibinuhos sa buong katawan ko.
Hindi ako makahinga.
Dalawang taon.
Dalawang taon kong inisip na baka nahihiya lang siya.
Na baka seryoso lang talaga siya.
Na baka napapansin niya rin ako.
Pero hindi pala.
Alam niya.
Alam niyang gusto ko siya.
At buong panahong iyon…
Iniiwasan lang niya akong mapahiya.
Huminga ako nang malalim.
At pumasok.
“Sir Adrian.”
“Narito po ang revised contract.”
Hindi siya tumingin.
“Iwan mo na lang.”
“At aalis ka na agad?”
“Hopefully.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Narinig ko na naman.
Hindi siya nagsalita.
Pero malinaw sa isip ko.
“Mas mabuti kung mabilis siyang umalis.”
“Dati, lagi siyang naghahanap ng dahilan para manatili.”
“Magkukuwento.”
“Magtatanong.”
“Mangungumusta.”
“Nakakapagod.”
Tahimik kong inilapag ang folder.
“Sir, aalis na po ako.”
Biglang tumigil ang kamay niya.
Tumingala siya.
At sa unang pagkakataon…
Napansin niyang hindi ako ngumiti.
Hindi ako naghanap ng dahilan para manatili.
Hindi ako tumingin sa kanya nang may paghanga.
“Sandali.”
Tumigil ako.
“May mali sa page four.”
“Pakibalik na lang.”
Ngunit sa isip niya—
“Mamaya babalik na naman siya.”
“May dahilan na ulit.”
Napapikit ako.
At ngumiti.
Ngunit ngayon…
Hindi na iyon ngiti ng isang babaeng umiibig.
Kundi ng isang babaeng pagod na.
“Sige po.”
Paglabas ko ng opisina…
Sinalubong ako ng secretary niya.
“Uy, ate Maya.”
“Ang bilis mo naman ngayon.”
“Usually sampung minuto ka rito.”
Tumawa siya.
“Alam mo naman…”
“Buong opisina alam na crush mo si Sir Adrian.”
“Siya lang kunwari ang hindi.”
Saglit siyang tumigil.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Ay hindi.”
“Alam pala niya.”
“Talagang wala lang siyang pakialam.”
Napayuko ako.
At mabilis na naglakad papunta sa elevator.
Habang bumababa ako sa ground floor…
Isa lang ang paulit-ulit na pumapasok sa isip ko.
Hindi ako nag-iimagine.
Hindi ako paranoid.
Talagang naririnig ko ang iniisip ng mga tao.
At hindi lang si Adrian.
Kinabukasan…
Habang nasa pantry ako…
Narinig ko ang nasa isip ng katrabaho kong si Jenny.
“Finally.”
“Titigil na rin siguro siyang habulin si Adrian.”
“Nakakaawa na.”
“Sino bang papatol sa admin assistant?”
“Si Adrian puro Atenista at galing abroad ang kaibigan.”
“Si Maya?”
“Nananaginip.”
Napahigpit ang hawak ko sa tasa ng kape.
Masakit.
Pero totoo.
At minsan…
Mas masakit ang katotohanan kaysa kasinungalingang matagal mong pinaniwalaan.
Bumalik ako sa mesa ko.
Nagbukas ng computer.
At nag-download ng transfer application.
Position:
Administrative Supervisor.
Location:
Cebu Branch.
Reason:
Career Growth.
Pinirmahan ko.
At inilagay sa mesa ng manager.
Tahimik niyang binasa iyon.
Hindi siya nagsalita.
Pero narinig ko ang nasa isip niya.
“Mabuti na rin.”
“Makakapagsimula siya ulit.”
“At baka sa wakas…”
“Makahanap ng taong totoong pipili sa kanya.”
Nakangiti akong tumango.
Siguro tama siya.
Siguro panahon na para piliin ko naman ang sarili ko.
Ngunit hindi pa man ako nakakalayo—
Biglang bumukas ang pinto ng opisina.
Nagmamadaling lumabas si Adrian.
At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon…
Tinawag niya ang pangalan ko.
“Maya.”
Tumigil ako.
Lumingon.
Nakatitig siya sa transfer form na hawak ng manager.
Nanlalalim ang kanyang mga mata.
At saka…
May narinig akong boses.
Boses niya.
Pero hindi tulad ng dati.
Hindi malamig.
Hindi mapanlait.
Kundi puno ng pagkabigla.
“Hindi.”
“Bakit siya aalis?”
“Hindi pa puwedeng umalis.”
“Hindi ko pa nalalaman…”
“…kung bakit simula kahapon, wala na akong marinig na boses niya.”
At sa mismong sandaling iyon—
Nanlaki ang mga mata ko.
Dahil unang beses kong nalaman…
Hindi lang pala ako ang nakakarinig ng iniisip ng ibang tao.
May sikreto rin si Adrian.
At mukhang…
Dalawang taon na niya iyong itinatago.
Nagkatinginan kami.
Parang huminto ang buong opisina.
Unti-unting bumitaw si Adrian sa transfer form na hawak niya.
Ako naman ay nanatiling nakatayo, hindi makapaniwala sa narinig ko.
Hindi ko siya namalayan na lumapit.
“Maya.”
Mahina ang boses niya.
“Kailangan nating mag-usap.”
Napangiti ako nang pilit.
“Wala na po tayong kailangang pag-usapan, Sir.”
“Napagdesisyunan ko na.”
Tinitigan niya ako.
At muli kong narinig ang nasa isip niya.
“Hindi.”
“Hindi ito ang plano.”
“Nakalimutan kong kaya niyang marinig.”
“Hindi ko dapat hinayaang marinig niya ang mga iyon.”
Nanlamig ang likod ko.
Hindi ko dapat hinayaang marinig?
Ibig sabihin…
Alam niyang naririnig ko?
Hindi.
Imposible.
Kahapon ko lang nalaman ang kakayahang iyon.
At saka…
Ano ang ibig niyang sabihin na hindi iyon ang plano?
Huminga ako nang malalim.
“Ano po bang tinatago ninyo?”
Biglang natigilan si Adrian.
Hindi siya sumagot.
Pero malinaw kong narinig.
“Hindi pa.”
“Hindi ko puwedeng sabihin.”
“Kapag nalaman niya ang totoo…”
“…mas lalo niya akong kamumuhian.”
Gabing-gabi na nang makarating ako sa apartment.
May kumatok.
Pagbukas ko ng pinto…
Si Bea.
Bitbit ang paborito kong milk tea.
“Ano ba talaga ang nangyayari?”
“Three days ka nang umiiwas.”
“Hindi ka sumasagot.”
“Tapos nalaman kong nagpasa ka ng transfer.”
Napaupo ako sa sofa.
Tahimik.
Pagkatapos ay nagtanong.
“Bea.”
“May sikreto ba si Adrian?”
Namutla siya.
“A-anong sikreto?”
Narinig ko agad ang nasa isip niya.
“Naku.”
“Alam na ba niya?”
“Sinabi ba ni Kuya?”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo.”
“Alam mo, hindi ba?”
Napabuntong-hininga si Bea.
Pagkatapos ay umupo sa tabi ko.
“Maya.”
“May sakit si Kuya.”
Nanigas ako.
“Sakit?”
Tumango siya.
“Labing-anim na taong gulang pa lang siya.”
“Naaksidente siya.”
“Na-coma nang halos dalawang buwan.”
“Pagkagising niya…”
“…nakakarinig na siya ng iniisip ng ibang tao.”
Parang may pumutok sa tenga ko.
Hindi.
Hindi puwede.
Ibig sabihin…
Katulad ko siya?
Tumango si Bea.
“Akala ng mga doktor stress response lang.”
“Pero hanggang ngayon…”
“Naririnig niya pa rin.”
“Minsan hindi siya makatulog.”
“Minsan nag-iisa siya sa bahay.”
“Minsan ayaw niyang lumabas.”
“Dahil kahit simpleng tingin ng tao…”
“…naririnig niya ang lahat.”
Napalunok ako.
Bigla kong naalala.
Bakit ba laging malamig si Adrian?
Bakit ba bihira siyang ngumiti?
Bakit ba parang lagi siyang pagod?
Biglang nawala ang galit ko.
Napalitan ng pagtataka.
Kung ganoon…
Bakit niya sinabi ang mga masasakit na bagay tungkol sa akin?
At saka…
May isa pa akong hindi maintindihan.
“Bea.”
“Kung pareho kaming nakakarinig ng isip ng tao…”
“Bakit kahapon lang ako nagkaroon ng ganitong kakayahan?”
Natigilan si Bea.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Maya.”
“May sinabi ba si Kuya noong una kayong nagkita?”
Napaisip ako.
Dalawang taon na ang nakalipas.
Birthday party.
Lasing si Bea.
At si Adrian…
Lumapit siya sa akin.
At bago siya umalis…
Hinawakan niya ang pulso ko nang ilang segundo.
Parang may kinapa.
Noon ko lang napansin.
Napakalamig ng kamay niya.
At parang may sinabi siya.
Mahina.
Halos pabulong.
“Pasensya ka na.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Ano iyon?”
Tumayo si Bea.
May luha sa mga mata niya.
“Dalawang taon na ang nakalipas…”
“Naaksidente ka rin.”
“Hindi mo lang alam.”
“Habang pauwi ka mula sa birthday ko.”
“Nahilo ka.”
“Nabangga ka ng motorsiklo.”
“Dalawang minuto kang walang pulso.”
Nanginginig akong tumayo.
“Hindi.”
“Hindi maaaring totoo.”
Tumango si Bea.
“Nabura ang bahagi ng alaala mo.”
“Pero si Adrian ang nagdala sa iyo sa ospital.”
“At noong magkamalay ka…”
“…ikaw na ang nakakarinig ng iniisip ng ibang tao.”
“Tulad niya.”
“Tulad naming dalawa.”
Napaatras ako.
“Kayong dalawa?”
Ngumiti si Bea.
Mapait.
“Oo.”
“Ako rin.”
“Buong pamilya namin.”
“At ngayon…”
“…ikaw na rin.”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Unknown number.
Sinagot ko.
Tahimik.
Pagkatapos ay isang pamilyar na boses.
“Maya.”
Si Adrian.
“May kailangan akong sabihin.”
“Pero hindi sa telepono.”
“Kailangan mong malaman kung bakit ko itinaboy ka palayo sa loob ng dalawang taon.”
Humigpit ang hawak ko sa cellphone.
“Bakit?”
Mahabang katahimikan.
At saka…
Narinig ko ang nasa isip niya.
Hindi niya sinasadya.
Hindi niya alam na kaya ko pa ring marinig.
At ang narinig ko…
Ay nagpahinto sa paghinga ko.
“Dahil dalawang taon na akong umiibig sa kanya.”
“At natatakot akong kapag nalaman niyang naririnig ko ang bawat insecurities niya…”
“…iisipin niyang minahal ko lang siya dahil naaawa ako.”
“Tatanggapin ko nang kamuhian niya ako.”
“Pero hindi ko kakayaning makita siyang mawala.”
At kasabay noon…
May isa pang boses na pumasok sa isip ko.
Hindi kay Adrian.
Hindi kay Bea.
Kundi sa isang taong hindi ko kilala.
Malalim.
Malamig.
At tila napakalapit.
“Nakita na namin ang ikaapat.”
“Panahon na para ibalik siya.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Dahan-dahan akong lumingon sa bintana.
At sa ibaba ng apartment…
May isang lalaking nakasuot ng itim na nakatingala sa akin.
At nakangiti.
