LIHIM SA LIKOD NG PAGKALUGI NI TITO ERNESTO

BAHAGI 3: ANG LIHIM SA LIKOD NG PAGKALUGI NI TITO ERNESTO

Hindi ako agad umuwi.

Matagal akong nanatili sa loob ng sasakyan.

Patuloy na nakatitig sa madilim na bahagi ng baybayin kung saan nakatayo sina Marco at ang tatlong lalaki.

Pakiramdam ko ay may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ko.

Anim na taon.

Anim na taon kong minahal ang lalaking iyon.

Anim na taon kong ipinagtanggol siya sa lahat ng tao.

At ngayong gabi, parang unti-unti kong nakikilala ang isang estranghero.

Makalipas ang halos kalahating oras, umalis na sina Marco.

Hindi ko na sila sinundan.

Diretso akong umuwi.

Pagdating sa bahay, agad akong pumasok sa kwarto.

Hindi ko namalayang sumikat na ang araw habang nakaupo akong nakatulala sa gilid ng kama.

Eksaktong alas nuebe ng umaga.

Nakarating ako sa opisina ni Attorney Santos.

Isang maliit ngunit maayos na law office sa sentro ng lungsod.

Tahimik ang paligid.

May sekretaryang sumalubong sa akin.

—Ikaw ba si Sofia?

Tumango ako.

—May naghihintay sa iyo.

Agad akong pinapasok sa isang conference room.

Pagbukas ko ng pinto.

Nanigas ako.

Dahil ang unang taong nakita ko ay si Tito Ernesto.

Mukha siyang tumanda nang sampung taon sa loob lamang ng isang gabi.

Namumula ang mga mata niya.

Halatang hindi nakatulog.

Ngunit nang makita niya ako.

Bahagya siyang ngumiti.

—Pasensya ka na, Sofia.

Parang mas lalo akong nasaktan.

Siya na ang nasaktan.

Siya na ang pinahiya.

Siya pa ang humihingi ng tawad.

Bago pa ako makapagsalita.

May isa pang taong pumasok sa silid.

Isang lalaking nasa limampung taong gulang.

Matangkad.

Nakasuot ng salamin.

At seryoso ang mukha.

—Ako si Attorney Santos.

Umupo siya sa harapan namin.

Pagkatapos ay inilapag sa mesa ang isang makapal na folder.

—May mga bagay kayong kailangang malaman.

Dahan-dahan niyang binuksan ang folder.

At inilabas ang ilang dokumento.

—Tatlong taon na ang nakalipas, nagsimulang bumili ng lupa ang isang grupo ng mga investor sa baybaying lugar.

Tumango si Tito Ernesto.

Alam ko na ang bahaging iyon.

Narinig ko na mula sa misteryosong tao.

Ngunit ang sumunod na sinabi ng abogado ang halos nagpahinto sa paghinga ko.

—Isa sa pangunahing organizer ng grupong iyon ay ang asawa mo.

Parang may sumabog sa loob ng utak ko.

Kahit alam ko na.

Masakit pa ring marinig mula sa ibang tao.

May inilapag siyang isa pang dokumento.

—Ito ang listahan ng mga kumpanyang ginamit nila.

Tiningnan ko.

At nakita ko ang pangalan ng isang kumpanya.

Pamilyar.

Napakapamilyar.

Dahil iyon ang kumpanyang madalas banggitin ni Marco sa tuwing sinasabi niyang may meeting siya.

—Hindi empleyado ang asawa mo roon.

Sabi ni Attorney Santos.

—Isa siya sa mga may-ari.

Parang gumuho ang upuan sa ilalim ko.

May-ari?

Ibig sabihin.

Nagsisinungaling siya sa akin sa loob ng maraming taon.

Patuloy na nagsalita ang abogado.

—Ang plano nila ay kontrolin ang buong baybayin.

—Ngunit may isang problema.

Tumigil siya.

At tumingin kay Tito Ernesto.

—Ang lupang pag-aari ng pamilya ninyo.

Doon ko naunawaan.

Ang bahay.

Ang lupa sa likod.

At ang ilang karatig na lote.

Kapag pinagsama-sama.

Sila ang humaharang sa malaking proyekto.

—Kaya ba nila gustong bilhin ang lupa?

Tanong ko.

Tahimik na tumango si Attorney Santos.

—Hindi lamang bilhin.

—Gusto nila itong makuha sa pinakamurang halaga.

Dahan-dahang isinara ni Tito Ernesto ang mga mata niya.

Parang nahihirapang alalahanin ang lahat.

Pagkatapos ay nagsalita siya.

—Tatlong taon na ang nakalipas.

—May lumapit sa akin.

—Nag-alok ng pera para bilhin ang lupa.

—Tumanggi ako.

—Dahil alaala iyon ng pamilya.

Humigpit ang kamao ko.

Parang kapareho ng dahilan kung bakit ayaw kong ibenta ang bahay.

—At pagkatapos?

Tanong ko.

Mapait siyang ngumiti.

—At pagkatapos, nagsimulang mangyari ang mga problema.

Sunod-sunod na pagkansela ng kontrata.

Biglaang pag-alis ng mga supplier.

Mga kliyenteng hindi nagbayad.

Mga kasong isinampa laban sa kumpanya.

Parang may sistematikong sumisira sa negosyo niya.

Hanggang sa halos malugi ito.

—At natuklasan namin kalaunan…

Sabi ni Attorney Santos.

—Na karamihan sa mga kumpanyang sangkot ay konektado sa grupo ni Marco.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi na ito simpleng kasakiman.

Hindi na ito simpleng negosyo.

Sinira nila ang kabuhayan ng isang tao.

Para lamang makuha ang lupang gusto nila.

Biglang may inilapag na maliit na flash drive ang abogado sa mesa.

—Hindi pa rito nagtatapos.

Napatingin kami pareho.

—Ano iyon?

Tanong ko.

Hindi agad siya sumagot.

Sa halip ay isinaksak niya ang flash drive sa laptop.

Pagkatapos ay pinindot ang play.

Isang video ang lumabas.

Madilim.

Parang kuha mula sa CCTV.

At ilang segundo lamang ang lumipas.

Lumitaw si Marco sa screen.

Kasama ang dalawang lalaki.

Nakaupo sila sa isang pribadong silid.

May hawak na mga dokumento.

At malinaw na malinaw ang kanilang usapan.

—Kapag bumagsak ang negosyo ng matanda.

—Mapipilitan siyang ibenta ang lupa.

—Paano naman ang pamangkin?

Tanong ng isa.

Ngumiti si Marco.

Ngiting hindi ko pa kailanman nakita.

—Ako na ang bahala sa asawa ko.

—Hindi niya kailangang malaman ang totoo.

Parang may kutsilyong unti-unting tumatarak sa puso ko.

Ngunit hindi pa tapos ang video.

May isa pang lalaki ang nagsalita.

—Paano kung malaman niya?

Tumawa si Marco.

—Hindi niya ako iiwan.

—Wala siyang ibang pamilya maliban sa matanda.

—At kapag nakuha natin ang proyekto.

—Lahat tayo magiging milyonaryo.

Biglang namuo ang luha sa mga mata ko.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil sa katotohanang hindi niya ako kailanman itinuring na kapantay.

Isa lamang akong piraso sa plano niya.

Isang hadlang na kailangan niyang manipulahin.

Natapos ang video.

Tahimik ang buong silid.

Pagkaraan ng ilang sandali.

May kumatok sa pinto.

Pumasok ang sekretarya.

Mukhang kinakabahan.

—Attorney…

—May problema po.

Lahat kami napatingin sa kanya.

—Ano iyon?

Mahinang lumunok ang babae.

—May dumating pong lalaki.

—Hinahanap si Ma’am Sofia.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

—Sino?

Tanong ni Attorney Santos.

Nag-atubili ang sekretarya.

Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalang ikinagulat naming lahat.

—Si Marco po.

Parang huminto ang oras.

Napalitan ng tensyon ang hangin sa silid.

Hindi dapat niya alam na narito ako.

Wala akong pinagsabihan.

Wala akong iniwang bakas.

Kaya paano niya nalaman?

Mas lalong namutla si Attorney Santos.

Dahil kasunod ng unang balita ay ang isa pang mas nakakakilabot.

—Hindi lang po siya nag-iisa.

—May kasama siyang limang lalaki.

—At galit na galit po silang lahat.

Sa unang pagkakataon.

Nakita kong nawalan ng kulay ang mukha ni Tito Ernesto.

Habang ako naman ay mahigpit na napakapit sa gilid ng mesa.

Dahil pakiramdam ko.

Alam na ni Marco na nagsisimula nang mabunyag ang lahat ng kanyang lihim.

At handa siyang gawin ang kahit ano…

Para pigilan kami.

ITUTULOY SA BAHAGI 4…