PAGTATAGPO SA HATINGGABI AT ANG KATOTOHANANG ITINAGO SA LOOB NG LABINLIMANG TAON

BAHAGI 2: ANG PAGTATAGPO SA HATINGGABI AT ANG KATOTOHANANG ITINAGO SA LOOB NG LABINLIMANG TAON

Matagal akong nakatayo sa tabi ng bintana matapos mawala sa paningin ko ang itim na sasakyan.

Nasa kamay ko pa rin ang cellphone na may nakabukas na numero ng tumawag kanina.

Paulit-ulit kong sinubukang tawagan iyon.

Ngunit puro mahabang tunog lamang ang sumasagot.

Tumingin ako sa lumang litrato.

Pagkatapos ay sa pilak na pulseras na naiwan sa kalsada.

Isa lamang ang malinaw sa isip ko.

Kailangan kong iligtas si Isabella.

Anuman ang mangyari.

Kahit sino pa ang nasa likod ng lahat ng ito.

Agad akong tumakbo pababa ng gusali.

Ngunit pagdating ko sa kalsada, wala na ang matandang lalaki.

Tahimik na muli ang paligid.

Tanging mga ilaw sa poste ang nagbibigay-liwanag sa madilim na gabi.

Pinulot ko ang pulseras.

Luma na ito.

Halos maputol na ang lock dahil sa tagal ng paggamit.

Nang masuri ko nang mabuti, napansin kong may maliit na nakaukit sa loob.

Ginamitan ko ng ilaw mula sa cellphone.

At biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

May nakasulat doon:

“Pamilya Habambuhay.”

Sa ilalim nito ay may dalawang letra.

“M” at “I”.

Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng mga iyon.

Ngunit pakiramdam ko, hindi basta-basta alaala lamang ang pulseras na iyon.

Pagbalik ko sa apartment, sinubukan kong alalahanin ang lahat ng nangyari noon.

Malinaw pa rin sa isip ko ang araw na nawala si Isabella.

Iyon din ang araw na nagkaroon ng malaking sunog sa aming komunidad.

Maraming bahay ang natupok.

Isa na roon ang bahay ng pamilya ni Isabella.

Matapos ang sunog na iyon.

Parang naglaho na lamang sila.

Sinasabi ng mga matatanda noon na lumipat lamang sila sa ibang lugar.

Ngunit ngayon, pakiramdam ko ay hindi iyon ang buong katotohanan.

Napatingin ako sa orasan.

Alas-onse y veinte na ng gabi.

May apatnapung minuto na lamang bago ang itinakdang pagkikita.

Isinuot ko ang aking jacket.

Dinala ang lumang litrato.

At umalis ng apartment.

Ang lokasyong ipinadala sa akin ay isang abandonadong bodega malapit sa lumang pantalan.

Matagal nang hindi ginagamit ang lugar na iyon.

Pagdating ko roon.

Madilim ang buong paligid.

Malamig ang hanging nanggagaling sa dagat.

At tila mga higanteng anino ang mga lumang container na nakakalat sa paligid.

Dahan-dahan akong pumasok sa loob.

Biglang may boses na narinig mula sa likuran ko.

— Mas maaga kang dumating kaysa sa inaasahan ko.

Lumingon ako.

Naroon ang matandang lalaki.

Nakatayo siya sa ilalim ng mahinang ilaw.

Nakasuot ng maitim na jacket.

Puno ng kulubot ang kanyang mukha.

Ngunit matalas pa rin ang kanyang mga mata.

— Nasaan si Isabella?

Agad kong tanong.

Hindi siya sumagot.

Sa halip ay tumingin siya sa litrato sa aking kamay.

— Ibigay mo sa akin iyan.

— Palayain mo muna siya.

Bahagya siyang ngumiti.

— Kamukhang-kamukha mo ang iyong ina.

Nanlaki ang mga mata ko.

— Kilala mo ang nanay ko?

Ilang sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay bumuntong-hininga.

— Hindi lamang kilala.

Siya ang nag-iisang taong sumubok pigilan ang trahedyang nangyari noon.

Lalong dumami ang tanong sa isip ko.

— Sino ka ba talaga?

Diretso niya akong tiningnan.

— Dati akong driver ng pamilya ni Isabella.

Nagulat ako.

Nagpatuloy siya.

— Labinlimang taon na ang nakalipas, napakayaman ng pamilya nila.

Mayroon silang malaking kumpanya at napakalaking ari-arian.

Ngunit may isang kamag-anak na nagtaksil sa kanila.

Para maagaw ang lahat.

Napakuyom ang mga kamao ko.

— Ang ibig mong sabihin…

— Hindi aksidente ang sunog noong gabing iyon.

Parang tumigil ang mundo ko.

Hindi ako makapaniwala.

— Imposible…

— Totoo iyon.

May inilabas siyang USB mula sa kanyang bulsa.

— Narito ang lahat ng ebidensyang itinago ko sa loob ng labinlimang taon.

Papalapit na sana ako upang kunin iyon.

Nang biglang tumama sa amin ang napakalakas na ilaw.

Kasunod nito ay ang dagundong ng mga makina.

Screeech!

Tatlong itim na SUV ang mabilis na pumasok sa bodega.

Nagbukas ang mga pinto.

Mahigit sampung lalaking nakaitim ang bumaba.

Biglang namutla ang matandang driver.

— Hindi maaari…

— Nahanap nila tayo.

Isang malamig na boses ang umalingawngaw.

— Ibigay mo sa akin ang USB.

Mula sa gitnang sasakyan.

Isang lalaking nasa katanghaliang-gulang ang bumaba.

Nakasuot siya ng mamahaling suit.

Kalma ang kanyang mukha.

Ngunit nakakatakot ang kanyang presensya.

Nang makita siya ng matandang driver.

Nanginig ito.

— Ikaw…

— Sa wakas ay lumabas ka rin.

Ngumiti ang lalaki.

— Labinlimang taon kitang hinanap.

Ramdam kong may panganib na nakapalibot sa amin.

— Sino ka?

Tanong ko.

Tumingin siya sa akin.

Napakalamig ng kanyang mga mata.

— Ang taong dapat sana’y nagmamay-ari ng lahat ng mayroon si Isabella ngayon.

Bigla kong naunawaan.

Siya ang nasa likod ng lahat.

Siya ang sumira sa pamilya ni Isabella.

Ngunit sa mismong sandaling iyon.

May isang boses ng babae ang narinig mula sa may pasukan.

— Hindi.

— Hindi mo karapat-dapat ang kahit ano sa mga iyon.

Lahat kami ay napalingon.

At natigilan ako.

Nakatayo roon si Isabella.

Nakasuot siya ng maitim na amerikana.

Maputla ang kanyang mukha.

Ngunit matatag ang kanyang mga mata.

Biglang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.

— Paano ka nakarating dito?

Lumapit si Isabella.

— Dahil hindi na ako muling tatakbo.

Lalong naging mabigat ang tensyon sa loob ng bodega.

Napatingin ako sa matandang driver.

Mahina siyang nagsalita.

— Delikado ito…

— Hindi siya dapat narito.

Biglang tumawa nang malakas ang lalaki.

— Mabuti.

— Kumpleto na tayong lahat.

— Matatapos na rin ang kuwentong ito ngayong gabi.

Nagtaas siya ng kamay.

Agad na lumapit ang mga lalaking nakaitim.

Pinalibutan nila ang buong bodega.

Wala nang matatakbuhan.

Hindi ko namalayang tumayo ako sa harap ni Isabella upang protektahan siya.

Marahan niyang hinawakan ang aking braso.

Sa unang pagkakataon matapos ang labinlimang taon.

Magkatabi kaming muli.

Katulad ng dalawang batang nasa lumang litrato.

Ngunit ngayon.

Hindi na kahirapan ang kalaban namin.

Kundi isang madilim na lihim na itinago sa loob ng maraming taon.

At sa sandaling iyon.

Dahan-dahang nagsalita ang lalaki.

Isang pangungusap na nagpayanig sa aming dalawa.

— Talaga bang iniisip ninyo na ang sunog noong gabing iyon ang tunay kong pakay?

Ngumiti siya.

Pagkatapos ay tumingin nang diretso sa akin.

— Panahon na para malaman mo ang katotohanan.

— Ang taong nais kong patayin noon…

— Ay hindi si Isabella.

Huminto siya sandali.

At saka sinabi ang mga salitang nagpayanig sa buong mundo ko.

— Ang tunay kong target noon…

— Ay ang iyong ina.

IPAGPAPATULOY…