Ang anim na taon kong pagsasama ay natabunan ng isang babaeng tatlong buwan pa lang kilala ng aking asawa.

Nang matagpuan ko ang aking asawa sa cafe sa tabing-ilog, ang babaeng kasama niyang bumaba ng kotse ay nagpahinto sa aking pagtibok…

Noong ikaanim na taon ng kasal namin, bigla kong natuklasan na kaya kong makita kung gaano ako kahalaga sa puso ng bawat tao.
Hindi sa pamamagitan ng salita.

Kundi sa pamamagitan ng mga pangalang lumulutang sa ibabaw ng ulo nila.

Sa puso ng mama ko, ako ang numero uno.

Sa matalik kong kaibigan mula high school, pangalawa ako, kasunod ng anak niyang lalaki.

Kahit nga iyong tindera ng lugaw sa baba ng condo namin, pang-pito ako sa puso niya.

Noong una, nakakatuwa iyon para sa akin.

Hanggang sa araw na nakita ko ang ranking sa ibabaw ng ulo ng asawa ko.

Number one: Mama niya.

Number two: Isabella Reyes.

Ako iyon.

Buong araw akong masaya habang nagluluto at kumakanta sa kusina.

Hanggang sa makita ko ang pangalang nasa ikalimang puwesto.

“Celine.”

Isang pangalang hindi ko kailanman narinig.

Inalo ko ang sarili ko.

Ayos lang.

Pangalawa pa rin naman ako.

Panglima lang siya.

Pero makalipas ang ilang araw…

Naging pang-apat si Celine.

Pagkatapos pangatlo.

At halos kapantay ko na.

Kinagabihan, umuwi si Gabriel gaya ng dati.

Yumakap siya mula sa likod at isinubsob ang mukha sa buhok ko.

—Miss na miss kita.

Napatigil ako.

Tinamaan ng dilaw na ilaw mula kusina ang balikat niya.

Sa ibabaw ng ulo niya, halos dikit na sa pangalan ko ang pangalang “Celine”.

Mahina kong tinanong:

—Sino si Celine?

Bahagyang nanigas ang mga braso niyang nakayakap sa akin.

Isang napakaikling sandali lang.

Maikli para mapansin ng iba.

Pero hindi para sa akin.

Yumuko siya at ngumiti gaya ng dati.

—Bagong intern lang sa design department. Kasama ko sa project.

Pagkatapos ay natawa siya.

—Ano? Nagseselos ka ba?

Matagal ko siyang tinitigan.

Kung ordinaryong katrabaho lang…

Bakit napakabilis niyang umangat sa puso niya?

Kinabukasan, mas maaga umalis si Gabriel kaysa dati.

Sabi niya traffic daw.

Nakahanda pa rin sa mesa ang paborito kong almusal.

Itlog.

Tinapay.

Mainit na tsokolate na tamang-tama ang tamis.

Sa loob ng anim na taon, hindi niya iyon nakalimutan kahit minsan.

Tumayo ako sa balcony habang pinapanood siyang umalis.

Pagkatapos ay tahimik kong binuksan ang shared location namin.

Hindi papunta sa opisina ang sasakyan niya.

Huminto ito sa isang kalye malapit sa ilog nang halos labinlimang minuto.

Bago muling umandar.

Kinabukasan ganoon ulit.

At sa sumunod na araw.

Sa bawat paghinto ng kotse niya roon…

Unti-unting umaakyat ang pangalan ni Celine.

Kaunti lang.

Pero sapat para unti-unting lamigin ang puso ko.

Nang gabing iyon, umuwi si Gabriel na may dalang cake.

Masaya niya itong binuksan sa harap ko.

—Bagong sikat na café malapit sa office. Tikman mo.

Kumagat ako.

Matamis na strawberry.

Hindi ko gusto.

Ayaw ko ng matatamis.

Alam na alam iyon ni Gabriel.

Tumingin siya sa akin nang may pag-asam.

—Masarap ba?

Mahina kong tanong:

—Kailan ka pa nahilig sa strawberry cake?

Bahagyang natigilan ang ngiti niya.

Pero mabilis din siyang sumagot.

—Gusto ko lang subukan minsan.

Tumango ako.

Wala nang sinabi.

Kinagabihan, habang naliligo siya, may nag-message sa cellphone niya.

Nagliwanag ang screen sa tabi ko.

Hindi naka-lock.

“Thank you sa paghintay sa akin kanina ^^”

Mula kay: Celine.

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

Nakatitig ako sa mensahe.

Pagkatapos ay dahan-dahang umangat ang tingin ko sa repleksyon ni Gabriel sa salamin ng banyo.

Kapantay ko na si Celine.

Pareho kaming number two.

Patuloy ang tunog ng tubig sa loob.

Tahimik kong ibinalik ang cellphone sa dati nitong puwesto.

Nanlalamig ang mga kamay ko.

Kinabukasan, maaga akong umalis sa trabaho.

Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon…

Sinundan ko ang asawa ko.

Huminto ang sasakyan niya sa isang maliit na café sa tabi ng ilog.

Nasa taxi ako sa hindi kalayuan.

At nakita kong bumaba si Gabriel.

Pagkatapos…

May babaeng tumakbo papunta sa kanya.

Nakaputing damit ito, nakapusod, at may dalang mga blueprint.

Iniabot ni Gabriel ang mainit na inumin.

Pagkatapos ay marahan niyang pinunasan ang cream sa gilid ng labi nito gamit ang tissue.

Napakanatural ng kilos niya.

Napakalambing.

Eksaktong paraan kung paano niya ako tratuhin noon.

Nakaupo lang ako sa taxi.

Parang may kamay na sumasakal sa dibdib ko.

Lumingon ang driver.

—Miss, okay ka lang ba?

Hindi ako sumagot.

Nakatitig lang ako sa ranking sa ibabaw ng ulo ni Gabriel.

Number one: Mama niya.

Number two: Celine.

Number three: Isabella Reyes.

Bumaba na ako.

Anim na taon ng pagsasama…

Natalo ng babaeng kakakilala lang niya ilang buwan na ang nakaraan.

Kinagabihan, late umuwi si Gabriel.

Yumakap siya sa akin mula sa likod gaya ng dati.

—Sorry, sobrang busy lang nitong mga araw.

Hindi ako nagsalita.

Hinalikan niya ang buhok ko.

May amoy ng jasmine perfume ang polo niya.

Hindi iyon pabango ko.

—Bella?

Mahina niyang tawag.

Dahan-dahan akong lumingon.

At tumigil ang tingin ko sa ranking sa ibabaw ng ulo niya.

Number one na si Celine.

Nilampasan niya ako.

Pati ang mama niya.

Matagal ko siyang tinitigan.

Pagkatapos ay mahina kong tinanong:

—Gabriel… mahal mo ba siya?

Biglang bumigat ang katahimikan sa buong bahay.

Natigilan siya.

At eksaktong sandaling iyon…

Tumunog ang doorbell.

Lumakad siya para buksan ang pinto.

Sa labas ng hallway, naroon si Celine.

Namumula ang mga mata.

Basang-basa sa ulan.

Nanginginig ang kamay niyang nakakapit sa manggas ni Gabriel.

—Ikaw… kailangan kitang makausap…

Pagkatapos ay tumingala siya.

At nakita ko ang ranking sa ibabaw ng ulo niya.

Number one…

Ang pangalan ng asawa ko.

At sa ilalim noon…

May pulang linyang hindi ko pa kailanman nakita sa kahit sino.

“Kasalukuyang prioridad: Handa nang isuko ang lahat.”

At sa mismong sandaling iyon…

Lumingon si Gabriel sa akin.

At sa unang pagkakataon…

Nakakita ako ng totoong takot sa mga mata niya.
…

Tahimik ang buong sala.

Naririnig ko lang ang patak ng ulan mula sa labas at ang magulong paghinga ni Gabriel.

Nakatayo si Celine sa may pintuan, basang-basa, nanginginig ang mga labi.

At ako…

Pakiramdam ko unti-unting namamatay habang nakatingin sa pulang linyang iyon sa ibabaw ng ulo niya.

“Kasalukuyang prioridad: Handa nang isuko ang lahat.”

Hindi ko alam kung gaano katagal kaming tatlo na walang nagsasalita.

Hanggang sa biglang nagsalita si Gabriel.

—Bella… hindi ito ang iniisip mo.

Napatawa ako nang mahina.

Mahina lang.

Pero sapat para mapuno ng pait ang buong dibdib ko.

—Talaga ba?

Tumitig ako sa kanya.

—Kasi mukhang malinaw naman sa akin.

Namumutla ang mukha niya.

Sa anim na taon naming pagsasama, ngayon ko lang siya nakitang ganoon.

Takot na takot.

Lumapit si Celine na parang gusto niyang magsalita pero pinigilan siya ni Gabriel.

—Umalis ka muna, Celine.

Namumula ang mga mata ng babae.

—Pero Gabriel—

—Please.

Nanigas ang mukha niya.

At sa unang pagkakataon, nakita kong bahagyang bumaba ang pangalan ni Gabriel sa ranking niya.

Pero hindi iyon mahalaga.

Dahil sa ibabaw ng ulo ng asawa ko…

Nananatili pa ring number one si Celine.

Tahimik na umalis ang babae.

Pagkasara ng pinto, saka lang ako humarap kay Gabriel.

—Mahal mo siya?

Nanlabo ang mga mata niya.

Matagal bago siya sumagot.

—Hindi ko alam.

Parang may matalim na bagay na tumarak sa dibdib ko.

Hindi “hindi.”

Kundi “hindi ko alam.”

Anim na taon.

Anim na taon akong naniwala na ako lang ang tinitingnan niya.

Na sapat na ako.

Na espesyal ako.

Pero ngayon…

Hindi na pala sigurado ang puso niya.

Huminga ako nang malalim.

Pagkatapos ay tumango.

—Okay.

Biglang natigilan siya.

—Bella…

—Pagod na ako, Gabriel.

Pumasok ako sa kwarto.

At sa unang pagkakataon simula nang ikasal kami…

Isinara ko ang pinto nang hindi siya kasama.

Buong gabi akong hindi natulog.

Nakaupo lang ako sa sahig habang yakap ang mga tuhod ko.

Paulit-ulit kong tinitingnan ang wedding photo naming dalawa sa dingding.

Noong araw na iyon, umiiyak pa si Gabriel habang sinusumpaan akong mamahalin habambuhay.

Nakakatawa.

Ang bilis pala talagang magbago ng tao.

Bandang alas tres ng madaling araw, may narinig akong mahinang katok.

—Bella…

Boses ni Gabriel.

—Pwede ba tayong mag-usap?

Hindi ako sumagot.

Matagal siyang nakatayo sa labas ng pinto.

Hanggang sa marinig kong mahina siyang umalis.

Kinabukasan, wala si Gabriel nang magising ako.

Pero may iniwang almusal sa mesa.

Paborito kong garlic rice.

Hot chocolate.

At isang maliit na note.

“Sorry.”

Matagal ko iyong tinitigan.

Pagkatapos ay itinapon sa basurahan.

Lumipas ang mga araw.

Hindi na kami madalas mag-usap.

Mas madalas nang gabi umuwi si Gabriel.

At tuwing makikita ko ang ranking sa ibabaw ng ulo niya…

Unti-unti akong nanlalamig.

Dahil kahit bumababa minsan ang pangalan ni Celine…

Hindi na rin bumabalik sa dati ang pangalan ko.

Hanggang isang gabi.

Umuwi si Gabriel na lasing.

Pagkapasok pa lang niya sa bahay, diretso siyang lumuhod sa harap ko.

Nagulat ako.

Hindi kailanman yumuko si Gabriel sa kahit sino.

Pero ngayong gabi…

Mukha siyang wasak.

Namumula ang mata niya habang mahigpit na hawak ang kamay ko.

—Bella… ayoko kang mawala.

Tahimik lang akong nakatingin sa kanya.

At sa ibabaw ng ulo niya…

Sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo…

Bumalik ako sa number one.

Nalipat sa pangalawa si Celine.

Pero kakaiba.

Wala na akong naramdamang saya.

Parang may bahagi na sa akin ang tuluyang namatay.

Napahikbi si Gabriel.

—Nagkamali ako.

—Alam ko.

—Hindi ko sinasadyang mahulog…

Pumikit ako.

Mahulog.

Ang dali niyang sabihin.

Parang hindi anim na taon ang kapalit noon.

Mahina kong binawi ang kamay ko.

—May nangyari ba sa inyo?

Bigla siyang natigilan.

At sa katahimikang iyon…

Nakuha ko ang sagot.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Tumayo ako.

—Maghiwalay muna tayo.

Namutla siya.

—Bella, please—

—Hindi ko kaya.

Napaupo siya sa sahig habang hawak ang ulo.

At sa unang pagkakataon…

Nakaramdam ako ng awa.

Dahil mahal ko pa rin siya.

Sa kasamaang-palad.

Lumipat muna ako sa condo ng kaibigan ko.

Tatlong araw akong hindi sumagot sa kahit anong tawag o message ni Gabriel.

Pero gabi-gabi…

Nakikita ko pa rin ang ranking niya sa isip ko.

At gabi-gabi…

Unti-unting bumabagsak si Celine.

Hanggang naging panglima.

Pangwalo.

Pang-labingdalawa.

Samantalang ako…

Nananatiling number one.

Makalipas ang dalawang linggo, nakatanggap ako ng tawag mula sa mama ni Gabriel.

Nagkita kami sa isang maliit na restaurant.

Pagkakita pa lang niya sa akin, niyakap niya agad ako.

—Anak… umuwi ka na.

Napaluha ako.

Mahal na mahal ako ng mama niya.

Minsan naiisip kong baka mas nasaktan pa siya kaysa sa akin.

Mahina siyang nagsalita.

—Hindi kumakain si Gabriel.

—Halos hindi na natutulog.

—Araw-araw lasing.

Tahimik akong nakinig.

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang maliit na kahon.

Pamilyar iyon.

Nanlaki ang mata ko.

Wedding ring ni Gabriel.

—Sabi niya ibigay ko raw sa’yo.

Nanginginig ang kamay ko habang hawak iyon.

—Ang sabi niya… wala raw siyang karapatang isuot iyon kung siya mismo ang sumira sa kasal ninyo.

Biglang kumirot ang dibdib ko.

Gabing iyon, umuwi ako sa bahay namin.

Madilim ang buong sala.

At nadatnan ko si Gabriel na nakaupo sa sahig.

Payat na payat na siya.

Pagtingin niya sa akin, agad siyang tumayo.

Parang batang natatakot maiwan.

—Bella…

Basag ang boses niya.

Matagal ko siyang tinitigan.

At doon ko lang napansin…

Wala na si Celine sa ranking niya.

Ako na lang.

Ako lang mag-isa.

Parang bumalik ang dating Gabriel.

Pero ako…

Hindi na ako ang dating Isabella.

Mahina akong nagsalita.

—Bakit mo ginawa?

Namula ang mata niya.

—Hindi ko alam kung kailan nagsimula.

—Pakiramdam ko lang… may bagong taong humahanga sa akin.

—May taong nakakaintindi sa stress ko sa trabaho.

—May taong excited sa bawat kuwento ko.

Napapikit siya.

—At habang tumatagal… hindi ko namalayang nasasaktan na pala kita.

Tahimik akong nakinig.

Walang sigaw.

Walang galit.

Dahil minsan…

Kapag sobrang nasaktan ka na…

Hindi ka na marunong magalit.

Lumuhod siya sa harap ko.

Eksaktong lugar kung saan siya lumuhod noong nag-propose siya anim na taon na ang nakaraan.

Umiiyak siya ngayon.

Totoong umiiyak.

—Please… bigyan mo pa ako ng isang pagkakataon.

—Kahit isang chance lang.

—Kahit habambuhay kong bayaran.

Tahimik akong tumingin sa kanya.

Pagkatapos ay dahan-dahang lumapit.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Yumakap ako.

Mahigpit siyang napahikbi habang niyayakap ako pabalik.

Parang taong nalunod na muling nakahinga.

Niyakap ko siya habang nakapikit.

Masakit pa rin.

Sobrang sakit pa rin.

Pero sa loob ng anim na taon…

Hindi lang siya ang naging tahanan ko.

Ako rin ang naging tahanan niya.

At minsan…

May mga pusong nagkakamali.

Pero hindi ibig sabihin noon na wala nang natitirang pagmamahal.

Makalipas ang kalahating taon, unti-unti kaming nagsimulang muli.

Lumipat si Gabriel ng kumpanya.

Tinanggal niya si Celine sa lahat ng contact niya.

At sa bawat gabi…

Hindi na niya hinahayaang matulog akong may luha.

Minsan nagigising pa rin ako sa madaling araw dahil sa bangungot.

Pero bawat paggising ko…

Naroon siya.

Mahigpit akong yakap.

Parang natatakot na mawala ulit ako.

At isang gabi, habang magkatabing nakahiga kami sa sofa…

Tahimik kong sinilip ang ranking sa ibabaw ng ulo niya.

Number one: Isabella Reyes.

Number two: Mama niya.

Wala nang iba.

Napangiti ako nang mahina.

Napansin niya iyon at agad akong hinila palapit.

—Ano’ng iniisip mo?

Tumingin ako sa kanya.

Pagkatapos ay mahina kong isinandal ang noo ko sa balikat niya.

—Iniisip ko lang…

—Na buti na lang… hindi pa tayo tuluyang nawala sa isa’t isa.

Mahigpit niya akong niyakap.

At sa pagkakataong iyon…

Sa wakas, naniwala ulit akong may mga pusong marunong bumalik sa tamang tahanan.