BABAENG HINDI NA BUMALIK
PART 4: ANG BABAENG HINDI NA BUMALIK
Lumipas ang dalawang linggo bago ako nakalabas ng ospital.
Sa loob ng dalawang linggong iyon, maraming bagay ang nagbago.
Ang boses ko ay bumalik, pero hindi na gaya ng dati. Paos ito, marupok, at mabilis mapagod. Ang doktor ay nagsabing maaaring tumagal bago tuluyang gumaling ang lalamunan ko.
Ang mga kamay ko ay gumaling, pero may mga peklat na naiwan sa palad.
Bawat peklat ay paalala ng gabing kumatok ako sa pinto hanggang magdugo.
Bawat peklat ay ebidensya na lumaban ako.
At bawat gabi, kapag napapikit ako, naririnig ko pa rin ang tubig.
Naririnig ko pa rin ang “klik” ng trangka.
Naririnig ko pa rin ang boses ni Marco:
“Magtiis ka pa nang kaunti.”
Sa bahay ng mga magulang ko ako umuwi.
Hindi na sa bahay na iyon malapit sa dagat.
Wala na rin naman halos natira roon. Ayon sa report, gumuho ang likod na bahagi ng bahay ilang minuto matapos akong mailabas. Kung nahuli pa ng kaunti ang rescue team…
Hindi na nila sana ako nailabas nang buhay.
Nang sinabi iyon ng tatay ko, tahimik lang ako.
Pero nakita ko ang panginginig ng kamay niya habang inaabot sa akin ang tubig.
Ang nanay ko naman ay hindi na ako hinahayaang mag-isa nang matagal. Kahit matulog ako, pumapasok siya paminsan-minsan para tingnan kung humihinga pa ako.
Gusto kong sabihin sa kanila na ayos lang ako.
Pero hindi pa.
Hindi pa talaga.
Isang hapon, habang nakaupo ako sa veranda, dumating si Marco.
Hindi siya agad pinapasok ng tatay ko.
Mula sa loob, narinig ko ang malamig niyang boses.
“Sinabi na ng anak ko na ayaw ka niyang makita.”
“Please, Tito,” sabi ni Marco. “Isang beses lang. Kailangan ko lang siyang makausap.”
“Para saan? Para humingi ng tawad? Para gumaan ang pakiramdam mo?”
Hindi siya sumagot.
Tumayo ako at lumapit sa pinto.
Nang makita ako ng tatay ko, agad siyang nag-alala.
“Anak, pumasok ka muna.”
Umiling ako.
Pagod na akong magtago.
Pagod na akong manginig tuwing naririnig ang pangalan niya.
Pagod na akong maging biktima ng gabing iyon.
Binuksan ko ang pinto.
Nakatayo si Marco sa labas, hawak ang isang maliit na kahon.
Payat siya kumpara noon. May madilim na bilog sa ilalim ng mga mata, at ang dating kumpiyansa sa tindig niya ay nawala na.
“Althea,” mahina niyang sabi.
Tumingin ako sa kanya.
Hindi na ako umiyak.
Siguro iyon ang unang pagkakataong naintindihan kong may mga luhang nauubos din pala.
“Bakit ka nandito?” tanong ko. Paos ang boses ko, pero malinaw.
Napakurap siya nang marinig akong magsalita.
“Gusto kong ibalik ito.”
Iniabot niya ang kahon.
Hindi ko kinuha.
Binuksan niya iyon.
Nasa loob ang engagement ring ko.
Ang singsing na natanggal sa daliri ko noong nasa ospital ako. Ang singsing na dati kong tinitingnan gabi-gabi, iniisip kung anong klaseng kasal ang magkakaroon kami.
Ngayon, isa na lang itong piraso ng metal.
Malamig.
Walang halaga.
“Dapat ikaw ang magdesisyon kung ano ang gagawin dito,” sabi niya.
Napatingin ako sa singsing.
Pagkatapos, tumingin ako sa kanya.
“Akala ko ikaw na ang nagdesisyon noong gabing iyon.”
Namula ang mga mata niya.
“Althea, araw-araw kong pinagsisisihan.”
“Ang alin?” tanong ko. “Ang pagbuhat kay Camille? Ang hindi mo pagbalik? O ang pananahimik mo nang makita mo ang susi?”
Parang sinampal siya.
“Lahat,” sabi niya. “Lahat iyon.”
Lumapit siya ng isang hakbang.
Awtomatiko akong umatras.
Nakita niya iyon.
At mas lalo siyang nasaktan.
Pero wala akong pakialam.
Dahil noong ako ang nasasaktan, hindi iyon naging sapat para bumalik siya.
“Hindi ko alam kung paano ko aayusin,” sabi niya. “Pero gagawin ko lahat.”
“Hindi mo maaayos.”
“Pwede pa tayong—”
“Hindi,” putol ko.
Isang salita lang.
Pero sapat na para bumagsak ang mukha niya.
“Althea…”
“Hindi ako bumalik mula sa gabing iyon para mahalin ka ulit, Marco. Bumalik ako para mabuhay.”
Natahimik siya.
Hinawakan ko ang kahon at kinuha ang singsing.
Sandali ko itong tinitigan.
Naalala ko ang araw na ibinigay niya iyon. Umuulan din noon, pero banayad. Nagtawanan pa kami dahil nabasa ang buhok namin. Sabi niya, magandang senyales daw ang ulan.
Ngayon, alam ko nang hindi lahat ng ulan ay biyaya.
May ulan na naglilinis.
May ulan na naglalantad.
May ulan na tinatangay ang mga taong hindi dapat manatili sa buhay mo.
Inilagay ko ang singsing sa palad niya.
“Sa’yo na iyan.”
Napailing siya.
“Hindi ko kaya.”
“Dinala mo si Camille palabas. Kaya mong dalhin iyan.”
Nanigas siya.
Hindi malakas ang sinabi ko.
Pero mas matalim iyon kaysa sigaw.
Sa likod niya, nakita kong may nakaparadang kotse.
At sa loob noon, may babae.
Si Camille.
Hindi siya dapat nandoon.
Ayon sa huli kong narinig, nasa ilalim siya ng imbestigasyon. Pansamantala siyang pinayagang makalabas dahil walang pormal na kaso pang naihahain, pero bawal siyang lumapit sa akin.
Pero naroon siya.
Nakaupo sa loob ng kotse ni Marco.
Nang mapansin niyang nakita ko siya, mabilis siyang yumuko.
Biglang nanlamig ang katawan ko.
Tumingin ako kay Marco.
Nakita niya ang direksyon ng tingin ko.
Napalingon siya.
At sa isang iglap, nakita ko ang gulat sa mukha niya.
“Hindi ko alam na sumunod siya,” mabilis niyang sabi.
Tumawa ako nang mahina.
“Gaya ng hindi mo alam na may susi siya?”
“Althea, hindi—”
Isinara ko ang kahon sa kamay niya.
“Umalis ka. At sa susunod na dalhin mo siya malapit sa akin, hindi na ako ang kakausapin mo.”
Tumingin ako sa tatay ko.
Naintindihan niya agad.
Kinuha niya ang phone at tumawag sa pulis.
Napatakbo si Camille palabas ng kotse.
“Althea! Mali ang iniisip mo!” sigaw niya. “Gusto ko lang humingi ng tawad!”
Pero hindi ako tumingin sa kanya.
Pumasok ako sa loob ng bahay at isinara ang pinto.
Sa unang pagkakataon mula noong gabing iyon, ako ang nagsara ng pinto.
At sa pagkakataong ito…
Ako ang may hawak ng susi.