BAHAGI 3: ANG KATOTOHANANG HINDI KAYANG ITAGO

Nang dalhin ng mga pulis si Angela, para bang saka lamang nagising ang lahat mula sa isang mahabang panaginip.

Nanatiling nakatayo si Marco.

Namumutla.

Hindi niya maalis ang tingin kay Angela.

Paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang buwan.

Lahat ng pagkakataong ipinagtanggol niya si Angela.

Lahat ng pagkakataong sinaktan niya ako.

Lahat ng pagkakataong pinili niyang huwag akong paniwalaan.

At ngayon…

Unti-unting bumagsak ang lahat ng pinaniniwalaan niya.

Samantala, ako naman ay nakaupo lamang sa isang sulok.

Pakiramdam ko ay wala na akong lakas para magalit.

Wala na rin akong lakas para umiyak.

Masyado na akong nasaktan.

Masyado na akong napagod.

Lumapit sa akin ang aking tunay na ina.

Mahigpit niya akong niyakap.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, naramdaman ko ang isang kakaibang init.

Parang may nawawalang bahagi ng puso ko na sa wakas ay natagpuan na.

Ilang araw matapos iyon, lumabas ang resulta ng imbestigasyon.

Nalaman ng lahat ang buong katotohanan.

Matagal nang alam ni Angela na hindi siya ang nawawalang anak.

Hindi rin siya ang tunay na anak ng mayamang pamilya.

Ngunit nang aksidenteng makita niya ang lumang rekord ng ospital, nagkaroon siya ng plano.

Nagsimula siyang magsinungaling.

Nag-imbento ng mga kuwento.

At sinadya niyang manipulahin ang mga tao sa paligid niya.

Mas nakakagulat pa rito ang natuklasan ng mga pulis.

Ang empleyadong tumulong sa kanya na palitan ang DNA sample ay umamin.

May mga mensahe.

May bank transfer.

May ebidensyang hindi na maitatanggi.

Sa loob lamang ng isang linggo, bumaliktad ang opinyon ng buong paaralan.

Ang mga taong dati’y humahanga kay Angela ay nagsimulang lumayo.

Ang mga taong dating naninisi sa akin ay isa-isang humihingi ng tawad.

Ngunit ang pinakamasakit para kay Marco ay ang isang bagay na natuklasan niya.

May lumabas na CCTV recording mula sa paaralan.

Ipinakita nito na maraming insidenteng isinisi sa akin noon ay gawa mismo ni Angela.

Siya ang sumira ng sariling proyekto.

Siya ang nagtago ng mga dokumento.

Siya rin ang nagsumbong ng mga kasinungalingan.

At bawat pagkakataon…

Ako ang napagbintangan.

Nang mapanood iyon ni Marco, para siyang nawalan ng kaluluwa.

Hindi siya pumasok sa paaralan nang ilang araw.

Hindi sumagot sa mga kaibigan.

Hindi rin lumabas ng bahay.

Dahil sa wakas…

Naunawaan niya kung gaano kalaki ang pagkakamali niya.

Isang gabi.

Habang naglalakad ako palabas ng library.

May isang taong nakatayo sa ilalim ng ilaw.

Si Marco.

Payat na siya.

Mukhang ilang gabi nang hindi natutulog.

Dahan-dahan siyang lumapit.

“Samantha…”

Mahina niyang tawag.

Ngunit hindi ako sumagot.

Matagal siyang nanahimik.

Pagkatapos ay ibinaba niya ang ulo niya.

“Sorry.”

Iyon lang.

Isang simpleng salita.

Ngunit puno ng pagsisisi.

“Pinaniwalaan ko ang lahat.”

“Maliban sa taong dapat kong pinaniwalaan.”

Naramdaman kong sumikip ang dibdib ko.

Dahil minsan…

Ito ang taong pinakamamahal ko.

Ngunit ngayon…

Parang estranghero na lamang siya.

Tiningnan ko siya.

At mahinahong nagsalita.

“Marco.”

“Hindi lahat ng pagkakamali ay naaayos ng salitang sorry.”

Unti-unting namuo ang luha sa kanyang mga mata.

Ngunit hindi na ako lumingon pa.

Iniwan ko siya roon.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon…

Pakiramdam ko ay tunay akong malaya.

Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang kuwento.

Dahil habang unti-unting lumalabas ang katotohanan…

May isa pang lihim na mabubunyag.

At ang lihim na iyon…

Ay may kinalaman sa kakaibang kakayahan ni Angela.

At sa dahilan kung bakit si Marco lamang ang nakakarinig sa mga “iniisip” niya.