Lihim ni Mariel Cruz
PART 3: Ang Lihim ni Mariel Cruz
Kinabukasan, hindi pumasok ang karamihan sa klase.
Hindi dahil opisyal na sinuspinde ang pasok, kundi dahil walang sinuman ang makapagpanggap na normal ang lahat. Sa bawat hallway, may mga estudyanteng magkakumpol-kumpol, pabulong na nag-uusap. Sa cafeteria, sa library, sa waiting shed sa labas ng gate, iisa lang ang paksa.
Si Mariel Cruz.
Ang babaeng tumakbo sa video.
Ang babaeng nahulog mula sa rooftop.
Ang babaeng posibleng ginamit para sirain ako.
Lumabas ang ilang impormasyon tungkol sa kanya. First year student siya. Scholar din, pero hindi full scholarship. Galing siya sa isang probinsyang malayo sa campus, panganay sa apat na magkakapatid. Nagtatrabaho raw sa gabi bilang part-time assistant sa maliit na kainan malapit sa dorm para may maipadala sa pamilya.
Nang mabasa ko iyon, matagal akong hindi nakapagsalita.
Akala ko noon, ang kalaban ko lang ay inggit.
Ngayon ko naintindihan na mas malalim pala ito.
May taong ginamit ang desperasyon ni Mariel.
May taong nangako sa kanya ng pera, o tulong, o proteksyon.
At nang gustuhin niyang umatras, nahulog siya mula sa rooftop.
Hindi ako naniniwalang aksidente iyon.
Bandang tanghali, tinawag ako ng pulis para sa karagdagang statement. Sa maliit na interrogation room sa loob ng administration building, nandoon ang babaeng pulis na kumausap sa akin kahapon. Ipinakilala niya ang sarili bilang Lieutenant Ramos.
“Sofia,” sabi niya, “kailangan naming maintindihan ang relasyon mo kay Bianca.”
“Wala po kaming relasyon. Roommates lang kami.”
“May alitan kayo dati?”
“Hindi direktang alitan. Pero mula nang lumabas ang scholarship ranking, nagbago siya.”
“In what way?”
Nag-isip ako.
“Mas madalas siyang magparinig. Minsan sinasabihan niya akong favorite ng professors. Minsan sinasabi niyang ang unfair daw ng system. Pero hindi ko inisip na aabot sa ganito.”
“Si Carlo?”
“Ka-batch ko. Rank niya nasa likod ko. Kung matatanggal ako sa list, may chance siyang umakyat.”
“Si Bianca?”
“She’s second sa ranking. Kung ako ang matanggal, siya ang magiging top scholar.”
Tumango si Lieutenant Ramos.
“Malinaw ang motive nila. Pero motive is not enough.”
Alam ko iyon.
Kahit gaano kalinaw sa puso ko na may ginawa si Bianca, kailangan pa rin ng ebidensya.
“May laman na po ba ang phone ni Bianca?” tanong ko.
Hindi agad sumagot si Lieutenant Ramos.
“Hindi namin puwedeng sabihin lahat. Pero may nakita kaming deleted conversations. Kailangan pang i-recover.”
“Kay Mariel?”
“Tama.”
Huminga ako nang malalim.
“May sinabi ba si Mariel tungkol sa nangyari bago siya namatay?”
Hinila ni Lieutenant Ramos ang isang folder at inilabas ang ilang printed pages.
“May notes siya sa phone. Hindi diary, more like random drafts. Hindi lahat malinaw. Pero may isang entry na relevant.”
Inilapit niya sa akin ang papel.
Hindi niya pinahawak, pero sapat para mabasa ko.
【Sabi ni B, isang takbo lang. Walang masasaktan. Kailangan lang daw ipakita na may pandaraya. Pagkatapos noon, matatanggap ko ang bayad. Pero bakit hindi niya sinabi na may totoong dahilan pala si S?】
Nanlamig ang mga kamay ko.
B.
Bianca.
S.
Sofia.
“May pangalan ba?” tanong ko.
“Initials lang.”
“Pero malinaw na ako ang S.”
“Likely,” sabi ni Lieutenant Ramos. “Pero kailangan pa rin naming patunayan kung sino si B.”
Napatawa ako nang mahina.
“Minsan po, kahit nasa harap na natin ang totoo, kailangan pa rin nating hintayin siyang umamin.”
Tiningnan ako ni Lieutenant Ramos.
“Hindi lahat ng guilty umaamin.”
“Kung hindi po siya aamin, pipilitin natin siyang magkamali.”
Paglabas ko ng interrogation room, nakita ko si Carlo sa hallway. Nakaupo siya sa bench, nakayuko, parang isang batang nahuling nagnakaw. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.
“Sofia.”
Hindi ako huminto.
“Sofia, please.”
Doon ako tumigil, pero hindi ako lumapit.
“Ano?”
Namumula ang mga mata niya. Halatang hindi natulog.
“Hindi ko alam na may mangyayaring ganito kay Mariel.”
“Tulad ng hindi mo rin alam na mali ang akusahan ako?”
Napayuko siya.
“Akala ko… akala ko harmless lang. Sabi ni Bianca, may ebidensya siya na ginagamit mo exemption mo para makalamang. Sabi niya, kailangan lang gumawa ng ingay para ma-review ang scholarship ranking.”
“At naniwala ka.”
“Gusto kong maniwala.”
Mas masakit ang sagot niyang iyon kaysa sa diretso niyang pagsisinungaling.
Dahil iyon ang totoo.
Hindi siya niloko dahil inosente siya.
Niloko siya dahil gusto niyang malinlang.
“Kasi kapag guilty ako,” sabi ko, “ibig sabihin hindi mo kasalanang natalo ka.”
Naiyak siya.
“Sorry.”
Hindi ako naawa.
Hindi pa.
“Anong alam mo tungkol kay Mariel?”
Nag-alangan siya.
“Sofia, kapag sinabi ko—”
“May patay na, Carlo.”
Napapikit siya.
“Si Bianca ang nagpakilala sa kanya sa akin. Sabi niya, kailangan namin ng taong kasing pangangatawan mo. May kakilala raw siyang freshman na nangangailangan ng pera. Hindi ko nakita ang mukha noong una. Ang alam ko lang, may tatakbo, kukunan ng video, tapos ipapakalat na ikaw iyon.”
Kumirot ang dibdib ko.
“So alam mong hindi ako iyon.”
“Hindi ko sure—”
“Carlo.”
Napaatras siya sa tono ko.
“Alam mo.”
Tahimik siyang umiyak.
“Oo. Alam ko.”
Saglit akong napapikit.
Ang unfair ng mundo.
Habang ako ay nakikipaglaban para patunayang hindi ako kriminal, may mga taong alam ang totoo pero piniling manahimik dahil makikinabang sila sa pagkawasak ko.
“Bakit ka sumigaw sa office?” tanong ko. “Bakit ka nagpanggap na biktima?”
“Dahil… dahil kung umatras ako, ako ang pagbubuntunan ni Bianca. May screenshots siya ng usapan namin. Sabi niya kapag hindi ako sumakay, sasabihin niyang ako ang nagplano ng lahat.”
“May usapan kayo?”
Tumango siya.
“Nasa phone ko. Hindi ko pa binubura.”
Sa unang pagkakataon, may nakita akong maliit na bitak sa pader na itinayo ni Bianca.
“Kausapin mo ang pulis,” sabi ko.
“Tapos?”
“Tapos harapin mo ang ginawa mo.”
Napaupo siya muli, parang naubusan ng hangin.
Iniwan ko siya roon.
Nang makabalik ako sa dorm, wala si Bianca.
Ang kama niya ay magulo. May ilang damit na nawawala. Bukas ang drawer niya, at may mga papel na nakakalat.
Nag-isip akong tawagin ang adviser, pero may nakita akong isang maliit na sobre sa ilalim ng kama niya.
Hindi ko dapat iyon galawin.
Pero nang makita ko ang nakasulat sa labas, nanigas ako.
Isang pangalan.
Mariel.
Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.
Sa loob, may resibo ng e-wallet transfer, isang printed photo ko mula sa scholarship announcement, at isang maliit na note.
Sulatan ni Bianca.
【Huwag kang matakot. Isang takbo lang. Pagkatapos nito, pareho tayong makakalaya.】
Hindi ko alam kung anong ibig sabihin ng “pareho tayong makakalaya.”
Pero bago ko pa iyon maintindihan, narinig ko ang yabag sa likod ko.
Paglingon ko, nandoon si Bianca.
Nakatayo siya sa may pinto.
Basang-basa ang buhok niya sa ulan.
At sa kamay niya, hawak niya ang lumang medical folder ko.
Ngumiti siya nang dahan-dahan.
“Hinahanap mo ba ito, Sofia?”