Pagsubok sa Pag-ibig
Part 3: Ang Pagsubok sa Pag-ibig
Kinabukasan, buong umaga akong balisa.
Si Mama ay maaga pa lang nagluto na sa kusina. Tahimik siya. Hindi niya ako pinagalitan, hindi rin niya ako kinausap tungkol sa nangyari kagabi.
Si Gabriel naman ay nakaupo sa dining table, maayos ang bihis, pero halatang hindi rin nakatulog.
“Gabriel,” tawag ni Mama.
Tumayo agad siya.
“Opo.”
“Sa likod-bahay tayo mag-usap.”
Gusto kong sumunod, pero nilingon ako ni Mama.
“Sofia, manatili ka rito.”
Napakagat ako sa labi.
Sumunod si Gabriel kay Mama palabas.
Pagkasara ng pinto, lumapit ako sa bintana. Hindi ko marinig ang pinag-uusapan nila, pero kita ko ang likod ni Gabriel at ang seryosong mukha ni Mama.
Matagal silang nag-usap.
Sobrang tagal.
Sa bawat minutong lumilipas, mas lalong bumibigat ang dibdib ko.
Nang bumalik sila, hindi ko mabasa ang ekspresyon ni Mama. Si Gabriel naman ay mas tahimik kaysa dati.
“Mama?” maingat kong tawag.
Hindi niya ako sinagot agad.
Umupo siya sa harap ko, pagkatapos ay sinabi:
“Hindi ko kayo mapipigilan kung talagang mahal ninyo ang isa’t isa.”
Hindi ako makahinga.
“Pero hindi ibig sabihin noon ay tanggap ko na agad.”
Napayuko ako.
“Naiintindihan ko po.”
“Tama lang na maintindihan mo.” Tumingin siya kay Gabriel. “Mula ngayon, walang lihim. Walang pagtatago. Walang pagpapanggap na walang nangyari.”
Tumango si Gabriel.
“Opo.”
“At may mga kondisyon ako.”
Agad akong napaangat ng tingin.
“Kondisyon?”
“Oo.” Mahigpit ang boses ni Mama. “Una, hindi kayo puwedeng padalus-dalos. Hindi dahil nalaman ko na ay ibig sabihin bukas magpapakasal na kayo. Kailangan kong makita kung kaya ninyo itong panindigan sa harap ng pamilya at ng ibang tao.”
“Pangalawa, kausapin ninyo ang Papa ni Gabriel. Hindi ako lang ang may karapatang malaman.”
Napalingon ako kay Gabriel.
Bahagyang tumigas ang mukha niya.
Ang ama ni Gabriel ay mabait sa akin, pero hindi siya ganoon kadaling kausapin. Tahimik siya, seryoso, at pagdating sa reputasyon ng pamilya, mas maingat pa siya kaysa kay Mama.
“Pangatlo,” patuloy ni Mama, “kung kahit kailan maramdaman kong nasasaktan ang anak ko, Gabriel, ako mismo ang magpapalayas sa’yo.”
Sa unang pagkakataon, yumuko si Gabriel nang buong respeto.
“Tanggap ko po.”
Tumingin sa akin si Mama.
“At ikaw, Sofia. Hindi ka na tatakbo.”
Nanikip ang lalamunan ko.
“Opo.”
“Kapag natakot ka, sabihin mo. Kapag nalito ka, sabihin mo. Pero huwag kang basta mawawala na parang walang taong naghihintay sa’yo.”
Tumulo ang luha ko.
“Opo, Mama.”
Noong araw ding iyon, umuwi ang ama ni Gabriel mula sa biyahe.
Hindi ko alam kung paano sasabihin ni Mama ang lahat. Pero nang gabing iyon, matapos ang hapunan, pinaupo niya kaming apat sa sala.
Ang aircon ay malamig, pero pinagpapawisan ang palad ko.
Si Gabriel ay umupo sa tabi ko. Hindi niya ako hinawakan sa harap ng mga magulang namin, pero ramdam ko ang presensya niya, matatag at tahimik.
Si Mama ang unang nagsalita.
“May kailangan tayong pag-usapan.”
Napatingin ang ama ni Gabriel sa amin.
“Ano iyon?”
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Papa, mahal ko si Sofia.”
Nabitawan ng ama niya ang tasa ng kape.
Hindi ito nabasag, pero tumama ito sa platito nang malakas.
“Ano ang sinabi mo?”
“Hindi bilang kapatid,” dagdag ni Gabriel. “Bilang babae.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Ang mukha ng ama niya ay unti-unting naging malamig.
“Sofia, totoo ba ito?”
Parang bata akong napagalitan.
Pero naalala ko ang sinabi ni Mama.
Hindi na ako tatakbo.
Tumango ako.
“Opo.”
Matagal na katahimikan.
Pagkatapos, tumayo ang ama niya.
“Gabriel, sumunod ka sa opisina.”
Tumayo si Gabriel.
Hinawakan ko ang manggas niya nang hindi sinasadya.
Lumingon siya sa akin.
“Okay lang,” mahinang sabi niya.
Pero alam kong hindi iyon okay.
Pagpasok nila sa opisina, narinig ko ang unang bagsak ng boses ng ama niya.
Hindi malinaw ang mga salita, pero ramdam ang galit.
Umupo ako sa sofa, nanginginig.
Lumapit si Mama sa tabi ko.
“Natakot ka na naman?”
Tumango ako.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pero hindi ka tumatakbo.”
Napaluha ako.
Makalipas ang halos isang oras, lumabas si Gabriel.
May pasa sa sulok ng labi niya.
Agad akong tumayo.
“Gabriel!”
Hinawakan ko ang mukha niya, nanginginig ang kamay.
“Sinaktan ka niya?”
“Konti lang.”
“Konti?” Namula ang mata ko sa galit. “May dugo!”
Hinawakan niya ang pulso ko.
“Hindi siya galit sa’yo. Sa akin siya galit.”
“Pareho lang iyon.”
Nakita kong bahagyang lumambot ang tingin niya.
“Pinagtanggol mo ako?”
“Hindi oras para kiligin ka!”
Sa likod namin, lumabas ang ama niya. Mabigat ang mukha.
“Mula bukas, babalik ka sa kumpanya. Hindi ka puwedeng magdesisyon tungkol sa ganitong bagay habang pinababayaan mo ang trabaho.”
Tumango si Gabriel.
“Opo.”
“At ikaw, Sofia.”
Napalingon ako.
“Uuwi ka sa trabaho mo pagkatapos ng bakasyon. Pag-isipan mo kung kaya mong harapin ang lahat ng epekto nito. Hindi ito romance novel. Totoong buhay ito.”
“Opo,” mahinang sabi ko.
“Ayaw kong may magsisi sa huli.”
Pagkasabi noon, pumasok siya sa kuwarto nila ni Mama.
Noong gabing iyon, nilagyan ko ng yelo ang labi ni Gabriel sa kusina.
“Masakit ba?”
“Hindi.”
“Sinungaling.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Kung ikaw ang mag-aalaga, puwede na ring sumakit.”
Tinapik ko ang balikat niya.
“May pasa ka na nga, nagbibiro ka pa.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Sofia.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi na tayo bata. Hindi na natin puwedeng itago sa ilalim ng mesa ang kamay natin, o magpanggap sa harap ng pamilya. Kung itutuloy natin ito, mahirap.”
“Alam ko.”
“Maraming magsasalita.”
“Alam ko.”
“Baka masaktan ka.”
“Alam ko.”
“Kung ganoon…”
“Pero mas masakit noong wala ka.”
Natigilan siya.
Ako mismo ay nagulat sa sinabi ko.
Pero totoo iyon.
Tatlong taon akong nagkunwaring maayos. Nagtrabaho, ngumiti, tumanggap ng tawag ni Mama, umiwas sa pangalan niya. Pero gabi-gabi, kapag tahimik na ang mundo, bumabalik ang lahat.
Ang kamay niya.
Ang boses niya.
Ang paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko.
Lumapit ako nang kaunti.
“Hindi ko alam kung gaano kahirap ang magiging daan natin. Pero ngayon, gusto kong subukan.”
Tumingin siya sa akin nang matagal.
Pagkatapos, niyakap niya ako.
Mahigpit.
Tahimik.
Para bang sa yakap na iyon, binabawi namin ang tatlong taon na nawala.
Akala ko mula noon ay unti-unti nang magiging maayos ang lahat.
Pero kinabukasan, may nangyaring hindi namin inaasahan.
Kumalat sa mga kamag-anak na may “kakaibang relasyon” daw kami ni Gabriel.
Hindi namin alam kung sino ang nagsimula.
Tanghali pa lang, sunod-sunod na ang tawag kay Mama. May nagtanong nang direkta. May nagpahiwatig. May nagpanggap na nag-aalala.
Ang mas masakit, may nagsabi:
“Hindi ba nakakahiya? Kahit hindi magkadugo, lumaki silang magkapatid sa iisang bahay.”
Nasa kusina ako nang marinig ko iyon.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Si Mama, na hawak ang telepono, ay tumingin sa akin.
Akala ko ibababa niya ang tawag.
Pero hindi.
Sa halip, mahinahon siyang nagsalita:
“Hindi sila lumaking magkapatid mula pagkabata. Nagsama ang pamilya namin noong nasa kolehiyo na si Sofia. Alam ko ang ikinababahala ninyo, pero anak ko siya. Mas kilala ko siya kaysa sa tsismis ninyo.”
Napatigil ako.
Nagpatuloy si Mama:
“At kung ang pakay ninyo lang ay ipahiya ang anak ko, huwag na kayong tatawag ulit.”
Pagkatapos, ibinaba niya ang telepono.
Hindi ako makapagsalita.
Lumapit siya sa akin at inayos ang buhok ko.
“Bakit ganyan ang mukha mo?”
“Mama…”
“Hindi ko pa rin sinasabing madali ito,” sabi niya. “Pero hindi ibig sabihin noon ay hahayaan kong saktan ka ng iba.”
Yumakap ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, naramdaman kong baka may pag-asa talaga kami.
Kinagabihan, dumating si Gabriel galing kumpanya. Pagod ang mukha niya, pero nang makita akong nakaupo sa salas kasama si Mama, bahagya siyang ngumiti.
“Anong nangyari?” tanong niya.
Tumingin ako kay Mama.
Ngumiti siya nang kaunti.
“May mga taong gustong makialam. Sinabihan ko lang silang tumigil.”
Natigilan si Gabriel.
Pagkatapos, yumuko siya nang bahagya.
“Salamat po, Mama.”
Hindi nagsalita si Mama agad.
Pero pagkalipas ng ilang segundo, sinabi niya:
“Huwag mo akong pasalamatan. Patunayan mo lang na karapat-dapat ka.”
Tumango si Gabriel.
“Gagawin ko po.”
Akala namin iyon na ang pinakamahirap.
Pero hindi pa pala.
Dahil ilang araw bago matapos ang bakasyon ko, dumating sa bahay ang lalaking naka-blind date ko.
May dala siyang bulaklak.
At sa harap mismo nina Mama, Papa, at Gabriel, sinabi niya:
“Sofia, gusto kitang ligawan nang seryoso.”
Napatigil ang lahat.
Si Gabriel, na kakapasok lang mula sa pinto, ay dahan-dahang tumingin sa akin.
At sa unang pagkakataon, nakita ko sa mukha niya ang malinaw na selos.