Pangalan na Ninakaw
Bahagi 2: Ang Pangalan na Ninakaw
“Bakit pinalitan ang pangalan ng taong in charge sa file na ipinadala sa kliyente ngayong umaga?”
Sa tanong ni Mr. Villanueva, parang biglang nawala ang hangin sa loob ng meeting room.
Walang gumalaw.
Walang nagsalita.
Maging ang projector sa harap ay tila mas maingay pa kaysa sa paghinga ng lahat.
Nakaupo ako sa dulo ng mahabang mesa, nakabukas pa rin ang laptop ko. Sa screen, malinaw na nakalagay ang email thread, ang timestamps, ang edit history, at ang pangalan ko sa pinakaunang bersyon ng proposal.
Mikaela Santos.
Ilang linggo kong pinaghirapan ang bawat linya ng proposal na iyon.
Ilang gabi kong nilabanan ang antok.
Ilang beses kong kinain ang lamig ng tirang pagkain sa pantry dahil hindi ako makaalis sa harap ng computer.
Pero ngayong umaga, sa final file na ipinadala sa kliyente, ang pangalan ko ay nawala.
Pinalitan iyon ng pangalan ni Marco.
Humigpit ang pagkakahawak ko sa gilid ng laptop.
Hindi dahil natatakot ako.
Kundi dahil sa unang pagkakataon simula nang pumasok ako sa kumpanyang iyon, naramdaman kong hindi na ako mag-isa.
Nasa harap ko si Mr. Villanueva.
Sa likod niya, nakatayo ang dalawang tao mula HR.
Sa kabilang panig ng mesa, si Ms. Reyes ay namumutla. Ang labi niya ay bahagyang nanginginig, pero pilit pa rin niyang pinapanatili ang itsura ng isang taong may kontrol.
Si Marco naman ay nakayuko. Kanina lang, puno ng yabang ang mukha niya habang ipinapakita ang presentation na ako ang gumawa.
Ngayon, kahit ang pagtingin sa akin ay hindi niya magawa.
“Sir,” unang nagsalita si Ms. Reyes, pilit na kalmado ang boses. “Baka may misunderstanding lang po. Team effort naman ang proposal na ito. Si Marco ang nagpresent, kaya natural lang na siya ang nakalagay na point person.”
Tumingin si Mr. Villanueva sa kanya.
“Point person?”
Isang simpleng tanong lang iyon, pero sapat na para lalong manlamig ang buong silid.
Tumango si Ms. Reyes.
“Opo, sir. Si Mikaela naman po ay tumulong lang sa initial research. Pero ang final arrangement at presentation, si Marco na po ang gumawa.”
Hindi ako nagsalita agad.
Kung noon ito nangyari, baka umiyak na ako. Baka nanginginig na ang boses ko habang sinusubukang ipagtanggol ang sarili ko.
Pero naalala ko si Lolo Benigno.
“Sa korte ng hari, hindi kailangang sumigaw ang may hawak ng ebidensiya. Hayaan mong ang ebidensiya ang magsalita.”
Kaya dahan-dahan kong pinindot ang isa pang folder.
“Sir,” sabi ko, “puwede ko po bang ipakita ang draft history?”
Tumingin sa akin si Mr. Villanueva.
“Sige.”
Inikot ko ang laptop para mas makita ng lahat.
“Narito po ang unang draft. Naka-save noong Lunes, 11:43 p.m. Ako po ang gumawa. Makikita rin po sa document history na mula unang pahina hanggang huling slide, account ko ang may edits.”
Pinindot ko ang kasunod.
“Narito po ang pangalawang draft, noong Miyerkules, 1:16 a.m. Dito ko po idinagdag ang market expansion strategy para sa low-income communities.”
Nag-click ulit ako.
“Narito naman po ang email ko kay Ms. Reyes at Marco, kung saan ipinadala ko ang buong file para sa turnover. Naka-CC po ang buong group.”
Tahimik ang lahat.
Ramdam ko ang tingin ng mga katrabaho ko.
Noong mga nakaraang buwan, sila ang mga taong tumatawa kapag dumadaan sa mesa ko.
Sila ang mga taong tahimik habang kinukuha ang kredito sa trabaho ko.
Sila ang mga taong nanood habang unti-unti akong tinutulak palabas.
Ngayon, wala ni isa sa kanila ang makatingin nang diretso sa akin.
“Tapos ito po,” sabi ko, habang binubuksan ang final document history. “Makikita po rito na ngayong umaga, 7:52 a.m., pinalitan ang pangalan ko sa cover page. Ang gumawa po ng edit ay account ni Marco.”
Biglang napaangat ang ulo ni Marco.
“Hindi ako—”
Pero naputol siya nang tumingin sa kanya si Mr. Villanueva.
“Hindi ikaw?”
Napabuka ang bibig ni Marco, pero walang lumabas na salita.
Si Ms. Reyes ang mabilis na sumalo.
“Sir, baka automatic template lang po iyon. Minsan po nagkakaroon ng confusion sa shared files—”
“Shared files?” ulit ni Mr. Villanueva, mas malamig na ang boses. “Ang tanong ko ay simple. Sino ang nag-utos na palitan ang pangalan?”
Hindi na nakasagot si Ms. Reyes.
Sa sandaling iyon, narinig ang mahinang pag-ring ng phone ni Mr. Villanueva.
Tiningnan niya ang screen, pagkatapos ay sumagot.
“Opo, sir. Nandito ako sa meeting room.”
Saglit siyang nakinig.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“Sige po. Ipapasok ko siya.”
Ibinaba niya ang tawag at tumingin sa HR.
“Papasok ang representative ng kliyente. Gusto nilang personal na makausap ang gumawa ng proposal.”
Mas lalong namutla si Ms. Reyes.
Pagkalipas ng ilang segundo, bumukas ulit ang pinto.
Pumasok ang isang babaeng nasa edad kwarenta, nakasuot ng maayos na business suit. May dala siyang folder at tablet. Hindi ko siya kilala nang personal, pero nakita ko na ang mukha niya sa mga interview na pinag-aralan ko.
Siya ang director ng market expansion ng chain store.
Si Ms. Aquino.
Pagpasok niya, hindi siya tumingin kay Marco.
Hindi rin kay Ms. Reyes.
Diretso siyang tumingin sa akin.
“Ms. Santos?”
Tumayo ako agad.
“Opo.”
Lumapit siya at iniabot ang kamay.
“Finally. Ikaw pala ang gumawa ng proposal. Matagal ka naming hinintay.”
Sa isang iglap, bumagsak ang lahat ng palusot sa loob ng kuwarto.
Kitang-kita ko kung paano natigilan si Ms. Reyes.
Si Marco naman ay halos malusaw sa kinauupuan niya.
Ngumiti nang kaunti si Ms. Aquino.
“Honestly, noong una naming natanggap ang file, nagtaka kami kung bakit ibang pangalan ang nakalagay. Dahil sa lahat ng nakausap namin, ikaw lang ang nakapagpaliwanag ng problema namin nang malinaw.”
Hindi ako agad nakasagot.
Para akong may malaking batong naalis sa dibdib.
“Salamat po,” mahina kong sabi.
Tumingin si Ms. Aquino kay Mr. Villanueva.
“We are willing to proceed with your company, but on one condition.”
“Anong condition po?” tanong ni Mr. Villanueva.
“Ms. Santos must remain as the lead person for this project.”
Hindi ko alam kung paano ko napigilang manginig.
Ilang minuto lang ang nakalipas, pinapapunta ako sa HR para ayusin ang resignation clearance.
Ngayon, ang mismong kliyente ang nagsabing hindi sila pipirma kung wala ako.
Si Mr. Villanueva ay dahan-dahang tumango.
“Understood.”
Pagkatapos, lumingon siya kay Mr. Dela Cruz.
“Manager Dela Cruz, bakit ang taong sinasabi ninyong walang output ang siya palang dahilan kung bakit bumalik ang pinakamalaking kliyente natin ngayong quarter?”
Namula ang mukha ni Mr. Dela Cruz.
“Sir, hindi ko po alam na—”
“Hindi mo alam,” putol ni Mr. Villanueva. “Pero handa kang tanggalin siya.”
Walang naisagot si Mr. Dela Cruz.
Tumingin naman si Mr. Villanueva kay Ms. Reyes.
“At ikaw, Ms. Reyes. Bilang team leader, bakit hindi mo alam kung sino ang tunay na gumawa ng proposal?”
Namumutla si Ms. Reyes, pero pilit pa rin siyang ngumiti.
“Sir, ako po ang nag-assign ng tasks, kaya—”
“Hindi iyon ang tanong ko.”
Tumahimik siya.
Tumayo sa tabi si HR.
“Sir,” sabi ng isang HR officer, “we recommend an immediate internal investigation.”
Tumango si Mr. Villanueva.
“Do it. Effective immediately.”
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“Ms. Santos, pagkatapos ng meeting na ito, huwag kang pupunta sa HR para mag-resign.”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Sir?”
“Pupunta ka roon para mag-file ng official statement. At simula ngayon, temporarily reporting directly ka muna sa akin para sa project na ito.”
Hindi ko napigilan ang pag-init ng mga mata ko.
Pero hindi ako umiyak.
Hindi pa.
Hindi sa harap nila.
Tumango ako.
“Opo, sir.”
Sa sandaling iyon, alam kong hindi pa tapos ang laban.
Pero sa unang pagkakataon, hindi na ako ang hinahabol.
Sila na ang kailangang magpaliwanag.
At ako, ang dating “bagong empleyadong walang alam,” ay nakatayo sa gitna ng meeting room habang ang lahat ng taong dating tumawa sa akin ay isa-isang yumuyuko.